Efnisyfirlit

Upplýsingar

Fyrsti kafli

Annar kafli

Þriðji kafli

Fjórði kafli

Fimmti kafli

Sjötti kafli

Sjöundi kafli

Áttundi kafli

Níundi kafli

Tíundi kafli

Ellefti kafli

Tólfti kafli

Þrettándi kafli

Fjórtándi kafli

Fimmtándi kafli

Sextándi kafli

Sautjándi kafli

Átjándi kafli

Nítjándi kafli

Tuttugasti kafli

Tuttugasti og fyrsti kafli

Tuttugasti og annar kafli

Tuttugasti og þriðji kafli

Tuttugasti og fjórði kafli

Tuttugasti og fimmti kafli

Tuttugasti og sjötti kafli

Tuttugasti og sjöundi kafli

Tuttugasti og áttundi kafli

Tuttugasti og níundi kafli

Þrítugasti kafli

Þrítugasti og fyrsti kafli

Þrítugasti og annar kafli

Þrítugasti og þriðji kafli

Þrítugasti og fjórði kafli

Þrítugasti og fimmti kafli

Þrítugasti og sjötti kafli

Þrítugasti og sjöundi kafli

Þrítugasti og áttundi kafli

Þrítugasti og níundi kafli

Fertugasti kafli

Fertugasti og fyrsti kafli

Fertugasti og annar kafli

Fertugasti og þriðji kafli

Fertugasti og fjórði kafli

Fertugasti og fimmti kafli

Fertugasti og sjötti kafli

Fertugasti og sjöundi kafli

Fertugasti og áttundi kafli

Fertugasti og níundi kafli

Fimmtugasti kafli

Fimmtugasti og fyrsti kafli

Fimmtugasti og annar kafli

Fimmtugasti og þriðji kafli

Fimmtugasti og fjórði kafli

Fimmtugasti og fimmti kafli

Fimmtugasti og sjötti kafli

Fimmtugasti og sjöundi kafli

Fimmtugasti og áttundi kafli

Fimmtugasti og níundi kafli

Sextugasti kafli

Sextugasti og fyrsti kafli

Sextugasti og annar kafli

Sextugasti og þriðji kafli

Sextugasti og fjórði kafli

Sextugasti og fimmti kafli

Sextugasti og sjötti kafli

Sextugasti og sjöundi kafli

Sextugasti og áttundi kafli

Sextugasti og níundi kafli

Sjötugasti kafli

Sjötugasti og fyrsti kafli

Sjötugasti og annar kafli

Sjötugasti og þriðji kafli

Sjötugasti og fjórði kafli

Sjötugasti og fimmti kafli

Sjötugasti og sjötti kafli

Svartar Sálir

Svartar Sálir

© Þórarinn Gunnarsson 2008

www.bokaland.is

Útgefandi:

bokaland.is (Tölvuland ehf)

www.bokaland.is

Reykjavík, nóvember 2010

Hönnun Kápu:

Kristjana Albertsdóttir

www.janalart.com

ISBN: 978-9979-9894-6-2

Allar persónur í þessari bók eru skáldskapur

og eiga sér enga stoð í raunveruleikanum.

Allur Réttur áskilinn

Þessa bók má eigi afrita með neinum hætti, svo sem með

ljósmyndun, prentun, hljóðritun eða á annan sambærilegan hátt,

að hluta eða í heild, án skriflegs leyfis höfunar eða útgefanda.

Áður útkomið eftir þórarinn Gunnarsson:

Ógn, 2007

Fyrsti kafli

Það var ekki oft sem það snjóaði í Reykjavík í nóvembermánuði. Alla vega ekki á síðustu árum. Þessi föstudagsnótt var undantekning frá reglunni. Snjókornin féllu milljónum saman hægt og rólega til jarðar þar sem þau hrönnuðust upp og mynduðu skafla hér og þar. Hann var ekkert sérlega mikið fyrir snjó og afskaplega lítið fyrir kulda og slabb, en hann gat samt ekki lokað augunum fyrir þeirri fegurð sem snjókoman færði honum. Það sem blasti við honum á þessari stundu hefði getað verið fallega málað málverk af Tjarnargötunni í Reykjavík. Það bærðist ekki hár á höfði og hvítur snjórinn lá yfir öllu eins og þykkt teppi. Engir bílar á ferli til að eyðileggja myndina og hvergi var sálu að sjá. Hann leit á úrið sitt og sá að klukkan var gengin nokkrar mínútur yfir fimm að morgni. Þessi nótt leit út fyrir að vera ónýt. Hann bölvaði lágt með sjálfum sér og gekk hálfboginn í átt að framsætunum í sendibílnum. Þá gerðist það. Eins og himnasending. Engill sendur að ofan til að blása lífi í dauða götumyndina, birtist hún neðarlega í Tjarnargötunni. Hvort hún var sú rétta eða ekki, átti eftir að koma í ljós eftir augnablik. Hann settist á litla kollinn aftur í sendibílnum og fylgdist með því í gegnum skyggðan hliðargluggann þegar hún nálgaðist. Það var greinilegt á göngulagi hennar að hún var búin að fá sér einum of marga sjússa, sem var gott. En það sem var enn betra var hún sjálf. Hún var fullkomin. Hann renndi hliðarhurðinni á sendibílnum upp á gátt og lagðist á bakið á gólfið. Án þess að vera alveg viss, var hann þó nokkuð sannfærður um að í þetta sinn þyrfti hann ekki á öllum sínum leikhæfileikum að halda. Hún var dauðadrukkin og ekki líkleg til að vera á varðbergi. Hann byrjaði að stynja þegar hún átti um tvo metra ófarna að bílnum. Hún heyrði stunurnar og gekk reikulum fótum upp að opinni hliðarhurðinni.

“Er eitthvað að?” Spurði hún þvoglumæltum rómi.

Hann stundi aðeins hærra og velti sér meira á hliðina þannig að hún sæi örugglega tómatsósuna sem hann var búinn að maka á andlitið á sér.

“Er þetta blóð?” Hún kipraði saman augun til að reyna að sjá betur um leið og hún steig eitt skref nær bílnum. “Ég þoli ekki blóð.”

Hann greip leiftursnöggt í kápuna hennar og kippti henni yfir sig og inn í bílinn, nánast um leið og hann renndi hurðinni aftur. Hann var búinn að æfa þetta oft og mörgum sinnum og hann gerði aldrei mistök. Hann var veiðimaður og hann var ánægður með veiði kvöldsins.

Annar kafli

Ég hefði átt að vera á varðbergi, en ég var það ekki. Mér til vorkunnar þá var ég hálf sofandi, en það var samt engin afsökun. Ég átti að þekkja hljóðið sem barst í gegnum svefnrofann, inn um eyrað og upp í þær stöðvar heilans sem greindu hljóð í umhverfinu, en aldurinn gerði mig svifaseinan og ég var allt of seinn að taka við mér. Ég velti mér meira að segja á bakið og varð þannig enn viðkvæmari fyrir árás af því tagi sem ég varð fyrir. Hún lét sig falla með háum hljóðum beint ofan á magann á mér og glaðlegur hláturinn ásamt vægum magaverk og ilminum af bómullarbol sem var útataður í mjólk og seríosi, vakti mig samstundis. Ég greip hana og skellti henni á bakið í rúmið við hliðina á mér.

“Þú ert nú meiri prakkarinn,” sagði ég um leið og ég kyssti hana á aðra kinnina.

“Pabbi vakna,” skríkti hún brosandi. “Amma segir þú eigir að vakna.”

Ég kitlaði hana varlega og hlaut hláturstroku að launum um leið og hún velti sér á magann og yfir á hinn helminginn í hjónarúminu.

“Hvað er amma að gera?” spurði ég um leið og ég settist fram á brúnina á rúminu.

“Amma eldhúsinu,” svaraði Sara um leið og hún lét sig síga fram úr rúminu og niður á gólf.

Ég leit á klukkuna í gemsanum mínum og sá að hún var 10 mínútur í tíu.

“Úff”, stundi ég um leið og ég stóð á fætur. Maður fékk víst ekki lengur að sofa út um helgar og það var lítið við því að gera. Ég hugsaði stundum með mér þegar ég var yngri hversu heimskur sá maður væri sem færi að eignast börn á gamals aldri. Nú vissi ég að slíkur maður var ekki heimskur heldur mjög gáfaður og ríkur. Að eignast barn á þeim aldri sem ég var á var dásamlegt og gerði lífið þess virði að lifa því. Ekkert stress, lífsgæðakapphlaupinu var lokið og ég naut þess að fá að taka ábyrgð á öðru lífi.

“Hvar er mamma?” Spurði ég Söru um leið og ég klæddi mig í mjúkan og þægilegan Adidas íþróttagalla.

“Mamma fór í búðina,”svaraði Sara.

“Nú?”

Stundum fannst mér það skrítið að eiga lítið barn, maður kominn á minn aldur og stundum þurfti ég að bíta sjálfan mig í vörina til að vera viss um að mig væri ekki að dreyma þegar ég leit á hana Söru mína í fanginu á mömmu sinni, henni Sigrúnu. Þær tvær voru það besta við lífið. Ég átti fjölskyldu og það var yndisleg tilfinning. Sigrún, Sara, ég og auðvitað mamma gamla, bjuggum saman í húsinu í Mosfellsdalnum fallega. Húsinu sem var ekki lengur mitt heldur okkar. Sara Axelsdóttir var fjögurra ára gömul, lítil og fínleg með kolsvart hár og fallegt búlduleitt andlit sem var síbrosandi framan í alla sem hún hitti. Við fengum hana frá Kína, að láni eins og mamma sagði stundum, en hún var dóttir okkar og við vissum að við myndum hafa hana að láni að minnsta kosti næstu 13 árin og við vorum staðráðin í því að ala hana upp sem góða manneskju og skila henni þannig út í lífið.

Meðvitundin kom smátt og smátt, eins og hún væri að þröngva sér í gegnum litla sprungu. Hún fann fyrir skerandi höfuðverk og eymslum út um allan líkamann, eins og hún væri nýbúin að hlaupa maraþon, sem var ein af uppáhaldsiðjunum hennar. Hægt og rólega birtust henni útlínur herbergisins sem hún var í, en verkirnir komu í veg fyrir að hún tæki eftir einhverju sérstöku við það öðru en því að það var pínulítið og veggirnir voru gráir og ómálaðir. Stóllinn sem hún sat á var kaldur viðkomu og hendur hennar og fætur voru bundnir við hann með bláu nælonbandi. Hún gat sig með engu móti hreyft.

„Halló! Hjálp! Halló!“ Hún kallaði eins hátt og hún gat, en röddin var litlu hærri en hvísl. Hvað var að gerast? Hvers vegna var hún bundin við stól í þessu litla og drungalega herbergi? Birtan sem skyndilega lýsti upp herbergið skall á henni eins og einhver hefði smellt af myndavélaflassi beint framan í andlit hennar. Hún lokaði augunum ósjálfrátt og reyndi að líta undan en það gagnaðist henni lítið. Birtan var alsstaðar og það var engin leið fyrir hana að bera hönd fyrir andlitið á sér til að hlífa augunum. Lágt ískur sem barst frá horninu í herberginu fyrir aftan hana setti skilningarvitin í yfirgír og hún fann hvernig kaldur hræðsluhrollur læddist upp hryggsúluna. Ískrinu fylgdi smellur og lágt fótatak. Það var einhver kominn inn í herbergið til hennar. Hún var ekki lengur ein.

Þriðji kafli

„Er listinn klár?“

„Nei, ég er að vinna í honum.“

„Gott. Heldurðu að það taki langan tíma?“

„Nei, enga stund.“

„Flott. Við þurfum að nýta tímann vel.“

„Já ég veit það. Ég geri mitt besta.“

„Þú gerir alltaf þitt besta.“

Læknirinn flakkaði fram og aftur niður þjóðskrána sem fyllti út tölvuskjáinn fyrir framan hann. Hann var í káinu. Ká var málið. Nöfnin sem runnu upp og niður skjáinn byrjuðu öll á K og enduðu á M. Þeir voru dásamlegir þessir filterar. Með þeim gat hann síað út það sem hann var að leita að. Öll nöfn sem byrjuðu á K og enduðu á M og filterinn á fæðingardeginum var settur á 1900-1936. Eftir 10 mínútur var hann búinn að finna það sem hann leitaði að. Það voru fjögur nöfn sem hann tók út. Elsta manneskjan var fædd árið 1921 og sú yngsta árið 1936. Laserprentarinn suðaði í stutta stund áður en hann skilaði blaðinu frá sér. Læknirinn tók blaðið, braut það vandlega saman, stakk því ofan í rassvasann á gallabuxunum sínum um leið og hann slökkti á tölvunni. Verkefnið lá ljóst fyrir. Að vissu leiti var það hálfgerð eftirherma, en lækninum var alveg sama. Skítsama. Fyrir honum var þetta miklu miklu meira. Þetta var hugsjón. Hugsjón eða köllun. Það skipti reyndar ekki máli. Einhver varð að gera þetta og úr því að svo var, var þá ekki betra að sá aðili hefði menntun og kunnáttu til verksins? Hann hafði það allt. Menntunina og kunnáttuna. Lækna og líkna. Það var hans starf og hann var fær í sínu starfi. Girtu niður um þig, klæddu þig úr að ofan. Ég er læknir og ég ætla að sprauta þig. Læknirinn brosti með sjálfum sér um leið og hann lokaði dyrunum á litla skrifstofuherberginu á annarri hæð Landspítalans við Barónsstíg á eftir sér.

Hann var nokkuð ánægður með fenginn, en það var samt eitthvað sem hann var ekki fullkomlega sáttur við. Hún var ung, dökk á hörund, lágvaxin og grönn með lítil brjóst á stærð við grapealdin. Nánast fullkomin en ekki alveg. Ljósa stuttklippta hárið féll ekki inn í myndina. Var það litað? Hann var nokkuð viss um að svo væri. Svört hóra með ljóst litað hár. Hann gekk rólega í kringum stólinn sem hann hafði bundið hana við. Hann andaði að sér svitalyktinni af henni, súra ilminum sem angaði af ljósa hárinu og reyndi að leggja allt á minnið. Það sem maður gat ekki átt þurfti maður að geyma í minningunni. Hann greip undir hökuna á henni með hægri hendi og sveigði háls hennar eins langt afturábak og hann þorði án þess að hálsbrjóta hana. Hún togaði í böndin sem héldu henni við stólinn, rykkti í af öllum krafti og grét og æpti. Hann hallaði sér að henni og leit í augun hennar um leið og hann skar hana á háls með flugbeittum veiðihnífnum. Öll sorgin og hræðslan sem hafði skinið úr augum hennar breyttist í undrun, eins og hún tryði ekki því sem var að koma fyrir hana. Hann horfði í augu hennar þangað til þar var ekkert lengur að sjá. Engin sorg, engin hræðsla, engin undrun, ekkert líf. Lisa Doong var gengin á vit feðra sinna. Ísland var einni svartri hóru fátækara. Hann kyssti hana á ennið áður en hann sleppti takinu á höku hennar og leyfði höfðinu að falla frjálst niður á brjóst.

„Sæl Sigurlaug mín. Hvernig hefur þú það í dag?“ Læknirinn brosti góðlátlega til gömlu konunnar þar sem hún sat uppi í sjúkrarúminu með Fréttablaðið á milli handanna.

„O, ég hef það nú bara bærilegt núna,“ svaraði Sigurlaug. Hún brosti góðlátlega um leið og hún braut Fréttablaðið vandlega saman og kom því fyrir ofan í efstu skúffunni á hjólaborðinu sem stóð hlaðið blómum og konfekti við hliðina á sjúkrarúminu. „Mér líður mun betur í dag en í gær,“ hélt hún áfram.

„Það er nú aldeilis gott að heyra,“ sagði læknirinn hressum rómi. „Með sama áframhaldi þá verður þú komin á ról fyrr en varir.“

„Æ, ég veit það nú ekki?“ Sigurlaug gretti sig lítillega. „Ég vona bara að ég geti sofið á nóttunni. Það er fyrir mestu.“

„Svafstu ekki vel í nótt?“

„Jú þegar ég loksins náði að sofna. Hún hrýtur svo asskoti hátt þessi í næsta rúmi.“ Sigurlaug kinkaði léttilega með kollinum í átt að rúminu við hliðina.

Læknirinn brosti góðlátlega og svipti hlutunarpípunni utan af hálsinum á sér með einni handarhreyfingu og kom henni fyrir á réttum stað í báðum eyrum.

„Við getum gefið þér eitthvað til að þú sofir betur Sigurlaug mín.“ Hann kom hlustunarpípunni fyrir á miðju brjósti Sigurlaugar og hallaði höfðinu undir flatt á meðan hann hlustaði á það sem barst eyrum hans upp eftir leiðslum hlustunarpípunnar. „Þú þarft að sofa og hvíla þig vel. Þú þarft tíma til að jafna þig og venjast nýja mjaðmarliðnum þínum. Þá er lykilatriði að sofa vel.“

Sigurlaug hallaði sér eins mikið fram á við og hún gat til að læknirinn kæmi hlustunarpípunni að á bakinu á henni.

„Mér er nú ekkert vel við að fá allar þessar töflur,“ sagði Sigurlaug.

„Það er svo sem engum vel við það,“ sagði læknirinn um leið og hann tók hlustunarpípuna af eyrunum og kom henni fyrir utan um hálsinn á sér. „Töflurnar eru samt til að hjálpa okkur hvort sem okkur líkar betur eða verr.“

„Þið segið það! Það voru nú engar töflur til í gamla daga og fólk komst vel af án þeirra.“ Sagði Sigurlaug og hallaði sér á koddann sinn.

„Já þar er alveg rétt hjá þér,“ sagði læknirinn. „Fólk dó nú líka í gamla daga í meiri mæli en nú til dags. Þá hefðu lyfin nú heldur betur hjálpað mörgum.“

„Þú segir það.“

„Ég ætla að gefa þér svolítið til að hjálpa þér að slaka á og hvíla þig.“ Læknirinn var kominn með litla sprautu í aðra höndina.

„Núna strax? En ég er ekkert þreytt.“

„Einmitt. Þess vegna ætla ég að gefa þér sprautu. Svo að þú sofnir og náir að hvílast vel.“ Læknirinn gekk framfyrir fótagaflinn á rúminu og dró fyrir tjaldið, sem skildi það að frá hinu rúminu á sjúkrastofunni.

„Hallaðu þér aftur aðeins fram á við fyrir mig Sigurlaug mín.“

Fjórði kafli

Ég var á báðum áttum hvort ég ætti að fara að vinna aftur. Hluti af mér saknaði vinnunnar. Ég var farinn að venjast því að vera heima og hugsa um hana Söru mína, en nú var sá tími á enda runninn enda var ég búinn að ná mér að fullu líkamlega eftir átökin við Grím. Þegar veikinda- og endurhæfingartímabilinu lauk fór ég beint í fæðingarorlof og naut þeirra forréttinda að fylgjast með dóttur minni þroskast og dafna í nokkra mánuði.

Ég kveikti mér í bagatello vindli og fékk mér sæti á brún litla sandkassans sem var í bakgarðinum við húsið okkar. Sara var komin í róluna þar sem hún rólaði sér af þeirri lagni og þeim krafti sem sæmt hefði mun eldri krakka. Ég hafði kennt henni að róla.

Ó já. Það var ein af mínum skyldum. Að kenna henni að róla, vega salt og renna sér. Ein af mínum mörgu skyldum.

Ég flýtti mér að drepa í vindlingnum um leið og ég heyrði óminn af vélarhljóðinu í fjölskyldubílnum. Ég var næstum eins og gamall hundur hvað þetta varðaði. Ég þekkti vélarhljóðin í heimilisbílnum, sem var af Toyota gerð, langt að. Ég reis á fætur og gekk til Söru.

„Mamma er að koma.“ sagði ég um leið og ég greip í keðjurnar á rólunni til að stoppa hana.

„Mamma!“ Það færðist bros yfir búlduleitt andlit Söru og hún stökk fimlega úr rólunni.

„Bíddu!“ Ég greip hana áður en hún náði að hlaupa af stað. „Hvað var pabbi að gera?“

„Ha?“

„Hvað var pabbi að gera á meðan Sara var að róla?¨ Ég settist á hækjur mér og leit beint í augun á henni.

„Sitja og horfa á mig,“ sagði Sara. Hún brosti til mín og reyndi að losa sig frá mér. ...á sandkassanum,“ bætti hún við.

Ég sleppti takinu á henni og hún hljóp af stað í áttina að húsinu. ...“og reykja vindil“ kallaði hún og hló glettnislegum hlátri.

Ég bölvaði í hljóði og hljóp af stað á eftir henni. „Ekki segja mömmu, Sara. Ég skal gefa þér ís ef þú segir mömmu ekki,“ kallaði ég á eftir henni. Ég náði henni í innkeyrslunni í þann mund er Sigrún steig brosandi út úr toyotunni. Sara flaug þegar í stað í fangið á móður sinni og fékk að launum stóran koss á kinnina.

„Sæl elskan mín. Ég sé að pabbi þinn hefur farið út með þig?“

„Já við vorum að róla,“ svaraði Sara um leið og Sigrún lét hana síga niður á jörðina aftur.

„Fórstu í bakaríið?“ Ég smellti léttum kossi á óvaralitaðar varir Sigrúnar.

„Já. Ég fékk skyndilega þörf fyrir eitthvað mjúkt og óhollt með miklum glassúri og sykurkremi.“ Sigrún var þarna að vísa í dálæti sitt á sérbökuðum vínarbrauðum. Að mínu mati var hún nánast haldin fíkn í þá óhollustu. „Eitthvað að frétta? Einhver hringt?“

„Nei enginn,“ Ég gekk á undan að útidyrunum og opnaði þær. „Ég er eiginlega nývaknaður.“

„Pabbi er svefnpurka,“ sagði Sara. „Hann er alltaf sofandi.“

Við vorum komin inn í forstofu. Sara trítlaði inn í herbergið sitt, en ég elti Sigrúnu inn í eldhús.

„Verður þú heima í dag?“ spurði ég.

Sigrún helti sér kaffi í bolla og fékk sér sæti við eldhúsborðið með sérbakaða vínarbrauðið í annarri hendi og kaffibollann í hinni. „Ég er eiginlega ekki búin að ákveða það. Hvað ert þú að spá í að gera?:“

Ég fékk mér sæti á móti henni við borðið. „Ég þyrfti að skreppa í Kringluna og kaupa buxur og skyrtu“.

Sigrún leit á mig með undrunarsvip á andlitinu. „Þú að kaupa föt!“ Hún glotti framan í mig. „Síðan hvenær fórst þú að kaupa föt.“

„“Hvað meinarðu? Ekki kaupir þú fötin á mig.“ Ég þóttist vera hálf móðgaður, en það risti ekki djúpt.

„Ég veit það. En þú gerir það heldur ekki. Að minnsta kosti ekki fyrr en fatalarfarnir rifna utan af þér“

„Það er ekkert að fötunum mínum. Ég er bara nýtinn á það sem ég á og eyði peningunum ekki í óþarfa.“

„Föt eru ekki óþarfi“ Sigrún tók Fréttablaðið og opnaði það á borðinu fyrir framan sig. „Föt eru nauðsynleg.“

„Einmitt. Það sést á fataskápnum þínum.“

„Ég á engin föt.“ Hún leit upp úr blaðinu. „Ég á nokkrar flíkur og þær eru allar eldgamlar og farnar úr tísku fyrir löngu síðan.“

„Ég hló hæðnislega. „Einmitt. Nokkrar flíkur“.

Sigrún brosti smjaðurslega til mín. „Heyrðu, ég skal koma með þér og hjálpa þér að velja buxurnar. Og kannski þú kaupir þér nýja úlpu í leiðinni og ég finn eitthvað á mig og Söru.“

„Einmitt.“ Ég gretti mig framan í hana. „Það hlaut að vera að það byggi eitthvað að baki þessari hjálpsemi þinni. Annars á ég góðan frakka og þarf ekki neina úlpu. Ég geng ekki í úlpum.“

„Þessi frakki þinn er handónýtur. Gott ef hann er ekki mölétinn.“

„Það er ekkert að honum.“

„Þú getur ekki látið sjá þig í þessari druslu, Axel.“ Hneykslunartónninn var auðheyrður.

Mér fannst kominn tími til að ljúka þessum fatasamræðum og reis því á fætur. Ég myndi aldrei hafa betur gegn Sigrúnu í rökræðum um föt.

„Enga úlpu, en þú mátt hjálpa mér að velja buxur.“

„Má ég þá kaupa mér eina blússu?“

Ég gretti mig aftur. „Já, ætli það ekki.“

Sigrún brosti og tók aftur til við að lesa Fréttablaðið. „Þú manst bara Axel minn að taka visa kortið með þér?“

Fimmti kafli

Hann settist á gólfið í herberginu og horfði framan í lífvana andlit Lísu. Augu hennar störðu út í loftið og munnurinn var hálf opinn og fullur af hálfstorknuðu blóði. Þetta var hans fyrsta dráp og sæludoðinn sem færðist um líkama hans fullvissaði hann um að það væri ekki hans síðasta. Hann var rétt að byrja. Í fyrstu var hann ekki viss hvernig hann myndi bregðast við. Myndi hann finna fyrir viðbjóði eða meðaumkun eins og hann fann fyrir þegar hann æfði sig á því að skera hundinn sinn hann Lubba á háls? Hann hafði ekki verið viss, en núna var hann það. Þetta var auðveldara. Engin eftirsjá, engin viðbjóður, engin meðaumkun. Aðeins sælutilfinning. Að drepa málleysingja var erfitt, en að drepa þessa Asíu hóru var auðvelt. Þær voru út um allt. Í matvöruverslunum, fataverslunum og sjoppunum. Þetta drasl flæddi út um allt þjóðfélagið eins og meinsemd. Eins og krabbamein sem sýkti hverja frumu á fætur annarri. Það var ekki hægt að fara út í búð, í heimsókn á spítala, í sund eða út að borða. Hann var viss um að innan fárra ára væri þetta Asíu rusl búið að sölsa undir sig þjóðfélagið ef ekkert yrði gert í málunum. Áætlunin sem hann var búinn að teikna í huganum myndi koma í veg fyrir það. Áður en yfir lyki myndi þetta lið flýja land í umvörpum og aldrei koma til baka. Hann var veiðimaður og bráðin beið eftir honum.

Sjötti kafli

„Þú stendur þig vel.“

„Takk fyrir. Ég reyni alltaf að gera mitt besta eins og þú veist.“

„Já ég veit það. Þú ert alveg frábær. Haltu áfram á sömu braut.“

„Það er engin hætta á öðru.“

Læknirinn gekk hröðum skrefum eftir ganginum á deild 11 G á Landspítalanum. Hann var búinn að vinna eitt góðverk þennan dag og honum fannst nauðsynlegt að vinna annað til. Tvö góðverk á dag, koma skapinu í lag, var hann vanur að segja við sjálfan sig. Stundum gekk það eftir, stundum ekki og alls ekki þegar hann var í fríi. Þá var ekki um nein góðverk að ræða. Engin þjóðþrifaverk að vinna. Lækninum fannst það oft hálf undarlegt að ekki væri hreinlega unnið skipulega að því að fækka öldruðum á Íslandi. Á löglegan hátt. Það voru engir peningar til að setja í heilbrigðiskerfið. Krafan um sparnað var stanslaus og hreinlega orðin þreytandi og gamla fólkið þurfti að bíða eftir innlögn og aðgerðum mánuðum saman. Oftast lifði það biðina ekki af, heldur kvaldist fram á síðasta dag. En ekki lengur. Ekki í öllum tilvikum. Hann sá til þess að gamla fólkið hlaut sómasamlegan dauðdaga. Kvalarlausan endi á þjáningum sínum. Hann var góður læknir, vann af heilindum fyrir land og þjóð og bauð upp á hina fullkomnu lausn. Losaði landsmenn við ónothæfa gamlingja og bjó í leiðinni til pláss fyrir yngra fólk sem raunverulega þurfti á læknishjálp að halda. Hann velti því stundum fyrir sér hvort hann fengi einhverntímann Fálkaorðuna og hvað yrði þá sagt um hann við það tilefni? ...“ fær Fálkaorðuna fyrir frábært starf í þágu mannúðar á Íslandi.“ Hann brosti með sjálfum sér. Þetta var dásamlegt líf.

Það var gott að komast í rúmið þetta laugardagskvöld eftir annasaman dag. Buxna-innkaupaferðin mín hafði ekki farið á þann veg sem ég hafði ætlað mér. Í staðinn fyrir tvennar gallabuxur og kannski einn pólóbol, hafði ég komið heim með tvennar gallabuxur, einn pólóbol, tvo kjóla, þrenna skó, fernar peysur, fullt af sokkum og eitthvað af nærfötum. Gallabuxurnar og pólóbolurinn voru á mig, hitt var á Sigrúnu og Söru. Ferðir í fataverslanir voru svo sem ekkert tiltökumál, en með Sigrúnu í för voru þær hálfgerð martröð og jöfnuðust í mínum huga á við tvo tíma í spinning eða eróbikk. Munurinn var kannski sá að í spinning eða eróbikk var maður frjáls og gat stjórnað gerðum sínum og hugsunum sjálfur. Eftir klukkutíma í Kringlunni var maður hins vegar orðinn að viljalausu verkfæri í höndunum á konunni og gerði allt sem hægt var til að flýta brottför af staðnum. Þar á meðal að taka upp Visa kortið í hverri versluninni á fætur annarri, og afhenda það gersamlega viljalaus með bros á vör. Ég var algerlega búinn á sál og líkama og ég hafði ekki einu sinni kraft til að kyssa kvenfólkið á heimilinu góða nótt. Klukkan var rétt farin að skríða yfir ellefu þegar ég missti meðvitund með höfuðið á mjúka dúnkoddanum mínum. Ég var karlmaður í konuheimi og átti nú þá heitustu ósk að draumalandið myndi bjóða mér upp á drauma fyrir karlmenn.

Sjöundi kafli

Veiðimaðurinn var farinn aftur til veiða og honum til ánægju leit út fyrir góða veiði. Miðbærinn var fullur af fólki í ýmiss konar ástandi og á öllum aldri. Það yrði varla mikið vandamál fyrir hann að finna réttu bráðina. Hann gekk rólega í gegnum mannþröngina í Austurstræti og svipaðist um. Asíu hórurnar voru út um allt, tvær eða fleiri saman eða þá með skáeygðan aumingja sér við hlið. Hann var að leita að einhverri sem var einsömul. Einhverri sem var eins og dádýr sem hafði orðið viðskila við hjörðina. Eftir að hafa gengið tvo hringi eftir Austurstræti, Pósthússtræti, Lækjargötu og inn á Austurstræti aftur, kom hann auga á bráðina. Hún var hávaxin, grönn, með axlarsítt svart hár, meðalvaxinn barm og greinilega dauðadrukkin. Hann fylgdi henni eftir þar sem hún gekk út Austurstræti, inn Pósthússtræti og síðan rakleiðis yfir Austurvöll og passaði sig á því að halda sig í hæfilegri fjarlægð. Það voru góðar líkur á því að hún væri á leiðinni vestur í bæ og hann vonaði að hún færi Tjarnargötuna. Þar ætlaði hann sér að ná henni.

Sjúddi rarí rey, sjúddí rarí rey. Hún var að verða vitlaus á þessu lagi enda búin að vera með það á heilanum síðan hún fór út af Sólón. Sjúddí rarí rey. Hvaðan var þetta lag eiginlega? Hún mundi ekki eftir því að hafa heyrt það fyrr um kvöldið eða yfirleitt nokkurn tímann. Kannski var það brennivínið sem hafði þessi áhrif á hana, en það var víst nóg af því í líkama hennar þessa stundina. Hún reyndi að einbeita sér að því að ganga beint og rösklega. Hægri fótinn áfram og síðan þann vinstri strax á eftir. Sjúddí rarí rey. Áfram komst hún þó hægt og skrykkjótt væri. Eitt skref í einu. Eina gangstéttarhellu í einu. Hún var hálfnuð upp Tjarnargötuna þegar hún heyrði einhvern kalla eitthvað á eftir sér án þess þó að greina orðaskil. Hún stansaði og sneri sér við. Sjúddí rarí rey.

„Ungfrú.“ Núna heyrði hún hvað hann sagði og henni leist ekkert á það. Hvaða lúði var þetta eiginlega sem kallaði hana ungfrú? Sjúddí rarí rey.

„Gott kvöld. Á hvaða leið ert þú?“ Hann var kominn alveg upp að henni.

„Hvaða leið?“ svaraði hún þvoglumæltum rómi. „Ég er að fara heim til mín.“

„Ertu undir áhrifum áfengis?“

„Ha?“ Hún glotti framan í veiðimanninn. Hann var ekki bara lúði, heldur líka asni og í þokkabót ljótur. Gamall og ljótur kall. „Nei ég er sko ekki undir neinum áhrifum. Nema kannski af þessu andskotans lagi.“ Hún setti stút á varirnar. „Sjúddi rarí rey. Þekkirðu það?“

„Heyrðu vinan, þú ert greinilega ofurölvi.“ Hann fór ofan í innri vasa á jakkanum sínum og dró upp úr honum lögregluskjöld. „Ég er frá útideild lögreglunnar.“ Hann ýtti skildinum upp að nefinu á henni, en tók hann síðan jafnsnöggt til baka og kom honum fyrir í vasanum aftur. „Þú kemur með mér.“ Hann tók undir annan handlegg hennar.

„Útideild.“ Hún flissaði. „Ertu þá aldrei inni?“

„Nei ég er aldrei inni,“ svaraði veiðimaðurinn. Hann dró stúlkuna á eftir sér upp Tjarnargötuna í áttina að sendibílnum sem stóð á bílastæði aðeins ofar í götunni.

„Hvert eru að fara með mig?“ Hún stakk við fótum. Þó að hún væri ofurölvi þá fannst henni þetta allt saman svolítið undarlegt.

„Ég er að fara með þig niður á stöð,“ svaraði veiðimaðurinn. „Þú ert ölvuð á almannafæri og það er bannað samkvæmt lögum.“ Þau voru komin upp að hlið sendiferðabílsins. Veiðimaðurinn leit snöggt í kringum sig til að fullvissa sig um að enginn væri nálægur.

„Ha! Hvað með allt hitt fólkið sem er fullt niðri í bæ?“spurði stúlkan sem nú var hætt að flissa. Verður það ekki tekið líka?

„Svona, inn í bíl með þig.“ Veiðimaðurinn svipti hliðarhurðinni á sendibílnum upp og hrinti stúlkunni inn fyrir. Hún féll framfyrir sig á gólfið í bílnum með fæturna út um hurðina.

„Svona inn með þig,“ hvæsti veiðimaðurinn. Hann ýtti fótunum inn fyrir og skellti hurðinni aftur. Einu sinni enn leit hann í kringum sig áður en hann gekk aftur fyrir sendibílinn og inn um afturdyrnar á honum. Sjúddí rarí rey. Þetta ætlaði að ganga upp hjá honum. Hann var veiðimaður og bráðin var fönguð.

Hann ákvað að sleppa því að binda stúlkuna í stólinn sem Lisa Doong hafði endað líf sitt í. Hann hafði ekki verið alveg viss með hana en í þetta skipti var enginn efi í huga hans. Hann hrinti stúlkunni harkalega inn í herbergið svo að hún missti fótanna og féll kjökrandi í gólfið. Hann virti hana fyrir sér og það læddist illskulegt glott fram á varir hans. Kannski var klefinn hans eins og yfirheyrsluherbergi? Kaldur og óhreinn með engum gluggum og aðeins einni rammgerðri hurð. Hann vissi það ekki af því að hann hafði aldrei komið inn í yfirheyrsluherbergi, ef slík herbergi voru þá yfirleitt til. Þessi svarta drusla var fallegri en sú fyrsta. Hærri, grennri, með stinnari og stærri brjóst og fallegra andlit. Jafnvel ofurlítið kynæsandi þó að hún væri skáeygð og svört. Hann naut þess að fylgjast með henni klöngrast með erfiðismunum á fætur. Hún var hans. Hann hafði fullkomið vald yfir henni og gat gert það sem hann vildi við hana. Lamið hana, nauðgað henni, drepið hana eða bara leyft henni að lifa og geymt hana þarna sér til skemmtunar. Fullkomið vald.

„Hvar er ég? Þetta er ekki lögreglustöð! Þú ert ekki lögreglumaður!“ Hún var þvoglumælt og reikul á fótunum þar sem hún stóð hálfbogin á miðju gólfinu í herberginu.

„Það má segja að ég sé eins konar lögregla,“ svaraði hann án þess að hreyfa sig úr stað. „Ég sé um að taka fólk eins og þig úr umferð.“

„Fólk eins og mig!“ Eins og hún gæti ekki að því gert fór hún að flissa hálf stjórnlaust. „Ertu að meina fólk sem fer stundum út að skemmta sér eins og ég? Fólk sem er smá fullt?“ Hún leit í kringum sig í herberginu. „Af hverju eru engir gluggar á þessu herbergi? Ég vil fá að tala við einhvern. Lögfræðing eða eitthvað. Þú getur ekki lokað mig inni af því að ég er smá full!“ Hún var hætt að flissa.

„Ég get lokað þig inni ef ég vill.“ Hann gekk rólega í áttina að henni. „Ég get meira að segja gert hvað sem mér dettur í hug við þig og ég er ekki að loka þig inni af því að þú ert full.“ Hún hörfaði afturábak undan honum upp að veggnum á bak við hana. „Ég tók þig úr umferð af því að þú ert svört hóra. Sori mannlífsins. Þú og þínir líkar mergsjúga okkur hin. Af hverju ferðu ekki heim til þín?“

Hún leit skilningsvana á hann og það var komið hræðslublik í svörtu augun hennar.

„Má ég fara heim? Ég vil fara heim núna.“

Hann var kominn alveg upp að henni þannig að nefbroddar þeirra snertust næstum. „Ég meinti ekki þannig heim, druslan þín. Ég meinti að þú ættir að fara heim til Kína eða Víetnam eða hvaðan sem þú kemur druslan þín.

Þrátt fyrir að vera talsvert drukkin, rann það loks upp fyrir stúlkunni að hún var ekki að tala við lögreglumann. Hún opnaði munninn til að æpa þegar hann stakk hana fyrstu stungunni. Hnífurinn stakkst á kaf undir mið rifbeinin og hún missti andann. Skilningsvana leit hún niður um leið og hann dró hnífinn úr sárinu.

„Úr því að þú gast ekki haldið þig heima hjá þér, verð ég að taka þig úr umferð.“ Hann stakk hana aftur og aftur í brjóstið og magann þangað til hún lyppaðist máttvana niður á gólfið fyrir framan hann.

Áttundi kafli

Sunnudagurinn heilsaði dimmur og kaldur. Ég leit á hitamælinn í gegnum hrímað glerið á eldhúsglugganum og sá að hann stóð í mínus átta gráðum. Það hafði snjóað lítillega um nóttina og bætt í það sem fyrir var. Núna náði mjallahvítur snjórinn að hylja allt sem hann féll á, fyrir utan einstaka trjágreinar á berum greinum runnanna sem römmuðu húsið okkar inn í stóru lóðina sem það stóð á. Það var gott að vera inni á svona morgni. Það var hlýtt og bjart og ég naut þess að vera sá eini sem var kominn á fætur. Meira að segja mamma gamla var ekki komin á sinn stað í eldhúsinu og það ríkti kyrrð og ró yfir öllu. Ég kveikti á sjálfvirku kaffikönnunni og rölti fram í forstofu til að sækja Fréttablaðið. Þetta var hálfgerður vani hjá mér. Ef ég gekk nógu rólega og kíkti aðeins á forsíðuna á blaðinu í leiðinni, þá var nokkuð öruggt að kaffivélin væri búin að ná upp hita og komin í hreinsiferlið sitt um það leiti sem ég kæmi aftur inn í eldhús. Tilbúin til notkunar.

Læknirinn opnaði augun, slökkti á vekjaranum í gemsanum sínum og settist fram á rúmgaflinn. Hann tók sér mínútu eða svo til að vakna almennilega, geispa aðeins og teygja úr sér áður en hann reis á fætur og rölti inn á baðherbergið sem var inn af svefnherberginu. Baðherbergið var stórt og fallegt, flísalagt í hólf og gólf, með nýtísku sturtuklefa með nuddkerfi og gufubaði. Hann var ekki ósvipaður húsinu sem læknirinn bjó í. Stór og fallegur. Læknirinn var ekki nema 15 mínútur að fara í sturtu og klæða sig í fötin. Vinnudagurinn beið, með öllum þeim óvæntu og líka venjubundnu verkefnum sem fylgdu vinnudegi í lífi læknis á Landspítalanum í Reykjavík. Hann gaf sér tíma til að kveðja betri helminginn með kossi og líta í augablik inn til dætra sinna sem sváfu saman í herbergi. Þær voru fjögurra og fimm ára gamlar, glaðlyndar og fallegar og í raun það besta sem læknirinn hafði áorkað í lífi sínu. Hann lokaði hurðinni á barnaherberginu með bros á vör og snaraðist inn í eldhús þar sem hann náði sér í einn banana og epli. Morgunmaturinn yrði borðaður á leiðinni í vinnuna.

Níundi kafli

Hann settist á gólfið upp við vegginn við hliðina á hurðinni í herberginu. Sælutilfinningin hafði nánast borið hann ofurliði svo að hann varð að setjast niður. Hann var sæll og glaður og gott ef ekki hamingjusamur. Tvær afgreiddar á einum og hálfum degi og hann var rétt að byrja. Eftir um tvær mínútur reis hann á fætur og byrjaði að klæða sig úr fötunum sem hann henti síðan í hrúgu út í eitt hornið á herberginu. Hann myndi losa sig við þau um leið og hann losaði sig við líkið af svörtu hórunni. Í eitt augnablik virti hann hana fyrir sér þar sem hún lá í blóðpolli upp við vegginn á móti honum. Kannski hefði hann átt að geyma hana? Nota hana? Leika sér að henni? Saurugar hugsanir sóttu á hann og hann fann hvernig hann harðnaði. Hugsanir um hann inni í henni. Hugsanir um það hvernig það hefði verið að taka hana. Kannski hafði hún aldrei notið sanns karlmanns eins og hans? Sennilega hafði hún bara legið undir svörtum dvergum með lítil typpi? Hann gat ekki komist að því. En hann hafði nógan tíma. Það voru margar eftir og hann gæti gert það sem hann vildi við þær. Kannski fengi einhver þeirra að kynnast honum á nánari hátt en þessar tvær fyrstu? Enginn vissi hvað framtíðin bar í skauti sér. Hún var eins og óskrifað blað.

Læknirinn fór yfir skýrslu næturinnar áður en hann fór stofugang. Hann sá að það hafði einn sjúklingur látist. Það hafði fækkað um eina Sigurlaugu í þjóðfélaginu. Sem betur fer. Hún hafði ekki aðeins verið gömul og óþörf heldur örugglega hundleiðinleg og frek í þokkabót. Læknirinn renndi annarri hendinni ofan í vasann á sloppnum sínum og fann listann góða. Það var kominn tími til þess að athuga hver yrði næstur.

„Góðan dag! Ertu að fara stofugang núna? Má ég kannski rölta með þér?“ Yfir hjúkrunarkonan brosti til læknisins.

„Daginn. Jú að sjálfsögðu máttu það?“

„Ég ætlaði reyndar að tala aðeins við þig í leiðinni.“

„Nú, eitthvað sérstakt?“ Þau voru komin að stofu nr. 2.

„Já eiginlega,“ svaraði hjúkrunarkonan. „Það má reyndar bíða þangað til á eftir ef þú vilt. Ég þarf bara að fara aðeins fyrr í dag og þetta er svolítið sem þú þarft að vita um.“

„Eitthvað alvarlegt?“ Læknirinn gaut augunum eldsnöggt á hjúkrunarkonuna, en leit síðan strax aftur á spjaldskránna sem hann hafði tekið úr harðplastvasa á veggnum fyrir utan stofuna.

„Það er hún Sigurlaug.“

„Sigurlaug?“ Læknirinn leit upp úr spjaldskránni. „Kem henni ekki alveg fyrir mig. Sjúklingur hérna væntanlega?“

„Já hún var það,“ svaraði hjúkrunarkonan. „Hún dó í nótt.“

„Nú. Var hún kannski ekki dauðvona? Kom eitthvað upp á?“

„Nei í rauninni kom ekkert upp á. Hún var bara ekki talin í neinni hættu og það stóð til að útskrifa hana á morgun.“

„Þú veist jafnvel og ég að svona hlutir gerast hér á hverjum degi.“ sagði læknirinn. „Sérstaklega þegar um gamalt fólk er að ræða. Ég sé í fljótu bragði ekki hvað er svona sérstakt við andlát þessarar konu, en ég skal líta yfir skýrsluna hennar.“

Hjúkrunarkonan varð hálf vandræðaleg á svip. „Sigurður er að því. Hann var óhress með eitthvað sem hann sá og vildi skoða málið nánar.“

„Nú! Það er skrítið,“ svaraði læknirinn. „Og vill hann eitthvað ræða þetta við mig?“

„Já mér skildist það á honum. Þú skoðaðir Sigurlaugu síðast.“

„Allt í lagi. Ég skal heyra í honum.“

„Ég vildi bara láta þig vita. Svo að það kæmi þér ekki á óvart þegar hann hringir í þig.“

„Takk fyrir það,“ svaraði læknirinn með smá brosvipru á andlitinu. „Það var fallega hugsað af þér.“

„Ekkert mál.“

„Ég skil bara ekki af hverju það er verið að gera eitthvað mál út af þessari konu, þó að það sé auðvitað alltaf leiðinlegt þegar fólk deyr.“

„Ég held að þetta sé ekkert mál, eða þannig. Mér fannst Sigurður bara hálf undarlegur á svip þegar hann var að lesa skýrslu Sigurlaugar. Eins og hann væri ósáttur við eitthvað og ég vildi láta þig vita af því.“ Hjúkrunarkonan brosti vandræðalega til læknisins. „Sigurður er ekki beint í uppáhaldi hjá mér, eða þannig.“

Læknirinn gekk frá spjaldskránni á sinn stað. „Ég skal skoða skýrsluna hennar Sigurlaugar á eftir og tala síðan við hann Sigurð vin þinn. Sagðirðu ekki að þú þyrftir að fara fyrr?“

„Jú ég þarf eiginlega að þjóta. Ég sé þig kannski á morgun og heyri meira af þessu?“

„Já örugglega. Sjáumst.“ Læknirinn brosti til hjúkrunarkonunnar áður en hann gekk inn í stofu númer tvö.

„Þú hefur ekki farið nógu gætilega!“

„Jú ég hef gert það. Það er alveg á hreinu að ég hef ekki gert nein mistök neins staðar.“

„Hvað er það þá sem þessi Sigurður vill ræða við þig um? Hann hefur fundið eitthvað? Eða tekið eftir einhverju“?

„Nei hann hefur ekki fundið neitt þar sem það er ekkert að finna.“

„Eitthvað er það sem hann vill ræða um við þig.“

„Við verðum bara að bíða og sjá hvað það er.“

„Nei við getum ekki tekið þá áhættu. Það skiptir ekki máli hvað hann veit eða grunar. Það kemur aldrei í ljós.“

„Hvað áttu við?“

„Þú gengur þannig frá málunum. Engin áhætta, engin mistök.“

„Skjóta fyrst og spyrja svo?“

„Eitthvað í þá áttina, já.“

„Ég skil.“

„Þú mátt ekki bíða.“

„Nei. Að bíða er það sama og að tapa.“

„Að hika er það sama og að tapa.“

„Ég átti reyndar við það.“

„Engin áhætta, engin mistök.“

„Ég geng strax í málið.“

„Ég vissi að þú myndir gera það. Það er hægt að treysta á þig.“

„Já.“

„Engin áhætta, engin mistök.“

Læknirinn gekk út af stofu númer tvö og rakleitt í átt að fellidyrunum við enda gangsins á deild 29D.

Tíundi kafli

„Er þig ekki farið að hlakka til að komast aftur í allt fjörið?“ Sigrún hellti seríosi í skál sem stóð á eldhúsborðinu fyrir framan Söru og teygði sig með annarri hendi í mjólkurhyrnu sem stóð á eldhúsborðinu fyrir aftan hana.

„Ekki mikla mjólk,“ sagði Sara sem sat tilbúin með matskeið í annarri hendi.

„Jú í raun er mig farið að hlakka til,“ svaraði ég. Ég sat við eldhúsborðið á móti Söru með kaffikrús mér við hlið og Fréttablaðið opið á borðinu. „Ég er orðinn að hálfgerðum ónytjungi af því að hanga heima.“

„Ég verð að segja eins og er að það verður gott að losna við þig úr húsinu,“ sagði mamma glettnislega. Hún var á sýnum stað fyrir framan eldavélina að hræra saman martraðarminningu mína frá barnæsku. Hafragraut. Þú verður ekki stór nema þú borðir hafragrautinn þinn Axel minn. Þú verður aldrei sterkur nema þú borðir hafragrautinn þinn. Þessi orð ómuðu í kollinum á mér eins og þau hefðu verið sögð þennan sama morgun en ekki fyrir meira en þrjátíu árum síðan. „Þú ert farinn að verða eins og heimaríkt geðvont gamalmenni af því að hanga hér alla daga,“ hélt mamma áfram.

Ég leit upp út Fréttablaðinu. „Þú hefur þó haft góðan félagsskap á meðan, mamma mín“

„Ég var nú bara að atast í þér Axel minn,“ svaraði mamma um leið og hún skellti einni slettu af hafragraut í súpuskál. „Viltu smá hafragraut?“

„Nei ómögulega.“ Ég sneri mér aftur að Fréttablaðinu

„En þú Sigrún mín?“

„Nei takk. Ómögulega. Ég er ekki svöng.“ Sigrún brosti afsakandi til mömmu um leið og hún settist við hliðina á Söru

„Þið eruð nú meiri gikkirnir. Ef það hefði ekki verið fyrir hafragraut þá hefðu Íslendingar drepist úr hungri hér áður fyrr.

„O, ætli þeir hafi nú ekki borðað eitthvað annað en hafragraut,“ sagði ég án þess að líta upp úr Fréttablaðinu.

„Það má vel vera, en það var þó að minnsta kosti næringarbetra en þetta verksmiðjuframleidda korndrasl sem allir borða í dag.“

„Ertu með einhver plön fyrir daginn?“ Ég leit upp úr blaðinu og á Sigrúnu. Ég vissi að það væri óðsmannsæði að fara út í rökræður við mömmu um næringarinnihald seríos. „Nei ekki nein. Hvað ertu að spá?“

„Þið eruð kókópuffs kynslóðin,“ sagði mamma sem var ekki alveg tilbúin að gefast upp á að rökræða um hollustu hafragrautarins.

„Mér datt í hug að við færum kannski í bíltúr“

„Bíltúr, bíltúr, ís, ís.“ Sara leit á mig með uppglennt augu og eftirvæntingarsvip á andlitinu. Hún vissi hvað bíltúr þýddi.

„Enda eru börn nú til dags alltaf veik. Alltaf með kvef og alltaf með eyrnaverk,“ tautaði mamma.

„Kannski fáum við ís,“ sagði ég

„Já er það ekki bara fínt. Smá bíltúr,“ sagði Sigrún. „En engar bílasölur!“

„Engar bílasölur.“

Sigrún vissi sem var að mér fannst ómótstæðilega gaman að keyra á milli bílasala þegar við fórum í „bíltúr“.

„Vilt þú koma með mamma?“

„Nei, ég ætla bara að vera heima og hvíla mig í dag,“ svaraði mamma. „Hver veit nema ég baki nokkrar lummur eða pönnsur.“

Þetta þýddi að við urðum að vera komin heim úr bíltúrnum fyrir klukkan fjögur. Maður einfaldlega missti ekki af pönnukökunum hennar mömmu.

Ellefti kafli

Helvítið hann Sigurður. Sá væskill og aumingi sem ekkert vissi. Læknirinn barði með krepptum hnefa í borðplötuna á skrifborðinu sínu. Reiðin sem kraumaði innra með honum var nánast óstjórnleg. Hann sem hafði skipulagt allt út í ystu æsar, hugsað um hvert skref, hvert handtak og hverja hreyfingu af slíkri nákvæmni að allt átti að vera skothelt. Síðan var einhver mannaumingi eins og Sigurður læknir með hugmyndir um hitt og þetta. Læknirinn hallaði sér aftur í skrifborðsstólnum, lokaði augunum og andaði taktfast með nefinu. Inn og út. Inn og út. Sigurður komst ekki með tærnar þar sem hann hafði hælana þegar kom að gáfum eða hæfileikum. Hann var latur, utan við sig og hreinlega heimskur og það var stórmerkilegt að hann fékk að starfa sem læknir. Þetta mátti ekki viðgangast. Læknirinn hafði loks náð stjórn á sjálfum sér og var þegar búinn að úthugsa leið út úr vandanum. Hann reis á fætur og gekk að læstum veggskáp aftarlega á skrifstofunni, tók nokkra hluti úr honum og setti þá ofan í hvítan bréfpoka sem hann fann inni í skápnum. Hann settist síðan við skrifborðið sitt og tók upp símann. Það var kominn tími til að hitta Sigurð lækni.

Sigurður Þórólfsson læknir sat við skrifborð í móttökuskrifstofunni sinni á Landspítalanum og leit til skiptis á tölvuskjáinn fyrir framan sig og nokkur þéttskrifuð blöð sem hann hafði raðað hlið við hlið á skrifborðið. Hann trúði ekki á tilviljanir. Það voru skýringar á öllum hlutum, sama hversu ólíklegar þær voru. Ekkert gerðist af sjálfu sér og það var ekkert til sem hét forlög eða guðleg forsjón. Á blöðunum sem hann var með á borðinu fyrir framan sig voru sjúkraskýrslur nokkurra sjúklinga sem allir höfðu látist skyndilega án þess að þeir hefðu verið taldir í einhverri lífshættu. Þvert á móti voru þeir allir á batavegi eftir mismunandi meðferðir. Síðan eins og hendi væri veifað lentu þeir allir í hjartastoppi. Hann var búinn að fara yfir sjúkraskýrslurnar lið fyrir lið til að reyna að finna eitthvað samhengi á milli þeirra, en hafði ekki haft árangur sem erfiði. Lyfjagjafir voru eðlilegar og allar skráningar úr lyfjabúri staðfestu að ekki hefðu verið gerð nein misstök. Það leit út fyrir að um tilviljanir væri að ræða þegar fjórir sjúklingar sem voru á svipuðum aldri, létust með nokkurra daga millibili. Hann trúði ekki á tilviljanir. Sigurður var svo djúpt hugsi að hann tók ekki eftir því þegar hurðin á skrifstofunni hans var opnuð. Hann varð heldur ekki var við að einhver var kominn inn í herbergið og alveg upp að honum. Hann fann fyrir stungu í hálsinn aftanverðan og áður en hann gat komið upp orði eða hreift sig, missti hann allan mátt. Það var eins og einhver hefði hreinlega tekið hann úr sambandi. Mannveran sem hafði stungið hann í hálsinn greip hann þegar hann féll máttlaus úr stólnum og lagði hann varlega á gólfið. Hann reyndi að kalla upp fyrir sig en það var sem tungan í honum væri máttlaus. Með móðu fyrir augunum fylgdist hann með því þegar mannveran slökkti á tölvunni og fjarlægði blöðin af borðinu. Að því loknu beygði hún sig niður að honum þannig að hann gat séð andlit hennar skýrt og greinilega. Ef hann hefði getað talað hefði hann líklega sagt „þú!“ eða „Þetta grunaði mig!” En hann kom ekki upp orði. Þess í stað varð hann að láta sér nægja að hugsa það sem hann vildi segja.

„Þú hefðir ekki átt að vera að skipta þér af hlutum sem þér koma ekki við,“ hvæsti læknirinn. „Ég bið að heilsa gamlingjunum þegar þú hittir þau hinum megin.“

Sigurður fann hvernig andardrátturinn varð þyngri og þyngri og sjónin sem hafði verið hulin þoku hvarf smátt og smátt og myrkrið helltist yfir hann.

Tólfti kafli

Enginn er ómissandi. Ég kallaði þessa fullyrðingu alltaf áróður atvinnurekanda eða þeirra sem báru kostnað af þjónustu annarra. Sumir máttu missa sín en aðrir voru ómissandi. Þetta lá allt saman í hæfileikum einstaklingsins. Ég hélt að ég væri ómissandi, en miðað við þann algera frið sem ég hafði fengið á meðan ég var í veikinda- og fæðingarorlofinu mínu þá var það alveg ljóst að ég var ekki ómissandi maður hjá mínum vinnuveitanda. Kannski sagði það meira um metnaðinn á þeim bæ en það sagði um mig sem starfsmann? Ég varð þess vegna pínulítið upp með mér þegar Baldur yfirlögregluþjónn hringdi í mig, einum degi áður en ég átti að mæta aftur til vinnu. Það, hvað hann var hress gaf til kynna að ekkert alvarlegt væri á seiði, en samt var eitthvað, einhver tilfinning sem sagði mér að það væri bara lognið á undan storminum. Baldur bað mig um að koma niður á stöð á stuttan fund og hann gaf mér ekki nema hálftíma til að koma mér á staðinn. Ég útskýrði málið stuttlega fyrir Sigrúnu og mömmu, kyssti allar konurnar á heimilinu bless og klæddi mig í skónna mína undir tautinu í mömmu. Hún gat ekki skilið hvað það var sem var svo áríðandi að það gæti ekki beðið morguns. Ég greip með mér eina pönnuköku með sykri og flýtti mér út í bimman.

Mér fannst pínulítið skrítið að ganga upp tröppurnar að innganginum í lögreglustöðina. Tilfinningin var svolítið framandi, eins og ég væri að ganga inn í nýja byrjun en ekki eins og ég væri að fara að gera eitthvað sem ég var vanur að gera. Sem ég var. Baldur var eins og þegar ég sá hann síðast. Hárin voru nokkurn veginn jafnmörg og hann var ennþá jafn hávaxinn og sterklegur að sjá. Valdsmannlega fasið var líka ennþá á sínum stað. Hann þurfti ekki að segja neitt eða gefa neitt í skyn. Fjarlægðin sem hann hélt gagnvart undirmönnum sínum var eins sýnileg og hún var ósýnileg og hún birtist í allri framkomu hans og fasi. Ekkert vinalegt tal nema kannski þessar venjubundnu spurningar um heilsu manna og þeirra nánustu. Ég var í raun sá eini af undirmönnum hans sem hann sýndi einhver smá vinahót enda höfðum við unnið lengi saman.

Hann gekk á móti mér með útrétta hönd og smá brosvipru í beinaberu andlitinu.

„Sæll Axel minn og velkominn aftur. Hvernig hefur þú það?“

Handartakið var þétt og ákveðið.

„Bara fínt. En þú?“

„O bara eins og vanalega. Sama gigtin í bakinu og alltaf en annars er ég eins og unglingur.“

„Þú ert nú ekkert gamalmenni Baldur minn. Hvað er að gerast?“

Hann svaraði mér ekki strax heldur benti mér að fá mér sæti í tveggja sæta leðursófanum og fékk sér sjálfur sæti í hægindastól gegnt mér.

„Ég þurfti bara að ræða aðeins við þig varðandi morgundaginn og það sem nú þegar liggur fyrir. Það eru tvö mál sem eru svolítið áríðandi. Ég vildi búa þig undir þau.“

„Nú. Hvaða mál eru það?“

Baldur teygði sig í pappamöppu sem lá á skrifborðinu fyrir aftan hann.

„Ég er kannski að hrópa úlfur, úlfur, en það hefur verið tilkynnt um tvö mannshvörf og síðan fengum við svolítið einkennilegan tölvupóst.“ Hann tók hvítt A4 blað úr möppunni og lagði það á borðið fyrir framan mig.

„Tvær ungar stúlkur hurfu um helgina. Þær skiluðu sér hvorugar heim af skemmtunum í miðbænum.“

Ég leit yfir blaðið sem á voru ljósritaðar tvær tilkynningar.

„Er það eitthvað til að hafa áhyggjur af? Hafa þær ekki bara hitt einhverja sem þær hafa farið heim með?“

„Það má vel vera, en foreldrar þeirra eru búnir að tala við alla sem þær þekkja og enginn hefur heyrt neitt eða séð af þeim. Það er búið að auglýsa eftir þeim án árangurs og það er slökkt á gemsunum þeirra.“

„Þetta hefur farið fram hjá mér.“ Ég hélt áfram að lesa niður blaðið.

„Þær eru báðar austurlenskar að uppruna,“ sagði Baldur. „Ég hef slæma tilfinningu fyrir þessu.“

„Þú vilt sem sagt taka þetta út úr venjulegu mannhvarfsferli og láta rannsaka þessi mál sem mögulega glæpi?“ Ég var hálf undrandi á þessu. Venjulega var ekki farið að rannsaka mannshvarf sem mögulegan glæp fyrr en búið var að auglýsa eftir viðkomandi í nokkra daga og jafnvel leita skipulega.

„Önnur þeirra er dóttir vinafólks okkar Önnu.“ Baldur var hálf vandræðalegur á svipinn. „Þess vegna vildi ég hitta þig í dag og biðja þig um að taka þetta mál að þér.“

„Þú vilt að ég ákveði sjálfur að hvörf þessara stúlkna verði rannsökuð með mögulegan glæp í huga?“

„Já, ef þú ert tilbúinn til að gera mér þann greiða. Þetta er of tengt mér til að ég geti tekið þá ákvörðun sjálfur við núverandi aðstæður.“

„Og þú ætlar að líta í hina áttina?“

„Það má orða það svo. Ef hins vegar eitthvað kemur í ljós sem réttlætir að ofbeldisbrotadeildin fari að rannsaka málið þá horfir öðruvísi við.“

Ég lagði blaðið frá mér á borðið og leit á Baldur.

„Auðvitað geri ég þetta fyrir þig, Baldur minn. Þú þarft ekki einu sinni að spyrja.“

„Þakka þér fyrir. Ég vissi að ég gæti treyst á þig.“

„Á ég að sinna þessu einn eða má ég nýta deildina?“

„Þú nýtir það sem þú þarft og á morgun mun ég láta þig fá mannskap sem verður eingöngu að vinna með þér í þessu máli.“

„Er það ekki svolítið áberandi?“

„Nei. Þið verðið að vinna í öðru máli líka. Þú getur skoðað þetta mál samhliða því.“

„Ha?“ Nú var ég hættur að skilja. „Hvaða öðru máli?“

„Það er svolítið sem þú þarft að athuga fyrir mig. Líklega er ekki um neitt óeðlilegt að ræða en það kom furðulegur tölvupóstur frá Landspítalanum.“

„Landspítalanum!“

„Já. Hann kom frá lækni sem sagðist hafa ákveðnar grunsemdir um það sem hann kallaði „óeðlileg“ dauðsföll.“

„Óeðlileg dauðsföll á Landspítalanum. Ég hefði haldið að menn þyrftu að hafa eitthvað meira en grunsemdir fram að færa til að koma rannsókn af stað?“

„Jú kannski er það rétt? Líklega er ekkert óeðlilegt á seiði þarna?“ Baldur reis á fætur. „Þú kíkir á það og getur þá skoðað þessi mannshvörf í leiðinni. Ég treysti þér best til þess.“

Ég skildi að nú væri þessum fundi lokið og reis á fætur. „Ég skal gera mitt besta.“

Baldur gekk á undan mér að hurðinni á skrifstofunni. „Þú manst að þessi fundur er okkar á milli. Ekki orð um það sem við ræddum við neinn.“

„Þú getur treyst mér.“ Ég kvaddi hann með handabandi.

Þrettándi kafli

Hann hljóp eins og hann ætti lífið að leysa. Það skipti engu máli hvort hann færi upp á við, niður á við eða eftir jafnsléttu. Hann sló ekki af. Svitinn perlaði niður andlitið og rann eftir sterkbyggðum kinnbeinunum niður sveran hálsinn alla leið niður á brjóstkassann sem fyllti út í svitastorkinn bolinn með sterkum vöðvunum. Hlaupabrettið, sem mátti muna fífil sinn fegurri, nötraði og skalf undan átökunum og það var lygi líkast að mótorinn sem knúði vínilbeltið áfram skyldi ennþá snúast. Um leið og vegalengdarmælirinn á hlaupabrettinu sýndi tíu kílómetra, hægði veiðimaðurinn ferðina þangað til hann staðnæmdist alveg efst á hlaupabrettinu. Tíu kílómetrar var nóg í dag. Það var sunnudagur og á sunnudögum mátti hann taka því aðeins rólegar en á öðrum dögum vikunnar. Líkamsræktin var hans vímuefni, eitthvað sem hann þarfnaðist reglulega eins og hann þarfnaðist súrefnis, matar og kynlífs. Ljósbrúna handklæðið sem hékk yfir handfanginu á hlaupabrettinu fékk það verkefni að þurrka svitann af andliti hans og hálsi um leið og hann stökk léttilega af hlaupabrettinu og niður á parketlagt gólfið í æfingasalnum. Allt í kring um hann var fólk að æfa, annað hvort á hlaupabrettum, hlaupahjólum eða í þrekstigum. Konur og karlar á öllum aldri og af mörgum þjóðernum. Íslendingar, Pólverjar, Rússar, Litháar, Lettar og síðan svörtu druslurnar og aumingjarnir frá Asíu og Afríku. Veiðimaðurinn settist á lítinn bekk sem stóð upp við einn vegginn í salnum og virti fyrir sér fólkið sem puðaði í tækjunum. Ugla sat á kvisti, átti börn og missti, eitt tvö þrjú og það varst þú. Hann starði út undan sér á lágvaxna og stælta stúlku sem var líklega búin að klífa hálfan Hallgrímskirkjuturn í þrekstiganum. Blautur hlýrabolurinn sem hún klæddist, huldi svitann sem bogaði af henni við áreynsluna. Hún var falleg, ung og vel vaxin. Veiðimaðurinn vætti varirnar með tungunni um leið og hann leyfði huganum að búa til fantasíumyndir af henni og honum. Kannski yrði þessi heppin? Þó að hún væri bara lítið svart sníkjudýr sem hann gat kramið undir öðrum fætinum. Svört hóra. Hvað gerðu menn við svartar hórur? Hann glotti þegar hann velti möguleikunum fyrir sér.

Hjartað hamaðist eins og ventill í bíl sem var á yfirsnúningi. Læknirinn flýtti sér að lyftunni og leit í kringum sig á meðan hann beið eftir því að hún staðnæmdist á hans hæð. Var þetta hræðsla sem hann fann fyrir eða bara eðlileg spenna sem allir fyndu fyrir eftir að hafa tekið líf? Þessi tilfinning var að minnsta kosti ekki eins og þegar hann sendi gamla fólkið yfir um. Það var öðru vísi tilfinning. Allt öðru vísi. Hjartað hægði aðeins á sér þegar dyrnar á lyftunni opnuðust en samt var það ennþá á yfirsnúning og engu líkara en það væri að reyna að brjótast út úr brjóstkassanum. Læknirinn vissi samt sem var að það var engin hætta á ferðum. Sigurður hafði fengið hjartaáfall og við rannsókn og krufningu kæmi ekkert óeðlilegt í ljós. Enginn hjartagalli eða neitt slíkt. Bara óútskýrt hjartaslag eins og margir fengu á lífsleiðinni. Sigurður var frá og nú var leiðin greið. Læknirinn glotti með sjálfum sér þegar hann gekk út úr lyftunni og í áttina að skrifstofunni sinni. Þessi mannauli sem hélt að það væri eitthvað óeðlilegt í gangi í sambandi við dauða gamalmennanna hafði hitt naglann á höfuðið. Verst fyrir hann að naglinn sat fastur í hans eigin höfði.

Fjórtándi kafli

Mér leið undarlega. Stúlknahvörfin og dauðsföllin á Landspítalanum settu hroll að mér. Gat verið að það væri einhver á ferli sem rændi ungum stúlkum? Og hvað var að gerast á Landspítalanum? Ég setti miðstöðina í Bimmanum á fullt. Kannski myndi það duga til að ég næði hrollinum úr mér? Ég var vanur að predika yfir fólki að það ætti ekki að hafa áhyggjur af óorðnum hlutum. Ekki að eyða orkunni í áhyggjur út af einhverju sem kannski yrði ekki. Verst að ég gat ekki lifað eftir þessu sjálfur. Ég var áhyggjufullur og kvíðinn. Það læddist að mér sá grunur að eitthvað hefði komið fyrir stúlkurnar. Ég vonaði samt innilega að það væri ekkert alvarlegra en nýr kærasti sem væri svo mikilvægur að allt annað var látið bíða. Meira að segja það að láta vita af sér. Það var örugglega eitthvað svoleiðis í gangi? Ég brosti og herti upp hugann. Áhyggjurnar og kvíðinn höfðu vikið fyrir þeirri vissu að stúlkurnar væru öruggar í faðmi ástvina sinna. Mér var orðið hlýtt og ég hlakkaði til að komast heim. Heima var best.

Hann hafði sleppt fram af sér beislinu. Algerlega misst stjórn á sér og gert það sem hann hélt að hann myndi aldrei gera, nema kannski í huganum. Hún var honum ekki samboðin á neinn hátt. Ekki frekar en nasistar höfðu talið gyðinga sér ósamboðna og komið fram við þá eins og dýr. Hann hafði misst stjórn á sér og látið þessa svörtu hóru tæla sig. Hann flýtti sér út úr herberginu og hraðaði sér eftir þröngum dimmum ganginum inn í herbergið við enda hans. Herbergið var meðalstórt, dimmt og kuldalegt með niðurfalli á miðju gólfi og því sem veiðimaðurinn var að leita að á einum veggnum. Hann fór rakleiðis að gömlu sturtunni sem hafði ekki verið notuð svo árum skipti og skrúfaði samtímis frá heita og kalda vatninu. Vatnið sem bunaði í gegnum þau göt sem ennþá voru heil í sturtuhausnum var sem líkn fyrir hann. Hann varð að þrífa sig.

Sársaukinn var svo mikill að hún átti erfitt með að halda meðvitund. Í hvert skipti sem hún krafsaði sig áfram eftir gólfinu í átt að opnum dyrunum, leið næstum yfir hana. Hún hafði aldrei nokkru sinni upplifað annan eins sársauka. Þrátt fyrir það þá tókst henni að halda aftur af ópinu. Hún vissi sem var að ef hún kæmist ekki sem fyrst út úr herberginu þá myndi hún enda sitt líf þar. Lára þurfti á öllum sínum kröftum og sjálfstjórn að halda til að skreiðast eftir gólfinu. Ófreskjan sem hafði kippt henni inn í bílinn fyrir utan líkamsræktarstöðina, lamið hana sundur og saman inni í honum, nauðgað henni á gólfinu í þessu gluggalausa herbergi og síðan gengið í skrokk á henni aftur, myndi örugglega koma aftur. Hún varð að komast í burtu áður en hann kæmi til baka. Eitt sniglaskrið í einu. Eitt í einu. Hurðin nálgaðist og hún náði loks að skríða yfir þröskuldinn og út úr herberginu. Þröngur og dimmur gangurinn framundan lá að opnum dyrum við enda hans, en við hliðina á þeim var útskot. Kannski stigi upp eða niður? Hún gat með engu móti áttað sig á því hvort hún var á jarðhæð, annarri hæð eða í kjallara. Hún gat þess vegna verið á sjöttu hæð. Hún skreið eins hratt og hún gat í átt að opinni hurðinni við enda gangsins og eftir því sem hún færðist nær henni heyrði hún vatnsniðinn greinilegar. Án þess að velta því fyrir sér hverju hann sætti, skreið hún inn í skotið við hliðina á hurðinni og sá sér til mikils léttis að þar var þröngur tréstigi sem lá upp á við. Eitt þrep í einu. Það var markmiðið. Eitt, tvö, þrjú, fjögur. Hún náði að komast upp hálfan stigann þegar hann náði henni. Hún öskraði eins hátt og hún gat, en það hafði ekkert að segja. Hann hélt fast um ökkla hennar og dró hana niður stigann og til baka inn í gluggalausa herbergið.

Fimmtándi kafli

Mánudagsmorgunn heilsaði kaldur og þurr. Ég þurfti að taka á öllu sem ég átti til að hafa mig út í kaldan Bimman en það var þó bót í máli að ég hafði gamla trygga ullarfrakkann mér til halds og trausts. Þrátt fyrir alla þá reynslu sem sá frakki hafði öðlast í gegnum árin náði hann ekki að halda köldum sætunum frá mér nema að litlu leiti og ég varð að vona að miðstöðin næði upp hita sem allra fyrst. Ég var heilar tuttugu mínútur að keyra niður á stöð og það var á þeirri stundu sem ég lagði Bimmanum í bílastæðið við lögreglustöðina og drap á vélinni, sem mér var loksins orðið almennilega heitt. Einungis til þess að fara aftur út í kuldann. Ég var ekki fyrr búinn að hengja frakkann minn á snagann góða á hurðinni á skrifstofunni minni, en ég fékk boð um að mæta á fund upp í fundarsal. Eina örskotsstund velti ég því fyrir mér hvort þessi fundur væri til að bjóða mig velkominn til starfa að nýju, en var fljótur að ýta þeirri hugmynd frá mér. Það kitlaði reyndar hégómagirndina að láta sér detta það í hug. Kannski var búið að hengja upp stóran borða með áletruninni „Velkominn heim Axel“ á einn vegginn í fundarsalnum? Ég sá strax þegar ég gekk inn í þétt setinn fundarsalinn að svo var ekki. Flest andlitin þekkti ég en þarna voru líka nokkur ný andlit inn á milli.

„Góðan dag gott fólk.“ Baldur var búinn að koma sér fyrir uppi í pontu, einn síns liðs. Ég ákvað að standa og tók mér stöðu upp við vegginn rétt fyrir innan dyrnar.

„Þetta verður stutt hjá okkur í dag, en engu að síður er það sem ég þarf að segja ykkur mikilvægt og því bið ég ykkur um að taka vel eftir.” Hann ræskti sig einu sinni, leit snöggt niður á blaðið sem hann hélt á og síðan út yfir salinn. „Þrjú mannshvörf hafa verið tilkynnt til okkar síðan á föstudag. Um er að ræða stúlkur af asískum uppruna. Það er ennþá ekkert sem bendir til þess að um eitthvað óeðlilegt sé að ræða, en það er samt afar mikilvægt að þið hafið augun hjá ykkur og kannið allt sem ykkur finnst grunsamlegt.“

Baldur renndi augunum yfir salinn og staðnæmdist á mér.

„Það er ekki algengt að svona lagað gerist og við viljum ekki vera með allt á hælunum ef eitthvað kemur upp á. Allar deildir eiga að hafa augun hjá sér varðandi þessi mannshvörf og tilkynna allt óvenjulegt til Axels, sama hversu lítilfjörlegt það kann að virðast.“ Hann gaf bendingu með höfðinu í átt að mér og ég hálf hrökk við. „Flest ykkar þekkja hann, en fyrir þau ykkar sem hafið ekki hitt hann, þá var hann að koma úr fæðingarorlofi. Hann mun hafa yfirumsjón með rannsókn á mannshvörfunum. Annað var það ekki.“ Baldur steig niður úr pontunni og gekk yfir til mín.

„Ég sé að þú hefur ratað til okkar?“ Hann brosti valdsmannlega og rétti mér höndina.

„Ég er eins og gamall fressköttur. Rata alltaf heim,“ svaraði ég um leið og ég kreisti lófa Baldurs. „Ég sé að þú hefur ákveðið að blása til opinberrar rannsóknar.“

„Um leið og hvarf þriðju stúlkunnar var tilkynnt var ekki um annað að ræða. Ein eða tvær gat átt sér eðlilegar skýringar en ekki hvarf þriggja stúlkna. Það er eitthvað í gangi sem við þurfum að rannsaka.“

„Ég er sammála því.“

„Ertu til í að koma aðeins inn á skrifstofu til mín. Ég þarf að kynna þig fyrir nýju fólki.“

Ég sótti mér kaffi og hélt síðan rakleiðis til skrifstofu Baldurs. Ég kunni engin skil á fólkinu sem sat í sófanum á skrifstofunni hans. Konan var ung, varla mikið eldri en tuttugu og þriggja, lágvaxin með stórgert andlit og stuttklippt svart hár. Karlmaðurinn var dálítið eldri, en þó varla mikið yfir þrítugt, meðalmaður á hæð, horaður með mjóslegið ófrítt andlit og þunnt rauðleitt hár sem var eins og límt við höfuðið á honum.

„Jæja Axel. Má ég kynna þig fyrir Úlfari og Ólöfu.“ Baldur leit brosandi af mér og á fólkið í sófanum. „Þau eru búin að vera hjá okkur í tæpt ár.“

Ég tók brosandi í hendurnar á þeim um leið og ég kynnti mig.

„Þau ætla að aðstoða þig við rannsóknina á mannshvörfunum og þessu máli á Landspítalanum.“

„Ókei. Mér veitir ekki af allri þeirri hjálp sem fáanleg er.“ Ég fékk mér sæti í stól gengt sófanum en leyfði Baldri að standa.

„Svo að þið eruð nánast nýgræðingar hjá okkur? Hvað hafið þið verið að gera?“

Úlfar brosti og settist fram á brúnina á sófanum. „Ég var í almennu deildinni í tvö ár áður en ég var fluttur hingað í ofbeldisbrotadeildina. Ég hef verið að sinna þeim málum sem upp hafa komið.“

Rödd Úlfars var eins og rödd gamallar konu. Skræk en um leið hás. Ég brosti til hans og leit á Ólöfu, búinn undir það versta.

„Ég er eiginlega alger nýgræðingur. Ég útskrifaðist úr lögfræði frá Háskólanum í Reykjavík fyrir ári síðan og hef verið hér síðan þá. Ég hef aðallega unnið að sifjamálum og heimilisofbeldi.“ Hún brosti fallega til mín. Hún var með aðlaðandi bros sem stakk í stúf við stórgert andlitið. Röddin var dimm og hás. Nánast eins og karlmannsrödd.

„Ja há.“ Ég leit á Baldur sem sneri sér vandræðalega undan. „Það var gaman að hitta ykkur og ég er viss um að við eigum eftir að vinna vel saman.“ Ég reis á fætur og gekk til Baldurs. „Erum við með einhverja sérstaka aðstöðu?“

„Já þið fáið eitt aðgerðarherbergið til umráða,“ sagði Baldur. „Þið leyfið okkur kannski að vera einum núna, krakkar? Axel hittir ykkur á eftir.“

Úlfar og Ólöf risu upp úr sófanum og kvöddu okkur. Ég lokaði hurðinni á eftir þeim og sneri mér ákveðinn að Baldri.

„Hvað er að gerast? Á ég að vera einhver barnapía? Er verið að refsa mér fyrir eitthvað?“

„Nei alls ekki.“ Baldur settist við skrifborðið sitt. „Þau er mjög fær, bæði tvö. Það er heilagur sannleikur. Okkur gekk bara illa að finna þeim einhvern starfsvettvang og datt í hug að þau gætu nýst þér?“

„Hvað er að þeim?“

„Það er ekkert að þeim.“ Baldur var alvarlegur í bragði, en samt leyndist ofurlítil glettni í augunum. „Hann er kannski svolítið klár og hún er pínulítið feimin.“

„Ha. Þú ert að grínast? Af hverju ertu að gera mér þetta?“

„Þér veitir ekki af því að hafa einhvern til að sendast fyrir þig. Síðan verður þetta líka alveg eins og í bíómyndunum. Þú getur skipað þeim fyrir að vild og verið vondi yfirmaðurinn ef þú vilt? Þau læra bara á því.“

„Það þolir þau sem sagt enginn og þú lætur mig sitja uppi með þau? Þú veist að ég vinn einn. Aleinn.“ Ég henti mér ofan í sófann og setti fæturna upp á borðið.

„Þau eru fín.“ Það var komin brosvipra á andlitið á Baldri. „Þetta er bara í smátíma og þú átt eftir að geta nýtt þau vel. Það er heldur ekki eins og við getum valið úr mannskap.“

Ég andvarpaði í uppgjöf. „Ég verð víst að sætta mig við það. Hver er annars staðan? Sú þriðja týnd?“

„Já, tilkynnt seint í gærkvöldi. Mér er hætt að lítast á þetta.“

„Það hlýtur að vera eðlileg skýring á þessu.“ Ég reis á fætur og bjó mig undir að yfirgefa skrifstofuna.

„Settu allt á fullt Axel. Ég vill að við séum við öllu búin. Vonum það besta en búum okkur undir það versta.“

„Jæja krakkar. Okkur er ekki til setunnar boðið.“ Ég var kominn inn á aðgerðarherbergið þar sem Úlfar og Ólöf sátu við sitthvort skrifborðið.

„Ég ætla að biðja ykkur um að fara niður í bæ. Takið með myndir af stúlkunum og spyrjist fyrir á veitingastöðunum nálægt því svæði þar sem þær sáust síðast.“

„Ein var í líkamsræktarstöð í Fenjunum þegar síðast spurðist til hennar,“ sagði Úlfar. Hann hélt á lítilli minnisbók í annarri hendi. „Það var sú sem hvarf síðast. Lára Davíðsdóttir.“

„Íslensk?“

„Já en af asískum uppruna. Ættleidd frá Tælandi fyrir 19 árum.“

„En hinar tvær?“

Úlfar fletti nokkrum blaðsíðum í bókinni sinni. „Lisa Doong og Urður Jónsdóttir. Lisa 23 ára frá Filippseyjum og Urður 18 ára upphaflega frá Tælandi.“

„Ókei. Byrjum á Lisu og Urði og spyrjumst fyrir þar sem þær sáu síðast.”

„Yess sir.“ Úlfar reis upp af stólnum og tók jakkann sinn af stólbakinu. Ólöf fylgdi á eftir.

„Ég ætla að skreppa aðeins upp á Landspítala,“ sagði ég. Við hittumst síðan hér seinna í dag, vonandi með góðar fréttir.

„Þú veist hvað þeir segja stjóri? Engar fréttir eru vondar fréttir.“ Úlfar blikkaði mig um leið og hann gekk fram hjá mér.

„Þú meinar engar fréttir eru góðar fréttir,“ sagði ég.

„Já what ever.“ Úlfar glotti til mín um leið og hann yfirgaf aðgerðarherbergið með Ólöfu í eftirdragi.

Sextándi kafli

”Þú stóðst þig vel. Gerðir það eina rétta í stöðunni.”

“Takk fyrir. Ég reyni alltaf að gera mitt besta.”

“Það er stundum ekki nóg. Þeir sem tapa reyna að gera sitt besta. Þeir sem vinna gera hlutina.”

“Ég gerði það sem þurfti að gera.”

“Ég veit það. Þess vegna sagði ég að þú hefðir staðið þig vel.”

“Kannski hefði ég átt að bíða? Kannski fer einhvern að gruna eitthvað? Kannski fer löggan að spyrja spurninga?”

“Löggubjánarnir vita ekki neitt. Þeir eru heimskir og vitlausir.”

“Ég vona það?”

“Það er á hreinu. Þú gerðir það sem þurfti að gera og þú gerðir það vel.”

“Já. Ég gerði það vel.”

Læknirinn klæddi sig í hvíta læknasloppinn sinn, hengdi hlutunarpípuna yfir hálsinn og gekk út af skrifstofunni sinni.

Það var létt yfir lækninum þegar hann fór á stofugang á deildinni sinni. Það hafði enginn komið til hans út af dauða Sigurðar, en fréttir af honum höfðu farið eins og eldur í sinu um spítalann. Sagan var öll á einn veg. Sigurður hafði fengið hjartaáfall. Bara ef þeir vissu það rétta, hugsaði læknirinn með sér. Bara ef þeir vissu það rétta. Hann leit á sjúklinginn sem lá sofandi í rúminu sínu og velti því fyrir sér hvort hann grunaði að fljótlega myndi hann ekki þurfa að hafa áhyggjur af því hvort hann gæti haft hægðir eða hvort hann hefði munað eftir því að taka lyfin sín. Líklega ekki? Þessi sjúklingur var einn af þeim heppnu. Hann fengi fljótlega þá hvíld sem hann átti skilið. Yrði leystur frá kvölum sínum og öllum þeim byrðum sem fylgdu því að vera gamalmenni á Íslandi. Byrðum fyrir samfélagið, byrðum fyrir ættingjana, byrðum fyrir heilbrigðiskerfið. Ef það væru veitt óskarsverðlaun fyrir störf við heilbrigðisþjónustu þá var læknirinn viss um að hann yrði tilnefndur. Tilnefndur fyrir að losa þjóðfélagið við úrgangsfólk. Þessi gamalmenni voru ekkert annað. Úrgangsfólk sem hafði lokið skyldum sínum og engin not voru fyrir lengur. Sprautan í hendi læknisins stakkst auðveldlega inn í hársvörð gamla mannsins sem kveinkaði sér og opnaði augun.

„Fyrirgefðu. Var ég að meiða þig, karlinn minn?“

Læknirinn beið ekki eftir svari, heldur gekk af stað út af sjúkrastofunni. Hann vissi að það kæmi ekkert svar, af því að gamli maðurinn gat engu svarað. Hann gat ekki talað og hann gat ekki andað. Hann yrði látinn um svipað leiti og læknirinn lokaði hurðinni að sjúkrastofunni á eftir sér.

Sautjándi kafli

Ég var ekki viss um hvert ég átti að fara þegar ég kom á Landspítalann eða hvern ég átti að tala við svo að ég spurði í upplýsingum um Sigurð Þórólfsson lækni. Stúlkan í upplýsingunum tók upp símann og eftir stutt samtal við einhvern sem ég vissi ekki hver var vísaði hún mér upp á aðra hæð á deild 29D. Þar tók sjúkraliði á móti mér og fylgdi mér inn á kaffistofu starfsfólks. Ég fékk mér sæti við lítið eldhúsborð og velti því fyrir mér hvað ég ætlaði að spyrja Sigurð um. Ég hafði litla trú á því að grunsemdir hans ættu við rök að styðjast og var nokkuð viss um að ég væri að eyða tímanum til einskis. Ég vonaði það að minnsta kosti. Eftir nokkrar mínútur opnuðust dyrnar að kaffistofunni og inn gekk maður á aldur við mig. Pínulítið strákslegur í útliti með frjálslega greitt hár og klæddur í bindislausa hvíta skyrtu undir hvítum læknasloppnum.

Hann rétti fram höndina

„Sæll og fyrirgefðu biðina. Geir heiti ég og er yfirlæknir hér á 29D.

Ég reis upp úr stólnum og tók í höndina á honum. „Axel. Ég kem frá rannsóknardeild lögreglunnar.“

„Má bjóða þér eitthvað? Kaffi? Vatn? Djús?“ Hann brosti vinalega til mín.

„Kaffi væri fínt.“ Ég brosti á móti.

Geir yfirlæknir tók kaffibrúsa upp af borðinu og hellti í bolla. „Mjólk?“

„Nei takk. Bara svart og sykurlaust.“

Ég tók við bollanum og settist aftur við eldhúsborðið. Geir fékk sér sæti við borðið gegnt mér.

„Þú varst að leita að Sigurði? Fyrirgefðu ég náði ekki nafninu.“ Hann brosti afsakandi.

„Axel. Ég heiti Axel.“

„Já fyrirgefðu Axel. Maður heyrir svo mörg nöfn á hverjum degi. Þau renna stundum saman í einn hrærigraut.“ Hann brosti vandræðalega til mín.

„Okkur barst það til eyrna að það hafi orðið óeðlilega mörg dauðsföll hér á spítalanum á síðustu mánuðum. Ég er nú bara kominn til þess að forvitnast nánar um það og ákveða hvort það sé einhver ástæða fyrir okkur að rannsaka málið.“ Ég fékk mér sopa úr kaffibollanum. „Þetta var allt saman svolítið óskýrt hjá þessum lækni sem hafði samband við okkur. Sigurður Þórólfsson er nafnið hans.“

Geir leit á mig vandræðalegur á svipinn og augnaráðið varð flöktandi. „Já, ég veit ekki hvað skal segja,“ stamaði hann.

„Ég kom reyndar til að ræða við Sigurð sjálfan. Er hann kannski ekki á vakt? Ég get komið aftur síðar.“

„Hann er látinn. Hann fannst á skrifstofunni sinni í morgun.“

Ég hrökk við. „Hvað ertu að segja. Er hann dáinn?“

„Já. Það lítur út fyrir að hann hafi fengið hjartaáfall?“

Ég reis upp af stólnum og gekk út að glugganum á kaffistofunni. Ég hafði ekki búist við þessu og fannst það undarlegt að læknirinn sem hafði tilkynnt um óeðlilega dauðdaga sjúklinga á spítalanum, væri látinn.

„Af hverju var okkur ekki tilkynnt um þetta?“ Ég settist aftur við borðið gegnt yfirlækninum.

„Við töldum ekki ástæðu til þess þar sem ekki var um neitt óeðlilegt að ræða. Nema að sjálfsögðu andlátið sjálft. Það er aldrei eðlilegt þegar menn á besta aldri taka upp á því að kveðja svona snöggt.“

„Hvar er líkið? Er búið að fjarlægja það?“

„Ég er ekki alveg viss. Það er líklega komið niður í líkhús?“

„Og er búið að úrskurða um dánarorsök strax? Hvað var Sigurður gamall?“

„Ég veit það ekki nákvæmlega. Líklega á mið sextugs aldri. Ég þekkti hann ekki vel.“

Ég hugsaði mig um í stutta stund áður en ég tók ákvörðun.

„Það má ekki hreyfa við líkinu, hvar sem það er og heldur ekki neinu á skrifstofu Sigurðar. Ég þarf einnig að fá lista yfir alla sem eru eldri en sextíu og fimm ára og hafa látist á síðustu þremur mánuðum.“

„Alla? Það er ansi mikill fjöldi.“

„Ég þarf að fá lista yfir alla. Sama hvað marga er um að ræða. Nafn, aldur, sjúkdóm og dánarorsök.“

„Ert þú að biðja um að fá afrit af sjúkraskrám þessa fólks?“ Geir var ekki lengur vandræðalegur á svip. Hann var pirraður og önugur í málrómnum.

„Sjúkraskrár. Jú það væri best að fá afrit af þeim. Ég sendi eftir þeim í lok dags.“ Ég reis aftur upp af stólnum. Það var kominn tími til að skoða skrifstofu Sigurðar læknis lítillega.

„Lok dags! Það er ómögulegt. Allt of stuttur tími.“ Geir var staðinn á fætur. „Ég er ekki einu sinni viss um að ég hafi heimild til að láta þig hafa sjúkraskrár þessa fólks?“

„Þú hlýtur að hafa heimild til þess? Þetta fólk er allt látið.“ svaraði ég. „Og ég þarf að fá skrárnar í lok dags.“

„Ég verð að fá leyfi fyrst.“

„Ég get auðvitað komið með heimild en það myndi spara okkur báðum tíma og vesen ef þú afhentir skrárnar án þess. Ertu til í að vísa mér leiðina á skrifstofu Sigurðar?“

Geir dæsti mæðulega. „Já ekkert mál. Eltu mig bara.“ Hann gekk út af kaffistofunni og ég hélt í humátt á eftir honum. Það var ekki laust við að kaldur hrollur læddist upp eftir bakinu á mér. Það var ólýsanlega óhugnanlegt að ímynda sér að það væri óður morðingi á ferð um spítalann. Fólk kom á spítala til að fá lækningu meina sinna og átti þá á hættu að fá banvæna stungu í bakið eða eitthvað í þá áttina. Það var nógu slæmt að þetta gamla fólk þurfti að treysta því að lyfin sem það fékk væru rétt og að starfsfólkið talaði íslensku.

Ég gekk á eftir Geir um ganga og stiga Landspítalans og notaði tímann til að velta því fyrir mér hvort við værum að upplifa svipuð atvik og höfðu stundum gerst erlendis þar sem geðsjúkar hjúkrunarkonur höfðu myrt gamalmenni og ungabörn svo árum skipti án þess að nokkurn grunaði að eitthvað óeðlilegt væri á seiði. Eftir um fimm mínútna gang stansaði Geir fyrir utan hvítmálaða hurð og sneri sér að mér.

„Hér er skrifstofa Sigurðar.“

Ég tók í húninn á hurðinni, sem var ólæst, opnaði og gekk inn fyrir.

„Er það eðlilegt að skrifstofan sé ólæst?

„Nei, ég myndi telja að hún ætti að vera læst,“ svaraði Geir. „Undir eðlilegum kringumstæðum alla vegana.“

Ég leit í kringum mig á skrifstofunni án þess að taka eftir neinu sem talist gæti óvenjulegt. Allt var í röð og reglu og engin ummerki um að átök hefðu átt sér stað.

„Veistu hvort þetta sé eina tölvan hans Sigurðar?“ Ég benti á litla Compaq borðtölvu sem stóð á skrifborðinu við hliðina á stórum flatskjá.

„Ég er ekki viss en reikna með að hann hafi notað ferðatölvu líka. En þetta er örugglega eina tölvan sem hann notaði hér á spítalanum.“

„Var hann líka með stofu úti í bæ?“

„Já , í Domus Medica. Geir gekk að skrifborðinu og benti á Compaq tölvuna. „Tölvan er í raun bara tengill. Öll gögnin okkar eru vistuð á netþjónum.“

„Já ég átta mig á því. Ég mun senda einhvern frá tæknideildinni til að nálgast gögnin. Þeir snúa sér að tæknideildinni hér á spítalanum í sambandi við aðgang og þess háttar.“

“Þeir þurfa örugglega að hafa heimild með sér til að fá aðgang að gögnunum. Ég myndi í það minnsta reikna með því,” sagði Geir.

„Það er ekkert mál fyrir okkur að fá heimild ef þess þarf.“

„Þá legg ég til að þið gerið það. Upplýsingar úr sjúkraskrám eru viðkvæmar og lúta ströngum reglum.

„Eins og ég sagði, þá fáum við heimild.“ Ég var orðinn pirraður. „Við skulum ekki vera að flækja þetta óþarflega mikið.“

“Ég reikna þá með því að fá skriflega heimild frá dómara í hendurnar áður en ég afhendi þér sjúkraskrárnar og aðgang að tölvugögnum sjúkrahússins.” Geir sneri til baka og gekk í áttina að dyrunum. „Er annars eitthvað fleira sem ég get gert fyrir þig?“ Hann brosti dauflega til mín.

„Bara eitt í viðbót,“ sagði ég. „Hvað er venjubundið ferli hér innanhúss í sambandi við dauðsföll sjúklinga? Hver er það sem kveður upp úr með það hvort um eðlilegan eða óeðlilegan dauðdaga sé að ræða?“

„Við gerum það sjálfir. Ef t.d. einhver af mínum sjúklingum deyr þá fær vakthafandi læknir hverju sinni það hlutverk að skrifa dánarvottorðið. Það má því segja að þetta sé bara almennt á okkar höndum.“

„Það er ósennilegt að óeðlileg dauðsföll fari fram hjá ykkur, þar sem svo margir læknar koma að því að úrskurða fólk látið?“

„Það má segja það.“ Geir hikaði aðeins. „Hins vegar má líka segja að ef ég til að mynda ætlaði mér að drepa einn af mínum sjúklingum þá gæti ég auðvitað gert það á minni vakt. Það væri síðan undir hjúkrunarfólkinu og öðrum læknum komið hvort það yrði skoðað eitthvað sérstaklega.“

„Þú gætir sem sagt drepið einhvern og komist upp með það?“ spurði ég.

„Ja, jú. Líklega,“ svaraði Geir. Hann var hálf rjóður í andliti og vandræðalegur. „Ef þú orðar það þannig þá gæti ég það, en það er samt fullt af efum. Það rétta gæti til dæmis komið í ljós við krufningu.“

„Ekki ef þú notar lyf sem framkalla hjartaáfall?“

„Það fer eftir því hvort það yrði leitað að slíku lyfi við krufninguna. Það er að segja ef krufning færi fram.“

„Og ef að það er ekki grunur um eitthvað óeðlilegt en krufning færi samt fram, þá er ekki leitað að neinu slíku?“

„Nei líklega ekki?“ svaraði yfirlæknirinn stuttur í spuna. „Mér finnst þetta allt saman samt svolítið fáránlegt. Hver í ósköpunum ætti að vera að drepa gamalt fólk hérna? Þetta er bara vitleysa og ekkert annað.“

„Kannski? Við skulum vona það. En miðað við það sem þú ert að segja mér þá er lítið mál að drepa einhvern hér á sjúkrahúsinu og komast upp með það.“

„Það voru ekki mín orð.“

„Nei en þú ert samt að segja að það sé auðvelt fyrir lækni að fremja morð á sjúkrahúsi.“

„Er ekki alveg eins auðvelt fyrir lögreglumann að týna sönnunargögnum eða til dæmis koma sönnunargögnum fyrir einhversstaðar?“

„Það er ekki hægt að bera það saman við lækni sem myrðir fólk. Ef ég fyndi til dæmis sönnunargögn á skrifstofunni þinni, eitthvað sem bendlaði þig við dauða Sigurðar, þá færi rannsókn á þeim sönnunargögnum af stað og ég myndi ekki koma nálægt henni.“

„Sama á við um krufningu. Ég kæmi aldrei nálægt henni.“

„Nei en þú getur sem læknir drepið einhvern og úrskurðað hann látinn af eðlilegum orsökum.“ Ég brosti lítillega til Geirs.

Geir var þungur á svip og málrómurinn var rólegur og yfirvegaður. „Ef þú telur að það sé eitthvað óeðlilegt í gangi á sjúkrahúsinu þá verður þú bara að rannsaka það. Ég get ekki sagt þér hvort það er læknir hér á sjúkrahúsinu að drepa gamalt fólk og í raun finnst mér það alger fjarstæða. Má ég yfirgefa þig núna? Ég má ekki vera að þessu.“

Ég leit á hann í stutta stund án þess að svara og reyndi að vera eins alvarlegur á svip og ég mögulega gat. „Já ætli það ekki? Reyndar er það eitt í sambandi við líkið af Sigurði. Það má ekki hreyfa við því fyrr en ég er búinn að ákveða hvort ég fer fram á krufningu.“

„Ég skal gera hvað ég get,“ svaraði Geir. Hann snerist við svo búið á hæli, gekk út af skrifstofunni og niður eftir ganginum.

Hafi læknirinn verið kátur og ánægður í byrjun dags, þá var hann reiður og pirraður núna. Helvítis löggan var farin að snuðra og spyrja spurninga á spítalanum. Það var einmitt það sem mátti ekki gerast og átti ekki að gerast. Það breytti samt engu nema því að nú yrði hann að fara aðeins varlegar og kannski taka því rólega í smá tíma. Þeir höfðu samt ekkert í höndunum. Engar sannanir af neinu tagi og myndu ekki finna neitt. Það var öruggt. Hann var enginn asni. Skipulagningin hafði staðið yfir í mörg ár. Allt skipulagt út í ystu æsar. Hvert einasta smáatriði á hreinu. Það var ekkert sem myndi klikka þar sem það gat ekkert klikkað. Ekki nema einhver stæði hann hreinlega að verki og það myndi ekki gerast. Aldrei. Það að löggan var farin að snuðra var hins vegar ekki gott. Um leið og þeir voru komnir inn á spítalann voru þeir of nálægt og komnir inn á deildina voru þeir hættulega nálægt.

Átjándi kafli

Hann var ennþá í hálfgerðu uppnámi og ósáttur við sjálfan sig. Það var allt í lagi að taka smá áhættu af og til en kæruleysi var óásættanlegt. Kæruleysi kom mönnum í koll og það hafði ekki munað miklu að þessi pínulitla yfirsjón hans hefði endað allt saman. Ef hún hefði komist upp stigann og út úr húsinu er aldrei að vita hvað hefði gerst? Hún hefði kannski náð því að skríða út á veg þar sem einhver hefði mögulega ekið fram á hana og komið henni til aðstoðar? Þetta mátti ekki gerast aftur. Það var ekki nóg að vera snjall ef maður var líka vitlaus. Það kæmi niður á manni um leið. Veiðimaðurinn leit í kringum sig áður en hann opnaði aðra afturhurðina á sendiferðabílnum. Það voru tveir hvítir segldúkspakkar á gólfinu. Þeim var rúllað upp eins og teppi og haldið saman með límbandi. Lisa Doong var vafin innan í annan og Urður í hinn. Veiðimaðurinn dröslaði hvorum pakkanum fyrir sig út úr bílnum og niður á jörðina. Hann tók síðan undir þyngri hlutann á segldúkspakkanum sem Lisa var vafin inn í og dró hann á eftir sér að djúpri holu sem hann hafði grafið í jörðina. Hann sneri til baka, sótti pakkann sem Urður var vafin innan í og dró hann sömu leið. Hann velti síðan pökkunum með líkunum í ofan í holuna og hóf strax að moka mold yfir. Þessi sem hafði næstum því komist undan var ansi hörð og undir niðri dáðist hann að henni. Fílefldir karlmenn hefðu ekki getað gert það sem hún gerði. Það var nokkuð víst. Hann vissi það af eigin raun að vöðvastærðin skipti engu máli á raunastundu. Þá var það karakterinn sjálfur og viljastyrkurinn sem skipti öllu máli. Lára hafði þennan viljastyrk. Hún hafði næstum náð að komast undan honum, fyrst allra. Þess vegna hafði hann ákveðið að leyfa henni að lifa aðeins lengur til að komast að því hversu langt viljastyrkurinn næði. Þetta var nýtt fyrir honum. Hann var veiðimaður og veiðimenn drápu bráðina án undantekningar. Það var ekki líkt veiðimönnum að leika sér að bráðinni. Það var svolítið dýrslegt. Hann hallaði sér fram á handfangið á skóflunni og brosti með sjálfum sér. Þetta var þróun. Kannski líka þroski? Hann var að þróast úr því að vera venjulegur veiðimaður í eitthvað stærra og meira. Hann var eins og ljón. Stór, sterkur, grimmur og lævís. Hann lauk við að moka yfir líkin, gekk frá skóflunni aftur í sendibílinn, lokaði afturdyrunum á honum og settist undir stýri.

Veiðimaðurinn átti eftir að taka erfiða ákvörðun. Var ekki vanur að vera óákveðinn og mikið að velta hlutunum fyrir sér. Að láta verkin tala var miklu frekar hans aðferð. Það var nauðsynlegt að hugsa um smáatriðin, en síðan var best að láta tilfinninguna ráða. Þessi síðasta var djöfull erfið. Átti hann að leika sér meira að henni eða einfaldlega lina þjáningar hennar strax og koma henni undir mold? Það var eitthvað við hana sem olli því að hann langaði til að leyfa hlutunum að þróast aðeins lengur. Sjá hvað hún tæki næst til bragðs. Undirmeðvitundin sagði honum að það væru mistök og hann myndi þurfa að gjalda fyrir þau á einn eða annan hátt, en honum var eiginlega alveg sama. Fyrsta drápið hans var forvitnilegt og það næsta var spennandi og núna tókst honum að draga spennuna á langinn. Gat leikið sér að því að halda henni gangandi, ekki ólíkt því að fresta fullnægingunni. Hann var orðinn einskonar tantra meistari í drápum. Veiðimaður af guðs náð.

Sendibíllinn tók kipp þegar hann steig á bensíngjöfina og tók stefnuna heim á leið. Hún beið hans. Bráðin beið eftir honum og hann ætlaði ekki að láta hana bíða mikið lengur.

Nítjándi kafli

„Það var ekkert merkilegt upp úr þessu að hafa stjóri. Enginn sem sá eða vissi neitt.“ Úlfar sat með lappirnar upp á skrifborðinu sínu í aðgerðarherberginu.

„Töluðuð þið við marga?“

„Við fórum á næstum alla staði í Austurstræti,“ svaraði Ólöf. Hún sat við borðið sitt og hafði ekki augun af tölvuskjánum á meðan hún talaði.

Ég gekk að stóru tússtöflunni sem þakti einn vegginn í herberginu, greip svartan tússpenna og byrjaði að skrifa nöfn stúlknanna sem voru týndar á vinstra hornið á töflunni, í þeirri röð sem þær týndust.

„Úff, maður fær það næstum á tilfinninguna að maður sé kominn í skóla aftur,“ sagði Úlfar. „Maður bíður bara eftir því að vera kallaður upp á töflu.“ Það var aulalegt glott á andliti hans.

Ég lét sem ég heyrði ekki í honum og kláraði að skrifa nöfnin á töfluna. Ég bætti síðan við hliðina á hverju nafni þeim staðsetningum þar sem þær sáust síðast. „Eigum við myndir af þeim?“ Ég leit á Ólöfu

„Það hlýtur að vera?“ Hún leit upp af tölvuskjánum. „Viltu að ég athugi það?“

„Já takk.“

Hún reis upp af stólnum en ég stoppaði hana af.

„Sestu aðeins aftur. Við þurfum að fara aðeins yfir málin og skipuleggja okkur.

Ég sótti stól og settist fyrir framan skrifborðin þeirra.

„Við erum í raun með tvö mál í gangi og eins og staðan er núna þá þurfum við að beina athyglinni meira að spítalamálinu.“

„Spítalamálinu?“ Úlfar var eitt spurningamerki í framan. „Ég hélt að það hefði bara verið einhver misskilningur, stjóri?“

Ég var orðinn svolítið pirraður á þessu stjóra tali.

„Hættu að kalla mig stjóra. Ég heiti Axel.“ Ég reis upp af stólnum, gekk að tússtöflunni og tók mér rauðan tússpenna í hönd. Á hægri enda töflunnar skrifaði ég stórum stöfum „Landspítalinn“.

„Ég hef það á tilfinningunni að það sé eitthvað í gangi þar. Eitthvað sem er ekki eðlilegt.“ Fyrst skrifaði ég „Undarleg dauðsföll“ og setti sama sem merki á eftir orðinu. „Þú Ólöf, átt að byrja á því í fyrramálið að fara upp á Landspítala og sækja sjúkraskrár. Þetta eru sjúkraskrár allra sjúklinga sem voru eldri en sextíu og fimm ára og létust á síðustu þremur mánuðum. Þú átt að fara yfir þær og athuga hvort það sé eitthvað sameiginlegt með þessum dauðsföllum og í lok dags á morgun vil ég að það sé komin einhver tala upp á töfluna.“

Ólöf leit upp úr skrifblokk sem hún var komin með í aðra höndina. Hún hafði skrifað allt sem ég sagði.

„Hvert á ég að sækja þessar skrár? Í upplýsingarnar?“

„Nei, þú átt að tala við Geir yfirlækni á 29D eða ritarann hans. Þú færð heimildarbréf með þér. Baldur er að vinna í að fá heimildina.“

Ólöf hélt áfram að punkta niður.

„Hvað á ég að gera?“ spurði Úlfar.

Ég leit á hann og hugsaði mig um í stutta stund.

„Þú átt að hjálpa henni.“

„Hjálpa henni?“

„Já.“

Það var fýlusvipur á andliti Úlfars, en hann sagði ekki orð.

„Ég lít síðan við hjá ykkur á morgun.“

„Hvað viltu að við gerum núna?“ spurði Úlfar.

„Núna megið þið finna myndir af stúlkunum sem hurfu og taka saman aðrar upplýsingar um þær. Vinir, félagar, kærastar. Allt upp á töflu.“ Ég greip ullarfrakkann minn af snaga við dyrnar á aðgerðarherberginu. „Ég sé ykkur á morgun.“

Tuttugasti kafli

Kikkbox hjálpaði til og útrásin sem það veitti var ótrúlega góð. Það var hægt að berja og sparka í burtu allri uppsafnaðri reiði dagsins. Öðlast frið. Sálarró. Læknirinn gaf allt sem hann átti í höggin og spörkin. Púðinn sem hann sparkaði í var í huga hans eftirmynd af lögregluþjóni og púðinn sem hann kýldi var andlit Axels. Hann sá allt svo raunverulega fyrir sér að það var engu líkara en Axel stæði þarna og tæki við höggunum og spörkunum. Meira að segja blóðið sem rann niður hökuna var raunverulegt. Þunnt rautt og slepjulegt. Þessi lögga mátti vara sig. Læknirinn velti því fyrir sér hvort hann ætti einfaldlega að sitja fyrir löggunni úti á götu og berja hann til dauða? Slíkt gæti gerst. Sérstaklega um helgar. Hann myndi einfaldlega elta hann og um leið og tækifæri gæfist, æki hann upp að hliðinni á honum, stykki út og lemdi hann til dauða með hnefunum. Það gæti gengið en kannski væri einfaldara að keyra yfir hann? Nei það gengi ekki. Hann varð bara að bíða og vona að lögreglan tæki þá ákvörðun að hefja ekki rannsókn á dauða gamalmennanna. Það var heldur ekkert að rannsaka. Ekkert sem réttlætti lögreglurannsókn annað en hugarórar dauðs manns. Það leiddi huga læknisins að jarðarförinni. Hann yrði að mæta og þá var eins gott að fara að gera ráðstafanir. Afboða allar tímapantanir, láta hreinsa fötin og svoleiðis. Átti hann kannski að skrifa minningargrein? Nei það var ekki við hæfi. Eða væri það kannski við hæfi? Hann gæti til dæmis skrifað: „Sigurður var heimskur og vitlaus og var alltaf að skipta sér af því sem honum kom ekki við.“ Læknirinn skellti upp úr. Það væri svolítið fyndið. Nei best væri að mæta bara í jarðarförina og fara síðan og fá sér að borða í erfidrykkjunni. Kyssa ekkjuna og votta henni samúð og halda síðan áfram að lifa lífinu. Lífið var fyrir fólk eins og hann, dauðinn var fyrir alla hina.

Tuttugasti og fyrsti kafli

Við áttum okkur leynistaði. Staði þar sem við gátum hist og verið tvö ein, án nokkurrar truflunar af hringingu dyrabjöllunnar eða því að litlir fætur kæmu trítlandi inn í herbergið okkar. Þessir staðir voru víðsvegar um borgina og ennþá höfðum við ekki þurft að nota sama leynistaðinn tvisvar. Reglurnar voru skýrar. Einu sinni í mánuði, boðun fór fram með SMS og það var bannað að tala um vinnuna, fjármálin eða önnur heimilismál. Í þetta skipti var það ég sem fékk boð um að mæta á lítið en vinalegt hótel í Þingholtunum. Ég gaf upp nafnið mitt í afgreiðslunni og var vísað upp á þriðju hæð. Ég þekkti ilminn sem fyllti vit mín um leið og ég bankaði létt á dyrnar á herbergi nr. 302. Þessi ilmur hafði nánast lamandi áhrif á mig, hellti yfir mig svífandi unaðstilfinningu sem gerði það að verkum að ég fór í hálfgerða leiðslu. Sigrún vissi hvaða ilmvatn var í uppáhaldi hjá mér og hún notaði það óspart á stundum sem þessum. Örfáar sekúndur og ég var kominn í ilmvatnsvímu í hálsakoti Sigrúnar sem beið með opinn faðminn fyrir innan dyrnar. Með ótrúlega snöggri og liðugri hreyfingu losaði ég mig við ullarfrakkann og lét hann falla niður á teppalagt gólfið. Hún var í þunnum silkináttslopp einum fata og ljósa hárið féll frjálslega niður á bak hennar. Hún kyssti mig létt á munninn um leið og hún hjálpaði mér að losa um beltið á buxunum og toga skyrtuna upp úr þeim. Það var unaðslegt að finna fima fingur hennar renna niður magann, alla leið að nærbuxunum sem hún losaði rólega niður fyrir þjóhnappana, þaðan sem þær féllu sjálfkrafa niður kálfana. Eftir nokkrar sekúndur vorum við komin að rúminu þar sem ég losaði hana við náttsloppinn áður en hún lét sig falla afturábak ofan á rúmið. Sigrún var fallegasta kona sem ég hafði nokkurn tímann verið með og mér fannst ég ekki eiga hana skilið. Hún var mér langtum fegurri, gáfaðri og betri á allan hátt. Ég kyssti hana á ennið, nefbroddinn, munninn, hálsinn og á milli brjóstanna um leið og ég strauk geirvörtur hennar mjúklega með báðum höndum. Ég færði mig niður á magann þar sem ég kannaði naflann með tungunni í stutta stund áður en ég færði mig ofar í rúmið þar sem hún tók á móti mér. Þetta var okkar stund, stund sem var okkur dýrmæt og við þurftum ekkert að flýta okkur. Við höfðum allan tímann í heiminum.

Tuttugasti og annar kafli

Hún hafði nokkrum sinnum séð bíómyndir þar sem ein persónan var fangi eins og dýr í búri. Gamlar stríðsmyndir, nútíma hryllingsmyndir eða bíómyndir frá fornöld. Þar sem dýrið var ekki dýr heldur manneskja sem smátt og smátt varð eins og dýr innilokuð í þröngum og skítugum klefa. Eini maturinn var þurr og jafnvel mygluð brauðskorpa og lítið glas með skítugu vatni. Henni hafði aldrei dottið í hug að hún gæti lent í þessum sporum. Hún var ekki stríðsfangi í Asíu eða Afríku og ekki heldur fangi konungs í einhverjum miðaldakastala. Hún var ung kona á Íslandi, hún var sárþjáð og hún var fangi í gluggalausu herbergi. Tímann notaði hún til að reyna að vinna bug á kvölunum, hvílast og safna kröftum. Til að losna við kvalirnar varð hún nánast að sameinast þeim og reyna að fá líkamann til að taka þeim eins og sjálfsögðum hlut. Hún varð að ná að hvílast til að safna kröftum. Henni hafði ekki tekist að venjast kvölunum, hvíldin var lítil sem engin og hún hafði einungis krafta til að staulast um herbergið. Það var í einni slíkri ferð sem hann kom aftur. Hún hörfaði undan honum út í eitt horn herbergisins þar sem hún gat lítið annað gert en bíða þess sem verða vildi. Hann reif í hárið á henni og kastaði henni út á mitt gólfið í herberginu þar sem hún féll máttlaus á magann.

„Jæja svarta tík. Ég ætla að gefa þér tækifæri til að bjarga þér.“ Hann reif aftur í hár hennar og dró hana á fætur. Hún reyndi ekki að berjast á móti, enda vissi hún að það var tilgangslaust. Hún átti ekki neina möguleika á að ráða við þennan jötunn og það eina sem hún gat gert var að reyna að halda í við hann svo að hann rifi ekki hárið af henni. Hann dró hana á eftir sér út úr herberginu, fram á gang og upp þröngan stigann. Á hæðinni fyrir ofan tók við annar langur gangur að útidyrunum. Hann sleppti ekki takinu á hári hennar fyrr en þau voru komin út úr húsinu.

„Ég ætla að gefa þér einn séns,“ hreytti hann út úr sér. „Þú færð tíu mínútur til að koma þér undan. Um leið og þær eru liðnar kem ég á eftir þér og þegar ég næ þér þá sker ég þig á háls.“ Hann bar stóran veiðihníf upp að andliti hennar svo að hún sæi hann örugglega. „Klukkan er byrjuð að tifa!“

Lára leit ekki fram fyrir sig, heldur tók skrefið. Hún varð að komast sem lengst í burtu frá þessu skrímsli og mátti engan tíma missa. Í æsingnum gáði hún ekki að sér og hrasaði niður sprungnar steintröppur, þrjú þrep niður á malarborna jörðina. Henni tókst með erfiðismunum að komast á fætur aftur og líta í kringum sig í rökkrinu. Svæðið framundan virtist berangurslegt og óralangt í næsta skóglendi. Hún vissi að hún átti ekki nokkra möguleika á því að komast undan nema hún gæti falið sig einhversstaðar. Án þess að líta um öxl tók hún á rás eins hratt og fæturnir gátu borið hana. Sársaukinn þegar hún steig í hægri fótinn var ólýsanlegur og hún gat ekki hreyft vinstri höndina frá olnboga. Þetta var eiginlega fyrirfram dauðadæmt. Hann hefði alveg eins getað gefið henni hálftíma forskot og síðan gengið í hægðum sínum til hennar og gengið frá henni. Hún ætlaði samt ekki að gefast upp. Það var ekki til í dæminu. Uppgjöf var eitthvað sem hún hafði aldrei kynnst og hafði ekki í huga að kynnast núna. Eftir því sem hún nálgaðist trjágróðurinn meira sá hún að þar átti hún kannski möguleika. Trén voru lág og ritjuleg, en í hæðóttu og þýfðu landslagi. Líklega var þetta hraunsvæði, en hún var samt ekki viss. Það skipti heldur engu máli svo framarlega sem hún næði að fela sig. Þegar hún var um það bil að ná að fyrsta trénu heyrði hún hrikalegt öskur fyrir aftan sig. „Nú kem ég.“ Hana langaði mest til þess að leggjast niður og bíða þess sem verða vildi, en viljinn fékk hana til að halda áfram. „Ekki gefast upp. Ekki gefast upp.“ þuldi hún aftur og aftur í huganum.

Veiðimaðurinn kom eyrnapúðunum sem voru tengdir við Sandisk spilarann fyrir á sínum stað. Hann þoldi ekki Ipod. Vildi ekki vera eins og aðrir. Þess vegna notaði hann Sandisk MP3 spilara þegar hann langaði að hlusta á tónlist. Hells Bells með ACDC fór að hljóma á fullum styrk í eyrum hans. „I´m coming on like a hurricane...You´r only young but you´r gonna die...I´m gonna get you...hells bells...hells bells. Veiðimaðurinn hreyfði sig með taktfastri rokktónlistinni og söng með í hljóði. „Im gonna take you to hell...I´m gonna get you...hells bells...I´m gonna get you.“

Tuttugasti og þriðji kafli

Skipulag var eitthvað sem læknirinn hafði í hávegum á sínu heimili. Þau hjónin skiptu heimilisverkunum jafnt á milli sín og ekkert var hinu óviðkomandi. Þá skipti engu hvort um var að ræða þrif, matseld, þvotta eða að hjálpa börnunum við heimalærdóminn. Á nútímaheimili var svona skipulag bráðnauðsynlegt og það var líka gott og heilbrigt fyrir börnin að alast upp við reglu, aga og skipulag. Ekkert misrétti og engin mismunun. Allir voru jafn réttháir á þessu heimili.

Þetta kvöld var matseldin í höndum læknisins. Honum fannst gaman að elda og það hjálpaði honum að slaka á eftir annríki dagsins. Honum fannst líka gott að hugsa yfir pottunum og þá fékk hann oft bestu hugmyndirnar. Stundum ákvað hann hvaða gamalmenni fengi hina eilífu hvíld næsta dag um leið og hann bætti rjóma út í súpuna og stundum velti hann því fyrir sér hvort eitthvað skemmtilegt myndi gerast í hjónarúminu um nóttina. Þetta kvöld var hann með hugann við lögregluna og Sigurð lækni. Hvað vissi lögreglan? Hversu langt myndu þeir ganga í rannsókninni á dauða Sigurðar og hafði hann náð að segja þeim eitthvað sem skipti máli? Hverju hafði Sigurður komist að? Hugarástand læknisins var farið að nálgast vitfirru þegar krakkarnir komu saman inn í eldhúsið og trufluðu hann. Það var kominn matartími samkvæmt skipulaginu og það varð að standa. Hann brosti til þeirra og byrjaði að setja matinn á borðið. Læknirinn var heima hjá sér og þessi stund var helguð fjölskyldunni. Dýrmætasta stund dagsins þegar fjölskyldan borðaði saman og skiptist á sögum frá annasömum vinnu- og skóladegi. Um leið og læknirinn settist við eldhúsborðið ákvað hann að strax næsta dag myndi hann hefjast handa við að verja sjálfan sig. Hann þurfti að finna blóraböggul.

Tuttugasti og fjórði kafli

Það var svolítið skrítin tilfinning að leggjast upp í rúm við hliðina á Sigrúnu þetta kvöld, einungis til þess að fara að sofa. Við vorum bæði dauðauppgefin eftir annríki dagsins og okkar heita ástarfund fyrr um kvöldið. Við höfðum hagað okkur eins og ástfangnir unglingar og elskast fjórum sinnum. Það var í raun meira en maður á mínum aldri og í mínu formi gat þolað en á slíkum stundum var engu líkara en ástin gæfi manni ofurmannlegan kraft. Ég kyssti Sigrúnu góða nótt og slökkti ljósið á náttlampanum mínum. Næsti dagur yrði örugglega erfiður og viðburðaríkur en á annan hátt en sá sem nú var að kveldi kominn.

Hann náði henni við fyrsta tré þar sem hann velti henni á bakið og settist klofvega ofan á hana. Hann langaði að sjá hræðsluna. Finna lyktina af henni. Þreifa á henni.

„Það er komið að leiðarlokum hjá þér, tíkin þín. Núna færðu það sem þú átt skilið, svarta hóran þín.“ Andlit hans var alveg upp við hennar og ef ekki hefði verið fyrir svörtu lambhúshettuna sem hann var með á höfðinu, hefðu varir þeirra mæst. Hún sagði ekkert, heldur herpti saman varirnar og lokaði augunum, eins og hún væri búin að sætta sig við það sem framundan var. Eigin dauða. Veiðimaðurinn dró svarta Clock skammbyssu með hljóðdeyfi upp úr úlpuvasanum og lagði hlaupið upp að enni Láru.

„Viltu segja eitthvað að lokum, tík? Einhver skilaboð sem ég get komið áleiðis fyrir þig?“

Lára opnaði augun sem samstundis fylltust af tárum og ekkinn sem fylgdi á eftir kom í veg fyrir að hún gæti komið upp orði.

„Ég hélt ekki,“ hvæsti veiðimaðurinn. „Hvað hefur þú svo sem að segja, hóran þín? Það er örugglega enginn sem saknar þín? Öllum er sama um þig.“ Hann hló kvikindislegum hlátri. „Vertu sæl.“ Hann tók í gikkinn á skammbyssunni.

Tuttugasti og fimmti kafli

Hann var búinn að fá nóg af þessum skítugu öldurhúsum sem voru eins og vannærðar mjólkurkýr í höndum eigenda sinna. Selja meira. Selja meiri bjór og meira brennivín var það eina sem skipti máli. Gólfið var alltaf klístrað og borðin mött og skítug. Georg skildi ekki hvernig staðir eins og Berlín fengu að starfa óáreittir af heilbrigðisyfirvöldum eða þeim yfirvöldum sem áttu að fylgjast með almennu hreinlæti á veitingastöðum. Þetta var jú veitingastaður þó ekki væri seldur matur þar. Það voru fáir gestir inni á Berlín þetta mánudagskvöld. Eitt rónapar sat við borð úti í horni. Konan var illa til fara, í gamalli gaufslitinni kápu, með skítugt og ógreitt ljóst hár. Klessumálað andlitið var horað og vesældarsvipurinn sem skein úr augum hennar var algjör. Kannski var ástæðan einfaldlega sú að hún var leið á því að hlusta á rausið í manninum sem sat á móti henni. Hann var litlu skárri útlits. Fitugt grátt hárið var greitt aftur á hnakka og hann var í skítugum gallajakka og buxum, sem einhvern tímann höfðu verið kallaðar flauelsbuxur.

„Ég get sagt þér það Lauga, að ég hef aldrei skuldað neinum neitt. Ég er maður orða minna og borga mínar skuldir.“ Hann lamdi með hnefanum í skítugt viðarborðið til að leggja áherslu á orð sín.

„Ég veit það,“ muldraði konan.

„Ég skal sko segja þér að ef ég hefði ekki verið svona óheppinn þá væri ég ríkur maður í dag. Ég ætti sko nóg af öllu.“

„Ég er alveg viss um að það er rétt hjá þér Gaui minn?“ Georg lagði annan hramminn á öxlina á Gaua sem kipptist við.

„Nei Goggi, blessaður kallinn.“ Gaui rétti Georg skítuga höndina.

„Er ekki allt í góðu Gaui minn?“ spurði Georg án þess að taka í útrétta hönd Gaua.

„Jú allt í þessu fína. Þetta er vinkona mín hún Lauga.“ Gaui benti á Laugu sem sat jafn vesældarleg á svip á sínum stað. „Við erum að spjalla aðeins.“

„Sæl,“ Georg kinkaði kolli til Laugu. „Ertu nokkuð til í að koma aðeins út fyrir með mér. Ég þarf aðeins að ræða við þig.“

„Er eitthvað að? Geturðu ekki talað við mig hérna inni?“ Gaui var hálf smeykur á svip.

„Nei, þetta tekur enga stund. Komdu núna.“ Georg steig til hliðar og beið eftir að Gaui stæði upp frá borðinu.

„Allt í lagi, en ég veit ekki hvað það er sem þú þarft að ræða við mig?“ Tautaði Gaui um leið og hann staulaðist reikull í spori á eftir Georg út af barnum

„Þú fréttir nánast allt sem gerist hérna í bænum Gaui,“ sagði Georg um leið og þeir voru komnir út fyrir.

Gaui dró gallajakkann þéttar að sér og krosslagði hendurnar á bringunni. Kuldinn var þegar farinn að segja til sín.

„Það er nú ofsögum sagt að segja að ég frétti allt sem gerist í bænum.“

„Hvað um það. Hefurðu heyrt um mannshvörfin um helgina?“

„Mannshvörf?“ Gaui gretti sig undrandi á svip. „Nei ég hef ekki heyrt um neitt slíkt. Hver hvarf? Einhver krakki?“

„Nei, þrjár stúlkur.“

„Þrjár. Nei ég hef ekki heyrt neitt um það.“

„Ertu Alveg viss?“

„Já. Ég myndi segja þér það ef ég vissi eitthvað.“

„Ef þú heyrir eitthvað þá hringirðu strax í mig? Það er mjög mikilvægt.“ Georg dró nafnspjald upp úr brjóstvasanum á lögreglujakkanum og rétti Gaua. „Farsímanúmerið mitt er þarna. Þú getur náð í mig hvenær sem er.“

Gaui tók við nafnspjaldinu og leit á það. „Ef ég heyri eitthvað.“ Hann flýtti sér að krossleggja hendurnar aftur til að koma í veg fyrir að kaldur vindurinn kæmist inn fyrir óhnepptan gallajakkann.

„Það verða verðlaun. Góð verðlaun í boði fyrir upplýsingar sem eru nothæfar.“

Gaui glennti upp augun og lifnaði allur við. „Ég skal spyrjast fyrir.“

„Þakka þér fyrir Gaui minn,“ Georg brosti og klappaði Gaua á öxlina. „Drífðu þig nú aftur inn til vinkonu þinnar.“

Gaui snerist á hæl, reif upp útidyrnar á barnum og flýtti sér inn. Georg gretti sig þegar þefurinn af svita og bjór skall á honum út um dyraopið en sneri sér síðan við og gekk rakleitt að lögreglubílnum sem hann hafði lagt beint fyrir utan Berlín.

Tuttugasti og sjötti kafli

Smellurinn var lágvær þó að hann hljómaði eins og hvellur frá kínverja í eyrum hennar. Hún kipptist við og reyndi að færa höfuðið frá byssuhlaupinu, en veiðimaðurinn hélt fast í hár hennar með annarri hendinni. Hann tók aftur í gikkinn á skammbyssunni sem gaf frá sér annað „click“ hljóð. Lára var við það að missa vitið. Hún var skelfingu lostin og það eina sem hún hugsaði um var að komast undan byssuhlaupinu og það skipti hana engu máli að í hvert skipti sem hún reyndi að færa höfuðið, reif hann fastar í hár hennar.

„Click“. Hann tók í gikkinn á byssunni í þriðja sinn og nú fylgdi kvikindislegur hlátur á eftir.

„Kannski er þinn tími ekki komin, tíkin þín?“ Hvæsti hann upp í eyrað á henni. „Kannski langar mig til að leika mér aðeins meira við þig? Hvað heldur þú?“

Lára grét og æpti í kór. Hún vissi varla hvað var að gerast og enn síður hvað hún gat gert til að sleppa.

„Leyfðu mér að fara,“ kjökraði hún. „Ég lofa að ég skal ekki segja neitt. Ég skal gera allt sem þú vilt.“

Veiðimaðurinn sleppti takinu á hári hennar þannig að hún féll á hliðina í jörðina.

„Allt sem ég vil?“ Hann gnæfði yfir henni eins og tröllkall. „Ætlar þú að gera allt sem ég vil?“ æpti hann. „Hvað segirðu þá um að drepast núna?“ Hann beindi skammbyssunni að henni og tók í gikkinn í fjórða skiptið. „Click.“ Hann tók aftur og aftur í gikkinn á byssunni og alltaf heyrðist sama hljóðið í bland við geðveikislegan hlátur. „Click, click, click.“

„Ég væri búinn að drepa þig ef ég ætlaði mér að gera það,“ æpti hann á hana. „Þú færð að lifa aðeins lengur og kannski máttu líka fá að gera það sem ég vil, svarta tík.“ Hann beygði sig niður og reif með annarri hendi í hár hennar. „Við skulum koma heim núna,“ sagði hann og bjó sig undir að draga hana á fætur. Það var þá sem Lára greip tækifærið.

Tuttugasti og sjöundi kafli

Læknirinn sat við eldhúsborðið í nærbuxum og hvítum bómullarbol einum fata. Börnin voru löngu sofnuð og hann var búinn að fá helgardráttinn sinn, en þrátt fyrir það þá gat hann ekki sofnað. Taugarnar voru á yfirsnúningi og heilinn hamaðist á fullu í leit að lausnum. Einhverjum leiðum til að tryggja að það myndi engin athygli beinast að honum ef lögreglan myndi ákveða að setja í gang formlega rannsókn á dauða gamalmennanna. Að gera einhvern að blóraböggli var ein leið. Leið sem var kannski pínulítið hættuleg, en gott að hafa í bakhöndinni ef allt stefndi í óefni. Læknirinn sló inn notendanafn og lykilorð á lyklaborðinu á fartölvunni sem stóð á eldhúsborðinu fyrir framan hann og beið eftir því að komast inn á innranet Landspítalans. Aðferðin við að búa til blóraböggul var tiltölulega einföld og ætti ekki að taka nema nokkrar mínútur. Í mesta lagi hálftíma. Eftir það gæti læknirinn farið rólegur aftur í háttinn.

Tuttugasti og áttundi kafli

Veiðimaðurinn rak upp skaðræðisöskur þegar sólinn á skó Láru hitti hann fyrir á versta stað. Hann missti skammbyssuna og greip með báðum höndum um vininn í klofinu á sér um leið og hann féll á hnén við hliðina á Láru. „Helvítis tíkin þín.“

Hann öskraði eins hátt og hann mögulega gat, eins og það myndi losa hann við sársaukann og velgjuna sem hann var kominn með langleiðina upp í kok. „Helvítis tíkin þín. Þú skalt fá þetta borgað.“

Lára var risin upp á hnén við hliðina á honum og henni hafði tekist að finna skammbyssuna í lágu grasinu. Hún beið ekki boðanna, heldur tók utan um hlaupið á skammbyssunni og barði hann af öllu afli í hnakkann. Hún hafði oft séð þetta gert í bíómyndum og yfirleitt þurfti bara eitt svona högg til þess að rota andstæðinginn. Það voru bíómyndirnar. Í stað þess að falla í rot, öskraði veiðimaðurinn enn hærra um leið og hann sneri sér í áttina að Láru. Hún sló hann aftur og aftur og hætti ekki fyrr en hann valt stynjandi á hliðina. Þá hljóp hún af stað. Hún hljóp eins hratt og hún mögulega gat í sömu átt og hún hafði hlaupið þegar hann náði henni. Það var eins og krafturinn væri kominn aftur. Eins og vöðvarnir í fótunum væru skyndilega komnir í samband á ný. Hún heyrði öskrin í veiðimanninum fyrir aftan sig en gat ekki greint hvort þau væru að nálgast hana eða fjarlægjast. Hún bara hljóp eins hratt og fæturnir gátu borið hana og horfði hvorki aftur né niður fyrir sig.

Veiðimaðurinn neitaði að trúa því sem hafði komið fyrir. Hann hafði látið svörtu tíkina taka sig á þann allra aumingjalegasta hátt sem karlmaður gat látið konu taka sig. Með sparki í punginn. Elsta bragð í bókinni og hann hafði fallið fyrir því. Á þessari stundu var öll sú þjálfum sem hann hafði hlotið, einskis virði. Vanmat var fyrsta orðið sem kom upp í huga hans. Hann hafði vanmetið hana illilega. Ekki talið að hún gæti veitt honum nokkra mótspyrnu að ráði og þess vegna hafði hann sleppt því að setja punghlífina á sig. Hún var þung og leiðinleg og það var líka erfitt að fjarlægja hana ef með þyrfti og hann hafði alveg eins reiknað með því í undirmeðvitundinni að sú stund kæmi upp í leiknum að hann þyrfti að fjarlægja hana í skyndi. Veiðimaðurinn var ekki vanur að leggja lag sitt við svartar hórur. Þær voru skítugar og langt fyrir neðan hans virðingu. Það var bara eitthvað við þessa sem æsti hann upp. Eitthvað sem fékk hann til að ýta öllum reglum til hliðar. Eitthvað sem varð til þess að hann nánast missti vitið. En nú hafði eitthvað gerst sem ekki mátti gerast og var alveg óhugsandi í öllum hans áætlunum. Hann hafði misst hana úr höndum sér. Það passaði ekki inn í kassana sem hann hafði teiknað. Veiðimaðurinn þurrkaði æluna framan úr sér með handarbakinu, dró lambhúshettuna aftur niður fyrir munninn og reis á fætur. Verkurinn í hnakkanum var talsverður en hann myndi ekki koma í veg fyrir að hann næði henni aftur. Í þetta skipti var hann ákveðinn í að ljúka verkinu í eitt skipti fyrir öll. Mistök voru ekki leyfð. Hann hljóp af stað á eftir henni.

Það var eins og hún fyndi fyrir honum. Eins og hún væri með augu í hnakkanum sem sáu þegar hann reis á fætur og hljóp af stað á eftir henni. Forskotið sem hún hafði var talsvert en það myndi hafa lítið að segja. Hún óttaðist að hann næði henni á örskotsstundu. Þrátt fyrir alla sína þjálfum og úthald var Lára slösuð og illa á sig komin og myndi aldrei ná að halda því forskoti sem hún hafði. Uppgjöf var hins vegar ekki kostur í stöðunni. Lára vissi að ef hann næði henni myndi hann örugglega ganga frá henni og líklega taka sér nægan tíma til þess í gluggalausa fangelsisklefanum í kjallaranum. Hægri, vinstri. Hún taldi í huganum hvert skref og reyndi eins og hún gat að auka hraðann. „Stoppaðu helvítis tíkin þín!“ Nú var hún viss um að hann væri alveg að ná henni. Öskrið hljómaði eins og hann væri rétt á hælum hennar. Hvað gat hún gert? Lítill hæðargarður framundan vakti með henni pínulitla von. Hann var örugglega um tíu metra hár, og margra kílómetra langur og það var óhugsandi að hún kæmist yfir hann. Hann var eins og víggirðing í landslaginu en hún tók eftir því að hægra megið við hana varð hann aflíðandi og jafnaðist út. Eina von hennar að komast fyrir garðinn á þessum stað. „Stoppaðu tíkin þín. Helvítis tíkin þín!“ Veiðimaðurinn hafði ekki gefist upp á því að öskra á hana og hún heyrði greinilega að hann var skammt undan. Hún náði loks að hlaupa fyrir hæðargarðinn þar sem hún missti fótanna og valt niður bratta en aflíðandi brekku og út í lækjarsprænu sem liðaðist niður lítinn gilskorning. Vatnið var ísskalt en ef eitthvað var, þá hressti það hana. Hún óð rakleitt yfir lækinn og tók strikið upp þýfða og skógi vaxna hæðina hinu megin við hann. Hægt en örugglega tókst henni að krafsa sig upp hæðina og hlaupa aftur af stað. Þreytan var farin að láta verulega á sér kræla og hún fann að bráðlega myndi hún gefast upp. Heilinn myndi segja stopp og þá skipti engu máli hversu ákveðin hún væri að halda áfram. Hlaupa þangað til hún væri óhult. Hægri fram, vinstri fram. Hann var örugglega rétt fyrir aftan hana? Kannski í nokkra metra fjarlægð. Hún vissi það ekki og hana langaði ekki til að vita það. Ef hann næði henni þá væri hún að minnsta kosti búin að gera sitt besta. Skyndilega sá hún glitta í eitthvað framundan í myrkvuðu landslaginu. Það hlykkjaðist áfram eins langt og augað eygði. Vegur! Það var vegur framundan. Lára tók beina stefnu á veginn og vonaði að einhver væri þar á ferli? Kannski bíll sem ætti leið hjá? Vegurinn var lítillega niðurgrafinn, en það skipti Láru engu máli. Hún renndi sér niður á hann ofan af hæðinni sem hún hafði komið hlaupandi yfir. Gat verið að hún væri komin út á þjóðveg? Hún vissi það ekki, en hún vonaði það og hún hélt áfram að hlaupa. Hægri fram, vinstri fram. Eitt skref í einu. Einn andardráttur í einu. Skyndilega lýsti umhverfið fyrir framan hana upp í skæru ljósi. Úr beygjunni á veginum birtist skutbíll akandi á lítilli ferð. Lára gafst upp. Hún gat ekki meira og lét sig falla niður á veginn. Vélarhljóðið frá bílnum nálgaðist hana óðfluga og hún heyrði hvernig mölin spýttist undan hjólbörðunum þegar ökumaðurinn steig á hemlana. Hún heyrði þegar bílhurðin var opnuð og henni lokað aftur og hana langaði til að hrópa á bílstjórann að passa sig á morðóða manninum sem væri á eftir henni, en hún kom ekki upp orði fyrir mæði.

Tuttugasti og níundi kafli

Síminn vakti mig um klukkan hálf fimm og hvort sem mér líkaði betur eða verr var ég kominn út í kaldan Bimman fimmtán mínútum síðar. Um leið og ég skóf hringlaga gægjugat á framrúðuna minnti ég sjálfan mig á hvað það var fáránlegt að hafa bílinn ekki inni í skúr yfir veturinn. Það var frábært að vera með stóran bílskúr, bílskúr sem í raun var bara ein stór ruslageymsla. Það var ákveðið þennan kalda morgunn að fljótlega yrði tekið til í bílskúrnum og hann færður upp á sinn rétta stall. Annars var kuldinn svo sem ágætur þar sem hann hjálpaði mér að vakna. Hélt hverri taug við efnið og hreinsaði hugann.

Lögregluskírteinið tryggði mér greiða leið inn á slysadeild Landspítalans í Fossvogi þar sem hjúkrunarfræðingur tók á móti mér og fylgdi mér inn hliðargang að stórri sjúkrastofu. Hún hefði svo sem ekki þurft að fylgja mér þar sem skrækur málrómur Úlfars ómaði um alla deildina. Sem betur fer gat ég ekki skilið það sem hann var að segja fyrr en ég var kominn til hans. Hann var að ræða við einkennisklæddan lögregluþjón sem stóð fyrir utan sjúkrastofuna.

„Þú hefur náð að vakna?“ sagði ég glottandi.

„Nei, sæll. Ég hélt að þú myndir ekki hafa það af að komast hingað,“ svaraði Úlfar léttur í bragði. „Ég reiknaði nú alveg eins með því að gamall maður eins og þú værir að minnsta kosti klukkutíma að vakna og komast fram úr rúminu.“

Ég svaraði þessari aulafyndni hans engu enda grunaði mig að hún tæki engan enda ef ég gæfi honum kost á því að halda áfram.

„Hverju ertu búinn að komast að?“

„Ég var nú bara að koma á staðinn,“ svaraði Úlfar. „Það sem ég veit er að stúlkan sem komið var með heitir Lára Davíðsdóttir og hún er í frekar slæmu ástandi.“

„Komið var með?“ Ég gægðist inn fyrir dyrnar á sjúkrastofunni og sá að þar var mikið um að vera. Að minnsta kosti þrír hjúkrunarfræðingar og tveir læknar voru á sveimi í kringum sjúkrarúm sem stóð á miðju gólfi. „Hver kom með hana? Sjúkrabíll?“

„Já. Hún kom með sjúkrabíl frá Selfossi. Þeir voru að koma með hana fyrir um hálftíma síðan.“

„Fannst hún á Selfossi?“

„Nei mér skilst að það hafi verið komið með hana á sjúkrahúsið þar. Einhver maður sem fann hana úti í sveit.“

Ég leit á Úlfar og trúði varla því sem hann var að segja mér. „Einhver maður? Er ekki vitað hvaða maður það var sem fann hana?“

„Ég er ekki viss. Ég skal athuga það.“

„Ertu til í að gera það sem allra fyrst! Farðu niður á stöð og ræstu Ólöfu út ef þú ert ekki þegar búinn að því. Byrjið á því að safna saman öllum upplýsingum sem þið finnið varðandi Láru. Hvenær hún hvarf, hvar og hvenær hún fannst og hver það var sem fann hana.“

„Ok, stjóri,“ Úlfar gekk strax af stað.

„Og Úlfar. Ég heiti Axel. Ekki stjóri.“

Úlfar sneri sér við. „Ok stjó, nei Axel meinti ég. Sé þig á eftir.“

Ég horfði á eftir honum í stutta stund, en gekk síðan rólega inn á sjúkrastofuna. Ég var ekki búinn undir það sem mætti mér þar inni.

Það var á stundum sem þessum að veiðimaðurinn þakkaði fyrir þá þjálfun sem hann uppskar eftir erfiðið í líkamsræktinni. Agi var stór partur af henni. Að halda haus og kunna að láta á engu bera þó að bræðin kraumaði undir niðri. Bræðin var eitt en niðurlægingin annað. Hún var verri. Það voru óskrifuð lög í öllum hans áætlunum að mistök voru óhugsandi. Hann hafði gert mistök og með þeim staðfest klisjuna um að allir menn gerðu mistök. Mistök voru mannleg og þau voru alltaf að gerast út um allt. Veiðimaðurinn vissi samt eitt. Mistök voru til að leiðrétta þau alveg eins og lögin voru til að brjóta þau. Svarta tíkin hafði komist undan honum, upp í bíl hjá einhverjum aumingja sem hafði síðan komið henni undir læknishendur. En það hafði ekki munað miklu. Aðeins örfáar mínútur og hann hefði náð þeim. Örfáar mínútur og hann hefði verið kominn niður á veg þar sem hann hefði snúið mannræfilinn úr hálsliðnum og síðan gengið frá tíkinni hægt og rólega. Hnúarnir hvítnuðu þegar hann hugsaði um mistökin og hvað þau voru hrikalega slæm. Lögreglan var þegar mætt á svæðið og væri líklega að yfirheyra tíkina á þessari stundu. Hvað gat hún sagt þeim mikið? Hann var ekki viss. Átti hann að reyna að komast inn á spítalann og þagga niður í henni? Veiðimaðurinn velti þessu fyrir sér þar sem hann sat í sendibílnum fyrir utan slysadeildina og fylgdist með mannaferðum. Það var bara einn lögreglubíll fyrir utan og það þýddi að það væru líklega tveir lögregluþjónar inni hjá tíkinni. Fyrir utan þá sem voru ekki einkennisklæddir og hann var viss um að þeir væru tveir. Þeir voru alltaf tveir. Tveir lögregluþjónar voru svo sem ekkert mál, en nokkrir læknar og hellingur af hjúkkum var annað og meira mál. Hann sá væskilslegan karlmann sem hann var viss um að væri lögreglumaður, koma gangandi út af slysadeildinni. Þvílík sjón að sjá. Það var engu líkara en lögreglan væri farin að ráða aumingja. Þessi var eins og útigangsmaður. Lítill og horaður klæddur í flauelsbuxur sem héngu utan á horuðum lærunum og stuttan nælon jakka sem var allt of stór á hann. Herra Nælon, hugsaði veiðimaðurinn með sér. Hann hló að þessari fyndni sinni. Nælonmaðurinn. Það var réttnefni á horaða aumingjann. Nælonmaðurinn.

„Er búið að láta foreldra hennar vita?“ Ég beindi orðum mínum að öðrum lækninum sem var inni á sjúkrastofunni. Hann var ungur, hávaxinn og þrekinn, varla mikið eldri en þrítugur.

„Já það er langt síðan,“ svaraði læknirinn. „Þau eru inni á setustofu. Við viljum ekki hafa þau yfir okkur á meðan við skoðum hana.“

„Ert þú yfirlæknir hér á deildinni?“

„Ha ég? Nei ég er aðstoðarlæknir.“ Hann skellti upp úr að þessari fjarstæðukenndu spurningu minni.

„Og átt þú að sjá um að skoða hana?“

„Já. Ég er alveg fullfær um að sinna fyrstu skoðun. Ég er líka með mjög fært aðstoðarfólk hérna með mér.“ Hann benti hálf móðgaður á svipinn á hjúkrunarfólkið sem var inni á stofunni og hinn lækninn sem var greinilega einnig aðstoðarlæknir.

„Ég er nú alveg viss um að þið eruð meira en fær að sjá um þessa skoðun,“ sagði ég með afsakandi tón. „Það er bara mjög mikilvægt varðandi rannsóknarhagsmuni að allt sé hundrað prósent. Þú skilur?“

„Já. Við pössum upp á að allt sé pottþétt. Yfirlæknirinn kemur á eftir og skoðar hana.“

„Hvað getur þú sagt mér um líðan hennar?“

„Hvar viltu byrja?“

„Hvar vil ég byrja? Ég þarf að fá upplýsingar um þá áverka sem hún hefur hlotið og almennt ástand hennar. “

Læknirinn sneri sér að sjúkrarúminu sem Lára lá sofandi í. Ég hafði aldrei nokkurn tíman séð manneskju eins illa útlítandi, alla vega ekki lifandi manneskju. „Hún er með brotin rifbein, heilahristing, líklega sprungu á höfuðkúpu, handleggs- og fótleggsbrot og sár eftir hnífsstungur víðs vegar um líkamann.“ sagði aðstoðarlæknirinn.

„Er hún í lífshættu?“

„Það er ómögulegt að segja til um það á þessu stigi. Við eigum eftir að skoða hana betur til að geta metið það. Við færum hana upp á gjörgæslu að skoðun lokinni ef við teljum það nauðsynlegt.“

„Hvenær verður það?“

Læknirinn leit á úrið sitt. „Eftir svona einn til tvo tíma?“

„Hvað með nauðgun? Er búið að athuga það?“

„Það verður gert á eftir. Núna erum við aðeins að hugsa um að laga beinbrotin. Það er stutt síðan við svæfðum hana.“

„Allt í lagi.“ Ég leit á úrið mitt. „Það verða tveir lögregluþjónar hér fyrir utan og þeir munu fylgja henni hvert sem þið farið með hana.“

„Allt í lagi.“

„Ef þið farið með hana í röntgen þá fara þeir líka í röntgen“ Ég var ákveðinn í málrómnum og leit beint í augun á lækninum. Ég varð að vera viss um að hann skildi alvarleikann í málinu.

„Ég skal sjá til þess.“

„Þú verður áfram hérna?“

„Ég verð til átta.“

„Ókei.“ Ég tók nafnspjaldið mitt upp úr innri vasanum á ullarfrakkanum og rétti lækninum. „Hérna hefurðu farsímanúmerið mitt og netfangið. Ég þarf að fá ítarlega skýrslu í tölvupósti frá þér áður en þú ferð af vakt.“

„Ekkert mál. Ég skal senda þér það sem ég veit þá.“

„Eins ef hún skyldi vakna, þá er mjög mikilvægt að ég fái að tala við hana.“

„Ég er ekki viss um að það sé ráðlegt.“ Það var efi í svip læknisins. „Við sjáum til í hvernig ástandi hún verður þegar hún vaknar. Ef það verður eitthvað í líkingu við það ástand sem hún var í þegar hún kom þá munum við örugglega gefa henni eitthvað róandi. Hún verður þá ekki í viðræðuhæfu standi næstu klukkutímana.

Ég átti erfitt með að leyna vonbrigðum mínum. „Þú lætur mig vita?“

„Já ég geri það.“

„Hvar er setustofan?“

„Þar sem foreldrarnir eru?

„Já.“

„Þú ferð til baka að afgreiðslunni og þar til vinstri inn ganginn. Þú sérð hana strax.“

„Þú manst að láta mig vita ef hún vaknar og senda mér allar upplýsingar um leið og þær liggja fyrir ?“

„Ég man það.“ Það örlaði fyrir smá brosvipru á andliti læknisins.

Ég gekk út úr sjúkrastofunni og lokaði á eftir mér. Áður en ég hélt af stað að finna foreldra Láru, lagði ég línurnar fyrir lögregluþjónana sem voru fyrir utan stofuna og ítrekaði við þá að vaka öllum stundum yfir henni og hleypa engum inn til hennar nema viðkomandi ætti erindi þangað og væri starfsmaður sjúkrahússins. Gestaheimsóknir voru ekki leyfðar.

Þrítugasti kafli

Morgunstund gefur gull í mund. Lækninum fannst þetta alltaf jafn fáránleg fullyrðing. Morgunstund var ekkert annað en ys og þys. Hver gat slappað af á morgnana, farið í sturtu og lesið Moggann með hollum og næringarríkum morgunverðinum? Kannski gamalmenni og einhleypingar? Ekki læknirinn. Hjá honum var morguninn annasamasti tími dagsins. Það þurfti að vekja börnin, hjálpa þeim að klæða sig, smyrja nestið, hella seríósi í skálar og keyra síðan allt liðið í skólann. Ekkert „gull í mund“. Þess vegna var stundum gott að vakna aðeins fyrr. Fá sér kannski einn stuttan í morgunsárið, fara síðan í sturtuna góðu, fá sér kaffi og ristað brauð og lesa Moggann í leiðinni. Þetta var slíkur morgunn, fyrir utan þann stutta í morgunsárið. Hress og endurnærður eftir heita sturtu og góðan morgunmat gekk læknirinn til þeirra verka að vekja aðra fjölskyldumeðlimi og ganga frá skólanestinu. Morguninn var búinn að vera góður og það var ekkert sem benti til annars en að dagurinn yrði eins. Viðburðalítill og rólegur.

„Það er hræðilegt sem kom fyrir dóttur ykkar, mér þykir það afar leitt, en ég er ánægður yfir því að hún fannst heil á húfi”. Ég var nýbúinn að heilsa foreldrum Láru og hafði fengið mér sæti á stól gegnt þeim í setustofunni.

„Hún er ekki heil á húfi. Hún er stórslösuð.“ Faðir Láru var kominn yfir miðjan aldur. Líklega nýskriðinn á sextugsaldurinn. Hann var lítill og þéttur með krúnurakað höfuð og smáfrítt andlit. Smáfríða andlitið var rjótt og augnsvipurinn bar vott um reiði. „Bara ef ég kæmi höndum á aumingjann sem gerði henni þetta. Sá fengi það óþvegið.“ Hann kreppti saman hnúana.

„Vertu rólegur Davíð minn. Það hefst ekkert með þessum æsingi.“ Móðir Láru var á aldur við manninn sinn. Hún var lágvaxin, grönn og fíngerð með góðleg augu og slæðu um höfuðið. „Við verðum halda ró okkar fyrir hana Láru. Hún þarf á okkur að halda núna.“

„Ég vona að þið skiljið það, en ég verð að spyrja ykkur einnar spurningar.“ Ég hallaði mér fram í sætinu og spennti greipar. „Vitið þið til þess að Lára þekki einhvern sem býr fyrir austan fjall? Eða á sumarhús þar?“

Foreldrar Láru litu hvort á annað í stundarkorn.

„Nei það held ég ekki.“ svaraði Davíð. „Einu vinirnir sem hún á búa hér í Reykjavík.

„Hm. Allt í lagi. Ég vildi bara fá það á hreint til öryggis.“

„Af hverju fyrir austan?“ Móðir Láru leit á mig. „Hvað er fyrir austan?“

„Er enginn búinn að tala við ykkur?“

„Nei. Við vorum send hingað um leið og við komum. Við rétt gátum séð glitta í hana á sjúkrabörunum.“ Rödd Davíðs var þrungin gremju og reiði. „Rétt aðeins til að bera kennsl á hana,“ Hann horfði í gaupnir sér og röddin var við það að brotna.

„Mér þykir fyrir því og ég bið ykkur afsökunar. Það litla sem ég veit er að hún fannst á sveitavegi fyrir austan. Við erum að vinna í því að fá nánari upplýsingar frá lögreglunni á Selfossi.“

Hjónin liti á mig en sögðu ekki neitt.

„Ég er viss um að hún á eftir að ná sér að fullu.“ Ég reyndi að vera eins hughreystandi í málrómnum og ég gat. „Það verða tveir lögreglumenn á sjúkrahúsinu á meðan hún er hér.“

„Er hún í hættu? Hérna inni á spítalanum?“ Móðir Láru var greinilega brugðið.

„Við vitum það ekki. Við viljum bara vera við öllu búnir.“ Ég reis upp af stólnum og bjóst til að yfirgefa setustofuna.

„Þakka þér fyrir.“ Davíð reis upp úr sófanum og rétti mér höndina. „Ég vona bara að þið náið þeim sem gerði henni þetta sem allra fyrst. Slíkir menn eiga ekki að ganga lausir.“

„Við gerum okkar besta.“ Ég tók í höndina á honum. „Þið megið hafa samband við mig hvenær sem er, ef þið viljið.“ Ég tók nafnspjald úr vasanum og rétti Davíð. „Hvenær sem er,“ ítrekaði ég.

„Þakka þér fyrir.“

Ég gekk út af setustofunni og vonaði að ég hefði rétt fyrir mér. Að við myndum gera okkar besta og fljótlega hafa hendur í hári þess sem misþyrmdi Láru.

Veiðimaðurinn var búinn að taka ákvörðun. Það var ekkert annað að gera en halda heim á leið og sjá hvernig hlutirnir þróuðust. Ef þeir vissu eitthvað þá væru þeir örugglega nú þegar komnir heim til hans eða væru á leiðinni þangað. Það yrði þá bara svo að vera, en hann myndi ekki falla baráttulaust. Það myndi þurfa alla sérsveitina til að yfirbuga hann. Alla helvítis sérsveitina. Honum fannst það hins vegar frekar ólíklegt að þeir vissu eitthvað á þessari stundu og þess vegna þurfti hann að taka til sinna ráða. Hann varð að rugla aðeins í þeim. Afvegleiða þá á einhvern hátt. Hann vissi alveg á hvaða hátt. Nákvæmlega.

Þrítugasti og fyrsti kafli

„Fundur er settur.“ Geir hefði alveg eins getað sagt þetta svo alvarlegur var hann á svipinn. Ekki ólíkur dómara sem var í þann mund að fara að kveða upp dóm í alvarlegu máli. Fundarstaðurinn var kaffistofa starfsfólks á deild 29D á Landspítalanum. Mættir voru allir læknar sem störfuðu eða tengdust deildinni á einhvern hátt, jafnt vakthafandi sem og þeir sem voru á frívakt.

„Ég vil byrja á því að láta ykkur vita að þessi fundur er algert trúnaðarmál og það sem fer fram á honum og það sem sagt verður má ekki fara út úr þessu herbergi.“ Geir, sem sat við endann á kaffiborðinu krosslagði hendurnar fram á það og hélt síðan áfram máli sínu. „Ég veit ekki hvað þið vitið mikið, en hér á þessari deild hafa ákveðin dauðsföll komið af stað spurningum sem borist hafa inn á borð lögreglunnar. Við vitum að Sigurður Karlson kom athugasemdum sínum á framfæri við lögregluna þar sem hann taldi að ekki væri allt eðlilegt varðandi þessi dauðsföll. Við vitum öll hvernig fór fyrir Sigurði.“ Geir gerði stutt hlé á máli sínu og renndi augunum yfir hópinn sem ýmist sat eða stóð umhverfis borðið. „Hvort sem Sigurður hefur haft rétt fyrir sér eða ekki þá er málið orðið að lögreglumáli og við höfum nú þegar ákveðið að láta þeim í té ákveðnar upplýsingar um málið og megum búast við því að í kjölfarið vakni einhverjar spurningar. Mér hefur í ljósi þess verið falið af yfirstjórn spítalans að ítreka það við ykkur hvert og eitt að þið farið yfir allar sjúkraskýrslur varðandi þá sjúklinga sem málið varðar og þið hafið á einhvern hátt komið að meðhöndlun á. Ef þið finnið eitthvað sem þið teljið athugavert þá þarf ég að fá að vita af því strax. Við þurfum að vera undirbúin og tilbúin til að svara spurningum lögreglunnar þegar og ef þær koma.“

„Við eigum sem sagt að samræma frásögn okkar?“ spurði miðaldra læknir sem stóð við hinn endann á borðinu.

„Nei Jónas. Ekki samræma eitt eða neitt,“ svaraði Geir. „Bara vera með rétt svör á reiðum höndum.“

„Ég get nú ekki betur séð en að það sé einmitt málið,“ sagði ungur kvenlæknir sem sat við hliðina á Geir við borðið. „Hvað er þetta annað en að samræma frásögn okkar? Við getum kallað það að vera tilbúin en þá værum við að blekkja okkur sjálf.“ Hún glotti pínulítið kvikindislega að því er Geir fannst.

„Þú getur kallað það því nafni sem þú vilt, Elísabet mín,“ svaraði hann með háðshreimi. „Hins vegar erum við ekki að fara að leyna neinu eða koma neinu undan og þess vegna erum við ekki að samræma neitt, heldur einfaldlega að undirbúa okkur.“

Elísabet leit niður með sama glottið á fallega andlitinu sínu. Hún var glæsileg í útliti með hrokkið ljósrautt hár og líkama sem sómt hefði hvaða sýningarstúlku sem var. Þrýstinn barm, þykkar varir og há kinnbein. Eins og egypsk fegurðardís. Hún var hámenntuð með sérfræðigráðu í lyflækningum frá Bandaríkjunum.

„Liggur mikið á þessu,“ spurði læknir sem stóð út við gluggann á kaffistofunni. Hann var um sextugt, lágvaxinn með ístru og mikið grátt hár. Gleraugun sem hann bar um hálsinn undir hlustunarpípunni gáfu honum vitsmunalegt yfirbragð. Hann var góðlegur að sjá og leit út eins læknar litu út í hugum fólks.

„Já Alfreð. Það liggur mikið á þessu. Þið þurfið að eyða öllum ykkar aukatíma í þetta.“

Það heyrðist kurr frá mannskapnum.

„Ekkert hangs á netinu eða kjaftagangur og þið ykkar sem þurfið að fara á stofurnar ykkar getið tekið afrit af skýrslunum með ykkur.“ Geir var ákveðinn.

„Ég skal reyna hvað ég get,“ svaraði Jónas og hinir kinkuðu kolli til samþykkis hver í sínu lagi.

„Ekki reyna. Gera,“ svaraði Geir enn ákveðnari. „Þetta er ekkert grín eða eitthvað léttvægt mál. Ef það er einhver fótur fyrir þessum grunsemdum þá er um mjög alvarlegan hlut að ræða.“

„Þetta er allt bölvað kjaftæði,“ sagði Alfreð úrillur á svip. „Hvað halda menn eiginlega? Að það sé einhver að drepa fólk hérna? Dauðvona fólk! Þetta er ekki í lagi.“

„Svona er þetta bara,“ svaraði Geir. „Hvort sem okkur líkar betur eða verr þá eru allar líkur á því að lögreglurannsókn á starfssemi 29D sé yfirvofandi.“

„Bölvuð vitleysa,“ tautaði Alfreð.

„Við verðum bara að vona að þetta taki skamman tíma,“ sagði Geir. „Þið munið bara að ræða þessi mál ekki við neinn. Ekki maka, fjölskyldu eða mömmu ykkar. Ekki neinn.“

Læknarnir voru flestir hálf fúlir á svip. Það var ekki á hverjum degi sem það var talað við þá eins og skólakrakka. Þeir voru vanir því að fara sínu fram í nánast einu og öllu og það að þurfa að eyða aukatímanum í svona vitleysu var engum þeirra að skapi. Næstu mínúturnar fóru í þras og þref þar sem hver talaði upp í annan. Það var ekki fyrr en Geir stóð upp og gekk út af kaffistofunni að læknarnir sáu að sér og ákváðu að illu væri best aflokið.

„Andskotinn! Er ekki í lagi með sjúkraskýrslurnar? Er möguleiki á því að þeir finni eitthvað þar?“

„Það á ekki að vera neitt athugavert við þær. Ég vandaði mig mjög mikið.“

„Gott. Við megum ekki við því að gera einhver aulamistök. Allt þarf að vera pottþétt.“

„Það er allt pottþétt. Ég geri ekki aulamistök.“

„Ég veit það. Við þurfum samt að vera viss. Alveg viss.“

„Hvað viltu að ég geri? Viltu að ég fari yfir allar skýrslurnar?“

„Það væri öruggara.“

„Ég held ekki. Ég þyrfti þá að fara í gegnum tölvuna og þá gæti einhver tekið eftir því. Einhver lúðinn í tölvudeildinni gæti verið að fylgjast með.“

„Það held ég að sé ólíklegt. Við verðum að taka þá áhættu. Skýrslurnar þurfa að vera pottþéttar.“

„Ég er ekki sammála. Það er líka of seint að fara að breyta einhverju núna þegar allir eru að keppast við að fara yfir sínar skýrslur. Við verðum bara að vona að mér hafi ekki sést yfir neitt og ef svo er að það taki þá enginn eftir því.“

„Það er ekki gott að vera ekki viss. Þú þarft alltaf að vera viss. Annað eru slæleg vinnubrögð sem hæfa bara aulum.“

„Gleymdu þessu. Við tökum áhættu sem ég er reyndar viss um að sé ekki til staðar. Ég geri ekki mistök.“

„Allt í lagi. Ég læt þig ráða þessu.“

Læknirinn gekk frá kaffibollanum sínum ofan í vaskinn á kaffistofunni og gekk út.

Þrítugasti og annar kafli

Sem betur fer hafði lögreglan á Selfossi tekið ítarlega skýrslu af manninum sem fann Láru og kom henni undir læknishendur. Hann var sextíu og sjö ára gamall og hafði verið að stytta sér leið frá Galtalæk yfir á Hellu þegar hann ók fram á Láru þar sem hún lá á veginum. Hann hugsaði sig ekki tvisvar um heldur dró hana upp í bílinn og ók í hendingskasti niður á Selfoss þar sem hann fór með hana beint á lögreglustöðina. Hún hafði muldrað eitthvað á leiðinni en hann skildi fátt af því sem hún sagði. Það eina sem hann skildi var „hann er að koma“en hún sagði það aftur og aftur með grátstafinn í kverkunum. Lögreglan á Selfossi fór strax með Láru á sjúkrahúsið þar sem tekin var ákvörðun um að senda hana til Reykjavíkur. Lögreglan hafði einnig sent bíl á staðinn þar sem hún fannst en ekkert óeðlilegt hafði komið í ljós.

Úlfar lauk við að lesa upp úr minnisbókinni sinni. Hann sat á skrifborðsstólnum sínum með lappirnar uppi á borði.

„Ertu með þetta allt skrifað á eina blaðsíðu í þessari litlu bók?“ Ég benti á bókina sem hann hélt á í annarri hendi.

„Nei, bara stikkorðin, stjóri. Það hjálpar mér að muna.“

„Axel“

„Ha?“

„Ég heiti Axel, ekki stjóri.“

„Já fyrirgefðu Axel.“ Úlfar glotti og tók fæturna niður af borðinu. „Á ég ekki að skrifa þetta upp á töflu?“

„Jú endilega,“ sagði ég. „En áður en þú gerir það máttu skipuleggja leitarhóp fyrir mig.“

„Leitarhóp?“

„Já. Talaðu við hjálparsveitirnar og reyndu að útvega menn með hunda. Láttu sérsveitina einnig vita að þeirra sé þörf.“

„Hvað ertu að spá?“

„Við þurfum að fara austur og fínkemba svæðið þar sem Lára fannst. Sá eða þeir sem misþyrmdu stúlkunni hljóta að halda til þarna í nágrenninu og þeir eru mögulega með hinar tvær í haldi?“

„En sá eða þeir sem gerðu þetta gætu hafa hent henni út þarna?“ sagði Úlfar. „Kannski í von um að hún yrði úti?“

„Það getur verið? Ég held samt frekar að hún hafi flúið. Sloppið í burtu. Hann eða þeir hefðu aldrei sleppt henni lifandi.“

„Nei líklega ekki?“ Úlfar var hugsi á svip. „Hún sagði aftur og aftur hann er að koma við manninn sem fann hana.“

„Einmitt. Skarpur.“ Ég brosti til Úlfars. „Settu þetta í gang strax.“

„Erum við öll að fara í sveitina?“

„Nei, bara þú og sérsveitin.“

„Nú. Hvað með þig og Ólöfu.“

„Ég verð hérna í bænum og Ólöf verður að vinna í öðru máli. Talandi um Ólöfu. Veistu hvar hún er?“

„Hún er líklega að sinna þessu „öðru máli“ þínu,“ svaraði Úlfar. „Hún fór með fangið fullt af einhverjum pappírum inn á skrifstofu. Mér skildist á henni að hún vildi fá frið.“

„Fínt. Ég tala við hana á eftir. Drífðu þetta af stað núna. Hringdu í mig ef þið finnið eitthvað og ekki gera neitt nema tala við mig fyrst.“

Ég kvaddi Úlfar og flýtti mér út úr herberginu til fundar við Baldur.

Hann var með bauga niður á kinnar og andlitið var magurt og kinnfiskasogið. Axlarsítt hárið var fitugt og druslulegt og augnaráðið flóttalegt. Úlpan hafði einhvertímann verið flöskugræn en var núna dökkgræn með gráum skellum hér og þar og fóðrið sem stóð framundan hettunni var flókið og skítugt. Gallabuxurnar voru nokkrum númerum of stórar, götóttar og brúnar af drullu og það vantaði nokkra bita í sólana á íþróttaskónum sem höfðu einhvertímann verið ljósir á litinn. Ungi maðurinn gekk eins hratt og hann gat yfir bílastæðið við lögreglustöðina, rakleiðis upp tröppurnar og í gegnum útidyrnar. Hann hélt á stóru hvítu umslagi í skjálfandi höndunum. Lögreglustöðin var honum ekki framandi staður. Hann hafði komið þangað nokkrum sinnum en þetta var í fyrsta skipti sem hann fór þangað af sjálfsdáðum. Verkefnið var einfalt og launin fyrir að ljúka því mundu ná að halda honum hátt uppi í nokkra daga. Þetta var ekkert mál.

Ég var ný búinn að segja Baldri frá öllu sem við vissum um stúlkuna sem hafði fundist og var í þann veginn að yfirgefa skrifstofuna hans þegar lögreglukona kom hálfhlaupandi til okkar með hvítt umslag í höndunum.

„Gott að ég fann þig.“ Hún rétti mér umslagið. „Þetta fannst áðan á afgreiðsluborðinu niðri í móttöku.“

Ég leit á umslagið sem var límt aftur. Framan á það var vélritað stórum stöfum: „Litla svarta tíkin.“

„Og ykkur datt strax í hug að þetta væri til mín?“ Ég leit með spurnaraugum á lögreglukonuna.

„Ja, já eiginlega.“ Hún var hálf vandræðaleg á svipinn. „Eru týndu stúlkurnar ekki allar svartar?“

„Nei eiginlega ekki. Þær eru asískar. Ekki svartar.“ Ég hristi hausinn. Hvað var ég að ergja mig út af smámunum. „Þakka þér fyrir.“

Ég gekk aftur inn á skrifstofuna til Baldurs og lokaði hurðinni á eftir mér. Baldur hafði staðið rétt fyrir aftan mig og fylgst með. „Hvað er þetta?“ Hann var forvitnin uppmáluð.

„Líklega eitthvað sem á að vera grín en er það ekki,“ svaraði ég um leið og ég dró hvítt blað upp úr umslaginu. Ég las það sem stóð á blaðinu áður en ég rétti Baldri það.

„Þetta er frá honum.“ Ég gekk að sófanum og lét mig falla ofan í hann.

„Þú ert að tala um mannræningjann?“ Baldur leit upp úr bréfinu í stundarkorn en hélt síðan áfram að lesa. Blaðið var af A4 stærð og á það mitt var vélritað:

Ein var forvitninnar virði. Önnur var örvandi. Sú þriðja var fullnægjandi. Ó sú sæla sem hafin er. Tíu litlar negrastelpur handa mér.

“Jesús minn.” Baldur var náfölur í framan. “Þú áttar þig á að ef þetta er eins og mér sýnist þá erum við að eltast við mannræningja. Raðmannræningja. Ef það er þá eitthvað slíkt til?”

“Hann gæti verið eitthvað meira en raðmannræningi?” Ég reis upp úr sófanum og gekk til Baldurs. “Við vitum ekki enn um afdrif hinna stúlknanna sem er saknað.” Ég tók bréfið úr höndum Baldurs og las það aftur. “Getur þú lesið eitthvað út úr þessu?.”

“Hvað áttu við?”

“Eru þarna mögulega einhverjar vísbendingar til okkar?”

„Ég get ekki betur séð. Hann er búinn að myrða þrjár stúlkur og hann naut þess.“

„Vissulega. Ég held reyndar að það sé fyrirsláttur. Hins vegar er hann að gefa í skyn að hann ætli sér að myrða fleiri stúlkur.“

„Með negrastúlkum á hann væntanlega við stúlkur frá Asíu? Hann er kynþáttahatari af verstu gerð.“

„Eða ekki. Kannski vill hann að við höldum að hann sé kynþáttahatari til að slá ryki í augu okkar.“

„Andskotinn sjálfur.“

“Ég þarf að ræða þetta við yfirmennina. Við verðum að grípa til einhverra ráðstafana.”

“Það þýðir að við reiknum með því að þetta bréf sé raunverulegt. Að það sé raðmannræningi á ferli.” Ég gekk framfyrir borðið.

“Ég ætla að ræða við lögreglustjóra og boða síðan stóran fund. Við getum ekki tekið áhættu á einu eða neinu í sambandi við þetta bréf. Við verðum að reikna með því að það sé raunverulegt og ekki sé um gabb að ræða.”

“Viltu að við frestum ferðinni austur?”

“Já þangað til eftir fundinn. Það er ef af honum verður.”

“Allt í lagi. Ég ætla að fara og ræða aðeins við mitt fólk. Við hinkrum aðeins en ekki lengi. Við verðum að skoða vettvanginn fyrir austan sem allra fyrst.”

Baldur var hugsi á svip. “Viltu ekki senda Úlfar strax af stað. Þú getur sagt honum frá þessu bréfi og síðan þeim ákvörðunum sem verða teknar hér innan dyra þegar hann kemur til baka.”

“Ég er sammála því. Kannski finnum við eitthvað fyrir austan. Eitthvað sem kemur okkur á sporið?”

“Já. Drífðu í þessu. Og athugaðu hver kom með þetta bréf. Það hlýtur einhver að hafa séð eitthvað? Ég heyri síðan betur í þér á eftir.” Baldur var þegar kominn með símtólið í aðra höndina.

“Það er annars eitt smámál sem ég þyrfti að nefna við þig.”

“Nú. Hvað er það.” Baldur slakaði símtólinu niður á aðra öxlina og hélt því þar.

“Ég vill fá Georg til mín í ofbeldisbrotadeildina.”

“Georg!” Baldur gretti sig pínulítið. “Af hverju í ósköpunum? Er hann að biðja um það?”

“Nei hann hefur ekki nefnt það einu orði.”

“Af hverju Georg?”

“Við þurfum á manni eins og honum að halda. Hann þekkir undirheimana og helling af allskonar neðanmálsfólki og síðan skemmir ekki fyrir að það er gott að hafa hann með sér við vissar aðstæður.”

“Ég trúi því nú varla að þú þurfir barnapíu?” Baldur glotti til mín og lagði símtólið aftur á símann. “Ég skil ekki hvað hann hefur sem getur nýst ofbeldisbrotadeildinni? Hann er í umferðardeildinni.”

“Hann hefur hæfileika og getu sem við getum nýtt mun betur í ofbeldisbrotadeildinni en í umferðardeildinni.”

Baldur hallaði sér afturábak í stólnum og barði loftið á skrifstofunni augum. Hann sat svona í um það bil hálfa mínútu áður en hann hallaði sér fram aftur og sneri sér að mér.

“Allt í lagi. Þú mátt fá hann ef þú vilt. Ég skal tala við yfirmann hans og ganga frá þessu við hann.”

“Þakka þér fyrir.” Ég brosti eins og skólastrákur sem hafði fengið leyfi hjá kennaranum sínum til að fara fyrr heim.

“Þú gengur frá þessu innan deildarinnar og lætur launabókhaldið vita. Ef það er eitthvað vesen þá vísarðu bara á mig.”

“Ég geri það.” Ég sneri mér við og opnaði hurðina fram á gang.

“Það er eitt enn Axel.”

Ég sneri mér aftur við og leit á Baldur.

“Þú stjórnar þessari rannsókn og rannsókninni á sjúkrahúsinu. Ábyrgðin er á þínum herðum.

Nú ætla ég að klára símtalið sem ég var að fara að hringja og við heyrumst síðar í dag með framhaldið.“

“Allt í lagi. Sjáumst.” Sagði ég áður en ég snaraðist út úr skrifstofunni.

Ég byrjaði á því að kanna hvort einhver hefði séð þann sem kom með bréfið. Sú athugun bar ekki árangur. Enginn hafði séð neitt. Það var þó nánast öruggt að sá eða sú sem kom með bréfið hefði náðst á mynd þar sem öryggismyndavél var staðsett í móttökunni. Það tæki smá tíma að fara yfir upptökur úr öryggismyndavélinni og ég bað um að mér yrðu færðar fréttir af niðurstöðunni um leið og hún kæmi. Næst lá leiðin inn í aðgerðarherbergið en á leiðinni þangað hringdi ég í Georg og bað hann um að hitta mig.

Þrítugasti og þriðji kafli

Veiðimaðurinn gafst upp. Það var engin sjáanleg leið fyrir hann að komast að stúlkunni á slysadeildinni án þess að einhver yrði hans var. Hennar var of vandlega gætt. Hann fór í könnunarleiðangur um gangana í kringum sjúkrastofurnar og reyndi að festa aðstæður í minni ef ske kynni að hann þyrfti að koma þar við síðar. Eins og staðan var núna var ekkert sem hann gat gert, annað en það sem hann var þegar búinn að gera. Reyna að halda lögreglunni sem mest upptekinni við að rannsaka málið. Bréfið sem hann hafði samið á augabragði og borgað dópistanum fyrir að fara með til lögreglunnar var að hans mati alger snilld og myndi örugglega setja allt á annan endann innan lögreglunnar. Þeir myndu velta þessu fyrir sér í langan tíma og ákveða að grípa til einhverra aðgerða. Það yrðu haldnir fundir og blaðamannafundir og allt tæki dágóðan tíma. Tíma sem hann gæti nýtt sér til að fela slóðina. Síðan varð hann bara að vona að svarta tíkin gæti ekki sagt þeim neitt sem skipti máli. Kannski tækist honum að komast inn til hennar og þá væri það öruggt að hún myndi ekki tala við einn eða neinn framar. Nú skipti mestu máli fyrir hann að drífa sig af stað í næsta verkefni. Það voru fleiri lausir endar sem þurfti að hnýta og hann varð að vera nokkrum skrefum á undan lögreglunni.

Þrítugasti og fjórði kafli

Úlfar var tilbúinn að leggja í hann austur með hluta af sérsveitinni með sér. Fyrir austan fengju þeir síðan aðstoð frá lögreglunni í Árborg og hjálparsveitinni á staðnum. Ég sagði honum að drífa sig af stað og hringja í mig þegar hann væri kominn á leiðarenda áður en ég tók upp símann og hringdi á slysadeildina til að forvitnast um ástand Láru. Læknirinn gaf mér stutta skýrslu í símann en lofaði að senda mér ítarlegri upplýsingar í tölvupósti innan klukkutíma. Ég kvaddi lækninn og var að búa mig undir að uppfæra upplýsingarnar á tússtöflunni þegar Georg gekk inn í herbergið.

“Hvað var það sem þú vildir tala um við mig Axel minn? Ég var á leiðinni út.” Hann settist á borðbrúnina á fremsta skrifborðinu.

“Ég var að velta því fyrir mér hvort þú hefðir áhuga á því að vinna með mér?”

“Ha?” Georg var undrandi á svip. “Vinna með þér að þessu máli sem þú ert að rannsaka núna?”

“Ja jú, kannski. Ég var reyndar að velta því fyrir mér hvort þú kæmir ekki yfir í ofbeldisbrotadeildina til frambúðar? Þú hefðir gott af því að breyta til og komast af götunni.”

“Til frambúðar? Yfir í eymdina og ofbeldið?” Hann strauk á sér hökuna og leit á mig hugsandi á svip. “Ég veit ekki hvort það er eitthvað fyrir mig?”

“Ég held að þér eigi eftir að líka það og við þurfum líka á þekkingu þinni og samböndum í undirheimunum að halda.”

“Ég veit ekki hvað ég þekki vel til þar og tengslin eru nánast engin. Það eru stanslausar breytingar í gangi. Mikil endurnýjum.” Georg brosti út í annað og gekk hringinn um herbergið. Georg var ekki eirðarlaus maður að eðlisfari svo að hann hlaut að vera svolítið spenntur fyrir þessari tillögu minni. “Af hverju heldur þú að ég fái mig færðann? Það er heilmikið vesen að fara fram á það.”

“Nei það er ekkert vesen og ég veit að þú færð þig færðann. Eða réttara sagt ég veit að ég fæ það í gegn.”

“Nú? Ertu kannski búinn að koma því í kring?”

“Nei,“ laug ég. Ég glotti pínulítið og settist í einn skrifborðsstólinn. “Ég þarf að fá meiri aðstoð við þessi mál sem við erum að rannsaka og ég veit að þú hefur lúmskan áhuga á því að starfa við það sama og ég.”

“Hmm.” Georg ætlaði greinilega að láta mig ganga svolítið á eftir sér. “Ég veit það ekki?” Hann stansaði og strauk aftur á sér hökuna en í aðeins lengri tíma í þetta skipti.

“Ókei. Við sleppum þessu þá bara. Mér datt bara í hug að þú hefðir áhuga.” Ég fór að blaða í einhverjum blöðum sem voru á skrifborðinu fyrir framan mig. “Gastu komist að einhverju í sambandi við hvarf stúlknanna?”

“Allt í lagi. Ég er til.” Georg gekk að borðinu sem ég sat við og krosslagði hendurnar. “Hvenær gerist þetta?”

Ég leit brosandi á hann. “Ég vissi að þú værir til í þetta. Þetta gerist núna.”

“Strax?” Georg gapti af undrun. “En ég er að fara rúntinn minn.”

“Þú getur farið úr leðurgallanum Goggi minn. Núna ertu að vinna hjá mér.”

Georg brosti og það var greinilegt að hann var vel sáttur við þessa breytingu þó að hún bæri snöggt að.

“Ég veit ekki hver það er sem skuldar þér greiða Axel minn, en sáttur er ég. Ég fer þá og tæmi skápinn minn og skila hjólinu.”

“Allt í lagi. En vertu snöggur.”

Georg þrammaði út úr herberginu og ég tók upp símann til að hringja í starfsmannahaldið. Mér fannst gott að fá Georg yfir til mín. Það gaf deildinni aukið vægi og meiri heildarþekkingu á þeim málum sem við vorum sífellt að fást við. Ég neitaði að viðurkenna fyrir sjálfum mér að ástæða þess að ég fékk Georg yfir í ofbeldisbrotadeildina væri sú að mig vantaði einhvern til að vinna skítverkin. Einhvern sem gæti séð um að tala við dópistana, hórurnar og allt hitt undirheimafólkið. Það var af og frá að ég ætlaði Gerorg það starf. Ég mundi aðeins senda hann í slík verkefni af og til og auðvitað einungis á meðan ég hefði eitthvað yfir honum að segja.

Þrítugasti og fimmti kafli

Húsið var hvítt á litinn með bláu bárujárnsþaki, tveggja hæða, eitt af þessum gömlu forsköluðu timburhúsum. Innandyra var karlmaður á sjötugsaldri, lítill og horaður með bogið bak og hvítt hár og krepptir fingurnir báru vott um erfiða vinnuævi. Hann lá uppi í rúminu sínu með sængina ofan á sér og svipurinn á andliti hans var friðsæll. Veiðimaðurinn gekk frá klóróformvætta klútnum ofan í plastpoka sem hann setti síðan ofan í annan buxnavasann á samfestingnum sem hann klæddist. Á höndunum var hann með hvíta einnota gúmmíhanska og skítug derhúfa merkt Ford huldi andlitið að hluta. Hingað til hafði þetta gengið eins og í sögu. Gamli maðurinn hafði hleypt honum inn í húsið, enda sagðist hann vera að koma að lesa á rafmagnsmælinn. Það hafði síðan verið leikur einn fyrir veiðimanninn að halda gamla manninum á meðan klóróformið var að gera sitt gagn. Þetta var nýtt, eitthvað sem veiðimaðurinn hafði ekki gert áður og honum til undrunar þá fann hann fyrir svolítilli meðaumkum með gamla manninum. Hann var eins og saklaust lamb dregið til slátrunar. Veiðimaðurinn var líka ánægður með hvað lögreglan var heimsk að hafa ekki gætur á gamla manninum. Þeir vissu reyndar ekki að veiðimaðurinn hafði séð í skottið á bíl gamla mannsins þegar hann ók í burtu með svörtu tíkina innanborðs. Þeir vissu heldur ekki að hann hafði séð bílnúmerið og lagt það á minnið. Þeir höfðu heldur ekki fattað að veiðimaðurinn hafði hringt í Umferðarstofu og fengið uppgefið nafn og heimilisfang gamla mannsins. Þeir voru bara heimskir hálfvitar. Það sem hafði byrjað sem hugsjón hjá veiðimanninum var orðið eitthvað stærra og meira. Núna var þetta einnig leikur og ef fram héldi sem horfði þá var þetta leikur kattarins að músinni. Hann brosti í kampinn, lagaði derhúfuna aðeins til og kveikti undir pönnunni á eldavélinni. Stillingin var á mesta hita en veiðimaðurinn hafði samt nægan tíma áður en smjörlíkið sem var á pönnunni næði brennslumarki og breyttist í eld. Þá varð hann að vera kominn út úr húsinu og í burtu frá því. Hann sá fyrir sér fyrirsagnirnar í blöðunum. “Eldri maður brennur inni. Maður á sjötugsaldri kveikti undir pönnu með smjörlíki á eldavélinni heima hjá sér en lagðist síðan til svefns. Hann lést úr reykeitrun.” Þetta myndi standa í blöðunum. Á blöðum lögreglunnar myndi hins vegar standa “Við erum fífl og hálfvitar að hafa ekki fylgst með gamla manninum.”

Veiðimaðurinn snaraðist út um bakdyrnar á húsinu og gekk rólega fram fyrir það og út á götu. Það var enginn á ferli í þessari fáförnu íbúðargötu á Selfossi og ef það var einhver úti í glugga þá væri ólíklegt að sá hinn sami sæi eitthvað athugavert. Það var miður dagur og ekki líklegt að brennuvargar væru á ferð á þeim tíma.

Þrítugasti og sjötti kafli

Alfreð læknir sat við lítið borð inni á vaktherberginu á deild 29D á Landspítalanum og fletti í gegnum sjúkraskýrslur. Hann var búinn að fara í gegnum 80% af skýrslunum sínum án þess að finna nokkuð athugavert.

“Þetta er nú meira vesenið,” tautaði hann við sjálfan sig.

Hann leit upp og sá að Elísabet var komin inn í herbergið. Alltaf þegar hann sá hana óskaði hann þess að hann væri tuttugu árum yngri og eins og einni ístru fátækari.

“Sæl Beta mín. Ætli það sé ekki best að vera með allt á hreinu úr því að hettumávarnir ætla að fara að rýna í þetta.”

Elísabet gekk að borðinu og settist í stól gegnt Alfreð.

“Við gerum ekki mistök. Er það nokkuð?” Hún brosti kankvíslega.

“O ætli þau gerist ekki hjá okkur eins og öðrum mannlegum verum?” Alfreð brosti á móti. “Ég hef reyndar ekki neina trú á því að það sé eitthvað athugavert við þessi dauðsföll.”

“Nei maður skilur þetta eiginlega ekki. Gamalt fólk deyr og þegar það er á sjúkrahúsi þá hlýtur það að vera af því að það er veikt. Er það ekki?”

“Einmitt. Ég held að það sé verið að gera úlfalda úr mýflugu.” Alfreð fletti í gegnum enn eina skýrsluna, hallaði sér afturábak í stólnum og notaði ístruna eins og borð. “Annars er eitt sem kemur mér svolítið á óvart í þessum skýrslum.”

“Nú. Hvað er það?”

“Geir hefur sinnt stórum hluta af þessum sjúklingum á einhvern hátt.”

“Og hvað með það?”

“Hann er ekki vanur því að vera svona mikið inni á deild nú orðið. Hann er meira á stofunni en hér á spítalanum.”

“Er það ekki eins með flest okkar?”

“Ég veit það ekki? Ég er meira hér en hann.”

“Er það ekki bara eins og hjá mér. Skilarðu ekki bara þínu hér og ert síðan á stofunni?”

“Jú ég geri það, en ég get ekki sagt að Geir sé að skila sínu? Hann er kannski með sér samning?”

Þetta tal kom Elísabetu ekkert sérstaklega mikið á óvart. Hún hafði heyrt ávæning af þessu áður og það var altalað á meðal sérfræðinganna að Alfreð væri að breytast í einhvern sjálfskipaðan eftirlitsmann sjúkrahússins. Sumir héldu jafnvel að hann væri njósnari fyrir yfirstjórn spítalans en flestir voru vissir um að það væri bara einfaldlega minna að gera hjá honum á stofunni.

“Ja ég skila alla vega mínu og gott betur. Elísabet brosti út í annað. “Það myndi aldrei ganga hjá mér að slá slöku við hérna hvort sem er.”

“Nei satt segirðu. Það er meira en nóg að gera hér á deildinni.” Alfreð lauk við að fletta í gegnum síðustu skýrsluna. Hann lagði hana ofan á bunkann sem var á borðinu og tók gleraugun af sér. “Jæja ég er búinn með mitt. Þú mátt fá bunkann ef þú vilt?”

“Já takk. Illu er best aflokið.” Elísabet dró bunkann til sín.

Lögguhálfvitarnir áttu ekki eftir að komast að neinu. Það var ekkert í skýrslunum sem gaf þeim tilefni til þess að gruna eitt eða neitt. Læknirinn var búinn að fara yfir skýrslurnar og eins og hann vissi fyrirfram þá var ekkert í þeim sem gat bendlað hann við dauðsföllin á einn eða annan hátt. Ef einhver yrði grunaður þá yrði það sá læknir sem sinnti flestum sjúklingunum og samkvæmt sjúkraskýrslunum var það Geir yfirlæknir. Það allra versta við þetta allt saman var að nú var líklega best að hafa hægt um sig. Í bili að minnsta kosti. Eða ætti hann kannski að halda sínu striki? Fólk hélt áfram að deyja á sjúkrahúsum og kannski yrði það bara enn grunsamlegra ef gamla fólkið myndi allt í einu hætta að drepast. Auðvitað. Það mátti ekki gerast. Það færðist tilhlökkunarbros yfir andlit læknisins þegar hann gekk inn á skrifstofuna sína. Nú gat hann valið næsta fórnarlamb. “ Gamla hró, nú skaltu vara þig. Ég ætla að koma og sprauta þig.”

Þrítugasti og sjöundi kafli

Baldur hafði sagt “stuttur fundur” þegar hann hringdi til að boða mig á fund á skrifstofunni sinni. Það var líka eins gott að fundurinn yrði stuttur þar sem ég hafði nóg á minni könnu. Það var ekki á hverjum degi sem ég þurfti að eltast við mannræningja eða morðingja þó að það væri farið að líta út fyrir að það ætti ekki fyrir mér að liggja að eiga rólega daga í vinnunni. Fundagestirnir sem höfðu komið sér fyrir í sófasettinu á skrifstofu Baldurs voru ekki einhverjir venjulegir Jónar. Fyrir utan Baldur sjálfan biðu mín lögreglustjórinn í Reykjavík og ríkislögreglustjóri. Málið var enda alvarlegt og nauðsynlegt að menn á æðstu stöðum kæmu að því.

“Sæll Axel minn og velkominn aftur til starfa.” Ríkislögreglustjóri heilsaði mér kumpánlega með bros á vör en lögreglustjórinn lét sér nægja að kinka til mín kolli.

“Við erum búnir að fara aðeins yfir málin Axel og við lítum þau allir alvarlegum augum.” Baldur benti mér á að fá mér sæti í auða hægindastólnum við hlið hans.

“Þið eruð væntanlega að tala um mannránin.”

“Eru einhver önnur alvarleg mál í gangi?” Lögreglustjórinn í Reykjavík leit á mig með merkissvip á andlitinu.

“Ja, það er auðvitað þetta mál á Landspítalanum.”

“Nei við erum ekkert að hugsa um það núna.” Baldur greip inn í og eyddi öllum vafa um það hvaða mál væri verið að ræða um. “Það sem við vildum ræða við þig Axel er mikilvægi þess að öllum aðferðum verði beitt til þess að hafa hendur í hári þessa mannræningja.”

“Við erum að gera nákvæmlega það,” svaraði ég.

“ Við þurfum að ná árangri strax Axel. Hvað sem það kostar. Ef þú þarft meiri mannskap þá er ég viss um að þú færð hann?” Baldur leit á ríkislögreglustjóra sem hrökk við eins og hann hefði verið að hugsa um eitthvað annað, en áttaði sig og tók til máls.

“Þú færð þann mannskap sem þú þarft og auðvitað aðgang að öllum starfsmönnum annarra deilda og þeim úrræðum sem þær hafa yfir að ráða til að aðstoða við rannsóknina.”

Ég leit á þá til skiptis. “Við erum fjögur sem erum að vinna að rannsókninni og við munum að sjálfsögðu nýta okkur aðrar deildir eftir því sem rannsókninni miðar áfram.”

“Tíminn Axel. Tíminn skiptir öllu máli svo að ef þig vantar meiri mannskap þá færðu hann.” Lögreglustjórinn var enn jafn merkilegur á svip. Hann var reyndar alltaf merkilegur á svip. “Þú lætur Baldur fylgjast reglulega með framgangi rannsóknarinnar.”

“Að sjálfsögðu geri ég það. Ég vil aðeins fá að sjá hvernig þessi dagur þróast áður en ég met það hvort við þurfum meiri mannskap. Við erum núna að fylgja einni vísbendingu eftir. Vonandi skilar hún okkur einhverjum árangri.”

Ég sagði þeim frá ferð Úlfars austur og síðan frá öðrum þáttum varðandi rannsóknina sem væri auðvitað á frumstigi ennþá. Fundurinn sem átti að vera stuttur varði í rúman klukkutíma og þegar ég losnaði var langt liðið á daginn.

Veiðimaðurinn fylgdist með slökkvistarfinu úr góðri fjarlægð og passaði sig sérstaklega á því að vera hvergi nærri neinum myndavélum. Hann sá þegar slökkviliðsmennirnir báru gamla manninn út úr húsinu og komu honum fyrir á sjúkrabörum. Þar var stumrað yfir honum í stutta stund en að lokum var hvítt lak breitt yfir hann. Frá toppi til táar. Þetta var staðfestingin sem veiðimaðurinn var að bíða eftir. Gamli maðurinn gæti ekki sagt einum eða neinum neitt framar nema viðkomandi væri á miðilsfundi og það var frekar ólíklegt að lögreglan færi að leggja leið sína á slíkan fund.

Þrítugasti og áttundi kafli

Sigmundur var áttatíu og eins árs gamall og hafði verið inn og út af sjúkrahúsum síðustu fjögur árin. Hann var haldinn ólæknandi blóðsjúkdómi, krabbameini sem lagðist á beinmerginn og kom í veg fyrir eðlilega blóðmyndun í líkamanum. Oft hafði þessi sjúkdómur gengið nærri honum en læknunum hafði alltaf tekist að snúa honum við. Það sama hafði gerst í þetta skipti. Sigmundur var að hressast og innan nokkurra daga yrði hann útskrifaður og sendur heim í einmanaleikann. Honum var næstum því alveg sama hvort hann var heima eða á sjúkrahúsinu. Ef eitthvað var þá hafði hann félagsskap á sjúkrahúsinu en heima var hann einn. Hins vegar var maturinn á sjúkrahúsinu verri en maturinn sem hann eldaði sjálfur heima. Þetta var þannig alltaf hálfgert þrátefli í huga Sigmundar. Hann vissi aldrei almennilega hvort hann vildi fara eða vera en úr því að hann hafði ekkert val þá skipti það í sjálfu sér engu máli. Hann færi ekki að væla í læknunum að fá að vera lengur. Hann var ekki þannig. Læknirinn sem stumraði yfir honum á þessari stundu, með sprautu í annarri hendi, fengi heldur ekki slíka beiðni.

“Á ég að fá meira í dag?” Sigmundur leit á lækninn með brúnu og góðlegu augunum sínum.

“Já þú átt að fá eina enn,” svaraði læknirinn.

“Nú.” Sigmundur brosti. Hann var með blíðlegt andlit og glettið brosið náði til augnanna. “Það er ekki á hverjum degi sem þið sérfræðingarnir sprautið mann sjálfir. Ég hélt að þið kæmuð ekki nálægt því nú orðið?”

“Jú við gerum það nú alltaf svona annars lagið,” svaraði læknirinn og brosti á móti. Stungan, þegar sprautan stakkst inn í hálsinn rétt undir hársverði Sigmundar var ofurlítið sár en sársaukinn hvarf eins og dögg fyrir sólu þegar læknirinn dró sprautuna út aftur.

“Ég hef heldur aldrei fengið sprautu þarna áður,” sagði Sigmundur, ennþá með sama brosið á andlitinu. “Þakka þér samt fyrir,” bætti hann við.

“Farðu nú að hvíla þig Sigmundur minn,” sagði læknirinn. “Þér veitir ekki af því að safna kröftum fyrir heimferðina.”

“Já allt í lagi,” svaraði Sigmundur. Hann fylgdist með lækninum þegar hann yfirgaf sjúkrastofuna. Hann vissi ekki með þetta „að hvíla sig“ dæmi. Hann gerði varla nokkuð annað en að sofa og hvíla sig á meðan hann var á sjúkrahúsinu. Skyndilega fór honum að líða hálf undarlega. Ekki beinlínis illa og ekki heldur vel. Bara undarlega eins og að einhver hefði sest ofan á hann. Hann átti erfitt með að draga andann. Síðan bættist svimatilfinning við og hann varð máttlaus í fótunum. Sigmundur fann á sér að eitthvað var ekki eins og það átti að vera. Gat verið að hann væri að upplifa ofnæmisviðbrögð við lyfinu sem læknirinn hafði sprautað í hann? Hann velti höfðinu á vinstri hliðina og sá bjölluhnappinn þar sem hann lá á náttborðinu. Hann þurfti að kalla á aðstoð og láta athuga þetta. Bara ef hann næði andanum almennilega. Hann teygði handlegginn eins langt og hann gat í áttina að bjölluhnappnum og reyndi að reisa sig upp af koddanum en það var eins og höfuðið væri bundið niður og fest við rúmið. Það sem kom honum síðan enn meira á óvart var að höndin hans var ennþá á sínum stað, eins og límd niður með síðunni á honum. Hún vildi ekki hreyfast. Hann gat ekki lyft henni og ekki heldur höfðinu. Hvað þá fótunum. “Hjálp, halló hjálp”. Það heyrðist ekkert. Ekkert hljóð enda voru varirnar sem límdar aftur. Hvað var að gerast. Hann náði ekki andanum. Bjölluhnappurinn á náttborðinu varð skyndilega minni og minni og minni, þangað til hann hvarf. Sigmundur náði að anda frá sér einu sinni enn. Svona eins og til að senda í síðasta skipti ferskan andvara inn í sitt einmannalega líf .

Þrítugasti og níundi kafli

Ég fann augnaráð Georgs og Ólafar hvíla á mér þar sem ég sat niðurdreginn og hugsi við skrifborðið mitt. Ég hafði nýlokið við að tala við Úlfar og þar áður hafði ég lesið tölvupóstinn frá lækninum á slysadeildinni. Bæði símtalið og tölvupósturinn ollu mér vonbrigðum. Úlfar skýrði mér frá aðstæðum í eldsvoðanum þar sem gamli maðurinn lést. Jafnframt að vettvangsrannsókn á staðnum þar sem Lára hafði fundist hefði engum árangri skilað. Tölvupósturinn frá lækninum var á sömu leið. Eftir langa útlistun á öllum þeim áverkum sem Lára hafði hlotið lagði hann blátt bann við því að reynt yrði að yfirheyra hana næsta sólarhringinn í það minnsta. Það skipti engu máli þó að ég segði honum að hugsanlega væru líf tveggja annarra stúlkna í húfi. Hann hugsaði einungis um velferð og bata Láru. Um leið og ég miðlaði þessum upplýsingum til þeirra Ólafar og Georgs rissaði ég upp það helsta á tússtöfluna fyrir framan okkur. Ég gat ekki gert að því en ég fann vonleysið hellast yfir mig. Okkur myndi sennilega ekki takast að hafa upp á hinum stúlkunum tveimur á lífi. Það var ekki fyrr en lögreglukona gekk inn í herbergið til okkar með bunka af ljósmyndum í annarri hendi, að smá glæta færðist inn í mitt aumkunarverða vonleysi. Ljósmyndirnar sem hún kom með voru af ungum illa útlítandi og illa klæddum manni. Manninum sem hafði fyrr um daginn komið með bréfið frá mannræningjanum. Ég þurfti ekki að líta á myndirnar oftar en einu sinni til að sannfærast um að maðurinn sem á þeim var væri örugglega ekki sá sem skrifaði bréfið. Georg þurfti hins vegar ekki að líta nema einu sinni á myndirnar til að átta sig á því hver ungi maðurinn var. Hann var ekki lengi að bregðast við skipun minni um að hafa upp á manningum hið fyrsta og færa hann til okkar. Loksins ætlaði eitthvað að fara að ganga okkur í hag. Ég var brosmildur og léttur í skapi þegar ég settist niður með Ólöfu til að fara yfir að hvaða niðurstöðu hún hafði komist eftir lestur sjúkraskýrslanna frá Landspítalanum.

Það var ákveðið. Eiginlega skrifað í söguna, þessa ósögðu, að hann ætti að halda áfram. Honum gekk of vel til að hann gæti farið að slá slöku við. Markmiðin voru skýr og hann myndi án efa ná þeim. Það var auðvitað fásinna að ætla að hann gæti hreinlega útrýmt asíska kynstofninum einn síns liðs. Hann gæti hins vegar komið öllum í skilning um að Ísland væri ekki öruggt land fyrir þetta pakk. Fórnarlamb númer fjögur var fundið og handsamað og það um miðjan dag. Veiðimaðurinn þurfti ekki næturmyrkur til að vinna vinnuna sína. Dagur eða nótt. Það skipti ekki máli. Verkið var einfalt. Í raun hlægilega einfalt. Þvottahús sjúkrahúss Selfoss var krökkt af þessu asíska pakki. Smá bið fyrir utan sjúkrahúsið og það væri eins víst og að vatnið væri blautt að það kæmi einhver af þeim út til að fá sér smók. Biðin tók fimmtán mínútur og veiðin var auðveld. Hann þurfti smá aðstoð við að draga taupoka út úr sendibílnum og þetta pakk var auðvitað tilbúið til aðstoðar. Alltaf brosandi, alltaf eins og það væri í góðu skapi og alltaf að ræna vinnu og verðmætum af íslendingum. Því átti eftir að linna fljótlega. Eftir að klóróformklúturinn góði hafði virkað, lokaði veiðimaðurinn hliðardyrunum á sendibílnum og settist undir stýri. Hann leit ekki til baka, ekki einu sinni í kringum sig. Setti bílinn bara í gang og ók af stað. Fólk var ekkert að pæla í þeim sem voru eðlilegir. Einungis þeim sem voru að læðupokast eða gera eitthvað sem vakið gat grunsemdir. Það hafði kannski einhver séð hann loka dyrunum á bílnum en það hafði enginn tekið eftir neinu. Það var á hreinu.

Fertugasti kafli

Ein var forvitninnar virði. Önnur var örvandi. Sú þriðja var fullnægjandi. Fjórði var streitulosandi. Ó sú sæla sem hafin er. Tíu litlar negrastelpur handa mér.

Ég trúði ekki eigin augum þegar ég las tölvupóstinn sem mér hafði borist. Sendandinn var einhver sem hét Quinn Gifford og í efnisreitnum stóð einfaldlega “litlir negrar”. Ég kallaði á Ólöfu um leið og ég tók upp símann og valdi símanúmer Guðmundar tölvunörds. Guðmundur hafði reynst mér ótrúlega vel við rannsóknina á “live kill” morðunum og sannað þar fyrir mér að enginn var honum fremri þegar um internetið eða tölvuhakkara var að ræða. Í raun var hann ekkert annað en hakkari sjálfur ef út í það var farið. Ég sagði honum frá póstinum sem ég hafði fengið og bað hann um að athuga hvor það væri hægt að rekja hann til sendandans. Ég las síðan tölvupóstinn yfir einu sinni enn áður en ég sneri mér að Ólöfu sem hafði þegar lesið tölvupóstinn yfir öxlina á mér.

“Ef það eru einhvers konar skilaboð í þessu til okkar þá er hann búinn að ræna aftur og í þetta skipti karlmanni.” Ég þurrkaði svitann af enninu á mér með handarbakinu. “Þú þarft að athuga fyrir mig hvort það hafi verið tilkynnt um einhver mannshvörf á síðasta sólarhring og láta líka vita af því að við viljum fá upplýsingar um allar slíkar tilkynningar ef og um leið og þær berast. Sama hversu fáránlegar þær eru.”

Ólöf kinkaði kolli og settist við skrifborðið sitt. Ég fylgdist með henni í stutta stund á meðan hún tók upp símann og valdi númer. Mér fannst hún undarlega hógvær og róleg. Kannski var það gott en stundum var líka gott að hafa tilfinningaríkt fólk í kringum sig. Ég var búin að umgangast Ólöfu í næstum því tvo daga en samt hafði ég ekkert kynnst henni. Ég hætti að hugsa um Ólöfu og sneri mér að tússtöflunni. Þetta var hálf undarlegt allt saman og eftir því sem ég renndi augunum oftar yfir þau atriði sem skráð voru á töfluna sá ég að það var ekkert viturlegt samhengi neins staðar. Stúlkurnar þekktust ekki innbyrðis, þær höfðu ekki verið saman að skemmta sér eða á sama staðnum. Það eina sem þær áttu sameiginlegt var húðlitur þeirra og uppruni. Þær voru frá Asíu. Allt benti þannig til þess að við ættum í höggi við mann eða hóp manna sem voru kynþáttahatarar af verstu gerð. Var það möguleiki að nýnasistar væru farnir að láta á sér kræla á Íslandi á svona afgerandi hátt.

Ég var orðinn afskaplega svangur þegar Georg kom inn í aðgerðarherbergið með þau skilaboð að dópistinn væri kominn til yfirheyrslu. Ég elti Georg inn ganginn að litlu herbergi sem við notuðum oft til að yfirheyra menn eða taka skýrslur. Dópistinn sat þar upp við vegg við eina borðið sem var í herberginu. Við lokuðum hurðinni á eftir okkur, ég settist á stól við borðið andspænis dópistanum en Georg krosslagði hendur á bringunni og hallaði sér afturábak upp að hurðinni.

“Þú veist að það er þér fyrir bestu að játa strax,” sagði ég án þess að bregða svip. “Ef þú segir okkur núna af hverju þú ákvaðst að skrifa þetta og koma með það til okkar þá sleppurðu héðan fyrr.”

Dópistinn hallaði sér fram og barði gólfið augum án þess að segja orð.

“Svaraðu manninum Jakob” Rödd Georgs var ógnandi en hafði ekki áhrif. Jakob dópisti var enn þögull sem gröfin.

“Þú mátt líka alveg dúsa hér ef þú vilt,” sagði ég. “Við læsum þig bara inni niðri í kjallara og hendum lyklinum.”

Ekkert svar. Jakob starði bara á gólfið.

“Ekkert dóp í marga daga. Engar töflur af neinu tagi,” sagði ég. “Þetta er ekkert Litlahraun hérna hjá okkur, Jakob. Þetta verður eins og helvíti á jörð fyrir þig eftir nokkra klukkutíma.”

Það færðist smá líf í Jakob og hann leit upp og beint í augun á mér. Hann var kannski rétt um tvítugt en leit út fyrir að vera að minnsta kosti tíu árum eldri. Hann var aumkunarverður að sjá og vesældin uppmáluð en þrátt fyrir það þá fann ég ekki fyrir neinni vorkunnsemi. Hann átti möguleika. Það áttu allir möguleika á því að leita sér aðstoðar.

“Ég kom bara með bréfið hingað,” sagði hann. “Ég er bara sendillinn. Þú ert að skjóta bréfberann maður.”

“Hver lét þig hafa bréfið?”

“Það var maður sem lét mig hafa það.”

“Hvaða maður?”

“Bara einhver maður sem ég hitti niðri í bæ.”

“Hvernig leit hann út.”

“Ég man það ekki.”

“Manstu það ekki! Láttu ekki svona. Þú hlýtur að hafa séð hvernig hann leit út,” sagði ég í hæðnistón.

“Nei ég sá hann ekki.” Jakob hnyklaði brýrnar og æpti reiðilega. “Hann kom aftan að mér inni á Berlín. Hann var að minnsta kosti sterkur. Það get ég sagt þér. Helvítið hélt mér föstum með annarri hendi.”

“Og hvað?” Ég talaði ennþá til hans í hæðnistón. “Hélt hann hausnum á þér föstum líka? Ekki segja mér að þú hafir ekki litið við til að sjá hver það var sem hélt þér föstum?”

“Ég reyndi það,” sagði Jakob sem var orðinn rólegri. “Hann skipaði mér þá að hreyfa mig ekki. Hvæsti það upp í eyrað á mér.”

Ég leit á Georg sem stóð á sama stað, sviplaus með krosslagðar hendur.

“Og hvað sagði hann við þig?”

“Hann spurði mig hvort ég vildi græða pening. Síðan sýndi hann mér tvo fimmþúsund kalla og sagði mér að fara með þetta bréf hingað.”

Ég andvarpaði í uppgjöf og reis upp úr stólnum.

“Hann bannaði mér að hreyfa mig í fimm mínútur eftir að hann sleppti hendinni af mér.”

“Ekki gerðirðu það?” Ég sneri mér að Jakobi. “Ekki stóðstu í fimm mínútur án þess að hreyfa þig?”

“Nei. Ég hefði kannski gert það ef ég hefði haft klukku. Ég beið í nokkrar sekúndur og sneri mér síðan við.”

“Og hvað?”

“Ég sá á eftir honum út af barnum. Eða réttara sagt úlpunni hans. Hann var í grænni hettuúlpu með hettuna á höfðinu.”

Ég leit aftur á Georg og sá að hann hafði ekkert til málanna að leggja. “Allt í lagi. Þú mátt fara,” sagði ég. “En ef það rifjast eitthvað upp fyrir þér eða ef þú hittir þennan mann aftur þá kemurðu strax til okkar? Er það skilið?”

“Já.” Jakob var staðinn á fætur.

“Hann Georg fylgir þér út.”

Jakob sagði ekkert heldur elti Georg út úr herberginu. Ég stóð eftir á miðju gólfi og það eina sem kom upp í huga minn var sú staðreynd að þrátt fyrir að Jakob væri útigangsmaður og dópisti þá hafði hann ekki angað eins og sorptunna. Kannski var hann orðinn að einhverskonar líffræðilegum hreinsibúnaði. Bakteríur sem átu aðrar bakteríur og komu þannig í veg fyrir skítalykt? Það fór hrollur um mig við tilhugsunina og ég flýtti mér út úr herberginu og inn á næsta salerni.

Fertugasti og fyrsti kafli

“Sigmundur átti að útskrifast á næstu dögum. Það var ekki neitt sem benti til þess að hann væri í lífshættu.” Elísabetu var mikið niðri fyrir. Hún stóð við hliðina á Geir og Alfreð inni á sjúkrastofunni þar sem Sigmundur hafði legið. “Hann var búinn að svara meðferðinni mjög vel. Þetta er alveg ótrúlegt.

“Var hann ekki kominn yfir áttrætt?” Spurði Alfreð.

“Jú, hann var áttatíu og eins,” svaraði Elísabet. “Hvaða máli skiptir það?”

“Maðurinn var gamall. Það er ekkert ólíklegt að maður á hans aldri fái hjartaáfall.”

“Það var ekkert að hjartanu í honum.” Elísabet var ákveðin og pínulítið örg í málrómnum.

“Þú verður nú að viðurkenna það Elísabet, að ef ekki væri fyrir þessa yfirvofandi lögreglurannsókn, þá fyndist þér þetta ekkert óeðlilegt.” Geir leit á hana og brosti dauflega. “Eins og Alfreð bendir réttilega á þá var Sigmundur ekkert unglamb og það getur allt gerst hjá fólki á þessum aldri.”

Elísabet þoldi ekki þetta föðurlega fas Geirs. “Það má vel vera að þú getir bara brosað að þessu, en ég er ekki sátt,” sagði hún pirruð.

“Hann verður krufinn og þá kemur hið rétta í ljós,” sagði Geir og tók hughreystandi utan um axlir Elísabetar. “Þú ert bara í uppnámi út af þessum málum öllum. Með lögregluna og allt umstangið sem því fylgir.”

“Ég er sannfærður um að það er ekkert óeðlilegt við þetta,” sagði Alfreð. “Ég skoðaði hann einu sinni og hann var nú ansi veikur.”

“Ekki hjartveikur.” Elísabet var ekki búin að gefast upp. Fallegu þrýstnu varirnar hennar voru samanbitnar og augnsvipurinn var hvass og ákveðinn.

“Við sjáum til hvað kemur út úr krufningunni,” sagði Geir. “Þangað til þá gerum við ekkert mál úr þessu.”

“Ég er sammála því.” Alfreð sneri sér við og gekk í átt að dyrunum á sjúkrastofunni. “Það er engin ástæða til þess að nefna þetta við lögregluna held ég?”

“Mér finnst að við ættum að láta þá vita,” sagði Elísabet. Hún gekk af stað á eftir Alfreð út úr sjúkrastofunni en sneri sér við í dyragættinni. “Hvað ætlar þú að gera í sambandi við það Geir?”

“Við höfum þetta fyrir okkur í bili. Ég er sammála Alfreð varðandi það.”

“Allt í lagi, en ég er ekki sátt við það.” Elísabet gekk út úr sjúkrastofunni, óánægð með málalyktir.

Fertugasti og annar kafli

Litli Víetnaminn gat ekki veitt veiðimanninum neina mótspyrnu að ráði. Hann náði einu sinni að sparka í annað hnéð hans þannig að undan sveið, en höggin voru annað hvort máttlítil eða misstu marks. Þrátt fyrir smæð fangaklefans í kjallaranum hjá veiðimanninum gat hann samt dansað um hann hring eftir hring og látið höggin dynja á Víetnamanum. Veiðimaðurinn taldi ekki hringina og því síður höggin og hann varð fyrir miklum vonbrigðum með hvað Víetnaminn var fljótur að gefast upp. Hann féll fljótlega niður á hnén á miðju gólfi með grátstafinn í kverkunum.

“Láta mig vera. Láta mig vera,” sagði hann hvað eftir annað.

Veiðimaðurinn horfði fyrirlitlega niður á hann á gólfinu áður en hann mundaði veiðihnífinn sem hann geymdi í slíðri á leðurbelti sem hann hafði um sig miðjan. Átti hann að stinga hann eða skera? Það tók hann tíu sekúndur að ákveða sig. Hnífurinn sökk án nokkurrar fyrirhafnar inn í hálsinn á Víetnamanum og blóðið spýttist út um allt. Ýrðist á steypta ómálaða veggina, gólfið og yfir veiðimanninn sem skalf og titraði þegar adrenalínið flæddi um líkama hans. Hann fann hvernig orkan tæmdist smátt og smátt úr líkamanum og hann hné máttvana niður á gólfið. Hann hafði aldrei upplifað tilfinningu sem þessa áður og hann vissi að hann yrði að upplifa hana aftur. Sem allra allra fyrst.

Ég var aflvana, máttvana og magnvana þegar ég hélt heim á leið þetta kvöld. Ég var eins og persónan í popplagi Stuðmanna. Enn einu sinni fann ég vanmátt minn. Hve lítill og máttvana ég var. Á leiðinni í bílnum notaði ég tímann til að velta því fyrir mér hvað við værum að gera rangt og af hverju í ósköpunum enginn vissi neitt. Enginn hafði séð né heyrt neitt. Sama gamla sagan. LiveKill morðinginn hafði í raun ekkert kennt okkur. Ekki nema það hvað við vorum vanbúin að takast á við verkefni eins og það sem við stóðum nú frammi fyrir. Við vorum að eiga við mannræningja og líklega morðingja líka. Einhvern sem herjaði á nýbúa. Nýbúa frá Asíu. Það var þá lagið að taka svona á móti þessu fólki. Einn hlutur veltist um í kollinum á mér og ég vissi að ég yrði að taka ákvörðun sem fyrst. Átti ég að vara fólk við? Halda blaðamannafund og láta fólk vita að vitleysingur sem rændi nýbúum væri á ferli? Láta vita eða halda kjafti? Ég var ekki viss. Múgæði var eitthvað sem ég vildi forðast í lengstu lög. En það varð að koma í veg fyrir að þessi vitleysingur fengi að valsa um og tína nýbúa upp af götunum eins og þeir væru hilluvara í stórmarkaði. Hvað átti ég til bragðs að taka. Það var mér enn ráðgáta þótt ég vissi að ég yrði að eiga næsta leik í stöðunni. Ég vissi ekki hver sá leikur ætti að vera en það stóð ekki á ráðleggingunum frá mömmu. Um leið og ég var kominn inn úr dyrunum og var að setjast við eldhúsborðið byrjaði hún að leggja á ráðin.

“Banna öllu fólki af asískum uppruna að fara út úr húsi eftir klukkan átta á kvöldin.” Fara í fjölmiðla og kalla hann smástrák í von um að hann gefi sig fram.” Ég stoppaði hana áður en hún kom með fleiri ráðleggingar. Sigrún hafði sagt henni eitthvað um gang mála og nú þurfti ég að sæta þriðja stigs yfirheyrslu við eldhúsborðið heima hjá mér af hendi móður minnar sem vildi fá að vita allt um málið. Þó að ég mætti ekki segja henni neitt þá vissi ég að mótspyrna var vonlaus. Sú gamla myndi fá sínu framgengt eins og vanalega, annað hvort með góðu eða hótunum um að hætta að elda og þvo þvotta. Og núna átti hún bandamann , hana Sigrúnu. Þá væri betra að hún fengi upplýsingarnar með góðu. Það besta var að það var mér í sjálfsvald sett hve mikið ég vildi að hún vissi.

Veiðimaðurinn naut þess að láta þreytuna líða úr líkamanum þar sem hann lá á bakinu uppi í rúmi. Hann lét hugann reika. Hvenær átti hann að hætta? Hvenær var komið nóg? Gæti hann hætt? Gat verið að hann þyrfti að fara í afvötnun? Fá hjálp til að hætta að drepa? Honum fannst gaman að velta þessu fyrir sér fram og til baka. Hvað var lögreglan að gera? Voru þeir búnir að ná einhverju upp úr svörtu tíkinni á spítalanum? Vissi hún eitthvað? Hann hélt ekki. Það voru engar líkur á því að þeir hefðu vitneskju um hann. Hvorki hver hann var né hvar hann væri. Það, sem hafði verið hugsjón, eitthvað sem þurfti að gera af illri nauðsyn, var allt í einu orðið að vanabindandi leik. Veiðimaðurinn vissi í undirmeðvitundinni að hann var rétt að byrja. Áður en yfir lyki yrði hann búinn að hræða alla mergsjúgandi útlendinga burtu úr landinu og um leið gera lögregluna að fíflum. Leikurinn var rétt að byrja. Veiðimaðurinn sneri sér á hliðina og strauk bakið á konunni sinni sem lá steinsofandi í rúminu við hliðina á honum. „Sofðu rótt elskan,“ hvíslaði hann.

Fertugasti og þriðji kafli

Mér líkaði illa við snjóinn. Hann var kaldur, þurr, stundum blautur og hann var í vegi fyrir bimmanum mínum þennan kalda miðvikudagsmorgunn. Eftir að hafa puðað við að skafa snjóinn af bílnum með berum höndum og tæta upp stóran hring í gegnum ísinguna á framrúðunni spólaði ég af stað. Ég þakkaði mínum sæla fyrir líf og heila limi þegar ég lagði í bílastæðið mitt við lögreglustöðina og minnti sjálfan mig á að fara með bílinn á dekkjaverkstæði síðar um daginn og kaupa vetrardekk undir hann. Gengið mitt var mætt til vinnu og þrátt fyrir atburði síðustu daga var gleðisvipur á andlitum Georgs og Úlfars og meira að segja Ólafar. Ég náði mér í kaffi í krúsina mína og gekk síðan rakleiðis að borðinu mínu þar sem ég lét mig falla ofan í stólinn minn.

“Hvað er svona skemmtilegt? Erum við búin að ná mannræningjanum?”

“Nei ekki svo ég viti,” svaraði Georg. “En ef þú hefur ekki tekið eftir því þá er snjór úti.”

“Ekki eruð þið ánægð með að fá þennan bannsetta snjó á göturnar?”

“Ja fyrir mitt leyti þá lýsir hann upp skammdegið og kemur mér í hálfgert jólaskap.”

Ég horfði forviða á Georg. Ég sem hélt að ég þekkti manninn út í gegn. Þennan harða nagla sem lét sér fátt fyrir brjósti brenna og síðan kemst ég allt í einu að því að hann breytist í smákrakka við það eitt að sjá snjó.

“Ég ætla að biðja þig um að fara ekki að hengja upp jólaskraut hérna Georg. “

Georg glotti háðslega til mín. “Ég var að hugsa um að setja eina seríu út í glugga ef þér væri sama?”

“Nei. Það eru ekki komin jól ennþá Georg. Það er ennþá rúmur mánuður til jóla og nægur tími til að komast í jólaskap. Núna þurfum við að einbeita okkur að öðrum og alvarlegri málum.”

“Heyrðu Axel. Ég var að velta því fyrir mér hvort við ættum ekki að finna eitthvað nafn á hann,” sagði Úlfar sem hafði til þessa setið glottandi og hlustað á okkur Georg.

“Nafn á hvern?”

“Mannræningjann.” Úlfar leit spurnaraugum á mig og ég áttaði mig á því að honum var alvara.

“Af hverju í ósköpunum viltu búa til nafn á morðingjann Úlfar? Væri ekki nær að reyna að finna hann og komast þannig að því hver hann raunverulega er?”

“Jú en ég meina nafn eins og þeir nota í útlöndum. Jack the ripper og svoleiðis.”

Ég skellti upp úr. “Þetta er ekki bíómynd Úlfar. Við þurfum ekki neitt nafn á þennan náunga ef þetta er þá náungi. Hann gæti alveg eins verið hún.”

“Jú auðvitað. Mér fannst þetta bara sniðug hugmynd,” sagði Úlfar.

“Við látum þetta vera hugmynd í bili,” sagði ég og reis upp af stólnum. “Jæja gott fólk, við höfum verk að vinna.”

Ég fór yfir atburði síðustu daga, hvað hafði gerst, hvað við höfðum gert og hvað ég vildi að við gerðum næst.

Ég settist þessu næst niður með Ólöfu og við ræddum um sjúkraskýrslurnar sem hún og Úlfar höfðu farið í gegnum. Það var ekki mikið að ræða um í sambandi við þær, þar sem Ólöf hafði ekki fundið neitt athugavert í fljótu bragði. Ég bað hana um að sjá til þess að læknir á okkar vegum skoðaði skýrslurnar og að Sigurður læknir yrði krufinn af réttarmeinafræðingi lögreglunnar. Ég bað hana um að vinna eins hratt og hún gæti og gaf henni jafnframt lausan tauminn við að yfirheyra starfsfólk sjúkrahússins. Þessu næst sendi ég Úlfar og Georg austur til að tala við lögregluna og skoða vettvang eldsvoðans þar sem annað af vitnunum okkar lét lífið. Það var sama hvað Úlfar reyndi til að fá mig ofan af því að senda þá austur. Ég gaf mig ekki. Ég vildi að þeir skoðuðu vettvang og mætu það hvort það væri ástæða til að senda tæknideildina á staðinn. Ég hélt sjálfur af stað út á dekkjaverkstæði og síðan ætlaði ég upp á Borgarspítala til að athuga hvernig Láru liði og reyna að þvinga læknana til að leyfa mér að tala við hana. Eins og staðan var núna þá var hún eini möguleikinn sem við höfðum til að finna mannræningjann.

Það var búið að flytja Láru á einkastofu og eftir því sem mér sýndist á einkadeild. Deildin sem Lára lá á var lokuð, kannski vegna manneklu eða einfaldlega vegna mannvonsku stjórnmálamannanna okkar. Það var alltaf sama tuggan um að útgjöld sjúkrahúsanna væru komin langt fram úr fjárlögum. Mér fannst þetta vera hrein heimska. Hvernig var eiginlega hægt að áætla hversu margir veiktust eða þyrftu á uppskurði að halda? Það var mér hulin ráðgáta og þess vegna gaf ég lítið fyrir þá umræðu sem átti sér stað árvisst um þann kostnað sem færi í heilbrigðiskerfið. Það var engu líkara en stjórnmálamenn teldu okkur vera upp til hópa vænisjúka aumingja sem gerðu fátt annað en að leita til læknis af minnsta tilefni. Þessar hugsanir voru við það að koma mér í vont skap og ég gaf lítið fyrir brosmild andlit lögregluþjónanna sem gættu dyranna á sjúkrastofu Láru. Ég nikkaði höfðinu stuttaralega til þeirra um leið og ég gekk inn á sjúkrastofuna. Það sem mætti mér þar inni feykti vonda skapinu í burtu eins og bréfsnifsi fyrir vindi. Hún var vakandi. Sat með galopin augun uppi í rúminu og það gladdi mig að sjá að hún var í samræðum við foreldra sína, sem sátu við sjúkrarúmið.

“Góðan daginn.” Ég heilsaði foreldrum Láru með handabandi.

“Það gleður mig ósegjanlega mikið að sjá að þú ert vöknuð Lára.” Ég gekk yfir að hinni hliðinni á rúminu og klappaði Láru varlega á aðra öxlina. Hún leit illa út, bólgin og marin í framan og það sást varla í augun sem voru sokkin inn í bólgið andlitið.

“Ég heiti Axel og er lögreglumaður. Þú veist líklega hvers vegna ég er kominn hingað?”

Lára kinkaði kolli án þess að hafa augun af mér.

“Ég veit að það er erfitt fyrir þig að rifja upp það sem kom fyrir þig, en ég verð að biðja þig um að reyna. Það er nauðsynlegt ef við eigum að ná þeim sem gerði þér þetta.”

“Man ekki,” hvíslaði hún. “Ég man ekki neitt.”

“Manstu ekki neitt?” Ég neitaði að trúa mínum eigin eyrum. Hún varð að muna. Hún hlaut að muna. “Ertu að segja mér að þú munir ekki hvað kom fyrir þig?”

Lára hristi höfuðið og ég sá hvar tár fóru að myndast í bólgnum augnhvörmum hennar.

“Hún man ekki neitt.” Faðir hennar reis á fætur og gekk yfir til mín. “Hún man ekki neitt frá því að hún yfirgaf líkamsræktarsalinn og þangað til hún vaknaði hérna.”

“Ég trúi þessu ekki.” Ég gat varla leynt vonbrigðum mínum. Ég sem hafði vonast til þess að Lára gæti sagt mér hver það var sem rændi henni.

“Læknirinn segir að þetta gerist stundum hjá fólki sem verður fyrir áfalli,” sagði móðir hennar. “Hann sagði líka að stundum kæmi minnið aftur en stundum ekki. Ég vona eiginlega hennar vegna , að það komi ekki aftur.”

“Hún er okkar eina von til að ná þeim sem gerði henni þetta. Sami aðili er líklega búinn að ræna tveimur öðrum stúlkum og maðurinn sem fann Láru lést á voveiflegan hátt.”

“Hvað segirðu? Maðurinn sem fann hana.” Faðir Láru var brugðið. “Hvað kom fyrir hann?”

“Það kom upp eldur heima hjá honum. Okkur finnst það skrítin tilviljun að það skuli gerast ákkúrat núna. Við ætlum að rannsaka það nánar.”

“En hvað um Láru? Heldurðu að hann reyni að gera henni eitthvað?”

“Ég veit það ekki? Ég held að við ættum að vera undir það búin að hann reyni, en ég vona að lögregluþjónarnir sem eru hér fyrir utan komi í veg fyrir það.”

“En þegar hún útskrifast héðan?” Móðir Láru var áhyggjufull á svipinn. “Kemur hann ekki á eftir henni þá?”

“Hún er ekki að útskrifast á næstunni og ég vona að við verðum búin að ná honum áður en að því kemur. Ef ekki þá þurfum við að gera einhverjar ráðstafanir þangað til hann næst.”

“En ef hann næst aldrei?” Það var sami áhyggjusvipur á andliti föður Láru.

“Hann næst. Ég lofa því. Hann næst. Hins vegar ef Lára gæti sagt okkur eitthvað þá myndi það án efa flýta fyrir því.”

“Við skulum vona að þetta sé rétt hjá þér. Að þið náið þessari ófreskju sem fyrst.”

“Eruð þið til í að hringja í mig um leið ef hún fer að muna eitthvað? Sama þó að ykkur finnist það ekki skipta máli.” Ég rétti þeim báðum nafnspjald með nafninu mínu og símanúmeri.

Þau kinkuðu kolli og ég kvaddi þau og Láru með óskum um góðan bata.

Hafi ég verið hálf vonlítill þegar ég gekk út af sjúkrahúsinu þá tók vonleysið völdin eftir símtalið frá Ólöfu. Hún bar mér þau tíðindi að búið væri að tilkynna um hvarf á ungum manni frá Víetnam. Hann vann við ræstingar á sjúkrahúsi Selfoss og hvarf þegar hann var að fara út með ruslið fyrir sólarhring síðan. Ólöf var á leiðinni upp á Landspítala og ég ákvað að hitta hana þar. Ég var sannfærður um að tölvupósturinn sem ég hafði fengið var frá mannræningjanum og að við ættum ekki aðeins í höggi við mannræningja heldur einnig morðingja. Það sem verra var, hann hafði frumkvæðið og var farinn að leika sér að okkur. Gat það verið að það sem stóð í tölvupóstinum væri einhverskonar vísbending? Var eitthvað þar sem gaf til kynna hver hann var eða var hann einfaldlega bara að leika sér að okkur? Ég veðjaði á það síðara. Hann var að leika sér að okkur eins og köttur að mús.

Georg og Úlfar voru hvorki vanir né þjálfaðir í að rannsaka brunarústir. Þeir höfðu einungis hlotið grunnþjálfun í rannsókn á eldsvoðum, sem myndi örugglega ekki nýtast þeim neitt að ráði. Lögreglan á Selfossi hafði þegar úrskurðað að eldurinn hafði kviknað út frá potti sem gamli maðurinn hafði gleymt á eldavélinni. Það var svo sem vel líklegt. Gamalt fólk átti það til að kveikja undir pottum og pönnum og fara síðan að leggja sig. Það var Georg líka alveg ljóst þar sem hann stóð á eldhúsgólfinu í húsi gamla mannsins. Þar hafði mesti eldurinn greinilega verið. Nánast allt var brunnið sem brunnið gat. Eldurinn hafði náð að breiða úr sér út um allt hús og það var ekki mikið meira eftir af því en útveggirnir.

“Er þetta endanleg niðurstaða varðandi eldsupptökin?” Georg sneri sér að miðaldra lögreglumanni sem stóð fyrir aftan hann í eldhúsinu.

“Nei, eiginleg rannsókn á eftir að fara fram, en samkvæmt því sem slökkviliðsmennirnir sögðu mér þá er það nánast öruggt að eldurinn kviknaði hér á eldavélinni.”

“Hvað var hann að elda svona snemma dags?” Úlfar hélt annarri hendinni fyrir vitum sér og smellti mynd af myndavélinni sem hann hélt á í hinni hendinni.

“Ég veit það ekki,” svaraði lögreglumaðurinn. “Kannski graut eða eitthvað?”

“Var hann einbúi?”

“Já hann bjó einn.”

“Veistu hvar hann fannst?”

“Hann var í rúminu sínu.”

“Var svefnherbergið hans á þessari hæð?” Spurði Georg um leið og hann sneri sér við og gekk út úr eldhúsinu.

“Já það var inn af stofunni,” svaraði lögregluþjónninn og gekk á eftir honum.

Georg gekk inn í það herbergi sem einu sinni hafði gengt hlutverki stofu og þaðan inn í svefnherbergið.

“Hann hefur sofið fast.”

“Hvað áttu við?” Úlfar var kominn á eftir þeim inn í svefnherbergi gamla mannsins. Hann hélt ennþá fyrir vit sér með annarri hendi og tók myndir með hinni.

“Ég meina, þetta er timburhús, hann er sofandi talsvert í burtu frá eldhúsinu þar sem eldurinn kviknaði.”

“Hvað hefur það með það að gera hvort hann svaf fast eða ekki?”

“Ja, ég hefði haldið að hávaðinn frá brennandi timbri myndi vekja hann áður en reykurinn næði til hans?” Georg sneri sér að lögregluþjóninum. “Veistu hvernig hann lá í rúminu þegar hann fannst? Var hann á grúfu? Á hliðinni eða á bakinu?”

Lögregluþjónninn tók minnisbók upp úr brjóstvasanum á jakkanum sínum og fletti í gegnum hana.

“Ég sé ekkert um það hérna. Verð að spyrja slökkviliðið.”

“Ertu til í að gera það og láta mig vita?” Georg var á augabragði kominn með nafnspjald á milli fingranna.

“Já ég skal gera það.” Lögregluþjónninn tók við nafnspjaldinu leit stuttlega á það og síðan aftur á Georg. “Má ég spyrja hvers vegna það er svona mikilvægt fyrir þig að vita í hvernig stellingu hann var þegar hann fannst?”

“Ég var nú bara að velta því fyrir mér hvort hann hafi kannski þegar verið látinn þegar það kviknaði í .”

“Ertu að velta því fyrir þér hvort hann hafi hreinlega dáið í svefni? Fengið hjartaáfall?”

“Já til dæmis.”

“Ég skil. Ég skal komast að þessu fyrir þig.”

“Þakka þér fyrir. Þú lætur mig þá vita um leið og þú veist eitthvað?”

“Ég geri það.”

Lögregluþjónninn kvaddi og gekk út úr húsinu á undan Georg og Úlfari. Georg gekk einn hring í kringum brunarústirnar með Úlfar á hælum sér. “Ertu búinn að taka nóg af myndum?”

“Já ætli það ekki?”

“Þá skulum við drífa okkur í bæinn.”

“Sérðu eitthvað út úr þessu?”

“Ég ætla að láta tæknideildina fínkemba húsið og allt hér í kring.”

“Þeir gera það hvort hið er þegar þeir rannsaka brunann.”

“Nei ég vill fá ítarlegri rannsókn. Ég er nokkuð viss um að eldurinn varð gamla manninum ekki að bana. Það er eitthvað bogið við þetta.”

“Ertu viss um það?” Úlfar leit vantrúaður á Georg. “Gamalt fólk gleymir pottum á eldavélum.”

“Ég veit að það getur komið fyrir. Meira að segja ungt fólk gleymir pottum á eldavélum.”

“Ég skal viðurkenna að þetta er undarleg tilviljun. Hann er nýbúinn að bjarga stelpunni. Kannski sá hann eitthvað sem varð til þess að hann var drepinn?”

“Einmitt það sem ég er að velta fyrir mér.” Georg opnaði bílhurðina og bjó sig undir að setjast undir stýri þegar gemsinn hans hringdi. Hann svaraði, hlustaði í stutta stund sagði nokkur orð og sleit síðan símtalinu.

“Eitthvað sérstakt?” Spurði Úlfar sem stóð við opna farþegahurðina.

“Við þurfum að skreppa á sjúkrahúsið.”

“Sjúkrahúsið.” Úlfar var eitt spurningamerki í framan. “Dó gamli maðurinn þá ekki eftir allt saman?”

“Jú hann er steindauður. Hins vegar hvarf einn ræstingamaðurinn af spítalanum.”

“Hvarf. Ertu að meina að honum hafi verið rænt?”

“Já. Hann gufaði ekki upp eða hvarf af sjálfu sér.” Georg startaði bílnum í gang og skipti í drive. “Hann er frá Víetnam og hefur ekki skilað sér heim í sólarhring.”

“Kannski datt hann ofan í ræstingafötuna.” Úlfar leit glottandi á Georg. “Þeir eru svo litlir að þeir gætu alveg drukknað í skúringafötu.”

“Þetta er rasismi Úlfar.” Georg glotti til baka. “Rasismi er bannaður í lögreglunni.”

“Ég var bara að grínast,” svaraði Úlfar. Mér líkar reyndar vel við það Asíu fólk sem er hérna.

“Þetta er fólk eins og við.”

“Fólk jú, en ekki eins og við.”

“Nei ekki alveg.”

“Það þarf bara að setja því ákveðnar reglur og þá verður allt í lagi.”

“Þetta er rasismi.”

“Nei, ég má alveg hafa mína skoðun. Það er ekki rasismi að hafa skoðun.”

“Hvaða reglur?”

“Til dæmis að láta alla útlendinga læra íslensku. Það er ágætt að byrja þar.”

“Ég er sammála því. Þú verður að kunna íslensku til að komast af hérna.”

“Það er nú einmitt málið. Þú þarft ekki að kunna íslensku. Við tölum bara ensku.”

“Reyndar.” Georg vissi ekki hvert þetta samtal var að fara. “Það er ekki í lagi. Við endum á því að týna málinu.”

“Kannski verður Ísland land margra kynþátta og tungumála? Svona míkró útgáfa af Bandaríkjunum?”

“Það má ekki gerast.” Georg ók inn á bílastæðið við sjúkrahús Selfoss og lagði bílnum.

“Sem betur fer þá er það ekki á okkar ábyrgð að leysa innflytjendamálin,” sagði hann og opnaði bílstjórahurðina.

“Jú það er akkúrat á okkar ábyrgð,” svaraði Úlfar. “Við eigum þetta land og við eigum að setja reglurnar.”

Fertugasti og fjórði kafli

Grái fiðringurinn var staðreynd. Alveg eins og vatnið var blautt og ísinn var kaldur. Ég þekkti hann og velti því stundum fyrir mér hvort það sæist utan á manni ef maður væri haldinn honum. Fyrir mér var grái fiðringurinn einfaldlega náttúrulögmál og ég reyndi ekki að berjast gegn honum. Konan mín var glæsileg. Glæsilegri en margar konur sem voru helmingi yngri en hún og hún var einnig margfalt meira kynæsandi. Þrátt fyrir það gat ég ekki komist hjá því að horfa einstaka sinnum á barm þeirra ungu kvenna sem ég hitti áður en ég horfði í augun á þeim. Því fallegri sem barmurinn var þeim mun lengur varð ég að horfa á hann og stundum hafði það komið mér í vandræði. Hósta kjöltur frá Ólöfu vakti mig upp af barmafullum trans sem ég hafði fallið í og orsakaðist af nærveru einhvers fegursta læknis sem ég hafði nokkurn tíma séð.

“Hann er eitthvað utan við sig í dag,” stamaði Ólöf afsakandi um leið og hún tók í hönd Elísabetar. “Ég heiti Ólöf og er rannsóknarlögreglukona hjá ofbeldisbrotadeild lögreglunnar.”

“Sæl. Elísabet.” Hún sleppti hönd Ólafar og sneri sér að mér.

“Já fyrirgefðu, ég er Axel og kem frá sama stað og Ólöf.”

“Sæll.” Gyðjan í hvíta læknasloppnum brosti til mín. Mér líkaði strax vel við hana.

“Við erum að skoða ákveðin mál sem tengjast dauðsföllum hér á spítalanum,” sagði ég. “Ég var eiginlega að vonast til að hitta á Geir.”

“Hann er í fríi í dag,” svaraði Elísabet.

“Nú. Þið þurfið víst að fá frí líka,” ég brosti til Elísabetar. Mér fannst góður andi ríkja á milli okkar þar til Ólöf byrjaði að tala.

“Ég er búin að fara yfir sjúkraskýrslurnar frá ykkur,” sagði hún ákveðin. “Getum við sest niður einhvers staðar?”

Elísabet varð hálf vandræðaleg. “Ég veit ekki hvort það sé sniðugt að ég sé að ræða við ykkur? Þið ættuð eiginlega að ræða þetta við Geir þegar hann kemur aftur.”

“Þetta er nú ekkert formlegt, “ hélt Ólöf áfram. “Við þurfum bara að fá upplýsingar og útskýringar varðandi örfá atriði.”

“Þið verðið að fá þær hjá Geir. Ég ræð engu hérna.” Elísabet brosti vandræðalega.

“Þú varst læknir margra þeirra sjúklinga sem um er að ræða,” Ólöf ætlaði ekki að sleppa Elísabetu svona auðveldlega. Kannski var hún að reyna að sanna sig fyrir mér?

“Að sjálfsögðu. Ég er með marga sjúklinga.” Málrómur Elísabetar var argur og hún var orðin pirruð á svip. “Við erum í raun öll að sinna sjúklingunum á deildinni á einhverjum tímapunkti.”

“Ég veit það,” svaraði Ólöf. “En þú varst aðal læknir nokkuð margra.”

“Já en ekki allra. Ekki einu sinni helmings af þeim sem um er að ræða.” Elísabet var orðin reið og mér fannst það ekki fara henni. Reiðin eyðilagði fegurðina. “Annars finnst mér þetta vera bölvað rugl og vitleysa allt saman. Fólk deyr og ekki síður á minni deild.”

Ólöf sagði ekkert. Horfði bara beint á Elísabetu með hendurnar fyrir aftan bak.

“Ég skil eiginlega ekki hvað þið eruð að fara með þessari rannsókn?” Hélt Elísabet áfram.

“Við erum nú aðeins að kanna þessi mál, sagði ég. “Síðan ákveðum við hvort það sé eitthvað sem þarf að rannsaka.”

“Það væri þá ágætt ef þið mynduð ákveða ykkur sem fyrst. Það er slæmt að sitja undir svona ásökunum.”

“Það er enginn að ásaka neinn,” sagði Ólöf. “Við skulum reyna að halda ró okkar.”

“Ég er alveg róleg. Bara svolítið pirruð enda hef ég nóg á minni könnu,” sagði Elísabet. “Ef ykkur er sama þá þarf ég að fara að sinna sjúklingi.”

Ég brosti. “Auðvitað máttu fara. Ekki láta okkur tefja þig.”

Elísabet kvaddi okkur með því að kinka kolli til okkar um leið og hún gekk af stað út ganginn á 29D. “Þakka þér fyrir.” kallaði ég á eftir henni.

Veiðimaðurinn þuldi upp í huganum öll þau blótsyrði sem hann kunni. Það var ekkert í blöðunum. Ekki agnarögn, ekki eitt snitti skrifað um hvörf Asíupakksins. Helvítis löggan hafði haldið kjafti. Eitthvað sem hann hafði ekki talið mögulegt. Svona lagað læki alltaf út frá einhverjum. Hvers vegna var ekkert í blöðunum? Ekki einu sinni neitt frá foreldrum eða ættingjum. Ekki eitt viðtal við móður neinna af Asíudruslunum. Ekki einu sinni frá spítalanum þar sem sú erfiða lá. Allar hans áætlanir byggðust á því að valda ótta. Hrekja þetta drasl burtu af landinu með því að hræða það. Ísland var ekki og myndi aldrei verða land fyrir neina aðra en Íslendinga. Ekki á meðan hann hefði eitthvað um málið að segja. Núna varð hann að taka næsta skref. Úr því að blaða- og fréttamennirnir voru ekki búnir að þefa þetta uppi þurfti hann að taka til sinna ráða. Gefa þeim góða lykt að þefa af. Ná þeim frá CNN sjónvarpsfréttunum og mata kaldan veruleikann ofan í þá. Veiðimaðurinn braut Fréttablaðið saman og lagði það ofan á borðið á kaffistofunni á vinnustaðnum sínum. Hann þurfti að láta hendur standa fram úr ermum.

Ég gekk á eftir Ólöfu að bílnum hennar, sem hún hafði lagt utarlega á bílastæðaplan Landspítalans. Ég hafði í raun aldrei veitt henni neina sérstaka athygli nema sem einni úr hópnum. Þar sem ég gekk á eftir henni yfir bílastæðið sá ég hana í fyrsta sinn sem konu og hún var bara ansi hreint snotur kona í þokkabót. Það var á meðan hún opnaði ekki munninn og hleypti hásu bassaröddinni lausri. Gallabuxurnar sem hún klæddist voru þröngar og fylltu upp í hverja skoru á fótleggjum og að því er mér fannst fagursköpuðum afturendanum hennar, sem mér varð starsýnt á. Það var líkt og ég hefði fallið í trans. Verið dáleiddur af seiðandi rödd gamla sögukennarans sem ég sofnaði oftsinnis í tímum hjá í grunnskólanum forðum daga. Það var ekki fyrr en við komum að bílnum hennar og hún staðnæmdist og sneri sér við að ég vaknaði úr leiðslunni.

“Axel.” Móðurlegur aðfinnslutónn hafði bæst við hásu bassaröddina. “Hvað er eiginlega að þér í dag? Ekki varstu að horfa á rassinn á mér?”

Ég veit ekki hvort ég roðnaði en mér varð alla vega heitt í framan. “Ha ég? Nei alls ekki. Af hverju spyrðu? Er eitthvað að mér?”

“Þú starðir nú svoleiðis á brjóstin á lækninum áðan að mér stóð orðið ekki á sama.”

“Gerði ég það?” Ég hló upphátt. “Það er ekki rétt hjá þér.”

“Jú það er rétt hjá mér.” Ólöf hristi hausinn pirruð á svipinn. “Ég kæri mig alla vega ekki um að þú sért að mæla mig út.”

“Mæla þig út!” Ég hló aftur. “Þetta er bara ímyndun í þér. Ég myndi aldrei fara að mæla þig út.”

“Ég ætla að vona ekki.” Hún andvarpaði. “Jæja, förum við núna niður á stöð?”

“Já. Ég stakk höndunum djúpt ofan í frakkavasana í von um að finna einn vindlastubb þar. “Ég ætlaði líka að hrósa þér fyrir það hvað þú varst ákveðin við lækninn áðan.”

“Brjóstgóða læknirinn?”

“Hættu þessu.”

“Ókei.” Það kom smá bros fram á varir hennar og ég áttaði mig um leið á því að hún var ekki andlitsfríð. Kynæsandi líkami en ófrítt andlit. Hrikalegt.

“Þakka þér fyrir,” bætti hún við. “Ég reyni alltaf að gera mitt besta.”

Ég kvaddi Ólöfu og gekk af stað í átt að bimmanum. Handaköfunin hafði ekki skilað neinum árangri. Það eina sem ég var með í vösunum voru lyklar og klink.

Ég var nýbúinn að kveikja í Bagatello smávindlinum sem ég hafði keypt mér á leiðinni á stöðina og hafði varla náð að fá mér einn smók þegar fyrsti blaðamaðurinn vatt sér að mér. Hann var ungur og ákafur í fasi, druslulega klæddur og það rétt sást glitta í slagorðamerktan bómullarbol undir skítugum og slitnum gallajakkanum.

“Gísli frá Miðlun” kallaði hann þegar hann átti nokkur skref ófarin að mér. Ég hafði enga andskotans hugmynd um hvað Miðlun var og mig langaði ekkert til að vita það.

“Getur þú sagt mér hvernig rannsókninni á negrastúlkna málinu miðar áfram?”

Ég stoppaði og gretti mig framan í hann. “Negrastúlkna málinu? Hvað ertu að tala um?”

Það kom smá brosvipra fram á varir Gísla. “Ert þú ekki yfir rannsókninni á því máli?”

Ég heyrði hávaða útundan mér og þegar ég leit í þá átt sem hann kom úr sá ég mér til skelfingar að það var her frétta og blaðamanna sem olli hávaðanum. Þeir tróðu sér hver um annan þveran út um útidyrnar á lögreglustöðinni og stefndu í átt að mér eins og óðir hundar.

“Ég hef ekki hugmynd um hvað þú ert að tala um vinur,” sagði ég og gekk af stað í áttina að blaðamannaþvögunni sem kom á móti mér.

“Er búið að handtaka einhvern?” Kallaði ljóshærð fréttakona til mín úr þvögunni.

“Hafið þið einhvern grunaðan?” Kallaði önnur

Ég svaraði engu heldur tróð mér áfram í gegnum þvöguna og inn um dyrnar á lögreglustöðinni. Blaðamannastóðið hélt þegar í humátt á eftir mér inn um dyrnar, en komst ekki lengra en að afgreiðsluborðinu. Mér tókst hins vegar að komast óskaddaður inn um dyrnar við hliðina á afgreiðsluborðinu, þar sem ég stansaði og blés úr nös. Hvað var eiginlega að gerast? Ég vissi það ekki en var ákveðinn í að komast að því sem allra fyrst.

Veiðimaðurinn hélt sig í öruggri fjarlægð en þó ekki fjær en svo að hann gat fylgst með öllu sem fram fór. Hann var búinn að bíða lengi eftir því að eitthvað gerðist og hafði fylgst með komu hvers blaðamannsins á fætur öðrum á lögreglustöðina. Allt gekk samkvæmt áætlun. Hávaxni lögreglumaðurinn í ullarfrakkanum var greinilega einhver yfirmaður hjá lögreglunni. Kannski yfirlögregluþjónn? Veiðimaðurinn vissi það ekki. Ekki ennþá. Það skipti hann heldur engu máli. Það sem skipti hann máli var að sjá til þess að þessi lögga og allar hinar hefðu nóg að gera á næstunni. Það var komið að því að finna næsta fórnarlamb. “Keep moving on” muldraði hann með sjálfum sér.

“Hvað í ósköpunum er að gerast?” Ég stóð á miðju gólfi í aðgerðarherberginu og leit til skiptis á Ólöfu, Úlfar og Georg. “Vitið þið hvað gerðist? Var haldinn blaðamannafundur eða eitthvað?”

“Nei Axel. Ekkert svoleiðis.” Rödd Baldurs var dauf og andlitssvipurinn líka. Hann stóð í dyragættinni og fyrir aftan hann sá ég glitta í skallann á Bjarka aðstoðaryfirlögregluþjóni. Hann hafði ekki komið að þessu máli mér vitandi en nú var ljóst að þar yrði breyting á . Hann var ekki staddur þarna við hlið Baldurs að ástæðulausu.

Þeir gengu inn í herbergið og staðnæmdust hjá mér.

“Síðasta klukkutíma hafa allar símalínur hingað inn verið rauðglóandi,” sagði Baldur. “Fréttamenn og stjórar hringjandi að spyrja um “negrastúlkna morðin.” Það var vanþóknunarsvipur á andliti Baldurs og honum var greinilega mikið niðri fyrir.

“Hafið þið nokkuð verið að tala við blaðamenn?” Rödd Bjarka var hvöss og litlu augun sem sátu djúpt inni í skvapmiklu og hárlausu andlitinu litu rannsakandi á okkur.

Ég leit á Úlfar, Georg og Ólöfu. “Ég hef ekki talað við neinn blaðamann fyrir utan þessa sem sátu fyrir mér hér fyrir utan áðan,” sagði ég

“Ekki ég heldur,” sagði Georg og sama svar kom frá Úlfari og Ólöfu.

“Eruð þið alveg viss?” Bjarki ætlaði ekki að gefast upp.

“Já við erum viss,” svaraði ég ákveðinn. “Það er fullt af fólki sem gæti hafa talað við blöðin. Til dæmis allir ættingjar og einnig vinir stúlknanna.”

“Ég hef ekki mikla trú á því, “sagði Bjarki. “Það hefði ekki vakið svona mikið fjaðrafok.”

“Hvað segja blaðamennirnir?” Spurði Georg.

“Þeir gefa ekki upp hver lak þessu í þá. Enginn þeirra,” sagði Bjarki.

“Við þurfum að ákveða hvað við eigum að segja þeim,” sagði Baldur “Við verðum að segja þeim eitthvað. Annars fara þeir að koma með alls konar getgátur. Jafnvel skálda eitthvað.”

“Hvað leggið þið til?” Spurði ég

“Ég legg til að við höldum stuttan blaðamannafund strax í dag til að reyna að róa menn aðeins,” sagði Bjarki. “Þið þurfið að ákveða hvað og hversu mikið á að segja þeim. Þetta er ykkar mál og þið verið að stjórna því hvað blöðin fá að vita og hvað ekki.”

“Ég er sammála Bjarka,” sagði Baldur. “Hvað eigum við að segja þeim? Við megum ekki við því að valda uppnámi í þjóðfélaginu.”

Ég leit upp til lofts í stundarkorn og velti þessu fyrir mér. Áttum við kannski að segja þeim allt af létta? “Við segjum þeim sem allra minnst,” svaraði ég. „Eins lítið og við sleppum með til að róa þau.“

“Sammála,” sagði Bjarki. „Þið látið mig vita hvenær fundurinn verður.“ Bjarki gekk út úr herberginu án þess að bíða eftir svari.

Það var ekkert fararsnið á Baldri sem stóð stífur eins og staur við hliðina á mér. Hann tók síðan skyndilega skrefið í áttina að næsta lausa stól, hlammaði sér ofan á hann og sneri sér að Georg. “Hvernig gekk fyrir austan?”

“Það er nú það,” svaraði Georg “Viljið þið fá skýrslu núna?”

“Ætli það sé ekki best að fara yfir daginn,” sagði ég. “Ert þú til í að halda utan um töfluna Ólöf? Þú ert svo ansi góð í að skipuleggja hana.”

Ólöf samþykkti þessa tillögu mína orðalaust, reis á fætur og gekk upp að tússtöflunni.

“Þú byrjar kannski á því að bæta einu nafni við,” sagði ég við hana. “Hvað heitir þessi sem týndist síðast, Úlfar?”

“Albert,” svaraði Úlfar um leið og hann fletti í minnisbókinni sinni. “Albert Prolos. Frá Víetnam ,” bætti hann við.

“Og sá gamli á Selfossi?”

“Guðlaugur Jónsson.”

Ég fylgdist með Ólöfu skrifa nöfnin á töfluna og velti því fyrir mér hvað við ættum að segja á blaðamannafundinum. Ég bægði þeirri hugsun fljótlega frá mér og við héldum áfram að fara yfir atburði dagsins.

Fertugasti og fimmti kafli

„Vita þeir eitthvað?“

„Nei.“

„Enginn grunur um neitt?“

„Nei. Gamalt fólk deyr. Punktur.“

„Já. Á hverjum degi.“

„Og oft á dag.“

„Þeir mega ekki komast að neinu.“

„Þeir gera það ekki. Gamalt fólk er alltaf að deyja, manstu.“

Læknirinn opnaði augun og brosti með sjálfum sér að þessari rullu sinni. Gamalt fólk er alltaf að deyja. Þessi setning sagði allt sem segja þurfti og eftir því sem lögreglan heyrði hana oftar þeim mun sannfærðari yrðu þeir að það var ekkert sem þurfti að rannsaka á Landspítalanum. Gamalt fólk var alltaf að deyja og ef það var á spítala og veikt fyrir þá voru líkurnar ennþá meiri. Læknirinn gat samt ekki hætt að hugsa um ástæðuna fyrir því að Sigurð hafði skyndilega farið að gruna að ekki væri allt með felldu. Hvað var það sem hann sá? Hvað fann hann? Var það eitthvað í sjúkraskýrslunum? Dauði einhvers af hans sjúklingum sem hafði komið honum á sporið? Hvað var það? Læknirinn hallaði sér afturábak í skrifborðsstólnum á skrifstofunni sinni með fæturna uppi á borði og lokaði aftur augunum. Hugurinn fékk að reika stjórnlaust um hyldýpi heilans í leit að einhverju sem gæti varpað ljós á það hvað það var sem Sigurður hafði séð. Hafði hann kannski einfaldlega fengið hugboð? Vissulega gat tíðni dauðsfallanna verið eitthvað einkennileg, en samt ekki óeðlileg. Læknirinn ákvað að hætta að hugsa um þetta. Ef Sigurður hafði vitað eitthvað, þá vissi lögreglan það að minnsta kosti ekki. Þeir væru þá löngu komnir á dyraþrepin með handjárn í höndunum. Það var ekkert sem benti til þess að þeir væru á leiðinni og skyldan kallaði. Það var komið að því að finna næsta fórnarlamb. Nafnalistinn sem rann niður tölvuskjáinn var langur en það var ekki erfitt að velja úr honum. “Stebbi stóð á ströndu…

Ég var þreyttur, herðarnar voru að stífna upp og ég fann að ég var að fá höfuðverk. Mitt starf var eiginlega einn stór höfuðverkur. Við höfðum ekkert, vissum ekkert og ég vissi heldur ekki hvað við áttum að segja á blaðamannafundinum. Georg var sannfærður um að eldsvoðinn á Selfossi hafði ekki verið tilviljun eða slys. Úlfar var ekki eins viss. Heimsókn þeirra á sjúkrahúsið hafði ekki skilað neinu nema karakterlýsingu á Víetnamanum sem hvarf þaðan. Ég hafði sjálfur ekki neitt bitastætt fram að færa og Ólöf hafði einbeitt sér að Landspítalamálinu sem hafði ekki heldur skilað neinu. Það var spurning í mínum huga um framhaldið á því máli. Ég ákvað samt að láta á engu bera og hvatti mitt fólk áfram áður en ég fór á blaðamannafundinn. Úlfar og Georg ákváðu að skoða betur allar kærur sem höfðu borist og tengdust fólki frá Asíu. Ég vissi að það væri borin von að þeir fyndu eitthvað af viti vegna fjölda þeirra mála sem væru nánast örugglega í númerabunka að bíða þess að verða rannsökuð. Það mátti samt reyna. Ég sagði Ólöfu að halda áfram með Landspítala málið og ýta á eftir krufningarskýrslu Sigurðar og upplýsingum frá tæknideildinni varðandi tölvuna hans. Klósettið varð síðan íverustaður minn næstu mínúturnar þar sem ég reyndi að hressa aðeins upp á útlitið fyrir blaðamannafundinn sem var framundan.

Hugmyndirnar sem hann fékk voru ótrúlegar og það var enginn skortur á þeim. Oftast voru þær frumlegar og hans hugarburður frá a til ö en ekki í þetta skipti. Það var komið að eftirhermu áætluninni sem var eins konar varaáætlun. Veiðimaðurinn hafði hugsað fram í tímann og þegar tekið á þeirri stöðu sem upp var komin. Hvíti sendibíllinn var tilbúinn og Remington veiðiriffillinn var klár. Hann gat séð skýrt og greinilega alla þá sem gengu inn og út um dyrnar á Háskóla Íslands. Nógu skýrt til að sjá litaraft og kyn og geta sér til um aldur. Bráðin þurfti að vera eins ung og mögulegt var. Það var erfiðara fyrir almenning að sætta sig við dauða ungs fólks og það sem hann var að fara að gera myndi vekja upp mikla reiði, hræðslu og vonandi móðursýki. Hann gaf sér góðan tíma til að æfa sig og ef hann hefði hlaðið riffilinn hefðu að minnsta kosti tíu manns verið fallnir í valinn nú þegar. Eftir að hafa smellt af í ellefta skipti, hlóð hann riffilinn og tók sér stöðu. Nú tók alvaran við. Úllen dúllen doff…

Fertugasti og sjötti kafli

Fundarherbergið var þétt setið. Mér fannst ótrúlegt hvað það voru í raun margir blaðamenn til á Íslandi en áttaði mig síðan á því að það var ekkert skrítið miðað við fréttaþorsta þjóðarinnar. Við lásum fréttir á netinu á daginn, hlustuðum á þær á hverjum klukkutíma í bílnum og horfðum síðan á þær í sjónvarpinu á kvöldin. Síðan þegar allt kom til alls þá voru þetta sömu fréttirnar sem buldu á okkur. Sextíu prósent þýddar úr fréttatímum CNN eða BBC og restin stjórnmál eða fiskveiðar á Íslandi. Þess vegna var ekki skrítið að fundarherbergið væri fullt af blaða- og fréttamönnum. Loksins gerðist eitthvað spennandi og fréttnæmt. Eitthvað sem braut upp vana venjulegs dags hjá blaða- og fréttamönnum landsins. Ég tók mér stöðu innst í horninu á fundarherberginu til móts við háborðið þar sem Baldur og Bjarki höfðu komið sér fyrir.

„Góðan dag.“ Baldur talaði hátt og ákveðið án þess að líta upp úr blaðinu sem lá á borðinu fyrir framan hann. „Ég ætla að lesa fyrir ykkur stutta yfirlýsingu frá okkur og ég mun ekki taka neinar spurningar að því loknu.”

Allra augu hvíldu á Baldri og Bjarka.

“Á síðustu dögum hafa nokkrir Íslendingar af erlendum uppruna verið tilkynntir týndir. Við vitum núna að í að minnsta kosti einu tilviki var um mannrán að ræða en um önnur tilvik vitum við ekki ennþá. Þessi mál eru í fullri rannsókn og við munum leyfa ykkur að fylgjast með framgangi hennar á næstu dögum. Þakka ykkur fyrir.”

Baldur stóð upp frá borðinu og svipurinn á andliti hans benti til þess að hann væri undrandi á því að fá ekki holskeflu af spurningum yfir sig. Reyndar var ég einnig undrandi á þessari miklu kurteisi sem blaða- og fréttamennirnir sýndu. Það var meira að segja komið fararsnið á flesta þeirra og sumir voru farnir að troðast hver um annan út um dyrnar á herberginu, flestir með aðra hönd upp við handfrjálsa símabúnaðinn sem þeir voru með í eyrunum. Mér var sama og ég gat ekki betur séð en Baldri og Bjarka væri það líka, miðað við svipinn á andlitum þeirra. Það var ekki fyrr en lögreglukona kom hálf hlaupandi inn í herbergið að ég áttaði mig á því hvers vegna blaðasnáparnir höfðu horfið jafn snögglega og þeir komu. Það hafði eitthvað gerst á lóð háskólans.

Ég, Georg og Úlfar vorum innan við fimmtán mínútur að komast upp í háskóla. Hluti sérsveitarinnar var þegar búin að girða háskólalóðina af með gulum borðum lögreglunnar. Aðkoman var hrikaleg. Tvær stúlkur lágu í blóði sínu við dyrnar inn í aðalbygginguna og fyrir neðan tröppurnar voru sjúkraliðar og lögregluþjónar að stumra yfir nokkrum nemendum sem sátu í losti á stéttinni. Ég bað Úlfar um að athuga með ástand þeirra en gekk síðan rakleiðis upp tröppurnar í áttina að stúlkunum tveimur sem lágu við útidyrnar. Georg fylgdi fast á eftir mér þungur á brún. Þrátt fyrir afskræmd andlit stúlknanna var greinilegt að þær voru af asískum uppruna. Önnur þeirra hafði verið skotin í höfuðið og hafði kúlan lent rétt neðan við vinstra auga hennar og splundrað þeim hluta andlitsins. Hin hafði fengið eitt skot í brjóstið og annað í andlitið rétt neðan við vinstra kinnbeinið. Þær voru báðar látnar.

“Ertu til í að kalla eftir frekari aðstoð Georg,”sagði ég. “Fullt útkall og tæknideildina strax á staðinn. Það má enginn utanaðkomandi komast að svæðinu hérna.”

Georg tók upp GSM símann sinn og gekk niður tröppurnar.

Ég hafði ekki mikið vit á skotvopnum en ég þurfti þess ekki til að geta mér til um að þarna hafði kraftmikið vopn verið notað. Ég klofaði yfir blóðtauma og blóðpolla til að komast að stúlkunum sem lágu nánast hlið við hlið og það fór kuldahrollur niður bakið á mér þegar ég áttaði mig betur á hryllingnum sem þarna hafði átt sér stað. Þessir ungu námsmenn höfðu ekki átt sér neins ills von. Þær höfðu verið teknar af lífi, myrtar með köldu blóði eins og dýr. Hver gerði svona lagað. Ef þarna var sami maður að verki og hafði rænt hinum stúlkunum, af hverju hafði hann þá tekið upp á því að skjóta núna?

“Þetta er hrikalegt.” Úlfar var kominn upp að hlið mér, náhvítur í framan.

“Einhver vitni?” Ég klofaði til baka yfir blóðtaumana með Úlfar á hælum mér.

“Já nokkur.” Úlfar benti með höfuðhreyfingu í átt að tveimur stúlkum sem sátu hlið við hlið fyrir neðan tröppurnar og voru að hlusta á sjúkraliða sem stóð yfir þeim. “Þær voru nýkomnar niður tröppurnar þegar þær heyrðu nokkra hvelli bergmála yfir höfðum sér. Þegar þær litu við sáu þær þessar tvær liggja hérna í blóði sínu.”

“Sáu þær einhvern eða eitthvað hér í kring? Mann eða menn eða bíl aka í burtu?”

“Nei. Þær voru auðvitað í áfalli en samt segja þær báðar að það hafi enginn verið nálægt.”

Ég leit yfir svæðið sem blasti við fyrir framan mig. Gamli háskólavöllurinn, Norræna húsið og Miklabrautin með Umferðarmiðstöðina í baksýn. Ég myndi vita meira eftir að tæknideildin lyki störfum. Til dæmis hvers konar vopn hafði verið notað, en í augnablikinu gat ég mér þess til að morðinginn hafi notað riffil og skotið úr fjarlægð.

“Heldurðu að þetta sé sami náunginn og rændi hinum?” Spurði Úlfar. Ég sá hvar Georg kom gangandi til okkar.

“Já ég er sannfærður um það.”

“Það er stórt útkall á leiðinni til okkar,” sagði Georg.

“Georg, ertu til í að biðja yfirmann sérsveitarinnar að senda menn á öll svæði hér í kring þar sem riffilskytta gæti hafa athafnað sig?”

“Heldurðu að hann hafi skotið úr fjarlægð?”

“Já ég reikna fastlega með því.”

Georg rauk af stað og ég sneri mér að Úlfari.

“Það sem ég þarf að biðja þig um að gera er að sjá um öll samskipti fyrir mig við starfsfólkið í skólanum. Ég vill fá að vita allt um þessar stúlkur. Hvort þær þekktust, hvort þær voru í sama fagi, hvort einhver hafði haft í hótunum við þær og svo framvegis.”

“Ég skil.” Úlfar var ennþá að skrifa í minnisbókina sína.

“Ekki þarftu að skrifa þetta hjá þér?”

“Ha, nei bara nokkra punkta.” Hann var hálf vandræðalegur á svipinn.

“Þú nærð þessu er það ekki? Þú átt einfaldlega að grafa upp allt sem þú getur um þessar stúlkur.”

“Jú. Ég náði þessu. Ég er farinn.” Hann gekk hratt niður tröppurnar í átt að hópi fólks sem var haldið í skefjum af nokkrum lögregluþjónum. Þar var greinilega samankominn hluti af starfsfólki háskólans.

Ég tók upp GSM símann minn. Ég þurfti aðstoð.

Veiðimaðurinn þurfti að hafa sig allan við til að halda aftur af glottinu. Hann stóð innan um aðra forvitna vegfarendur og fjölmiðlamenn, á bak við gula borðann sem lögreglan hafði afmarkað svæðið með og fylgdist með öllu sem fram fór. Miðað við svipinn á andlitum fólksins í kringum hann hafði honum tekist ætlunarverk sitt. Allir voru dauðskelkaðir að sjá og sumir með tárvot augu. Þvílíkt meistaraverk. Tæknideildin var kominn á staðinn og út um allt voru sérsveitarmenn með alvæpni. Hann hefði auðveldlega getað skotið þá alla. Á færi. Meira að segja löggan í ullarfrakkanum og hinir tveir sem voru með honum, risinn og sá horaði, hefðu verið auðveld skotmörk. Verst að þeir voru ekki inni í áætluninni. Hann vissi að Asíu tíkurnar voru steindauðar. Það hafði hann séð í gegnum sjónaukann á rifflinum sínum. Heila- og blóðsletturnar hafði hann hins vegar ekki séð jafn vel og þaðan sem hann var staddur núna. Þær þöktu hálfa hurðina á byggingunni og stóran hluta af tröppunum líka. Þetta var listaverk í hans augum. Eins og þegar hann var lítill og sprautaði mörgum litum á blað og braut það síðan saman. Útkoman varð alltaf glæsileg. Heilaslettur.

Ég fylgdist með tæknideildinni að störfum í smástund en sneri mér síðan að yfirmanni sérsveitarinnar. Þeir voru búnir að fara um öll opin svæði í nágrenninu án þess að verða nokkurs varir. Hann var sammála mér að kraftmikill riffill hefði líklega verið notaður, en við myndum komast að því þegar tæknideildin lyki störfum. Ég leit yfir svæðið og á fólkið sem stóð fyrir utan afmarkaða svæðið og fylgdist með. Var hann einn af þeim? Var hann að fylgjast með okkur? Ég gat með engu móti áttað mig á þessum morðingja. Hvað var það sem hélt honum gangandi? Hvers vegna var hann að ræna og drepa fólk af asískum uppruna? Ég varð að komast að því sem fyrst hvað það var sem fékk hann til að framkvæma þessi voðaverk. Kannski var möguleiki á því að fá hann til að hafa beint samband við mig? Ég vissi hvaða leið var best til þess.

Fertugasti og sjöundi kafli

Yngsti heimilismeðlimurinn var sofnaður þegar ég kom heim og sá elsti líka. Ég var feginn að komast heim til að ná að anda og búa mig undir næsta dag. Kannski endurspeglaði útlitið á mér líðanina en Sigrún var í það minnsta fljót að sækja koníaksflösku og kaffibolla og skella á eldhúsborðið. Það var notalegt að setjast niður á eldhússtólinn og súpa á koníakinu. Ég fann hvernig taugarnar róuðust og ég náði að slaka á. Mér leið vel og ég minnti sjálfan mig á það í huganum hvað það var gott að geta komið heim til einhvers. Einhver að deila áhyggjum sínum með og tala um erfiði dagsins og það sem var framundan.

“Er þetta slæmt?” Sigrún lagði olnbogana á eldhúsboðið og fékk sér sopa úr kaffibollanum.

“Já”

“Fréttirnar í sjónvarpinu voru undirlagðar af fréttum af skotárásinni. Þetta fer að verða eins og í Bandaríkjunum.”

“Ég get ímyndað mér það. Slæmar fréttir eru víst bestu fréttirnar.”

“Eruð þið búnir að finna eitthvað? Einhverja slóð eða vísbendingu?”

“Nei ekki neitt ennþá.” Ég fékk mér annan sopa af koníakinu og helti kaffi í bollann minn. “Þetta verður bara verra og verra og við vitum ekki neitt. Sama gamla sagan.”

“Ertu búinn að búa til einhvern prófíl af honum?”

“Nei. Ég veit ekki einu sinni hvort hann er einn?”

“Ég er viss um að hann er að hefna sín.”

“Hefna sín?”

“Já. Hann er að hefna sína á dökkum konum. Hefur örugglega verið með einni slíkri sem síðan hélt fram hjá honum eða stakk af.”

“Ég er ekki viss. Það vantar mynstrið hjá honum. Slíkur maður myndi örugglega ekki hafa fyrir því að senda okkur bréf og tölvupóst. Síðan er hann ekki bara búinn að drepa. Tveggja manneskja er enn saknað.”

“Heldurðu að þær séu á lífi.”

“Nei því miður. Og það er maður týndur. Starfsmaður sjúkrahússins á Selfossi.”

“Nú. Eitthvað sem gerðist í dag?”

“Já.”

“Hann er afkastamikill þykir mér.”

“Ég held að hann ætli sér eitthvað annað. Veit ekki alveg hvað, en ég þarf að komast að því sem fyrst.”

“Hvað ætlarðu að gera?”

“Ég er búinn að því. Ég fór áðan í smá viðtal.”

“Viðtal?”

“Já. Það birtist á morgun í Fréttablaðinu.”

“Hvað ertu að bralla?” Það var áhyggjusvipur á andliti Sigrúnar. “Ég hélt að það væri regla númer eitt hjá þér að halda þér utan sviðsljóssins?”

“Ég verð að ná til hans. Fá einhver viðbrögð.”

“Með því að veita blaðaviðtal.”

“Já.”

Sigrún var eitt spurningamerki í framan.

“Hvað? Segðu mér? Hvað er í þessu viðtali sem fær hann til að koma fram?”

“Þú sérð það á morgun.” Ég stóð upp. “Ég verð að halla mér aðeins í nokkra tíma.”

“Ókei.” Sigrún var vonsvikin á svip. “Á ég kannski að nudda þig í svefn?”

“Ja, það væri svo sem gott að fá smá nudd fyrir svefninn.” Ég leit glottandi niður til hennar um leið og ég gekk framhjá henni. “Hvar ætlarðu að nudda mig?”

“Nú, þar sem spennan er mest.” Sigrún var komin á eftir mér. “Það eru yfirleitt herðarnar ef ég þekki þig rétt.”

“Ef þú heldur það, þá þekkirðu mig ekki vel,”svaraði ég um leið og ég gekk inn í svefnherbergi með Sigrúnu á hælunum.

Fertugasti og áttundi kafli

Níu litlir negrastrákar fóru seint að hátta. Einn þeirra svaf yfir sig og þá voru eftir átta. Átta litlir negrastrákar vöknuðu klukkan tvö. Einn þeirra dó úr geispum en þá voru eftir sjö.

“Svona fer fyrir litlum strákum ef þeir eru óþekkir. Þá skiptir engu máli hvort þeir eru negrar eða bara venjulegir hvítir drengir eins og þú. Ef þeir eru óþekkir þá er þeim refsað.”

“Hvað eru negrar pabbi?” Andlit litla drengsins endurspeglaði sakleysi og forvitni sex ára barns.

“Það eru strákar sem eru svartir á litinn.”

“Eru þeir öðruvísi en ég?”

Pabbinn hló þurrum hlátri. “Já þeir eru svartir en ekki hvítir eins og þú kallinn minn.”

“En eru þeir samt alveg eins og ég? Bara öðruvísi á litinn?”

“Nei. Þú mátt aldrei nokkurn tímann bera sjálfan þig saman við negra. Þeir eru ekki eins og þú.”

“Af hverju?”

“Af því að negrar eru skítugir og heimskir og eiga að vera heima hjá sér.”

“Eru þeir ekki heima hjá sér? Eiga þeir ekki heima neins staðar? Eiga þeir ekki mömmu og pabba?” Drengurinn átti erfitt með að skilja það sem pabbi hans var að segja honum.

“Þeir eiga heima í Afríku en eru úti um allt. Eins og einhver andskotans drullupest úti um allt.” Pabbinn var grimmur á svip og andlit hans var rautt og þrútið.

“Pest? Eru þeir veikir?”

“Nei vinur. Þú skilur þetta ekki.” Svipurinn á andliti pabbans var skyndilega orðinn mildur og samúðarfullur. “Þeir eru að þvælast úti um allan heim. Meira að segja hér á Íslandi.” Hann hallaði sér að drengnum sem lá í rúminu sínu og tók utan um axlirnar á honum. “Lofaðu mér því vinur að þú munir alltaf berjast á móti þeim. Aldrei sætta þig við að þeir séu hérna og mengi landið okkar og okkur sjálf.”

“Já.” Drengurinn vissi ekki alveg hverju hann var að lofa en það skipti ekki máli. Það sem pabbi hans sagði var rétt.

“Þeir eru hér núna og þeim á örugglega eftir að fjölga. Þeir eiga eftir að vaða yfir okkur eins og engisprettur ef enginn gerir neitt í málinu. Gerir neitt í málinu. Enginn gerir neitt í málinu....

Veiðimaðurinn spratt upp úr rúminu og áður en hann kom til sjálfs síns var hann kominn fram á gólf þar sem hann stóð í svitakófi. Hvort hann hafði fengið martröð eða einfaldlega skilaboð frá pabba sínum var hann ekki viss um. Hvað sem því leið þá var áminningin skýr. Hann mátti ekki slá slöku við. Hann varð að halda áfram. Ef enginn gerði neitt í málinu þá færi svartur engisprettufaraldur yfir Ísland. Það mátti alls ekki gerast.

Fertugasti og níundi kafli

Ég náði fimm tíma svefni. Allt umfram það hefði verið kæruleysi og það gat ég ekki sætt mig við. Ég byrjaði þennan kalda morgunn á því að smella léttum kossi á kinnina á Sigrúnu sem svaf svefni hinna réttlátu og áhyggjulausu í rúminu við hliðina á mér. Næst leit ég inn til Söru og horfði á hana sofandi í nokkrar mínútur áður en ég lauk baðherbergisverkunum. Klukkan var rétt um sex sem þýddi að mamma var vöknuð og kaffivélin var orðin heit og tilbúin að mala kaffibaunir og búa til úr þeim nauðsynlegt koffínmagn í fyrsta kaffibolla dagsins. Ég þurfti mikið á því að halda og eftir einn bolla og eina brauðsneið með osti, kvaddi ég mömmu og hélt af stað út í kaldann morguninn með nýfylltan kaffibollann í annarri hendi og bíllyklana í hinni. Það var ágætt að anda að sér ísköldu loftinu og setjast inn í kaldan bílinn þar sem lyktarlaust loftið og kuldinn tóku saman höndum við að vekja mig og gera mig klárann fyrir verkefni dagsins. Ég var fullur eldmóðs og ákveðni og einsetti mér að þessi dagur skyldi verða dagurinn sem við næðum árangri í rannsókninni. Ég hafði að sjálfsögðu rangt fyrir mér.

Á stöðinni nýtti ég þann tíma sem ég hafði, áður en menn færu að mæta á vakt til að reyna að skipuleggja mig sem best fyrir komandi dag. Ég fór yfir þau gögn sem þegar lágu fyrir og reyndi að finna eitthvað samhengi í tölvupóstunum sem okkur höfðu borist. Kannski var eitthvað í þeim sem kæmi okkur á spor morðingjans? Tölvupóstarnir lágu útprentaðir á borðinu fyrir framan mig. Ég las þá aftur og aftur og reyndi að finna einhverja vísbendingu í þeim.

Ein var forvitninnar virði. Önnur var örvandi. Sú þriðja var fullnægjandi. Fjórði var streitulosandi. Ó sú sæla sem hafin er. Tíu litlar negrastelpur handa mér

Var eittvað í tölvupóstunum sem gat komið okkur á sporið eða voru þeir aðeins hluti af sjúkum húmor hjá veikum einstaklingi? Ég hallaðist að því að það væri ekkert upp úr þeim að hafa nema kannski vísun á hatur. Niðurbælda reiði gagnvart fólki með svartan húðlit. Ég tók upp símann og hringdi í farsíma Guðmundar tölvunördar. Hann svaraði strax og sagði mér að honum hefði tekist að rekja tölvupóstinn sem ég fékk, til nokkurra hotmail netfanga sem vísuðu hvert í annað og enduðu í einu ákveðnu gmail netfangi. Hann beið núna eftir upplýsingum um eiganda þeirrar IP tölu sem hafði skráð netfangið og bjóst við þeim innan stundar. Ég bað hann um að láta mig vita um leið og hann fengi upplýsingarnar og hringdi þessu næst í yfirmann tæknideildar. Hann staðfesti grun minn þess efnis að háskólastúlkurnar hefðu verið skotnar með kraftmiklum veiðiriffli úr talsverðri fjarlægð og það væri ljóst að þær hefðu látist samstundis. Enn var verið að vinna á vettvangi og fljótlega kæmi í ljós með nokkurri vissu hvaðan þær voru skotnar. Kannski myndi sú vitneskja nýtast okkur, en ég bjóst ekki við því. Ísland var lítið land og það gaf honum forskot og átti að gera okkar vinnu auðveldari. Færra fólk þýddi færri sem þurfti að tala við en um leið var það svæði sem hann hafði stærra og það voru færri á ferli en í erlendum stórborgum. Hver var hann, hvaðan kom hann og hvað var hann að gera á þessari stundu? Og var hann einn að verki?

Fimmtugasti kafli

Hann hafði nánast ekkert sofið um nóttina fyrir beinverkjum, höfuðverk og óstöðvandi skjálfta í höndunum. Skjálftinn hófst alltaf þar og hélt síðan sem leið lá út í aðra útlimi líkamans þangað til líkaminn var undirlagður af skjálftakasti. Hann hafði ekki fengið neitt í næstum sólarhring, ekki einu sinni einn smók. Jakob var búinn að ganga miðbæinn á enda og heimsækja alla þá staði þar sem möguleiki var á að fá eitthvað lánað, en hann hafði ekki haft erindi sem erfiði. Neysluvinirnir höfðu heldur ekki skilað sér til baka og hann hafði ekki þrek til að standa í harki með þýfi. Hann staulaðist með erfiðismunum yfir ruslið og draslið sem þakti gólfið í herberginu sem hann var í og fram á þröngan gang. Heitur andardráttur hans myndaði gufu í köldu andrúmsloftinu í hvert skipti sem hann andaði frá sér en samt fann hann ekki fyrir neinum kulda. Ekki heldur hita. Hann var svona mitt á milli og sársaukaskynið var eins og límt við höfuðverkinn sem var að drepa hann. Það var svo sem ágætt. Af tvennu illu var betra að vera með hausverk en að drepast úr kulda.

“Jakob karlinn. Ertu að fara eitthvað?”

Jakob hrökk við og leit upp. Hann hafði ekki tekið eftir veiðimanninum þar sem hann stóð og nánast fyllti út í ganginn fyrir framan hann. Hann hafði heldur ekki heyrt í honum þegar hann kom inn í húsið sem var skrítið þar sem húsið var gamalt fúið timburhús sem var að hruni komið og beið einungis eftir því að niðurrifsvélar veittu því náðarhöggið.

“Ég heyrði ekki í þér. Hvernig komstu inn?”

Veiðimaðurinn hló lítillega. “Ég kom nú bara inn um útidyrnar Jakob minn.” Hann gekk upp að Jakobi. “Þú svaraðir ekki spurningunni. Ertu að fara eitthvað?”

“Ég er að fara út. Af hverju?”

“Nú bara af því að ég hef áhyggjur af þér.”

“Áhyggjur!” Jakob glotti. “Af hverju ættir þú að hafa áhyggjur af mér?”

“Af því að það er kalt úti og þú ert illa klæddur karlinn minn.”

“Ekki láta svona.” Jakob var orðinn hálf pirraður á þessu hjali. “Hvað viltu? Ég þarf að drífa mig.”

“Fyrirgefðu. Þú ert kannski orðinn of seinn í vinnuna,” sagði veiðimaðurinn með hæðnistón. “Áður en þú ferð í vinnuna þá þarf ég að biðja þig um að gera mér smá greiða.”

“Hvað vantar þig?” Skyndilega skall skært ljós framan í Jakob sem þurfti að setja hendurnar fyrir augun til að blindast ekki. “Hvað ertu að gera,” hvæsti hann reiðilega. “Slökktu ljósið maður.”

Veiðimaðurinn slökkti á vasaljósinu. “Það er greinilega einhver efnaþurrð hjá þér þessa dagana Jakob minn.” Hann fór með aðra höndina ofan í vasann á úlpunni sinni og tók upp brúnt umslag fullt af peningaseðlum. “Mig vantar síma.”

“Síma?”

“Já, GSM síma og mig vantar hann í síðasta lagi eftir klukkutíma.”

Jakob hrifsaði til sín umslagið og blaðaði í gegnum peningana sem voru í því. “Hvað er þetta mikið?”

“Þrjátíukall.” Svaraði veiðimaðurinn. “Mér er alveg sama hvernig síminn er svo framarlega að hann sé í lagi.”

“Ókei. Ég skal redda því.” Jakob stakk umslaginu ofan í vasann á skítugum flísjakkanum.”

“Þú mátt mín vegna stela símanum. Hann þarf bara að vera í lagi.”

“Má ég eiga afganginn?”

“Eiga afganginn.” Veiðimaðurinn skellti upp úr. “Þú talar eins og smákrakki. Þú reddar mér bara síma fyrir þennan pening. Punktur og pasta.”

“Ókei.” Jakob smeygði sér fram hjá veiðimanninum og í átt að forstofunni sem var við enda gangsins.

“Jakob.”

Jakob sneri sér við í dyrunum.

“Ef þú reynir að svíkja mig eða plata á einhvern hátt, þá meiði ég þig þannig að þú átt aldrei eftir að getað farið út úr húsi aftur. Skilurðu?”

“Já”

“Vertu kominn hingað eftir klukkutíma. Ég kem þá og sæki símann.”

“Ókei.”

“Og Jakob. Eitt enn. Ekki orð um þetta við neinn.”

“Nei.”

Jakob gekk út úr húsinu og skellti á eftir sér.

Fimmtugasti og fyrsti kafli

“Við höfum ekkert í höndunum. Enga slóð að fylgja, engan grunaðan. Ekki neitt.” Ég skellti blaðinu með tölvupóstunum frá morðingjanum á borðið mitt og reis upp úr stólnum. Úlfar, Ólöf og Georg sátu við borðin sín og störðu annars hugar út í loftið.

“Förum aftur yfir stöðuna.” Ég gekk upp að tússtöflunni og sneri mér að þeim. “Það kom ekkert út úr þínum samtölum við starfsfólk Háskólans og vini stúlknanna sem voru skotnar Úlfar. Ekkert sem við getum notað?”

“Nei. Þær voru fyrirmyndar nemendur og áttu enga óvini að því vitað er.”

“Allt í lagi. Sá sem við eigum í höggi við er maður eða kona sem bæði rænir og myrðir erlendar stúlkur og menn. Fórnarlömbin eru valin af handahófi og eina sýnilega ástæðan er hatur af einhverju tagi.”

Þau sátu sem fastast og horfðu á mig án þess að segja orð.

“Við höfum ekki fundið neinar vísbendingar neins staðar og eina vitnið sem við höfum man ekki neitt.” Ég gekk aftur að borðinu mínu og settist í stólinn minn. “Við erum einfaldlega í djúpum skít.”

Það var þögn í herberginu og ég hinn mikli yfirmaður fékk hálfgert samviskubit. Þarna var ég að hella úr skálum vonbrigða minna yfir samstarfsfólk mitt sem hafði lagt sig fram um að vinna sína vinnu af fagmennsku. Þau gátu lítið að því gert að við höfðum ekki náð árangri.

“Ég þarf að biðja ykkur um að vinna héðan í frá að þessu máli allan sólarhringinn.”

“Allan sólarhringinn” Úlfar leit á mig með undrunarsvip á andlitinu. “Eigum við ekkert að sofa?”

“Þið getið skroppið heim í nokkra tíma eða lagt ykkur hérna ef þið nauðsynlega þurfið. Við þurfum að láta hendur standa fram úr ermum og eins og þið vitið þá er fjöldanum ekki fyrir að fara þegar það kemur að rannsóknarlögreglumönnum. Þó að við getum fengið aðstoð frá öðrum deildum þá held ég að það sé best að við bíðum aðeins með það í bili.”

“Ég skal gera mitt besta,” sagði Georg. “Þú verður samt að gefa okkur tíma til að hvíla okkur aðeins. Ég á erfitt með að einbeita mér þegar ég er þreyttur.”

“Ég veit það. Við skiptumst á.” Ég reis á fætur og gekk aftur upp að tússtöflunni. “Helmingurinn vinnur í tólf tíma og hvílir sig í sex. Tvö og tvö. Ég og það ykkar sem treystir sér vinnum átján tíma og förum síðan heim í sex.”

“Ég er til,” sagði Ólöf. “Ég hef ekkert betra að gera og mér gengur vel að halda mér vakandi.”

“Flott. Georg og Úlfar taka þá fyrstu hvíld og fara heim eftir tólf tíma og koma aftur eftir sex. Þið náið þessu er það ekki?”

Þau jánkuðu því.

“ Auðvitað væri best að ná þessum vitleysing sem fyrst.”

“Er eitthvað sérstakt sem þú vilt að ég geri í dag,” Spurði Georg.

“Já. Þið Úlfar megið fylgjast með tæknideildinni og fylgja eftir öllu sem frá þeim kemur. Þar á meðal að skoða þann stað sem talið er að skotið hafi verið frá og athuga hvort þar séu einhverjar upptökuvélar og þess háttar. Tala við alla sem gætu hafa séð eitthvað.”

“Þetta er títuprjónn í heystakki,” Sagði Úlfar.

“Nál í heystakki,” sagði ég. “Við verðum bara að vona að heystakkurinn sé lítill?”

Síminn á borðinu mínu fór skyndilega að hringja og síðan næsti sími og koll af kolli. Ég leit á úrið mitt og sá að klukkan var korter gengin í tíu.

“Ég ætla að minna ykkur á að við tölum ekki við fréttamenn sagði ég. Þú biður kannski skiptiborðið um að stýra þessu eins og þau geta,” sagði ég við Ólöfu.

Hún reis samstundis á fætur. “Ég redda því. Eitthvað annað sem þú vilt að ég geri.”

“Hvernig gengur með þetta Landspítala mál? Er það ekki bara stormur í vatnsglasi?”

“Ég er ekki viss ennþá. Gefðu mér nokkra tíma og þá getum við metið það.”

“Já, nokkra tíma. Síðan setjum við það til hliðar og einbeitum okkur að þessu máli.”

Veiðimaðurinn skoðaði Nokia símann sem leit út fyrir að vera í lagi og stakk honum síðan ofan í vasann á úlpunni sinni. Pínulítil ljóstýra barst í gegnum rifu á skítugu bómullarlaki sem huldi eina gluggann sem var í herberginu, og féll máttlítil á hvítt lífvana andlit Jakobs þar sem hann lá með opin augu ofan á svefnfletinu sínu. Hann þurfti ekki að hafa áhyggjur af einu né neinu lengur nema ef vera kynni gjaldgengi sínu inn í himnaríki. Veiðimaðurinn leit einu sinni enn á Jakob og sannfærði sjálfan sig um að hann hefði gert samfélaginu stóran greiða. Loks gátu nágrannarnir sofið rólegir í vissu um að Jakob skriði ekki inn um opinn glugga til að ná sér í gjaldmiðil til kaupa á fíkniefnum. Hverfið er öruggt, hugsaði veiðimaðurinn með sér um leið og hann klofaði yfir ruslið á ganginum á leið sinni út úr húsinu.

Fimmtugasti og annar kafli

Ein var forvitninnar virði. Önnur var örvandi. Sú þriðja var fullnægjandi. Fjórði var streitulosandi. Sú fimmta var nauðsyn. Sú sjötta var óheppin. Ó sú sæla sem hafin er. Tíu litlar negrastelpur handa mér

Ég starði í drykklanga stund á tölvuskjáinn og las tölvupóstinn nokkrum sinnum áður en ég prentaði hann út og reis upp úr stólnum mínum. Ég hafði búist við þessu og hálfpartinn verið farinn að bíða. Ef hann hefði ekki sent þennan tölvupóst þá hefði það merkt að leiknum væri lokið af hans hálfu. Það var ekkert í tölvupóstinum sem sagði mér neitt. Ekkert sem benti til þess að morðinginn væri með honum að reyna að leiða okkur til sín. Ég tók útprentuðu blöðin með tölvupóstunum saman og stakk þeim í umslag. Kannski gæti afbrotasálfræðingur lesið eitthvað úr þeim? Ég sótti frakkann minn og var í þann veginn að ganga út af skrifstofunni þegar gemsinn minn hringdi. Ég þekkti ekki númerið en ákvað samt að svara. Ef þetta var fréttamaður þá myndi ég einfaldlega skella á hann.

“Axel.”

“Ef þú hefur vonast til að þetta viðtal í Fréttablaðinu fengi mig til að hringja í þig, þá varð þér að ósk þinni.”

“Hver er þetta?”

“Þú getur kallað mig Góða Hirðinn”

“Ef þetta á að vera eitthvað fyndið þá er ég ekki hlæjandi.”

“Þetta er alla vega fyndnara en viðtalið við þig í Fréttablaðinu.”

“Hvað segirðu um að koma og gefa þig fram núna?” Ég leit snöggt á símann til að sjá númerið sem hringt var úr og skrifaði það á minnisblað á borðinu hjá mér. Einn hlutur var þó kominn á hreint. Morðinginn var karlmaður.

“Ertu alveg frá þér. Ég er geðbilaður ofuruggi sem var misnotaður af þeldökkri móður minni. Ekki heldurðu að slíkir menn gefi sig fram?”

“Við náum þér fyrr eða síðar. Það er þér í hag að gefa þig fram núna.” Ég var þegar búinn að skrifa símanúmerið í tölvupóstinn minn ásamt textanum “rekja” og merkja hann Guðmundi tölvunörd. Ég smellti síðan á senda takkann.

“Þið eruð svo miklir hálfvitar að þið mynduð ekki finna mig þó að ég stæði fyrir framan nefið á ykkur.” Hann hló þurrum hlátri.

“Af hverju ertu að þessu? Af hverju ertu að skjóta saklaust fólk?” Ég gekk út að glugganum og leit út. Kannski stóð hann fyrir utan lögreglustöðina á meðan hann talaði við mig. Það væri ekki ólíklegt miðað við hrokann sem vall upp úr honum.

“Eigum við ekki að segja að ég sé að hreinsa aðeins til. Hirða ruslið úr umhverfinu.”

“Hvar eru stúlkurnar sem þú rændir? Eru þær á lífi? Ef þú segir mér hvar þær eru þá skal ég tala þínu máli við saksóknara.”

Hann hló aftur. “Hvað heldur þú? Heldur þú að þær hafi átt skilið að lifa? Þú skalt reikna það út.”

“Við getum kannski samið ef þú sleppir þeim.”

“Ég er búinn að sleppa þeim. Ég sendi þær norður og niður. Þessar svörtu druslur eiga ekki að fá að anda að sér íslensku lofti. Þetta helvítis innflytjenda pakk.”

“Það eru líka til hvítir innflytjendur. Af hverju læturðu það fólk í friði?”

“Kannski kemur næst að þeim. Pólverjar, Lettar, Litháar. Þetta eru allt saman helvítis afætur sem koma hingað og stela frá okkur. Ég myndi koma þeim skilaboðum til yfirmanna minna ef ég væri þú. Segðu þeim að koma þessu hyski úr landi.”

“Þú veist að það er ekki hægt.”

“Það er allt hægt ef viljinn er fyrir hendi.”

“Allt í lagi. Ég skal koma þessum skilaboðum til skila en þá verður þú að gefa mér eitthvað í staðinn.”

“Ég þarf ekki að gefa þér neitt.”

“Þá get ég ekki lofað þér að koma þessu til skila.”

“Þú gerir það bráðum.”

“Ég er ekki viss um það.”

“Hvað eru hún gömul? Fimm ára?”

“Hver?” Það fór kuldahrollur um mig. “Hvað ertu að tala um?”

“Eins og þú vitir það ekki. Litlu svörtu drusluna sem þú ert að ala upp.”

Ég fraus og kom ekki upp orði.

“Húsið þitt er ansi snoturt, Axel. Stórt og flott hús með sexí konu og litlu svörtu kvikindi.”

“Þú vogar þér ekki.” Ég sleit símtalinu og hringdi samstundis í Sigrúnu um leið og ég hljóp út úr herberginu.

Fimmtugasti og þriðji kafli

Læknirinn gaf hjúkrunarkonunni upp hvaða dánarstund ætti að skrifa áður en hann huldi gömlu konuna með laki frá hvirfli til ilja. Þetta gekk eins vel og best var á kosið og það var engin ástæða til þess að hætta. Flestir vildu láta minnast sín vegna einhvers. Einhverju sem þeir hefðu áorkað á lífsleiðinni. Einn var kannski þingmaður í fjölda mörg ár, annar þekktur fræðimaður, sumir afreksmenn í íþróttum, en læknisins yrðir minnst fyrir Íslandsmet í líknardrápum. Það var ekki svo slæmt. Einhvern tímann kæmi hið sanna í ljós. Það yrði kannski skráð í erfðaskrána eða myndi birtast í minningagrein um lækninn að honum öllum. Minningagrein sem væri fyrirfram skrifuð af lækninum sjálfum. Snilld. Hrein snilld.

“Má ég láta fara með hana niður í líkhús núna?” Spurði hjúkrunarkonan.

“Já gerðu það. Það er ekkert meira sem við getum gert,” svaraði læknirinn. “Ég skal klára skýrsluna.”

Læknirinn gekk út úr stofunni með sjúkraskýrslu gömlu konunnar í höndunum.

Ég náði strax sambandi við Sigrúnu og komst að því að hún var í Kringlunni og Sara og mamma voru báðar með henni. Það var þungu fargi af mér létt. Ég sagði henni hvað hafði gerst og bað hana um að bíða við innganginn í Hagkaup eftir því að Georg kæmi að sækja hana. Hann kæmi henni heim og síðan yrði húsið vaktað þangað til ég kæmi sjálfur heim. Sigrún samþykkti þetta með semingi, en fannst ég gera helst til of mikið úr málinu. Hún var viss um að morðinginn var að leika sér að mér og myndi aldrei ganga svo langt að gera þeim eitthvað. Ég var hins vegar ekki tilbúinn til að taka neina áhættu minnugur þess þegar Grímur réðst á okkur. Það var ekki þess virði að taka óþarfa áhættu. Ég kvaddi Sigrúnu, hringdi í Georg og sagði honum hvað hafði gerst. Hann lofaði að sækja fjölskylduna mína og koma þeim heim þar sem hann myndi bíða eftir því að ég eða einhver annar kæmi til að leysa hann af. Næst lét ég Baldur vita af því sem gerst hafði og fékk leyfi hjá honum til að senda tvo menn heim til að vakta húsið mitt. Ég var rétt búinn að slíta símtalinu við Baldur þegar gemsinn minn hringdi aftur. Nú kannaðist ég við númerið og sá að það var frá Borgarspítalanum.

Lára var búin að fá minnið en hún var ennþá í áfalli og ég varð að lofa því að hætta öllum spurningum um leið og læknirinn hennar, sem var með mér inni á sjúkrastofunni, sagði til um það.

Útlit Láru var örlítið skárra en þegar ég sá hana síðast en hún átti greinilega ennþá langt í land með að ná sér á sál og líkama.

“Ég veit að það er ekki hægt að gera sér í hugarlund það sem þú hefur upplifað.” Ég talaði lágt og reyndi að vera ekki mjög alvarlegur á svipinn. “Hins vegar getur það sem þú segir okkur kannski hjálpað til við að koma þessum manni á bak við lás og slá.”

Lára sneri sér undan og horfði sljóum augum fram fyrir sig. Hún sagði ekkert í stutta stund.

“Hann tók mig þegar ég var að koma úr ræktinni. Bíllinn hans var við hliðina á mínum og þegar ég ætlaði að opna dyrnar á mínum bíl kippti hann mér aftur á bak og inn í sinn bíl.”

“Manstu nokkuð hvernig bíll þetta var?”

“Ekki nákvæmlega, en þetta var sendibíll og hann var ljós á litinn.”

“Hvað gerðist næst?”

“Hann tróð einhverju upp í mig og vafði límbandi utan um munninn á mér og hendur og fætur líka. Ég vissi varla hvað var að gerast fyrr en ég lá bundin á gólfinu í bílnum.”

Ég beið rólegur með pennann minn í annarri hendi og minnisblokkina í hinni. Hún þurfti að fá allan þann tíma sem hún þurfti til að segja mér þessa hryllingssögu.

“Hann ók á brott og stoppaði ekki fyrr en eftir nokkuð langan tíma. Þá dró hann mig út úr bílnum.”

“Sástu nokkuð hvar þú varst?”

“Nei það var myrkur. Hann lyfti mér upp eins og ég væri tuskupoki og lagði mig yfir öxlina á sér. Síðan fór hann með mig inn í hús og niður stiga og lét mig falla á gólfið í litlu herbergi”

“Manstu hvernig herbergið leit út?”

“Já.” Hún starði enn með tárvotum augum á vegginn á móti sér.

“Það var lítið með ómáluðum veggjum, máluðu gólfi með niðurfalli og einni hurð. Enginn gluggi.”

“Veistu hvað þú varst lengi í herberginu?”

“Nei. Hann fór út úr herberginu en kom aftur eftir stutta stund og leysti mig.”

“Hvað gerðist svo?”

Hún lokaði augunum. “Hann skar utan af mér fötin. Síðan barði hann mig og nauðgaði mér.”

Ég sagði ekki neitt. Ég vissi ekki hvað ég átti að segja. Ég horfði bara sljór og máttvana á tárin renna niður kinnar hennar.

“Mér tókst síðan næstum því að komast upp úr kjallaranum en hann náði mér í stiganum og dró mig aftur inn í gluggalausa kjallaraherbergið. Hann, hann…” Hún var komin með grátstafinn í kverkarnar.

Ég leit til hliðar á lækninn hennar sem leit á mig á móti alvarlegur á svip. “Það er komið nóg í bili Axel. Hún þarf að fá að hvíla sig.”

Ég ætlaði að rísa á fætur þegar Lára sneri sér að mér. “Ekki fara. Ég vil klára að segja frá þessu núna. Þú verður að ná þessum aumingja.”

Ég settist aftur á stólinn. “Treystirðu þér til að lýsa honum fyrir mér?”

“Hann er stór og þrekinn.”

“Geturðu ímyndað þér hversu stór? Er hann jafn stór og ég?”

“Stærri. Hann er mun stærri en þú og miklu þreknari.”

“Hvernig hár er hann með? Hvernig á litinn? Treystirðu þér til að lýsa útliti hans betur?”

“Hann var með grímu.”

“Grímu? Hvernig grímu?”

“Svona eins og hermenn og lögreglan eru með. Alveg eins og lambhúshetta.”

Lára hélt áfram að segja mér frá því sem hafði gerst. Ég fór frá henni einum og hálfum tíma síðar eftir að hafa lofað henni að ég myndi ná manninum sem hafði nánast eyðilagt líf hennar á einum sólarhring.

Fimmtugasti og fjórði kafli

“Er þetta Úlfar?”

“Já. Hver ert þú?”

“Guðmundur. Tæknideildinni.”

“Já sæll. Hvað get ég gert fyrir þig?”

“Ég næ ekki í Axel. Veistu hvar hann er?”

“Nei. Er eitthvað sem ég get gert til að hjálpa?”

“Já það er í sambandi við tölvupóstinn. Við erum búnir að rekja hvaðan hann kom.”

“Og?” Úlfar lokaði glugganum á ómerkta lögreglubílnum sem hann sat í og lækkaði í miðstöðinni til að heyra betur það sem Guðmundur var að segja.

“Ertu með blað og penna?”

“Já, bíddu aðeins.” Úlfar tók minnisbókina sína upp úr innri vasa á jakkanum sínum og opnaði hana.

“Skjóttu.”

“Hann heitir Jakob Sigfríðarson. Hann er með langan afbrotaferil á bakinu. Fíkniefni, innbrot og þess háttar.”

“Sendi hann tölvupóstinn?” Úlfar var vantrúaður í málrómnum

“Hann kemur að minnsta kosti frá netfangi sem er rakið til hans. Það er síðan meira.”

“Hvað?”

“Þið voruð með hann í yfirheyrslu. Hann kom með bréf til ykkar.”

“Alveg rétt.” Úlfar var hugsi yfir þessum upplýsingum. Það var nánast ómögulegt að þessi dópisti væri viðriðin morðin og mannránin á beinan hátt.”

“Ekki ertu með heimilisfang?”

“Ja, ég veit það eiginlega ekki.” Það var smá hik á Guðmundi. “Ég tók mér það bessaleyfi að hringja heim til hans. Það er að segja í mömmu hans, þessa Sigfríði”.

“Býr hann hjá henni?”

“Nei og hún vill sem minnst af honum vita. Ég fékk það reyndar upp úr henni að hann héldi oft til í einhverju hreysi á Hverfisgötunni.”

“Veistu hvar. Gaf hún þér upp númer?”

“Nei. Hún sagði að húsið væri einhversstaðar ofarlega á Hverfisgötu. Bakhús sem ætti að rífa eða flytja.”

“Andskotinn.” Úlfar gat varla leynt vonbrigðum sínum. Ekki gat hann farið að ganga hús úr húsi.

“Ég vona að þetta hjálpi eitthvað?”

“Það gerir það. Þakka þér fyrir Guðmundur.”

Úlfar sleit samtalinu. Það var ekki nema um eitt að ræða. Hann varð að hringja í Georg og ef hann vissi ekki hvar þetta hús var þá hlyti einhver hjá fíknó að vita það.

Fimmtugasti og fimmti kafli

Ég var svo miður mín eftir samtalið við Láru að ég mundi ekki eftir að stilla hringinguna aftur á gemsann minn fyrr en ég var kominn til Hveragerðis. Samúðin sem ég hafði með Láru vegna þess sem hún hafði lent í hafði breyst í hreina og tæra reiði. Ég ætlaði að finna þennan vitleysing og jafna sakirnar við hann og ég vissi hvar var best að byrja að leita. Lára hafði sagt mér hvernig húsið leit út að utan og nokkurn veginn hvað hún þurfti að hlaupa lengi þar til hún kom niður á veg. Við vissum hvar hún hafði fundist, eða þar um bil og þangað lá leið mín. Ég var á fullu að skipuleggja mig í huganum þegar gemsinn minn hringdi. Það var Ólöf sem var í símanum og hún sagði mér að hún væri á leiðinni upp á Landspítala til að tala við nokkra aðila. Hún hafði fundið eitthvað í skýrslunum sem henni fannst furðulegt og hún ætlaði að kanna það nánar. Hún lofaði mér að fara varlega og láta mig vita þegar hún kæmi aftur niður á stöð. Ég sleit símtalinu og hringdi í Georg. Ég sagði honum hvert ég væri að fara og bað hann um að segja mér betur frá staðnum þar sem Lára fannst til að auðvelda mér leitina. Hann gerði það og sagði mér síðan frá því að hann og Úlfar væru á leiðinni á Hverfisgötuna að ræða við Jakob, dópistann sem hafði komið með fyrstu vísuna til okkar. Ég fékk stutta skýrslu um málið og áður en hann sleit símtalinu fullvissaði hann mig um að öryggi Sigrúnar, Söru og mömmu væri tryggt. Loks var eitthvað að gerast. Mér var létt og leið eins og ég hefði fengið happadrættisvinning. Hefði ég vitað hvað beið mín hefði ég hins vegar örugglega snúið við.

Gamla ryðgaða bárujárnshúsið á Hverfisgötunni mátti alveg missa sín að mati Úlfars. Það var ferkantað tveggja hæða og greinilega byggt af vanefnum fyrir fjörutíu til fimmtíu árum síðan.

“Vilt þú fara inn á undan?” Úlfar leit upp til Georgs sem stóð rólegur við hliðina á honum, upptekinn við að setja á sig leðurhanskana.

“Ef þú vilt þá skal ég gera það. Ertu klár?”

“Já.” Úlfar kveikti á vasaljósinu sínu og lyfti því upp í axlarhæð. Hann var hálf smeykur við húsið sem virtist vera að hruni komið.

Georg opnaði útidyrnar og hörfaði undan óþefnum sem greinilega kom innan úr húsinu.

“Hvílík fýla. Það hefur eitthvað drepist þarna inni.” Úlfar greip fyrir vit sér með annarri hendi. “Eigum við ekki að setja upp rykgrímu eða eitthvað?”

Georg svaraði engu heldur gekk rakleiðis inn í húsið og Úlfar gat ekki annað en fylgt á eftir.

Sýnin sem blasti við var dapurleg. Það var rusl og drasl út um öll gólf, samansafn af matarumbúðum og matarleifum ásamt skítugum fatalörfum, notuðum sprautunálum og öðru rusli.

“Jesús minn. Hvílíkt rusl. Hvaðan kemur þessi ógeðslega lykt?” Úlfar gretti sig ógurlega án þess þó að sleppa hendinni frá munninum

“Mér líst ekki á þetta,” svaraði Georg áður en hann klofaði yfir draslið á ganginum. “Ert þú nokkuð til í að litast um uppi?”

Úlfar lét sem hann heyrði ekki þessa tillögu Georgs. Hann ætlaði ekki að fara einn eitt eða neitt í þessu húsi. Allar hryllingsmyndirnar þar sem fórnarlömbin skiptu liði og urðu þannig auðveld bráð fyrir morðingjann, komu upp í huga Úlfars sem hryllti við tilhugsunina. Hann ætlaði ekki að gera neitt svo heimskulegt. Menn urðu að halda hópinn. Hann flýtti sér inn ganginn á hæla Georgs.

“Þá vitum við hvaðan lyktin kemur.” Georg stóð í dyragættinni á fyrsta herberginu á ganginum. Hann vék sér til hliðar til að hleypa Úlfari að.

Ljósgeislinn frá vasaljósi Úlfars féll á fölnað andlit Jakobs sem lá á bakinu ofan á einhverju sem einhvern tímann hafði líklega verið ágætis rúm. Augu hans störðu lífvana upp í loftið og önnur hönd hans var kreppt utan um sprautu úr plasti sem stóð beint út úr framanverðum hálsi hans. Úlfar kúgaðist nokkrum sinnum áður en hann snerist á hæl og rauk út úr húsinu.

Georg tók gemsann sinn upp úr vasanum og hringdi eftir aðstoð. Hann hálf vorkenndi Jakobi sem þrátt fyrir öll sín afbrot hafði ekki átt þennan dauðdaga skilið. Ekki svona og ekki þarna.

“Er hann dauður?”

“Stunginn með sprautu í hálsinn.”

Mér hálf féllust hendur við þessar fréttir. Við vorum alltaf skrefinu á eftir. Of seinir.

“Er langt síðan hann dó?”

“Ég er nú enginn sérfræðingur á þessu sviði,” svaraði Georg. “En miðað við lyktina þá held ég það.”

“Þið setjið þetta í venjulegan farveg Georg. Tala við alla í nágrenningu og svoleiðis og þú lætur fínkemba húsið.”

“Það er ekkert að fínkemba,” svaraði Georg. “Þetta er svínastía. Við myndum ekki finna fingraför hér þó að þau væru út um allt.”

“Þið gerið ykkar besta. Ég er að komast á staðinn. Verð í sambandi á eftir.”

“Hver er með þér? Lögreglan á Selfossi?”

“Nei ég er einn. Ég vil ekki vekja neina athygli.”

“Þú ferð varlega. Við erum ekki að kljást við neina fyllibyttu.”

“Ég veit það. Ég passa mig.”

“Viltu ekki að ég leggi af stað núna? Ég get hitt þig á Hellu.”

“Nei þú þarft að vera í bænum og sjá um að allt gangi vel fyrir sig. Ég bjarga mér sjálfur.”

“Þú hringir ef það er eitthvað.”

“Já. Ég er búinn að tala við þá á Selfossi og þeir verða með bíl á ferð um svæðið.”

“Allt í lagi.”

“Þú getur alveg slakað á. Ég er nógu stór til að passa mig sjálfur.”

“Góði láttu ekki svona. Ég hef bara áhyggjur af því að þú sért að þvælast þarna einn.”

“Hættu því. Ég hringi í þig á eftir”

“Segjum það í bili. Og farðu varlega.” Georg sleit símtalinu og gekk til Úlfars sem stóð náfölur á svip við hliðina á einkennisklæddum lögregluþjóni og fylgdist með starfsmönnum tæknideildar fara inn í húsið.

Fimmtugasti og sjötti kafli

“ Er það ekki rétt skilið hjá mér að þú sért yfirlæknir á þessari deild?” Ef það var til einhver sérstakur embættismannasvipur þá var það svipurinn á andliti Ólafar sem sat við eldhúsborðið inni á kaffistofunni á deild 29D á Landspítalanum.

“Jú það er rétt skilið hjá þér,” svaraði Geir yfirlæknir sem sat á móti Ólöfu við borðið.

“Þannig að þú berð í raun ábyrgð á starfsfólkinu á deildinni og þar á meðal hinum læknunum?”

“Já svona að einhverju leiti.”

“Ekki að öllu leiti?” Ólöf leit niður á blaðabunkann sem hún var með á borðinu fyrir framan sig. Hún var hálf pirruð á því að þurfa að sitja inni á kaffistofu en ekki í einhverju af þeim fjölmörgu fundarherbergjum sem hlutu að vera út um allt á spítalanum. Það var örugglega ekki tilviljun að kaffistofan var eina herbergið sem bauðst.

“Þetta er ekki kjörbúð. Ég tek kannski ákvarðanir en ég er ekki að anda ofan í hálsmálið á starfsfólkinu.”

“Þú berð þó ábyrgð á sjálfum þér.” Ólöf brosti hæðnislega.

“Ég skil ekki hvað þú ert að fara?” Geir hnyklaði brýrnar.

“Getur þú sagt mér, Geir, hvort það sé eðlilegt að sami læknirinn staðfesti andlát yfir níutíu prósenta þeirra sem hafa látist síðasta mánuðinn á þessari deild?”

“Ég myndi nú telja að það væri ekki alveg eðlilegt?” Geir var undrandi á svip. “Hvaða læknir er það?”

“Ertu að segja mér að þú vitir ekki um þetta?” Ólöf blaðaði aðeins í gegnum blaðabunkann án þess þó að lesa neitt af því sem stóð á blöðunum.

“Nei ég veit ekkert um þetta. Má ég sjá þessar skýrslur?” Geir rétti aðra höndina í átt að blaðabunkanum.

“Þú hefur séð þær flestar áður held ég. Þú þarft ekki að skoða þær aftur.”

“Hvað áttu við? Ég hef ekki séð þær allar áður. Aðeins þær sem tilheyra mínum sjúklingum.”

“Var Gyða Tryggvadóttir þinn sjúklingur?”

“Ekki man ég til þess. Af hverju spyrðu að því?”

“En Júlíus Agnarsson?”

“Nei.”

Ólöf fletti í gegnum skýrslubunkann. “Garðar Finnsson?”

“Nei ég kannast ekki við hann. Ertu nokkuð til í að segja mér hvað þú ert að fara með þessu?” Geir var orðinn reiður.

“Þú kannast ekki við þetta fólk þrátt fyrir að hafa staðfest andlát þeirra?”

“Ha! Ekki man ég til þess. Þetta eru ekki mínir sjúklingar og ég man ekki eftir því að hafa skrifað dánarvottorðin þeirra.” Undrunarsvipurinn á andliti Geirs leit úr fyrir að vera ósvikinn.

“Ég veit að þetta eru ekki þínir sjúklingar. Þú getur samt hafa staðfest andlát þeirra ef þú varst á vakt þegar þeir létust? Er það ekki rétt skilið hjá mér?”

“Nei. Ég hef ekki gert neitt slíkt. Hvað er eiginlega í gangi.” Geir renndi fingrum annarrar handar í gegnum frjálslega greitt hárið, áhyggjufullur á svip. “Ertu að segja að nafnið mitt sé á þessum sjúkraskýrslum?”

“Já. Flestum þeirra.”

“Má ég sjá?”

Ólöf rétti Geir nokkrar skýrslur.

“Þetta eru rafrænar skýrslur. Prentaðar út úr tölvunni.”

“Ég veit það.”

“Ertu búin að skoða hinar skýrslurnar? Þær sem eru handskrifaðar?”

“Nei ég á eftir að gera það.” Ólöf hrifsaði skýrslurnar aftur af Geir. “Ertu að halda því fram að það hafi einhver falsað nafn þitt á þessar skýrslur?”

“Já. En ég skil samt ekki hver ætti að hafa gert það og hvers vegna?”

“Áttir þú einhvern þátt í dauða þessa fólks?” Í þetta skipti horfði Ólöf ákveðin beint í augu Geirs.

“Nei! Heldurðu virkilega að ég hafi gert einhverjum mein? Ég er læknir í guðs bænum. Ég lækna fólk.”

“Það er ekki mitt að halda eitt eða neitt. Ég skoða bara staðreyndir og eins og er finnst mér það skrítið að nafnið þitt skuli vera á öllum þessum skýrslum. Það er frekar grunsamlegt verð ég að segja”

“Þetta er bara hrein ósvífni,” hreytti Geir út úr sér. “Ég sætti mig bara ekki við það að vera ásakaður um svona nokkuð.” Hann reis upp úr stólnum og gekk út að glugganum á kaffistofunni. “Ég ætla að hringja í lögfræðinginn minn.”

“Það er engin ástæða til þess á þessari stundu,” sagði Ólöf. Hún tók sjúkraskýrslurnar í aðra höndina og stóð upp frá borðinu.”Ef þú getur útvegað mér aðeins betri aðstöðu þá myndi ég vilja bera handskrifuðu skýrslurnar saman við þessar?”

“Þú ættir ekki að vera með svona ásakanir nema vera viss um að þær eigi við rök að styðjast.” Geir var rjóður í andliti og hann hvessti augun reiðilega á Ólöfu. “Finnst þér það annars líklegt að ég færi að skrifa nafnið mitt á allar þessar skýrslur ef ég væri búinn að myrða þetta fólk?”

“Kannski áttirðu ekki annarra kost völ?” Ólöf var róleg. “Ég þekki ekki þær vinnureglur sem þið notið?”

Geir gekk aftur út að glugganum og síðan til baka að eldhúsborðinu. “Allt í lagi. Ég skal láta einhvern koma með skýrslurnar til þín og fylgja þér niður í fundarherbergi. Þú skalt hins vegar vera viss um að hafa eitthvað meira en getgátur í pokahorninu áður en þú ásakar mig svona aftur.”

“Ég er ekki að ásaka þig um eitt eða neitt. Ég er einungis að vinna vinnuna mína”.

“Ef þú varst ekki rétt áðan að ásaka mig um að hafa myrt allt þetta fólk þá veit ég ekki hvað ásökun er. Þú ættir að reyna að vinna vinnuna þína betur áður en þú skellir aftur fram svona ásökunum. Það kemur einhver fljótlega til þín.” Geir stormaði út úr herberginu með þjósti.

Fimmtugasti og sjöundi kafli

Það var á stundum sem þessum að ég þakkaði fyrir frakkann minn góða. Ég var kominn upp undir Heklurætur og miðað við gufuna sem myndaðist þegar ég andaði frá mér var hitastigið umtalsvert lægra inn til landsins en úti við strönd. Umhverfis mig var frosin auðn með grasivöxnum hólum og sendnu flatlendi. Mitt á milli hlykkjaðist síðan niðurgrafinn malarvegurinn eins langt og augað eygði. Ég gekk úr skugga um að bimminn væri læstur og í öruggri fjarlægð frá veginum áður en ég lagði af stað fótgangandi í áttina að stærsta hólnum beint fyrir framan mig. Eftir því sem Lára hafði sagt mér hafði hún hlaupið í kringum stóran hól rétt áður en hún féll á veginn. Hvort það var þessi hóll eða einhver annar var ég ekki viss um en hann var eins góð byrjun og hvað annað. Handan við hólinn tók við þýft landslag en framundan í nokkurri fjarlægð, sýndist mér vera víðáttumikil hrauntunga. Hún lá í löngum og stórum sveig og var það há að ég gat ekki séð hvað var hinu megin við hana. Ég ákvað að ganga í átt að henni. Einhversstaðar hér í grennd hlaut húsið að vera. Ekki gat það verið niðurgrafið. Lára hafði sagt mér frá steintröppunum sem hún hafði hrasað í, áður en hún lagði á flótta. Ég velti því líka fyrir mér hvers vegna þetta hús hafði ekki fundist þegar leitað var á svæðinu. Kannski hafði hún farið yfir stærra svæði á flóttanum? Ég jók gönguhraðann og bretti kragann á frakkanum mínum betur upp að eyrunum. Kuldinn sótti að hægt og rólega.

Ólöf þurfti að bíða í næstum tuttugu mínútur áður en læknaritari kom inn á kaffistofuna til að fylgja henni í fundarherbergi sem var staðsett á jarðhæð spítalans. Þar afhenti ritarinn henni fullan pappakassa af sjúkraskýrslum og skildi síðan við hana. Ólöf hugsaði sig um í stutta stund áður en hún tók ákvörðun um að fara yfir skýrslurnar þarna á staðnum í stað þess að taka þær með sér á lögreglustöðina eins og hún hafði verið að velta fyrir sér að gera. Það var eitthvað skrítið við þetta allt saman. Einhversstaðar var maðkur í mysunni og hún var næstum því komin á þá skoðun að Geir væri ekki viðriðinn mannslátin. Eins og hann benti sjálfur á þá væri það frekar fáránlegt að morðinginn léti nafn sitt koma fram á sjúkraskýrslum fórnarlamba sinna. Nema hann ætlaðist til þess að lögreglan liti þannig á málið? Hver færi líka að drepa gamalt fólk? Hver var eiginlega tilgangurinn með því? Henni leist orðið ekkert á þetta en það var ekki spurt að því. Sannleikurinn varð að koma í ljós og hún ætlaði sér ekki að yfirgefa sjúkrahúsið fyrr en hún hefði grafið hann upp. Hún lagði kápuna sína yfir eitt stólbakið í herberginu, tók gemsann sinn upp úr vasanum á henni og valdi númerið hjá Axel. Síminn pípti nokkrum sinnum án þess að hringja, þannig að hún ákvað að reyna aftur síðar.

Það tók mig tíu mínútur að ganga að hrauntungunni sem varð stærri og stærri eftir því sem ég nálgaðist hana meira. Þetta var varla tunga heldur hálfgerður gígur úr hraungrýti sem var að hluta til hulinn ís og trjágróðri. Mér varð alveg ljóst að Lára hefði aldrei getað komist yfir þetta hraunfjall. Hún hlaut að hafa sneitt hjá því. Það tók mig aðrar tíu mínútur að komast fyrir hraunið og ganga upp með því þangað til ég komst á jafnsléttu. Ég kom strax auga á húsið. Það stóð eitt og sér í mesta lagi tveggja kílómetra fjarlægð. Ég þekkti strax af lýsingum Láru að þetta var húsið þar sem henni hafði verið haldið fanginni. Tröppurnar voru þær sömu og útlit og byggingarlag hússins gat komið heim og saman við þá lýsingu sem hún hafði gefið mér af því að innan. Þetta var gamalt steinhús með bárujárnsklæddu þaki með risi. Samtals taldi það tvær hæðir og kjallara og af útlitinu að dæma þá var það komið í eyði. Það var ekkert sjáanlegt í kringum húsið. Enginn bíll, engin landbúnaðartæki og ekki einu sinni fúnir þvottasnúrustaurar. Ég gekk af stað í áttina að húsinu og velti því fyrir mér á leiðinni af hverju í ósköpunum það hafði ekki fundist í leitinni sem fór fram eftir að Lára fannst. Annað hvort höfðu menn verið blindir eða þá að þeir höfðu ekki leitað á réttum stað. Ég tók gemsann upp úr vasanum og reyndi að hringja í Georg en það var ekkert símasamband. Ég bölvaði öllum símafyrirtækjum landsins um leið og ég stakk símanum aftur ofan í frakkavasann. Ég veit ekki hvort það var eðlisávísunin eða glampinn sem ég sá, þegar ég leit í átt að húsinu aftur, sem fékk mig til þess að kasta mér til hliðar ofan á gaddfreðna jörðina. Kannski var það hvorug tveggja en það bjargaði örugglega lífi mínu. Byssukúlan tætti upp jörðina þar sem ég hafði staðið og kastaði yfir mig frosnum moldarflygsum. Ég beið ekki boðanna heldur stökk hokinn á fætur og hljóp af stað til baka í átt að hrauntungunni. Hvellurinn sem hafði heyrst frá fyrstu kúlunni ómaði aftur og næsta kúla lenti rétt við hliðina á mér. Ég tók á öllu sem ég átti og reyndi að hlaupa ýmist til hægri eða vinstri án þess að beygja af leið. Þriðja kúlan flaug yfir mig þegar ég var alveg að ná hrauntungunni og sú fjórða lenti vinstra megin við mig. Ég held að það hafi verið hún sem fipaði mig þannig að ég missti fótanna og féll fram fyrir mig beint á höfuðið. Það síðasta sem ég mundi eftir áður en ég missti meðvitund var sársaukinn í höfðinu. Ég vonaði að hann væri ekki eftir byssukúlu.

Það var mjög gott að Lára skyldi fá minnið aftur. Ef hún hefði ekki sagt mér frá húsinu og herberginu þar sem henni hafði verið haldið fanginni, hefði ég ekki áttað mig á því hvar ég var staddur. Herbergið var lítið og gluggalaust með einni gamalli viðarhurð og rússneskri ljósakrónu í loftinu. Lyktin inni í herberginu var einhverskonar sambland af fúkka, sagga og þvaglykt. Ég reyndi eins og ég gat að líta í kringum mig og finna einhver verksummerki um þann óhugnað sem hér hafði átt sér stað en það var ekkert sjáanlegt neins staðar. Hvergi nein ummerki um þornað blóð á veggjum eða gólfi en ég huggaði mig við að með réttum efnum og tækjum eins og lögreglan í CSI notaði þá væri örugglega hægt að finna eitthvað. Verst að ég var ekki viss um að sú lögregla sem ég var í, hefði yfir slíkum búnaði að ráða. Fyrst þurfti ég reyndar að komast út úr herberginu og síðan út úr húsinu til að ná í vini mína hjá lögreglunni og fá þá á staðinn. Það gat hins vegar reynst þrautin þyngri þar sem nælonböndin sem héldu mér föstum við stólinn sem ég sat á voru vel bundin og sterk. Ég gat hvorki hreyft hendur né fætur og varð þannig að láta mér nægja að hreyfa höfuðið. Gat það verið að ég yrði bara skilinn þarna eftir á miðju gólfi? Látinn svelta í hel einn og yfirgefinn? Mér fannst ólíklegt að morðinginn hefði farið að leggja það á sig að binda mig svona kyrfilega ef hann ætlaði síðan að skilja mig eftir. Þá hefði hann örugglega troðið mér ofan í einhverja hraungjótuna og látið mig bera beinin þar. Ég hrökk upp af þessum hugrenningum mínum við hljóð sem heyrist þegar lykli er stungið í skráargat. Það furðulegasta við þetta ástand mitt var að ég var ekki hræddur. Óttinn hafði orðið eftir úti við hraunjaðarinn og ég hafði tekið tilhlökkunina með mér inn í húsið. Ég hreinlega hlakkaði til að fá loksins að hitta morðingjann. Sjá framan í smettið á óþverranum.

Fimmtugasti og áttundi kafli

Ólöf gleymdi sér alveg. Tíminn hafði flogið áfram og þegar hún hafði loks lokið við að bera saman sjúkraskýrslurnar var klukkan farin að ganga níu um kvöld. Hún reis upp úr stólnum og teygði úr sér. Samanburðurinn á skýrslunum var alveg skýr. Þær voru ekki eins. Einhver hafði breytt tölvukeyrðu skýrslunum, líklega til að koma sökinni á Geir eða þá að Geir hafði gert það sjálfur til að strá ryki í augu lögreglunnar. Hver svo sem ástæðan var þá var ljóst að skýringa var þörf og það yrði að rannsaka þetta mál sem sakamál. Þrátt fyrir ungan aldur og litla reynslu var Ólöf vön því að taka sjálfstæðar ákvarðanir en nú treysti hún sér ekki til þess. Átti hún hreinlega að láta sækja alla deildarlæknana til yfirheyrslu niður á stöð eða átti hún að halda áfram að spyrja óformlegra spurninga á sjúkrahúsinu til að reyna að komast nær því hver það var sem hafði falsað skýrslurnar og líklega einnig myrt gamla fólkið? Axel varð að taka ákvörðun um það þar sem hann réð ferðinni varðandi þetta mál. Hún tók gemsann upp af borðinu og valdi númer Axels en fékk bara nokkur píp. Bölvandi í hljóði valdi hún númerið hjá Úlfari en fékk bara sama pípið. Hvað var að gerast? Voru menn hættir í vinnunni og búnir að slökkva á símunum? Það var ekki það sem Axel hafði lagt upp með í byrjun dags. Vinna sleitulaust og nánast án allrar hvíldar. Þannig hafði dagsskipunin hljóðað. Hún reyndi að hringja í Georg en það sama gerðist. Síminn pípti bara á hana og það var þá sem hún tók eftir því að hún var ekki í símasambandi. Lofnetið sýndi ekkert samband. Bölvandi upphátt opnaði hún hurðina á fundarherberginu og strunsaði út með augun á skjánum á gemsanum til að fylgjast með því hvenær samband kæmist á. Ef læknirinn sem kom á móti henni hefði ekki tekið eftir henni í tíma, hefði hún gengið beint á hann.

Hann var stór og mikill. Ekki ósvipaður Georg í líkamsbyggingu. Með svera upphandleggi og ef hann hefði ekki verið klæddur í grænan hermannagalla þá hefði ég örugglega séð móta fyrir stóru sixpakki á maga hans. Hermannagalli! Mér fannst það svolítið hjákátlegt að miskunnarlaus hrotti væri þannig klæddur, en kannski hæfði búningurinn manngerðinni? Hann skellti hurðinni á eftir sér og hallaði sér síðan upp að henni með krosslagðar hendur.

“Jæja Axel. Gamla löggufífl. Hvað eigum við að gera við þig?” Röddin var ósköp venjuleg, pínulítið hás og hæðnistónninn barst skýrt og greinilega í gegnum lambhúshettuna sem huldi andlit hans. “Þú hefðir betur setið heima hjá kerlingunum og svörtu druslunni þinni og sleppt því að vera að hnýsast ofan í mín mál.”

“Í þínum sporum þá mundi ég forða mér núna,” svaraði ég sallarólegur án þess að líta á hann. Ég ætlaði mér ekki að láta hann koma mér í uppnám með því að tala illa um fjölskylduna mína.

Hann hló þurrum hlátri um leið og hann steig eitt skref í áttina að mér. “Það er uppi á þér typpið þykir mér. Fastur eins og rotta í holu en samt ertu að rífa kjaft.” Hann greip með annarri hendi undir hökuna á mér og sveigði andlit mitt upp þannig að ég horfði beint í augun á honum. “Ég myndi nú spara kjaftháttinn ef ég væri þú.”

“Það verður allt krökkt af lögreglumönnum hér eftir stutta stund. Þér er hollast að flýja á meðan þú getur.”

Hann sleppti takinu á mér og steig eitt skref afturábak. “Látum okkur nú sjá.” Hann tyllti hendinni undir hökuna og leit upp í loft. Ef hann hefði ekki verið með grímu hefði ég örugglega séð einhvern uppgerðar gáfumannasvip á andliti hans. “Heldurðu kannski að þeir verði jafn duglegir að leita og síðast? Fara kannski alveg í hina áttina?” Hann hló aftur, gekk að mér og greip aftur undir hökuna á mér. “Veistu hvað þú ert búinn að vera hérna lengi? Þú ert búinn að vera hér í fimm klukkutíma. Fimm klukkutíma,” hvæsti hann framan í mig. “Heldurðu ekki að þeir væru komnir núna ef þeir væru að leita að þér?”

“Sagðirðu fimm klukkutíma? Þá eru þeir örugglega á leiðinni. Ég sagði þeim að leita að mér ef ég væri ekki búinn að hafa samband eftir fjóra tíma.” Ég reyndi að vera eins sannfærandi lygari og ég mögulega gat.

Hann hló aftur og aðeins hærra í þetta skipti. “Það er enginn að leita að þér aumi lygarinn þinn. Þú hefðir heldur aldrei komið hingað einn ef þú hefðir haft einhvern grun um að ég væri á svæðinu.”

“Það er þín áhætta.” Ég brosti eins hæðnislega og ég gat. “Ég er bara sáttur við að þú verðir skotinn eins og hundur eftir stutta stund. Það verður allt krökkt af sérsveitarmönnum hérna.”

Hann rétti úr sér fyrir framan mig og sló mig bylmingshöggi í andlitið með flötum lófanum. Stóllinn sem ég sat á féll afturábak í gólfið og ég missti meðvitund í stutta stund. Þegar ég rankaði við mér aftur var hann að draga mig á bakinu út úr herberginu. Ég þakkaði mínum sæla fyrir að stólbakið var á milli mín og steingólfsins.

“Ég frétti að þú værir hérna niðri og mér datt í hug að athuga hvort þú vildir ekki fá þér eitthvað að borða? Kaffi og brauð kannski?” Elísabet læknir hafði gripið í Ólöfu rétt áður en þær skullu saman. “Þú ert kannski að fara?”

“Nei, ég er að reyna að ná einhverju sambandi í símann minn,” svaraði Ólöf. “Afsakaðu lætin í mér. Ég vona að þú hafir ekki meitt þig?”

“Nei ég sá þig nógu tímanlega.” Elísabet brosti blítt til Ólafar. “Hvað segirðu um kaffibolla inni á kaffistofu?”

“Ég myndi þiggja brauðið,” svaraði Ólöf. “Ég drekk ekki kaffi. Það er vonandi símasamband á kaffistofunni?”

Elísabet brosti aftur. “Já það held ég. Það næst aldrei samband í farsíma hérna niðri. Það er út af öllum tækjunum held ég, þó að ég viti nú ekki mikið um það.”

“Það er alltaf vesen að ná sambandi með þessum GSM símum,” svaraði Ólöf. “Maður þarf helst að vera ofan í sendinum til að þetta drasl virki?” Hún brosti.

“Já þetta er óttalegt drasl. Komdu. Fylgdu mér. Fáum okkur eitthvað í svanginn.” Elísabet gekk af stað á undan Ólöfu inn eftir löngum ganginum.

Georg var áhyggjufullur. Hann hafði ekki náð sambandi við Axel í nokkra klukkutíma og enginn annar hafði heyrt frá honum. Hvorki lögreglan á Selfossi, í bænum eða neinn heima hjá honum. Hraðamælirinn í Volvonum sem Georg ók sýndi 130 kílómetra hraða á klukkustund. Einhver illur grunur læddist að honum um að ekki væri allt með feldu varðandi Axel og að tíminn skipti öllu máli. Hann steig snöggt á bremsuna áður en hann sveigði yfir á öfugan vegarhelming og jók hraðann aftur til að komast fram úr hægfara fólksbíl sem var á veginum fyrir framan hann. Ópið frá Úlfari sem sat í farþegasætinu við hliðina á honum fór inn um annað eyrað og út um hitt. Öll athygli var bundin við veginn framundan og ljósin í Árborg sem stækkuðu með hverri sekúndunni sem leið.

Fimmtugasti og níundi kafli

Ég fékk að njóta sama útsýnis og Lára, frá steintröppunum við húsið, með þeirri undantekningu að ég lá á hliðinni bundinn við stól en hún hafði staðið upprétt. Ég velti því fyrir mér hvort ég myndi fá sama tækifæri og hún eða hvort ég yrði skotinn á staðnum. Fengi ég tækifæri til að komast undan á hlaupum yrði ég vafalaust skotinn eins og hundur á færi þannig að hlutskipti mitt var alveg jafn slæmt hvort sem var. Spurningum mínum var að hluta til svarað með stuttu sarghljóði frá hnífnum sem skar í sundur böndin sem héldu mér föstum við stólinn. Ég losnaði snögglega og valt á bakið máttlaus í höndum og fótum eftir böndin sem höfðu nánast teppt allt blóðflæði um líkamann.

“Drullaðu þér á lappir, aumingi.” Veiðimaðurinn stóð yfir mér í fullum herklæðum, hlaðinn alvæpni. Um öxl hans hékk lítil vélbyssa og í beltinu var hann með skammbyssu og stóran veiðihníf. Ég gat ekki haft augun af vélbyssunni sem leit út eins og byssurnar sem sérsveitin notaði. Hvar hafði þessi maður náð í svona vopn?

“Upp með þig. Við höfum ekki allt kvöldið til að leika okkur,” Hann æpti á mig og gaf mér eitt spark í kviðinn.

Mér tókst með herkjum að komast upp á hnén og með stuðningi við stólinn sem ég hafði verið bundinn við, tókst mér að skreiðast á lappir. Hann greip í aðra öxlina mína og lét mig finna fyrir köldu byssuhlaupinu aftan á hnakkanum.

“Áfram.” Hann hrinti mér áfram svo ég féll framfyrir mig og valt með tilheyrandi sársauka niður steintröppurnar.

“Upp með þig. Við höfum ekki tíma fyrir þennan aumingjaskap.” Hann sparkaði aftur í kviðinn á mér. “Reyndu að standa í lappirnar maður.”

Ég komst aftur upp á hnén og síðan á lappirnar á aðeins skemmri tíma en þegar ég var uppi á tröppunum. Sársaukinn frá aukna blóðstreyminu niður í hendur og fætur var horfinn og ég fann að ég var smátt og smátt að ná fullum styrk.

“Áfram.” Hann greip aftur í öxlina á mér og ýtti mér á undan sér niður fyrir húsið. Ég skildi núna hvernig föngum sem leiddir voru til aftöku hlaut að líða. Niðurlægðir, barðir og undir stöðugri ógn byssuhlaupa. Munurinn á mér og þeim var hins vegar sá að ég var ekki tilbúinn til að láta leiða mig eins og lamb til slátrunar. Þess vegna réðst ég til atlögu um leið og við vorum komnir niður fyrir hornið á húsinu, á svæðið þar sem hann hafði lagt hvíta sendibílnum sínum.

“Er kaffistofan hérna niðri?” Ólöfu fannst leiðin sem Elísabet fór með hana á kaffistofuna frekar einkennileg. Þær höfðu gengið upp og niður endalausa ganga án þess að rekast á nokkra manneskju.

“Nei, ég ætla að sýna þér svolítið fyrst,” svaraði Elísabet. “Ég rakst á dálítið sem ég held að geti mögulega hjálpað þér við rannsóknina?”

“Nú! Hvað er það?” Ólöf leit enn og aftur á skjáinn á gemsanum sínum og sá að hann var ekki í neinu sambandi.

“Við erum komnar”.

Ólöf leit á hurðina sem þær stóðu fyrir utan og skiltið fyrir ofan hana. Orðið “Líkhús” var feitletrað með svörtum stöfum á hvítan bakgrunn.

“Fannstu eitthvað í líkhúsinu?” Ólöf leit á Elísabetu vantrúuð á svip.

“Já. Svolítið sem ég þarf að sýna þér,” svaraði Elísabet. “Komdu.” Hún opnaði hurðina og gekk inn fyrir með Ólöfu á hælunum.

Fyrir innan hurðina tók við stuttur gangur með nokkrum hurðum á hvora hönd og tvöfaldri hurð við endann á honum. Elísabet gekk rakleiðis að talnaborði við hliðina á tvöföldu hurðinni og sló inn aðgangskóda til opna hana. “Hefur þú einhvern tímann komið í líkhús?” Hún sneri sér við og leit á Ólöfu um leið og hún opnaði hurðina.

“Nei.”

“Það er ekkert að óttast. Hér eru allir steindauðir,” sagði Elísabet með glott á vör. “Komdu.”

Ólöf hikaði í smástund en fylgdi síðan Elísabetu inn í herbergið um leið og loftljósin kviknuðu eitt af öðru.

Herbergið var stórt og bjart með ótal klefahurðum úr stáli á öllum veggjum nema þeim sem gangahurðin var á og á miðju gólfi stóðu tvö tóm stálborð á hjólum.

“Ég þarf að sýna þér ummerki sem ég fann á einu líkinu.” Elísabet gekk rakleiðis að einni klefahurðinni og opnaði hana. “Stattu hér við hliðina á mér,” sagði hún og benti Ólöfu á að koma til sín. “Passaðu þig bara á því að vera ekki fyrir borðinu þegar ég dreg það út.”

Borðið var í raun útdraganleg hilla og ofan á henni lá lík sem var hulið hvítu laki. Kuldinn sem Ólöf fann leggja út úr líkklefanum var í líkingu við kulda úr kæliskáp.

“Er þetta kæliskápur?” Spurði hún og leit á Elísabetu.

“Já þessi er í kæli. Bíddu á meðan ég sæki flísatöng,” Elísabet gekk upp að borði sem var fest á auða vegginn í herberginu og sótti litla flísatöng. “Ertu til í að taka lakið af honum fyrir mig?”

“Ég veit ekki hvort ég legg í það?” Svaraði Ólöf hikandi. Henni fannst allt umhverfið í herberginu kuldalegt og óhugnanlegt en samt svolítið spennandi. Hún beygði sig fram og lyfti lakinu varlega ofan af höfði líkisins. “Þetta er kona. Ung kona?” Hún leit undrandi á Elísabetu sem var komin til hennar með flísatöngina. “Ég er að rannsaka lát á gamalmennum en ekki ungu fólki.”

“Ég veit það,” svaraði Elísabet. “Þið farið hins vegar fljótlega að rannsaka lát á ungu fólki og þú verður fyrsta rannsóknarefnið.”

Áður en Ólöf náði að átta sig á hvað var að gerast hafði Elísabet skvett glærum vökva framan í hana.

“Hvað ertu að gera?” Ólöf æpti upp fyrir sig af sársauka undan svíðandi vökvanum og hörfaði afturábak.

“Fyrirgefðu, en ég verð að gera þetta,” svaraði Elísabet um leið og hún stakk lítilli sprautu á kaf í annan upphandlegg Ólafar.

Ólöf æpti af kvölum og reyndi að slá til Elísabetar en höggin misstu marks, enda sá hún ekki neitt og varð að geta sér til um hvar Elísabet væri. “Hvað ertu að gera? Helvítis tíkin þín,” Ólöf gekk afturábak þangað til hún fann fyrir köldu stáli við bakið á sér.

“Vertu bara róleg vinan” sagði Elísabet. “Lyfið fer bráðum að virka.”

Ólöf fann smátt og smátt hvernig meðvitundin fjaraði út. Hægt og rólega féll hún saman og niður á gólf.

Sextugasti kafli

Gat það verið að hann hafi hlotið herþjálfun einversstaðar? Eða hafði hann eða var hann kannski í lögreglunni? Hvort sem var þá var hann mun betur þjálfaður en ég. Kannski var ég líka svifaseinn í hreyfingum en líklegasta skýringin var þó sú að ég var einfaldlega vonlaus í slagsmálum. Ég var nánast alger andstæða við Steven Seagal og aðra slagsmálasnillinga bíómyndanna. Hafði aldrei unnið slagsmál í barnaskóla og gott ef stelpurnar höfðu ekki farið létt með að vinna mig í glímu? Þess vegna tapaði ég þessum slag áður en hann hófst. Veiðimaðurinn vatt sér fimlega undan atlögu minni og þegar ég hafði náð að stöðva mig og snúa mér við til að gera aðra atlögu, var hann búinn að munda vélbyssuna og beina henni að mér.

“Ég myndi ekki reyna þetta aftur ef ég væri þú,” æpti hann að mér. “Ekki nema þú viljir smakka á blýkúlum?”

Ég stoppaði strax og át ofan í mig allt það sem hafði farið í gegnum huga minn varðandi það að láta ekki leiða sig eins og lamb til slátrunar.

“Hélstu að þú gætir ráðið við mig?” Hann fór að hlæja og hann hló dátt. “Þú ert nú meiri auminginn. Ef allir lögreglumenn eru eins miklir aular og þú þá er örugglega stanslaus hátíð hjá bófum landsins. Svona drullaðu þér inn í bílinn,” æpti hann á mig um leið og hann opnaði afturdyrnar á sendibílnum.

Ég gat ekki annað en hlýtt. Ef það var verið að leiða mig eins og lamb til slátrunar þá gat ég lítið annað gert en vonað að það kæmi mér einhver til bjargar áður en ég kæmi í sláturhúsið. Auðvitað gat ég einfaldlega látið hann skjóta mig þarna á staðnum og lokið þessu strax en ég vildi frekar lifa í voninni aðeins lengur. Hann gat til dæmis fengið hjartaáfall á leiðinni þó að hverfandi líkur væru á því. Það gat samt allt gerst. Ekkert var ómögulegt.

Elísabetu tókst með erfiðismunum að koma Ólöfu upp á annað stálborðið og þaðan upp á tóma líkhillu. Hún breiddi hvítt lak yfir hana áður en hún ýtti líkhillunni inn í líkklefann og skellti klefahurðinni aftur. Þessu næst sótti hún skýrslueyðublað og tók sér góðan tíma í að fylla það út. Eyðublaðið festi hún síðan utan á hurðina á líkklefanum þar sem Ólöf lá. Núna þurfti hún einungis að samræma það sem stóð á blaðinu við tölvuskráninguna í kerfinu og þá væri hún laus við þennan snuðrandi löggubjána. Hún gat með engu móti skilið hvers vegna lögreglan hafði sett þessa ungu og óreyndu konu í að rannsaka dauðsföllin á spítalanum. Það bar vott um ákveðið metnaðarleysi og litla trú lögreglunnar á að eitthvað gruggugt væri á seyði. Það að Ólöf skyldi síðan komast að þessu misræmi í skýrslunum setti strik í reikninginn en Elísabet var fullviss um að sú uppgötvun myndi hverfa með henni. Hvarf Ólafar yrði eitt af fjölmörgum “óleystum” mannshvörfum á Íslandi og það var á hreinu að hún myndi aldrei nokkurn tímann finnast. Ekki frekar en Geirfinnur. Með bros á vör slökkti Elísabet ljósið í líkhúsinu og gekk út. Inni í herberginu féllu deyjandi ljósgeislarnir frá lofljósunum á skýrsluna sem var límd á hurðina á klefanum sem Ólöf lá inni í. Á henni stóð nafnið “Gíslína Sigurðardóttir” og á miðjunni var fyllt út beiðni um tafarlausa líkbrennslu að morgni næsta dags. Undir skýrsluna var undirritað, Geir Arnarson yfirlæknir.

“Ertu alveg snarbrjálaður? Viltu hægja á þér maður!” Úlfar öskraði á Georg sem sat einbeittur við stýrið á Volvonum sem hann ók í hverja beygjuna af annarri á holóttum malarvegi Heklubrautar eins og rallakstursmaður. “Þú drepur okkur.” Andlit Úlfars var náhvítt og hann ríghélt sér með annarri hendi í handfangið fyrir ofan hurðina og með hinni í bríkina fyrir ofan hanskahólfið.

“Ertu í öryggisbeltinu?” Georg hafði ekki augun af veginum og andlit hans var sem steinrunnið. „Hafðu beltið bara vel spennt og haltu þér fast.“

Úlfar tók í öryggisbeltið, sem var strekkt yfir öxl hans, til að fullvissa sig um að það væri örugglega kyrfilega fast. “Er ekki betra að við komumst lifandi á áfangastað, Georg? Við getum nú lítið gert fyrir Axel ef við endum úti í skurði.” Úlfar var skjálfraddaður og næpuhvítur í framan.

“Vertu alveg rólegur. Ég ræð alveg við þennan hraða.”

“Jesús minn.” Úlfar sá að það þýddi ekkert að þrasa við Georg svo að hann lokaði augunum og herti takið á handfanginu fyrir ofan hurðina. Hann var viss um að ef fram héldi sem horfði myndi hann enda úti í skurði og þá var betra að vera með augun lokuð.

Ég rétt náði að halda mér kyrrum aftan í sendibílnum þann stutta spöl sem hann ók með mig. Ég sat flatbotna á köldu stálgólfinu en með því að spyrna með fótunum í aðra hliðina á bílnum og öxlunum upp að hinni tókst mér nokkurn veginn að halda jafnvægi. Ég hafði hins vegar ekki tækifæri til þess að opna hurðina innanfrá. Til þess var ferðin og hreyfingin á bílnum of mikil. Hann nam loks staðar og stuttu síðar opnaðist afturhurðin upp á gátt.

“Út með þig og ekki reyna neitt.” Veiðimaðurinn stóð um tvo metra frá bílnum með vélbyssuna mundaða í átt að mér.

Ég steig út og leit í kringum mig. Það var ekki mikið að sjá í myrkrinu annað en auðn hvert sem litið var.

“Áfram. Gakktu fram fyrir bílinn.”

Ég hlýddi og gekk í hægðum mínum yfir sendinn jarðveginn og fram fyrir bílinn, þar sem ég sá strax hver örlög mín áttu að verða. Ég var kominn á leiðarenda, kominn í sláturhúsið og fljótlega myndi lambið ganga á fund skapara síns.

“Farðu alveg að holunni þarna.”

Ég gekk hægt í átt að stórri holu sem hafði verið grafin í jörðina. Hún var um það bil tveir metrar á lengd og einn metri á breidd og ég gat ekki betur séð en hún væri í grynnra lagi. Ef ég ætlaði að gera eitthvað þá varð ég að gera það strax. Áður en ég fengi kúlu í hausinn.

“Hvað á ég að gera hérna?” Ég varð að reyna að tefja tímann eins og hægt var. Finna einhverja leið út úr þessari vonlausu stöðu sem ég var kominn í.

“Hér er framtíðarheimili þitt.” Hann var kominn nánast alveg upp að mér en ég ákvað að snúa mér ekki strax við. Þá myndi hann vafalaust skjóta mig umsvifalaust.

“Við hljótum að geta leyst þetta mál á annan hátt? Þú veist að þú kemst aldrei upp með að drepa mig.”

“Ekki það?”

“Nei, þeir vita hvert ég fór og svæðið hér verður örugglega fínkembt.”

“Þeir mega fínkemba svæðið eins og þeir vilja. Þeir finna mig aldrei.”

“Viltu ekki bara skilja mig hér eftir og koma þér í burtu? Þú verður kominn með gott forskot áður en ég kemst til byggða. Ég veit ekki einu sinni hvernig þú lítur út.”

Hann hló sama þurra hlátrinum og áður. “Það er greinilegt að þú ert ekki að fatta hlutina hálfvitinn þinn. Ég ætla ekki að drepa þig til að sleppa frá einhverju. Þú myndir aldrei finna mig þó að ég skildi þig eftir lifandi hérna, aulinn þinn. Ég ætla að drepa þig af því að mig langar til þess.”

“Langar þig til þess? Það er ekkert varið í að drepa mig. Ég er bara venjulegur maður.”

“Já þú ert venjulegur maður, það er rétt. Þú ert bara eins og hver annar auli. Jón á bolnum. En þú ert búinn að menga landið okkar með því að flytja inn í það sauruga svertingja og fyrir það ertu réttdræpur hvenær sem er og hvar sem er.”

“Svo að þetta snýst um kynþáttahatur eftir allt saman.” Ég reyndi að tala hægt og rólega en um leið varð ég að reyna að æsa hann einhvern veginn upp og fá hann til að gera mistök. “Ég sem hélt að þú værir snarklikkaður. Reyndar held ég að þú sért það. Þú ert bara lítill karl sem girnist litlar brúnar stelpur. Barnaníðingur og öfuguggi. Það er það sem þú ert.”

Mér til furðu varð hann ekki reiður. Ekki einu sinni æstur heldur fór hann að hlæja. “Þú ert ágætur aulinn þinn. Þetta var mjög góð ræða hjá þér en ef þú heldur að þú getir komið mér úr jafnvægi með því að kalla mig öfugugga þá þarftu að rifja upp það sem þú lærðir í lögguskólanum. Nema þetta sé það sem þið snillingarnir lærið þar?”

Ég sagði ekkert enda vissi ég ekki hvað ég átti að segja. Ég hefði getað lagst á hnén og farið að gráta. Grátbeðið mér griða, en það kom ekki til greina. Ef ég átti að deyja þarna þá vildi ég deyja uppréttur og með reisn.

“Ég ætla að gefa þér eitt tækifæri. Einn lítinn séns á að bjarga þínu auma lífi.”

Ég trúði varla því sem ég heyrði. Ætlaði hann virkilega að hætta við að skjóta mig? Fengi ég mitt forskot eftir allt saman? Eins og Lára hafði fengið?

Svarið sem ég fékk var bylmingshögg með byssuskafti á milli herðablaðanna svo að ég hrasaði fram fyrir mig og féll á grúfu ofan í holuna. Ég sneri mér snöggt á bakið og ætlaði að rísa upp en fékk þá yfir mig hrúgu af frosinni mold.

“Þú færð tækifæri til að grafa þig upp.” Hann mokaði meiri mold yfir mig og ég gat ekki betur heyrt en hann væri hlæjandi.

“Þú getur þá alltaf huggað þig við að hafa fengið tækifæri, lögguauli.” Ég fékk aðra gusu af mold yfir mig.

Sextugasti og fyrsti kafli

Georg nauðhemlaði á veginum um leið og hann kom auga á bimman þar sem hann stóð fyrir utan veg. Úlfar, sem hélt að þetta væri sitt síðasta, opnaði annað augað þegar hann áttaði sig á því að Volvoinn var ekki í lausu lofti á hraðferð niður gljúfur eða út í skurð.

“Erum við komnir?” Stundi hann.

“Já. Þetta er bíllinn hans Axels.

Úlfar losaði af sér öryggisbeltið og steig skjálfandi á beinunum út úr bílnum.

“Ég ætla bara að láta þig vita það að annað hvort keyri ég sjálfur til baka eða ég geng.”

“Fínt, þú gengur þá.” Georg gekk upp að bimmanum og leit inn í hann. “Hann er ekki hérna.”

“Eigum við ekki að kalla eftir aðstoð?”

Georg hugsaði sig um í stutta stund. “Jú kallaðu eftir aðstoð frá Selfossi og segðu þeim að kalla út björgunarsveitina.”

“Ertu viss? Hvað ef Axel situr núna inni í eldhúsi á einhverjum bóndabænum hér í nágrenninu og úðar í sig kræsingum?”

“Hann væri búinn að láta okkur vita ef svo væri.”

“Já líklega?” Úlfar gekk að Volvonum opnaði farþegahurðina og teygði sig í talstöðina. “Sérðu þarna!” Honum varð litið yfir bílinn og til himins. “Er þetta ekki reykur?”

Georg sneri sér við. “Jú. Það er kviknað í einhversstaðar.” Hann hljóp að Volvonum og settist undir stýri. Úlfar settist í farþegasætið og festi á sig öryggisbeltið.

“Ætlaðir þú ekki að ganga?” Georg leit glottandi á Úlfar um leið og hann setti gírstöngina í drive.

“Æi láttu ekki svona. Keyrðu af stað,” hreytti Úlfar út úr sér. Georg spólaði af stað og tók stefnuna í áttina að reyknum. Hann hafði ekki hugmynd um hvernig hann færi að því að komast þangað. Það varð bara að koma í ljós þegar hann nálgaðist. Úlfar var þegar byrjaður að tala í talstöðina.

“Miðstöð, miðstöð. 541 óskar eftir tafarlausri aðstoð.” Hann sleppti taltakkanum á talstöðinni og sneri sér að Georg.

“Hvar erum við eiginlega?”

“Segðu þeim að fara upp Heklubrautina. Við látum þá vita nákvæma staðsetningu þegar við sjáum einhver bæjarnöfn hérna.

“Miðstöð, 541 hérna aftur. Við óskum tafarlausrar aðstoðar upp Heklubraut að rótum Heklu. Það er eldfjallsins Heklu. Það er kviknað í einhverju hérna. Sendið slökkvilið og lögreglu á staðinn. Yfir.”

“Þú ert búin að standa þig vel Elísabet.”

“Þakka þér fyrir.”

“Það var rétt hjá þér að ganga frá löggustelpunni. Virkilega vel hugsað hjá þér.”

“Þakka þér fyrir.”

“Ég vona bara að þú hafir gengið þannig frá hlutunum að hún finnist aldrei?”

“Hún finnst aldrei. Aldrei. Aldrei.”

“Gott. Gafstu henni sama eitrið?”

“Nei. Ég svæfði hana bara. Kuldinn drepur hana örugglega.”

“Ertu viss?”

“Já. Hún deyr úr vosbúð og síðan brennur hún í helvíti.” Elísabet glotti.

“Frábært. Þú ert snillingur Elísabet.”

“Þakka þér fyrir. Ég reyni mitt besta.”

“Núna þurfum við bara að halda áfram þar sem frá var horfið.”

“Já.”

“Hvað erum við búin að losa okkur við marga?”

“Ég veit ekki? Næstum því hundrað hugsa ég?”

“Frábært. Þú ert frábær.”

“Þakka þér fyrir.”

“Þú manst það Elísabet að ef þú ert einhvern tímann í vafa þá talar þú bara við mig. Þú mátt vekja mig hvenær sem er. Þú veist það?”

“Já ég veit það.”

“Gott. Farðu nú að vinna. Við heyrumst síðar.”

“Já. Gerum það.” Elísabet brosti framan í spegilinn, skvetti smávegis af köldu vatni framan í sig og gekk út af baðherberginu.

Gamla steinhúsið var alelda þegar Georg og Úlfar óku upp að því. Eldtungurnar stóðu út um alla glugga og upp úr þakinu sem var að hruni komið. Georg snaraðist út úr bílnum og hljóp að húsinu en varð frá að hverfa vegna hita og reyks. Hann bölvaði upphátt og sparkaði í frosna jörðina. Það var ekkert sem hann gat gert. Óvissan nagaði hann að innan. Óvissan um besta vin hans og vinnufélaga. Var hann inni í húsinu? Lá hann kannski meðvitundarlaus og beið eftir því að einhver kæmi að bjarga sér? Georg gat ekki annað en vonað að Axel væri einhvers staðar langt í burtu. Kannski var hann eftir allt saman í kaffi hjá einhverjum bóndanum í nágrenninu eða í einhverjum af þeim fjölmörgu sumarhúsum sem voru í grenndinni. Innst inni var Georg samt nokkuð viss um að þessi húsbruni hefði eitthvað með hvarf Axels að gera. Það var meira en lítið undarlegt að það kæmi upp eldur í gömlu húsi sem var í nágrenni við þann stað sem bíl Axels var lagt. Húsi sem var greinilega farið í eyði fyrir löngu síðan.

Georg hljóp til baka að Volvonum. Ef Axel væri að brenna með þessu húsi þá var öruggt að morðinginn var einhvers staðar nálægt. Það þurfti að loka öllum nálægum vegum strax.

Sextugasti og annar kafli

Það var öruggt að ég var ekki mikill slagsmálahundur og búinn að gleyma flest öllum brögðunum sem voru kennd í lögregluskólanum? Miðað við atburði síðustu mánaða þá þurfti ég líklega á einhvers konar uppfærslu að halda eða einfaldlega upprifjunarkennslu í sjálfsvörn. Ég hafði látið leiða mig sem lamb til slátrunar en slátrarinn hafði ekki klárað sitt verk. Ekki einungis var gröfin sem hann hafði tekið mér grunn heldur var moldin frosin og laus í sér og með því að hreyfa mig eins mikið og ég gat á meðan moldin sem hann mokaði ofan í gröfina huldi mig, náði ég að mynda smá holrúm umhverfis mig. Einhvern veginn tókst mér síðan að snúa mér sitt á hvað í gröfinni og koma þannig jarðveginum undir mig smátt og smátt. Einbeitingin var algjör. Minn tími var ekki kominn. Ég átti eftir að sjá dóttur mína vaxa úr grasi. Fylgjast með og taka þátt í öllum þeim merkilegu atburðum sem hún átti eftir að upplifa í lífinu. Ég var fjandakornið rétt nýfarinn að kynnast henni og það var ekki nokkur möguleiki á því að ég ætlaði að gefa hana upp á bátinn núna. Hugsunin um hana gaf mér aukinn kraft og þá orku sem ég þurfti til að komast að lokum upp á yfirborðið.

Ólöf sá ekki neitt og hún náði varla andanum. Hvíta lakið sem var ofan á henni var gegnblautt af raka og svita og hún var dösuð og máttlaus í öllum líkamanum. Eftir stutta stund fór sjónin að venjast myrkrinu og hugsunin fór að skýrast. Hún mundi eftir Elísabetu og því þegar hún skvetti einhverju framan í hana. Það sem gerðist eftir það var í þoku. Ólöf mundi ekki neitt frá því að hún fékk vökvann framan í sig. Umhverfis hana var kalt stál á allar hliðar. Hún fann það og gat þreifað á því. Skelfingin sem innilokunarkenndin magnaði smátt og smátt upp var mikil. Fyrst kallaði hún á hjálp, síðan hrópaði hún og að lokum hreinlega trylltist hún. Hún lamdi og sparkaði allt í kringum sig án afláts þangað til eitthvað lét undan. Kalt og ferskt loft barst inn í líkklefann og hún náði að ýta sér með höndunum út úr honum og velta sér ofan af borðinu og niður á gólf.

Ég veit ekki hvað ég lá lengi hreyfingarlaus hálfur ofan í moldinni og hálfur uppi á yfirborðinu. Áreynslan við að komast upp úr gröfinni hafði verið næstum ómannleg og ég gat með engu móti skilið hvernig mér hafði tekist það. Ég var ekki sterkur og úthaldið var lélegt en samt hafði mér tekist hið ómögulega. Mér tókst síðan loks að krafsa mig upp úr gröfinni og staulast á fætur. Ég saknaði frakkans míns og þeirrar hlýju sem hann hefði veitt mér á þessari stundu en þegar ég hugsaði mig betur um var kannski eins gott að ég var bara á skyrtunni. Ég hefði aldrei komist upp á yfirborðið ef ég hefði verið í frakkanum þannig að í raun átti ég honum líf mitt að launa. Ég staulaðist af stað og ákvað að fara þá leið sem mér fannst skynsamlegt að fara á þessari stundu. Ég vissi ekkert hvert hún myndi leiða mig. Kannski beint í flasið á morðingjanum? Kannski var hann einhvers staðar í felum að fylgjast með mér í gegnum riffilsjónauka með puttann á gikknum? Tilbúinn að veita mér náðarskotið. Skjóta lambið og ljúka verkinu sem hann hafði ekki klárað. Ég varð að fylgja jeppatroðningnum þó að hann leiddi mig mögulega aftur til morðingjans. Það var eina færa leiðin.

Sextugasti og þriðji kafli

“Ertu viss um að hún sé dauð? Ertu viss um að þú hafir svæft hana nógu vel? Þú verður að vera viss? Var líkklefinn ekki örugglega í lagi? Var hann ekki nógu kaldur? Þú verður að vera viss? Þú mátt ekki gera mistök? Ertu viss? Ertu viss? Ertu alveg viss?”

“NEI! Ég er ekki viss,” æpti Elísabet reiðilega.

“Ha? Hvað meinarðu?” Alfreð læknir leit upp úr Morgunblaðinu með undrunarsvip á andlitinu.”

“Fyrirgefðu. Ég var bara að tala við sjálfa mig.” Elísabet brosti vandræðalega og stóð upp frá borðinu sem hún hafði setið við inni á kaffistofunni. “Ég þarf að skjótast.” Hún flýtti sér út af kaffistofunni og bölvaði í hljóði. Hún varð að vera viss. Mistök voru eitthvað sem hún hafði ekki efni á og þegar hún hugsaði málið betur þá hafði hún gleymt að athuga hitastigið í klefanum sem hún hafði sett Ólöfu inn í. Hún hefði átt að drepa löggutíkina strax. Alveg eins og hún gekk frá Sigurði lækni. Elísabet þreifaði á ytri vasanum á sloppnum sínum og fullvissaði sig um að sprautan væri á sínum stað. Hún ætlaði að klára málið og í þetta skipti var Detrotoxin í sprautunni. Það myndi enginn taka eftir því. Ólöf yrði brennd næsta morgunn hvort eð er og enginn myndi nokkurn tímann finna tangur né tetur af henni.

“Ertu viss um að það hafi enginn verið inni í húsinu?” Spurði Georg slökkviliðsstjóra slökkviliðs Árnessýslu.

“Já. Við erum búnir að fara um allt. Það var enginn inni í þessu húsi eftir að eldurinn kom upp.”

Georg þakkaði slökkviliðsstjóranum fyrir og gekk aftur að Volvonum þar sem Úlfar stóð og virti fyrir sér brunarústirnar.

“Það var enginn inni í húsinu.”

“Nú. Það er mikill léttir.”

“Við verðum að halda áfram að leita. Ég finn það á mér að Axel er hér einhversstaðar.” Georg leit hugsandi í kringum sig.

“Finnurðu það á þér?”

“Já ég finn það á mér. Hann er hér í nágrenninu.”

Úlfar leit á Georg hugsandi á svip.

“Ég hef alltaf óskað mér þess að vera svona skyggn. Sjá hluti fram í tímann.”

“Skyggn. Ég er ekki skyggn.” Georg var hvumsa á svipinn.

“Varstu ekki að segja það?”

“Nei. Ég sagði að ég fyndi á mér að hann væri á ferli hérna í nágrenninu.”

“Þá ertu skyggn.”

“Nei ég er ekki skyggn. Ertu að grínast? Finnur þú aldrei neitt á þér?”

“Ha. Jú stundum þegar ég fæ mér bjór.”

“Ég er ekki að meina þannig. Georg var orðinn pirraður. “Ég var að meina hvort þú fyndir aldrei neitt á þér eins og til dæmis að það eigi eftir að snjóa eða rigna eða eitthvað svoleiðis?”

“Nei ekki svo ég muni eftir.” Úlfar var sakleysið uppmálað. “Ég skil samt núna hvað þú ert að tala um. Ég hélt að þú værir að meina að Axel væri vofa eða draugur á sveimi hér í kring um okkur og þess vegna spurði ég hvort þú værir skyggn.”

“Þú ert að grínast?”

“Já ég er að grínast.” Úlfar skellti upp úr. “Eigum við ekki að fara að leita?”

“Þú varst ekki að grínast?” Georg leit rannsakandi augum á Úlfar. “Þú hélst að ég væri að tala um afturgöngur eða eitthvað slíkt.”

“Hvað er það?”

“Hvað er hvað?”

“Afturgöngur? Er það eitthvað sem smalar fara aftur í?”

“Þú ert ekki í lagi.”

“Jú. Í alvöru Georg. Hvað eru afturgöngur?”

“Ég er farinn.” Georg gekk af stað í átt að næsta lögreglubíl, sem var lagt rétt hjá þeim.

“Ekki láta svona.” Úlfar elti og það var þrjóskusvipur á andliti hans. Eins og á þrjósku og forvitnu barni. “Segðu mér það Georg.”

“Draugar,” kallaði Georg aftur fyrir sig.

“Draugar. Já auðvitað.” Úlfar skellti upp úr. “Ég fattaði það ekki strax.”

“Þú ert að grínast?”

“Já.”

Sextugasti og fjórði kafli

Ég var algerlega áttavilltur og var við það að örmagnast af þreytu og kulda. Tíu til fimmtán metrar og síðan þurfti ég að stansa og hvíla mig í smástund áður en ég lagði aftur af stað. Einn fótur fram fyrir hinn og bannað að setjast eða leggjast niður. Það var það sem skipti öllu máli. Ekki gefast upp og ekki setjast niður. Ég var farinn að skipa fótunum fyrir upphátt eins og leikfimikennari í ham þegar ég skyndilega hrasaði niður á holóttan malarveg. Mér hafði tekist það. Ég hafði komist út á veg. Þá var bara að fara í rétta átt. Átti ég að fara til hægri eða vinstri. Sennilega í þá átt sem bílhljóðið kom úr. Það hækkaði hratt og áður en ég vissi lýstu sterk bílljós upp veginn fyrir framan mig og blinduðu mig í leiðinni. Miðað við styrkleika ljóssins og vélarhljóðið þá var um stóran bíl að ræða. Gat verið að ég hafi gengið beint í flasið á morðingjanum?

Ólöfu leið eins og hún væri drukkin. Herbergið hringsnerist fyrir augunum á henni og ógleðin ólgaði í maganum. Engu að síður tókst henni að komast á fætur með því að styðja sig við hilluna úr líkskápnum. Næsta verkefni var að komast út úr herberginu, en Ólöf hafði ekki hugmynd um hvort hún gæti opnað það innanfrá ef hún á annað borð kæmist að hurðinni. Hún gekk rólega af stað og með mikilli einbeitingu náði hún að komast að hurðinni, opna hana og ganga fram á litla ganginn. Henni gekk betur að komast út hann þar sem hún gat stutt sig við annan vegginn á leiðinni. Framundan var hurðin fram á sjúkrahúsganginn og út í frelsið.

Elísabet tók stigana á leiðinni niður í kjallarann. Hún var einbeitt á svip með samanbitnar varir og tók eitt þrep í einu. Um leið og síðasta þrepið var að baki tók hún á rás inn mannlausan ganginn í kjallaranum og beina leið að hurðinni á líkhúsinu. Þrátt fyrir asann var hún róleg. Salla róleg og handviss um að það væri ekkert sem hún né neinn annar gæti gert fyrir Ólöfu úr þessu. Hún var án efa kalin í hel í líkskápnum enda átti hitastigið að vera nálægt frostmarki.

“Tékkaðir þú ekki á hitastiginu þegar þú varst búin að ganga frá löggunni inn í klefa Elísabet?”

“Nei. Til hvers?”

“Til þess að vera viss stelpa. Þú verður að vera viss.”

“Ég var og er viss. Löggan er inni í skápnum og hún er örugglega dauð.”

Elísabet opnaði hurðina inn á líkhúsganginn og gekk að hurðinni við endann á honum. Henni til mikillar furðu og gremju var hurðin opin og ólæst.

“Ég sagði þér það stelpa. Þú verður að vera viss.”

Elísabet þurfti ekki að ganga að líkklefanum sem hún hafði sett Ólöfu inn í til að sjá að hún var horfin á braut. Skápurinn var opinn og hilluborðið útdregið.

“Djöfullinn. Helvítis…” Elísabet þuldi upp öll blótsyrðin sem hún kunni.

“Þú verður að finna hana. Strax. Það þýðir ekkert að hanga hér og bölva.”

“Ég veit það.” Elísabet rauk af stað. “Hún hefur ekki komist langt. Ekki miðað við það lyfjamagn sem ég dældi í hana.

“Þú verður að finna hana núna. Og þú verður að þagga niður í henni. Annars er úti um okkur. Skilurðu það? Skilurðu það?”

“Það þarf að kemba hraunið alveg frá veginum og upp fyrir sumarhúsin.” Georg stóð yfir landakorti sem lá útbreitt ofan á húddinu á Volvonum. Allt í kringum hann voru menn frá lögreglunni og björgunarsveitinni. “Er eitthvað að frétta af þyrlunni? Er vitað hvenær hún fer í loftið?”

“Hún var að leggja af stað frá Reykjavíkurflugvelli,” svaraði einn af lögreglumönnunum.

“Gott. Þeir sem ekki ganga hraunið þurfa að leita á svæðinu hér í kringum húsið. Það er möguleiki á því að hann hafi meitt sig, lent í gjótu eða eitthvað?”

“Ég held að það sé lang líklegast að hann hafi villst í hrauninu,” sagði einn björgunarsveitarmannanna. “Það er mjög auðvelt að villast þar. Meira að segja fyrir vana menn.”

“Allt í lagi. Við skulum beina mestri athyglinni að því svæði,” sagði Georg.

“Hann er fundinn!” Það var lögregluþjónn sem stóð afsíðis upp við einn lögreglubílinn sem kallaði. Hann hélt á talstöðvarhljóðnema í annarri hendi. “Þeir eru á leiðinni með hann niður á sjúkrahús.”

“Guði sé lof,” hugsaði Georg með sér. “Er allt í lagi með hann?” Kallaði hann til lögregluþjónsins.

“Ég veit það ekki,” svaraði lögregluþjónninn. Ég veit aðeins að hann er á lífi.”

Georg varpaði öndinni léttar og sneri sér að Úlfari. “Við skulum drífa okkur af stað.”

“Hvað með bílinn hans Axels?”

“Já ég var búinn að gleyma honum” Georg sneri sér að lögregluþjóninum með talstöðvarhljóðnemann. “Getið þið séð um að koma bílnum með kranabíl í bæinn?”

“Já. Viltu fá hann á lögreglustöðina?

“Það væri fínt, þakka þér fyrir:”

Georg og Úlfar köstuðu þakklætiskveðju yfir hópinn áður en þér settust inn í Volvoinn og óku af stað.

Sextugasti og fimmti kafli

Veiðimaðurinn ók bakleið í gegnum Galtalæk og komst þannig út á þjóðveg. Þessi leið var aðeins lengri og vegirnir lélegri á löngum kafla en það var nauðsynlegt fyrir hann að taka ekki neina áhættu. Það gat vel verið að lögreglan færi að grennslast fyrir um Axel og þá var betra að vera ekki í nágrenninu. Annars var hann ánægður með daginn fyrir utan það að hafa þurft að kveikja í húsinu sem var farið að verða honum kært. Þar hafði hann átt afdrep og samastað fyrir sjálfan sig og svörtu druslurnar og aumingjana. Ef helvítis löggan hefði ekki farið að álpast þarna uppeftir. Ef hann hefði ekki tekið áhættuna með stelpudrusluna sem slapp frá honum. Ef hann hefði bara kálað henni eins og hinum í stað þess að fara að leika sér að henni. Ef,ef,ef. Þá væri húsið enn til staðar og engin lögregla á hælum hans. Ef hún var þá á hælum hans? Hann mætti fyrsta lögreglubílnum áður en hann kom að afleggjaranum á Flúðir, þeim næsta um mínútu síðar og rétt á eftir fylgdu tveir slökkviliðsbílar. Það var naumast að það voru lætin. Einhver hafði vaknað við eldinn í gamla húsinu? Það yrði örugglega allt brunnið inni í því þegar þeir kæmu á staðinn. Öll sönnunargögn orðin eldi að bráð. Ekkert eftir nema brunnar sperrur og sviðnir veggir. Passaði ágætlega við umhverfið hugsaði veiðimaðurinn með sér. Húsið var jú á Hekluslóðum og það hét Eldur. “Kveikjum eld, kveikjum eld, kátt hann brennur…. “ Hann raulaði lagið með sjálfum sér og velti möguleikunum fyrir sér. Átti hann að svipast um á Selfossi á leiðinni heim? Athuga hvort það væri einhverja bráð að finna þar? Kvótinn var ekki fullur ennþá svo að hann átti verk að vinna. Selfoss, Hveragerði eða Reykjavík. Hann hafði ekki hreinsað neitt til í Hveragerði Kannski var það staðurinn? Var ekki fullt af svörtu pakki þar líka? Það var eins og maurar úti um allt og fjölgaði sér eins og kanínur. Þokkaleg blanda það. Veiðimaðurinn ákvað að svipast aðeins um í Hveragerði.

Ólöfu var flökurt og sviminn var svo mikill að hún átti erfitt með gang og varð að styðja sig við veggi og húsgögn á leiðinni um ganga Landspítalans. Einhvern veginn tókst henni þó að rata upp úr kjallaranum og inn á ganginn sem lá að útidyrunum á jarðhæðinni. Það var enginn á ferli, enginn sem gat stutt hana eða hjálpað henni að komast í síma. Gangurinn var langur, nokkur hundruð metrar að útidyrunum og litla herberginu þar sem vaktmennirnir sátu og horfðu á sjónvarpið á milli þess sem þeir opnuðu dyrnar fyrir starfsfólki og þeim gestum sem áttu erindi á Landspítalann seint á kvöldin og á nóttunni. Ólöfu fannst hún vera stödd í miðri martröð þar sem langir gangar breyttust í drullusvað. Hvert skref varð erfiðara og erfiðara eins og einhver ósýnilegur kraftur væri að reyna að koma í veg fyrir að hún kæmist á leiðarenda. Henni tókst þó loks eftir mikið erfiði að komast að klefanum þar sem vaktmaðurinn sat. Hún bankaði í gluggann sem skildi að ganginn og herbergið.

“Hjálp. Hjálp, kallaði hún þvoglumæltum rómi.

Vaktmaðurinn reis strax á fætur og gekk að kringlótta opinu sem var á glugganum.

“Er eitthvað að vinan? Hvert ertu að fara?” Hann mældi hana út frá hvirfli til ylja og leist greinilega ekki á það sem hann sá. Ólöf hafði heldur ekkert verið að velta því fyrir sér hvernig hún leit út, en fötin hennar voru öll úr lagi gengin og krumpuð eins og hún hefði sofið í þeim.

“Viltu hringja strax á lögregluna..” Hún þurfti að gera hlé á máli sínu. Hafði hreinlega ekki orku til að klára það sem hún þurfti að segja.

“Lögregluna?” Vaktmaðurinn hnyklaði brýrnar. “Ertu sjúklingur hér? Kom eitthvað fyrir?”

“Nei ég er lögreglan.”

“Ert þú lögreglan?”

“Já. Ólöf frá lögreglunni. Viltu hringja strax.”

“Þarna ertu þá Ólöf mín. Ég er búin að leita að þér um allt.”

Það var sem kalt vatn rynni niður bakið á Ólöfu. Hún þekkti þessa rödd og fallega andlitið á bak við hana. “Hringdu núna.” Hún leit biðjandi á vaktamanninn.

“Þetta er allt í lagi,” sagði Elísabet vingjarnlega. Hún brosti sínu blíðasta til vaktmannsins. “Hún var á leiðinni í aðgerð. Er svolítið ringluð í kollinum eftir kæruleysissprautuna.”

“Nei. Nei. Hjálpaðu mér.” Það var grátkökkur í málrómi Ólafar. “Hringdu strax á lögregluna.”

“Farðu bara að horfa á sjónvarpið,” sagði Elísabet við vaktmanninn. “Ég sé um þetta.”

“Ertu viss?” Vaktmaðurinn leit hugsandi á svip á Elísabetu og Ólöfu til skiptis. “Á ég að hringja upp á deild? Á hvaða deild er hún?”

“Nei ég sé um hana. Ég er læknirinn hennar.” Elísabet sýndi vaktmanninum starfmannaspjaldið sitt.

“Ég veit hver þú ert,” svaraði vaktmaðurinn. Hann sneri sér við og gekk út úr vaktherberginu um hurð baka til.

“Það er best fyrir þig að hlýða mér Ólöf. Annars verður þetta bara erfiðara og sársaukafyllra fyrir þig,” hvæsti Elísabet í eyra Ólafar.

“Láttu mig vera helvítið þitt.” Ólöf lét sig síga niður á gólf enda var það það eina sem hún gat gert. Hún hafði eytt þeirri litlu orku sem hún hafði átt eftir í að komast þangað sem hún var og nú gat hún ekki meira. Ekkert eftir nema ógleði og svimi.

“Lyfin eru ennþá að virka Ólöf. Það er í raun ótrúlegt að þú skulir vera með meðvitund,” sagði Elísabet. “Ég ætla að sækja hjólastól fyrir þig. Ekki láta þér detta neitt í hug á meðan.” Hún snerist á hæli en rakst þá næstum á vaktmanninn sem kom hálf hlaupandi til þeirra ýtandi hjólastól á undan sér.

“Mér datt í hug að þér veitti ekki af smá aðstoð?”

Elísabet brosti fallega. “Einmitt það sem mig vantaði. Hjólastóll. Ertu til í að hjálpa mér að lyfta henni upp í hann?”

“Ég kom nú eiginlega með hann til þess,” svaraði vaktmaðurinn. “Ég skal lyfta henni ef þú styður við stólinn á meðan.”

Hann gekk að Ólöfu og greip með báðum höndum undir handarkrika hennar.

“Nei. Slepptu mér,” skældi Ólöf án þess að geta veitt nokkuð viðnám. “Hringdu á lögregluna. Gerðu það. Hringdu á lögregluna.”

Vaktmaðurinn lyfti Ólöfu auðveldlega upp í stólinn. “Hvað er hún alltaf að tala um lögregluna?” Hann leit spyrjandi á Elísabetu. “Kom eitthvað fyrir?”

“Nei, hún er bara ekki með sjálfri sér. Lyfin hafa stundum þessi áhrif á fólk,” sagði hún brosandi við vaktmanninn. „Það fyllist einhverju ofsóknarbrjálæði.“

“Jæja. Ég vona að hún róist. Hún er ansi skelkuð. Eins og hún sé hrædd?”

“Þetta verður allt í lagi. Þakka þér fyrir hjálpina.” Elísabet sneri stólnum og flýtti sér af stað. Vaktmaðurinn var farinn að spyrja of nærgöngulla spurninga.

“Á ég ekki að hringja upp á deild og láta þá senda einhvern á móti þér?” Kallaði hann á eftir Elísabetu. “Á hvaða deild ertu aftur?”

“Nei takk. Við björgum okkur.”

Vaktmaðurinn stóð og fylgdist með Elísabetu keyra Ólöfu út ganginn uns þær hurfu fyrir hornið á enda hans.

Sextugasti og sjötti kafli

Ég rankaði við mér þar sem ég lá á sjúkrabörum aftan í sjúkrabíl á leið til Reykjavíkur með sjúkraflutningamann við hliðina á mér. Fyrst hélt ég að ég væri aftur lentur í klónum á morðingjanum en áttaði mig fljótt, þegar ég hafði náð að líta í kringum mig, að svo var ekki.

“Hvar er ég? Hvert erum við að fara.”

“Ó, þú ert vaknaður.” Sjúkraflutningamaður tók strax um úlnliðinn á mér til að athuga púlsinn. “Hvernig líður þér?”

“Ekki vel. Svona eins og að hafa verið grafinn undir tonni af sandi.”

“Ég skil það. Þú varst ansi kaldur og þrekaður þegar þú fannst.”

“Hvar er ég?”

“Þú ert í sjúkrabíl á leiðinni til Reykjavíkur. Við erum að fara fram hjá Hveragerði sýnist mér. Reyndu nú að hvíla þig.”

“Hvíla mig? Er ég alvarlega slasaður?”

“Ég held ekki. Ég vona ekki. Það þarf samt að rannsaka þig betur.” Sjúkraflutningamaðurinn brosti hughreystandi til mín.

“Rannsaka mig. Það er enginn tími til þess.” Ég reyndi að setjast upp en um leið og ég lyfti höfðinu fann ég fyrir svima og ógleði. “Ég þarf að komast í síma.”

“Liggðu kyrr,” skipaði sjúkraflutningamaðurinn. “Þú hefur nægan tíma til að tala í síma þegar þú ert búinn að ná þér.”

“Ég hef ekki tíma til að liggja hérna. Hvar er sími? Ég þarf að komast í síma.”

“Ég er ekki með síma hérna aftur í ,” laug sjúkraflutningamaðurinn sem ætlaði sér ekki að gefa neitt eftir. “Þú getur örugglega komist í síma um leið og það er búið að rannsaka þig á sjúkrahúsinu.”

“Ertu til í að gera eitt fyrir mig?”

“Það fer eftir því hvað það er.”

“Hringdu í neyðarlínuna fyrir mig og biddu þá um að koma skilaboðum til Georgs Guðlaugssonar hjá lögreglunni.”

“Hvaða skilaboðum?”

“Láttu segja honum að hann sé á hvítum amerískum sendiferðabíl.”

“Að hver sé á hvítum sendiferðabíl? Georg Guðlaugsson?”

“Nei.” Ég hristi höfuðið óþolinmóður á svip, “Það á bara að segja þetta við hann. Að hann sé á litlum hvítum sendiferðabíl.

Ég lokaði augunum til að reyna að losna við ógleðina og svimann. Það var nokkuð ljóst að ástand mitt var verra en ég hafði haldið. Ég heyrði þegar sjúkraflutningamaðurinn kom skilaboðunum frá mér áleiðis.

Þrátt fyrir að hafa tekið ákvörðun um að nóg væri komið í bili, ákvað veiðimaðurinn að aka einn hring um Hveragerði. Kannski átti hann eftir að koma við þar síðar þó að það væri ólíklegt. Litlir bæir eins og Hveragerði voru ekki heppilegir staðir til þeirra veiða sem hann stundaði. Áhættan að því að einhver sæi hann var of mikil. Nú var tími til þess að slaka aðeins á og njóta árangursins og þess usla sem honum hafði tekist að valda í samfélaginu. Allir fréttatímar í útvarpi og sjónvarpi voru fullir af fréttum um morðin á tröppum Háskólans. Fjöldinn allur af fólki, syrgjandi ættingjar og vinir hafði stillt upp blómum og kertum við tröppurnar til að tjá samúð sína. Veiðimanninum fannst ekki mikið til þess koma. Bölvaður útlendinga eftirapaháttur. Íslendingar sáu það í sjónvarpinu þegar blóm voru lögð á staði þar sem fólk var drepið og auðvitað þurftu þeir að apa það eftir. Við þurftum að vera eins. Gera eins og allir hinir úti í heimi. Árangurinn var samt óumdeilanlegur. Fólk var óttaslegið. Sérstaklega fólk af erlendum uppruna sem hópaðist í alla viðtalsþætti í útvarpi og sjónvarpi talandi um kynþáttahatur á Íslandi og sumir gengu jafnvel svo langt að heimta lögregluvernd. Nú var tækifæri. Veiðimaðurinn vissi að það var nú eða aldrei. Hann fengi smá tíma til að slaka á áður en hann hæfist handa á ný. Járnið varð að hamra á meðan það var heitt og hann vissi nákvæmlega hvar hann ætlaði að hamra það.

“Georg. Þetta er stjórnstöð.”

“Georg hérna.”

“Ég er með skilaboð til þín,” sagði karlmannsröddin sem ómaði í talstöðvarhátalaranum í Volvonum. “Hann er á hvítum amerískum sendiferðabíl.”

“Ha. Hver?”

“Þetta eru skilaboðin,” sagði röddin. “Hann er á litlum hvítum amerískum sendiferðabíl.”

Georg leit undrandi á Úlfar sem var jafn undrandi á svipinn. “Hvaðan koma þessi skilaboð?”

“Þau eru frá Axel. Náðirðu þessu?”

“Já. Takk fyrir.”

“Hann hlýtur að eiga við þann sem ég held að hann eigi við?” Georg leit á Úlfar

“Morðingjann?”

“Já.”

“Það þýðir að hann hefur séð hann og bílinn sem hann er á?”

“Eða hann hefur verið í bílnum hjá honum?”

“Já. Þá hefur hann líka séð hann.”

“Morðingjann?”

“Já.”

“Að sjálfsögðu. Ef hann var með honum í bílnum.”

“Ég var að segja það.”

“Nei ég sagði það.”

“Ókei. Skiptir engu.” Georg tók hljóðnemann á talstöðinni og bar hann upp að vörunum. “Stjórnstöð. 541 hérna. Við þurfum að láta lýsa eftir bifreið.”

“541. Stjórnstöð hérna. Í sambandi við hvað er það?”

“Það er í sambandi við stúlknahvörfin,” sagði Georg. “Það þarf að senda út tilkynningu til allra bíla að svipast um eftir hvítum sendiferðabíl.”

“Hvítum sendiferðabíl? Ertu með númerið á bílnum eða einhver einkenni?”

“Nei. Lítill amerískur eru einu einkennin. Láta það fylgja með að viðkomandi getur verið vopnaður og hættulegur.”

“Vopnaður og hættulegur?”

“Já.”

“Kem þessu út.”

“Takk fyrir. Yfir og út.”

Georg var varla búinn að leggja hljóðnemann frá sér þegar gemsinn hans fór að hringja á fullu. Hann sá að það var einhver á lögreglustöðinni sem var að reyna að ná í hann.

“Georg.”

“Georg? Baldur hérna.”

“Sæll Baldur.”

“Er það rétt sem ég heyri að þú sért að láta lýsa eftir bifreið morðingjans?”

“Já það er rétt.”

“Þið eruð sem sagt komnir á sporið? Hvernig vitið þið á hvernig bíl hann er?”

“Það komu skilaboð um það frá Axel. Hvítur amerískur sendiferðabíll”.

“Nú? Ertu búinn að heyra í Axel? Hvar er hann?”

“Hann er í sjúkrabíl á leiðinni niður á spítala.”

“Hvert fer hann? Í Fossvoginn?”

“Nei mér skilst að hann fari á bráðamóttökuna við Barónsstíg? Við erum að minnsta kosti á leiðinni þangað.”

“Ég hitti ykkur þar.”

“Allt í lagi.”

Georg kom gemsanum aftur fyrir í jakkavasanum sínum og leit á Úlfar sem sat stjarfur í framsætinu við hliðina á honum og starði út um framrúðuna.

“Er ekki allt í lagi með þig?”

“Hvítur sendiferðabíll.” Sagði Úlfar án þess að líta á Georg.”

Georg leit af Úlfari og út um framrúðuna á Volvonum þar sem hvítur bakhluti á Dodge Ram sendiferðabíl nálgaðist óðfluga.

Sextugasti og sjöundi kafli

Ólöf reyndi margsinnis að rísa upp úr stólnum en Elísabet ýtti henni jafnharðan niður í hann aftur. Þær nálguðust líkhúsið óðfluga. Ólöf var enn máttlaus og ringluð og gat með engu móti barist á móti. Hún var samt ekki tilbúin að gefast upp og einsetti sér að berjast á móti Elísabetu á meðan hún gæti lyft litla putta. Elísabet ók hjólastólnum ákveðið að hurðinni á líkhúsinu, opnaði hana og dró hjólastólinn með Ólöfu á eftir sér inn ganginn og inn í herbergið við enda hans.

“Hélstu virkilega að þú kæmist undan?” Hún hristi höfuðið með vanþóknunarsvip á andlitinu og gekk síðan að borðinu við útvegginn í herberginu.

“Þú sleppur ekki með þetta. Þeir vita hvar ég er og eru örugglega á leiðinni hingað núna.”

Elísabet sneri sér við og brosti framan í Ólöfu. Hún hélt á sprautu í annarri hendi.

“Þeir hafa ekki hugmynd um hvar þú ert. Ef svo væri þá væru þeir komnir.”

“Hvað ertu búin að gera við mig? Hvað er í sprautunni? Þú kemst ekki upp með þetta.”

“Ég þarf að ljúka því sem ég kláraði ekki áðan. Þú finnur ekki fyrir neinu.”

“Af hverju ertu að þessu? Þú veist að það er best fyrir þig að gefa þig fram núna. Þú kemst ekki upp með að drepa lögregluþjón.”

Elísabet sótti stól sem var undir borðinu og fékk sér sæti. Hún var örugg með sig og viss um að Ólöf væri enn það veikburða vegna áhrifa deyfilyfjanna að hún gæti ekkert gert. “Það sem ég er að gera er þjóðþurftarmál.”

“Er það þjóðþurftarmál að drepa löggur?”
“Ég var nú ekki að tala um það.” Elísabet skellti upp úr en varð síðan alvarleg á svip. “Ég geri gamla fólkinu greiða. Lina þjáningar þess og um leið spara ég samfélaginu gríðarlega peninga.”

“Lina þjáningar þess? Þú átt við að þú myrðir það miskunnarlaust.”

“Nei, ég lina þjáningar þess. Allt er þetta gamalt og einmana fólk sem hefur ekkert til að lifa fyrir og er ekkert annað en baggi á samfélaginu.”

“Ekkert til að lifa fyrir. Þannig að þú ein ákveður hver hafi eitthvað til að lifa fyrir og hver ekki?”

“Það má segja það.” Elísabet brosti og reis upp af stólnum. “Þetta er dásamlegt líf.”

“Þú ert ekkert annað en geðsjúkur morðingi.” Ólöf varð að reyna að teygja tímann eins mikið og hún gat í von um að ná að safna nægum kröftum til að sleppa frá Elísabetu. “Þú drepur gamalt fólk sem sumt hvert elskar að lifa og vera til. Bestu tímar ævinnar eru oft efri árin.”

“Það er bara kjaftæði. Þetta fólk hefur ekkert til að lifa fyrir. Það vaknar til að borða og taka lyfin sín og fer síðan aftur að sofa. Veistu hvað sjúkrahúsvist fyrir eitt gamalmenni kostar þjóðfélagið? Ég ætti að fá Fálkaorðuna fyrir það sem ég er búin að gera.” Svipurinn á andliti Elísabetar var geðveikislegur. Augnaráðið í galopnum augunum var tryllt og varirnar samanbitnar eins og þráðbeint strik.

“Þú ert geðbiluð tík. Það er það sem þú ert. Ólöf glotti hæðnislega.

“Þegiðu. Haltu kjafti. Ég er ekki geðveik.” Elísabet gekk að Ólöfu með sprautuna mundaða í annarri hendi. Það var þá sem Ólöf ákvað að láta til skarar skríða. Um það bil þegar Elísabet nálgaðist hana og átti sér einskis ills von, lét Ólöf sig renna niður úr hjólastólnum. Eldsnöggt krækti hún með hægri fæti aftan í vinstri kálfa Elísabetar. Hún kippti fætinum síðan snöggt að sér þannig að Elísabet missti jafnvægið og féll aftur fyrir sig. Elísabet fálmaði með höndunum út í loftið og reyndi að ná jafnvægi með því að standa upp. Við það hrasaði hún lengra afturábak og skall með hnakkann í borðbrúnina á borðinu við útvegginn í herberginu. Ólöfu til mikils léttis féll Elísabet rænulítil út á hlið á gólfinu og lá þar hreyfingarlaus.

Sextugasti og áttundi kafli

“Djöfullinn.” Veiðimaðurinn bölvaði upphátt og barði fast í stýrið á sendibílnum. Ómerkti lögreglubílinn var kominn upp að hlið hans með blikkandi blátt ljós í framglugganum og mjóslegið andlit mannsins sem sat í farþegasætinu á bílnum æpti til hans einhverjar skipanir sem hann heyrði ekki hverjar voru. Veiðimaðurinn vissi að hann varð að stöðva sendibílinn. Kannski var þarna einungis um venjubundið eftirlit að ræða? Hann gaf stefnuljós, sveigði út í kant og hægði ferðina jafnt og þétt þar til bílinn nam staðar. Gat verið að þeir vissu ekki hver hann væri? Var hann með brotið afturljós eða ónýta peru? Það gat varla verið að lögreglumenn á ómerktum lögreglubíl færu að stöðva hann út af brotnu afturljósi? Hann leit í hliðarspegilinn og sá risavaxinn karlmann stíga út úr Volvonum sem var lagt í vegarkantinn aftan við sendibílinn. Hann kannaðist við þennan náunga. Hafði séð hann áður út við háskólann rétt eftir að hann hafði stútað svörtu druslunum. Gat það verið að þeir vissu hver hann væri ? Hvernig í ósköpunum höfðu þeir komist að því? Það vissi enginn neitt og hann hafði ekki skilið neina slóð eftir sig. Án frekari umhugsunar skellti hann gírstönginni á sendiferðabílnum í afturábak gír og steig bensíngjöfina í botn. Möl og grjót þyrluðust upp úr vegarkantinum og börðu botninn á sendibílnum um leið og hann rauk af stað. Afturábak. Risavaxni lögreglumaðurinn henti sér til hliðar en hinn var hvergi sjáanlegur. Líklega var hann ennþá inni í Volvonum sem næstum lyftist upp að aftan við höggið og hentist lengra út í vegarkantinn þar til hann valt á hliðina. Án þess að líta upp, skellti veiðimaðurinn gírstönginni í drive og steig bensíngjöfina í botn í annað sinn. Hvíti sendibíllinn spólaði af stað og jók hraðann jafnt og þétt í áttina að Hveradölum.

Kannski hafði Úlfar náð að halda Volvonum á réttum kili eða þá að þyngdarpunkturinn hafði ekki náð nógu hátt? Georg var ekki viss en hann var þakklátur fyrir að bíllinn hafði ekki farið á hvolf heldur á hliðina út fyrir veg. Framendinn var stórskemmdur og heit gufan frá fossandi kælivatninu liðaðist út í andrúmsloftið.

“Er allt í lagi með þig?” Kallaði Georg þegar hann kom að bílnum.

“Ég held það.” Úlfar hafði náð að klöngrast yfir framsætið í Volvonum og var kominn hálfur út um bílstjórahurðina.

“Varstu búinn að kalla niður á stöð?”

“Ég var í talstöðinni þegar hann bakkaði á mig. Jesús minn góður Guð.” Úlfar fikraði sig titrandi og skjálfandi niður á veginn og þreifaði sig allan með báðum höndum.

“Náðirðu númerinu?”

“Ég var að fara að skrifa það niður. Ég náði því ekki.”

“Djöfullinn.”

“Ég man það hins vegar.”

Georg brosti. “Glæsilegt. Hringdu strax og láttu setja upp vegartálma á öllum leiðum héðan til Reykjavíkur og eins fyrir austan. Hann gæti tekið upp á því að snúa við og fara Þrengslin.” Það var ekki að sjá á Georg að hann væri skelkaður eftir þessa lífsreynslu. “Ég ætla að hringja í Baldur á meðan. Ég sá helvítið. Ég sá framan í helvítið.”

“Er það. Hvernig lítur hann út?”

“Hann er þrekinn og sköllóttur.”

“Og?” Úlfar beið spenntur á svip.

“Ekkert og. Hann er þrekinn og sköllóttur.”

“Ekkert meira? Stórt nef, lítið nef, útstæð eyru og svoleiðis?”

“Bara svona venjulegt andlit.”

“Jesús minn. Þú varst nánast við hliðina á honum.” Úlfar færði sig til að hleypa fólksbíl framhjá.

“Ég veit það. Ég man bara ekki eftir því hvernig hann leit út,” hreytti Georg út úr sér. “Það gerðist allt svo hratt. Við vitum þó að hann er sköllóttur.”

“Já það eru mjög fáir sköllóttir menn á Íslandi,” sagði Úlfar í lágum hljóðum með hæðnistón. “Sköllóttir menn með venjuleg andlit. Það var eins gott að ég náði númerinu.” Hann gekk að Volvonum og tók gemsann upp úr vasanum. Sem betur fer var ágætt farsímasamband uppi á Hellisheiði.

Það var ekki oft sem jafnvægi veiðimannsins var raskað en nú var honum brugðið. Hann hafði frekar átt von á því að mæta langömmu sinni á náttkjólnum uppi á miðri Hellisheiði en að vera stöðvaður af ómerktum lögreglubíl. Hann varð að hugsa hratt og finna leið út úr þeim ógöngum sem hann var kominn í. Það var öruggt að lögreglan myndi setja upp vegartálma fyrir ofan Rauðavatn og líklega austanmegin líka. Í raun var hann eins og rotta í búri. Hann var kominn upp á topp brekkunnar fyrir ofan Litlu Kaffistofuna og enn var hann ekki búinn að taka ákvörðun um framhaldið. Hvað átti hann að gera? Gat hann farið upp í Bláfjöll og gengið þaðan yfir til Hafnarfjarðar? Nei þeir myndu líklega sjá fyrir því eins og öðru. Öll sund virtust lokuð þangað til hann tók eftir litlum japönskum fólksbíl sem var lagt í bílastæði við Litlu Kaffistofuna. Kannski var þarna komið tækifærið sem hann þurfti? Kannski var þetta holan sem rottan gat skriðið í gegnum til að losna úr búrinu?

Jónína hafði stoppað við litlu kaffistofuna til að fara klósettið. Hún átti við sífelld þvagblöðruvandamál að stríða, þjáðist af þvagleka og krónískum sýkingum og gat þess vegna varla ferðast neitt að ráði. Þetta vandamál hafði fylgt henni alla tíð frá því hún náði sjötugsaldrinum og hvorki sýkla- né jurtalyf höfðu hjálpað henni að vinna bug á þessu vandamáli. Hún var hálfpartinn búin að sætta sig við þetta ástand og þakkaði í raun fyrir hvern dag sem hún þurfti ekki að setja á sig bleiu. Þegar sá dagur kæmi þá ætlaði Jónína einfaldlega að halda sig heima. Þetta kvöld var hún að koma úr heimsókn frá vinkonu sinni sem bjó í Hveragerði og var seinna á ferð en hún hafði ætlað sér. Það var svo gaman að tala og þá var auðvelt að gleyma því hvað tímanum leið. Auðvitað var Litla Kaffistofan síðan lokuð og harðlæst þegar Jónína kom að henni svo að ekki var um annað að ræða fyrir hana en að bjarga sér á gamla mátann á bak við hús. Þrátt fyrir aldurinn og vandamálið með blöðruna var Jónína stálslegin að öðru leiti með næstum fulla heyrn og sjón sem hver miðaldra manneskja hefði verið sátt við. Hækkandi vélarhljóðið barst henni að eyrum á sömu stundu og hún hysjaði upp um sig buxurnar. Bíl var ekið inn á bílastæðið við kaffistofuna. Jónína vonaði að þarna væru hvorki eigandi kaffistofunnar né lögreglan á ferð. Það var víst bannað með lögum að pissa úti og það var eitthvað sem Jónína vildi ekki þurfa að svara fyrir. Hún flýtti sér fram fyrir húsið og gekk eins hratt og hún gat í áttina að bílnum sínum, án þess að líta upp. Það var best fyrir hana að láta sem minnst á sér bera.

“Halló. Fyrirgefðu. Geturðu nokkuð aðstoðað mig aðeins?”

Jónína var komin að bílstjórahurðinni og velti því fyrir sér hvort hún ætti ekki að sleppa því að svara og setjast bara inn í bílinn og keyra í burtu. Hún leit upp og í áttina sem kallið kom úr.

“Hvað segirðu? Hvað vantar þig aðstoð með?” Kallaði hún á móti.

“Ég er vandræðum með bílinn og mig vantar far í bæinn. Ert þú að fara til Reykjavíkur?”

“Já.” Jónína var hikandi. Maðurinn sem sat inni í hvíta sendibílnum virtist vera einn á ferð og miðað við útlitið á bílnum sem var stórskemmdur að aftan, gat vel verið að hann þyrfti aðstoð.

“Má ég kannski sitja í hjá þér?” Maðurinn, sem var kominn út úr bílnum, gekk hægt í átt til hennar.

“Ha, jú ætli það ekki. En bara niður í Árbæ. Ég má ekki vera að því að keyra þig lengra. Er það í lagi?”

“Já það er fínt. Ég ætla að sækja dótið mitt.” Maðurinn snerist á hæli, opnaði hliðarhurðina á sendibílnum og tók stóra og aflanga tösku út úr honum.

Jónína settist undir stýri og startaði bílnum í gang í þann mund sem maðurinn opnaði afturhurðina og settist í aftursætið.

“Hvað kom fyrir bílinn hjá þér, vinur?”

“Hann kælir ekki. Ég held að það sé vatnskassinn?”

“Jónína leit í baksýnisspegilinn um leið og hún bakkaði út úr stæðinu. “Gastu ekki hringt eitthvað eftir aðstoð?”

“Ég þurfti þess ekki af því þú varst hérna á nákvæmlega réttum tíma.” Það var eitthvað í málrómi mannsins sem fékk blóðið til að frjósa í æðum Jónínu. “Núna þarftu bara að gera nákvæmalega eins og segi amma mín og þá á allt eftir að ganga eins og í sögu.”

Jónína leit aftur í baksýnisspegilinn og hrökk við þegar hún sá ógnarstóran veiðihnífinn sem maðurinn beindi að henni.

Sextugasti og níundi kafli

Ólöf fann að hún var öll að styrkjast. Hugsunin var skýrari og ógleðin hafði minnkað. Hún treysti sér samt ekki til þess að takast á við Elísabetu sem lá vönkuð og hálf meðvitundarlaus á gólfinu í líkgeymsluherberginu. Það var bara tímaspursmál hvenær hún myndi vakna til fullrar meðvitundar og þá varð Ólöf að vera komin eins langt í burtu og mögulegt var. Hún skreið á fjórum fótum út úr herberginu og fram á ganginn og velti því fyrir sér hvort hún ætti að fela sig inni í einhverju af hinum herbergjunum á ganginum? Hún ákvað að taka ekki áhættuna á því þar sem hún vissi ekki hvað þau höfðu að geyma. Kannski voru þetta einhverskonar krufningastofur eða litlir kælar af einhverju tagi. Hún skreið þess í stað að hurðinni við enda gangsins og var búin að opna hana til hálfs þegar hún heyrði geðveikislegt öskur fyrir aftan sig.

Ég var reiður þegar ég vaknaði og áttaði mig á því að ég hafði ekki sofnað af sjálfsdáðum í sjúkrabílnum. Ég lá í sjúkrarúmi úti á gangi á Landspítalanum við Hringbraut og það voru tvær konur að stumra yfir mér. Önnur var í hvítum sloppi en hin í blárri bómullarpeysu og með fallega andlitið hennar Sigrúnar.

“Sigrún? Hvað er að gerast? Hvar er ég?”

“Sæll elskan. Þú ert á Landspítalanum. Sjúkrabíllinn var að koma með þig.”

“Af hverju man ég ekki eftir því að hafa komið hingað? Hvað gerðist?”

“Slakaðu á Axel minn. Sjúkraflutningamaðurinn gaf þér eitthvað svo að þú myndir sofa.”

“Andskotinn. Ég má ekkert vera að því að hvíla mig. Ég þarf að fara strax niður á stöð.” Ég ætlaði að setjast upp en konan í hvíta sloppnum ýtti mér aftur niður með aðstoð Sigrúnar.

“Vertu rólegur vinur. Við þurfum að bíða eftir lækninum.” Konan var alvarleg á svip. “Hann er að skoða myndirnar.”

“Myndirnar? Hver ert þú? Hvaða myndir?”

“Ég er sjúkraliði hér á bráðamóttökunni.”

“Þú ert búinn að fara í röntgen og fleiri rannsóknir,” sagði Sigrún um leið og hún strauk mér blíðlega um höfuðið. “Við erum að bíða eftir lækninum.”

“Ég trúi þessu ekki. Andskotinn. Lánaðu mér símann þinn Sigrún. Ég þarf strax að ná í Georg.”

“Hann er á leiðinni hingað. Þú getur talað við hann þegar hann kemur. Slakaðu bara á og segðu mér frá því sem gerðist.”

Ég ákvað að hlýða Sigrúnu.

Lögreglubíllinn sem sótti Georg og Úlfar ók rakleitt með þá að Litlu Kaffistofunni þar sem hvíti sendibílinn hafði fundist yfirgefinn. Þrátt fyrir að ökumaður sendibílsins væri á bak og burt og væntanlega nú þegar kominn í gegnum vegatálma lögreglunnar, var fundur bílsins gríðarlega mikilvægur þáttur í leitinni að morðingjanum.

“Ertu til í að aðstoða mig við að skoða bílinn aðeins að innan,” spurði Georg Úlfar þar sem þeir stóðu hlið við hlið við sendibílinn. “Kannski er eitthvað inni í honum sem getur hjálpað okkur að komast að því hvert hann fór héðan?”

Úlfar setti á sig einnota gúmmíhanska og opnaði hliðardyrnar að burðarrými sendibílsins. “Hver sagðirðu að væri skráður eigandi bílsins?”

“Það er einhver Karl Jónsson á Neskaupsstað,” svaraði Georg. Hann opnaði bílstjórahurðina og settist undir stýri. “Það er eins og það sé nýbúið að þrífa hann að innan?”

“Já. Hann er líka tandurhreinn hérna afturí,” sagði Úlfar. “Fyrir utan þessa moldugu malarskóflu.”

“Skóflu.” Georg sneri sér við í sætinu og leit afturí á skófluna sem Úlfar hélt á. “Passaðu að hreifa ekki við moldinni sem er á henni. Tæknideildin þarf að rannsaka hana.”

Úlfar kinkaði kolli og lagði skófluna varlega frá sér á gólfið í sendibílnum. “Er tæknideildin á leiðinni?”

“Jú þeir ættu að fara að koma. Annars verður bíllinn örugglega fluttur í bæinn. Þeir skoða hann ekki hér.”

“Nei líklega ekki?” Úlfar steig út úr bílnum og renndi hliðarhurðinni aftur. “Eigum við ekki að drífa okkur í bæinn? Það er ekkert meira sem við getum gert hérna.”

“Jú ætli það sé ekki best?” Georg steig út úr bílnum og skellti hurðinni á eftir sér. Hann leit í kringum sig út í myrka nóttina. “Ætli hann sé þarna úti einhversstaðar?”

“Það væri óskandi.” Úlfar gekk af stað í átt að lögreglubílnum. “Hann frís þá í hel, en það er auðvitað fínt.”

“Ég veit það ekki.” Georg var hugsi á svip þegar hann settist inn í lögreglubílinn. “Ég vil láta efla gæslu hér á svæðinu þangað til við finnum hann. Best væri að hafa bíl hér við kaffistofuna öllum stundum.”

“Það er bíll að koma hingað að austan,” sagði lögregluþjónninn sem sat undir stýri á lögreglubílnum. “Þeir ætla að vakta svæðið.”

“Það er örugglega nauðsynlegt,” sagði Georg hugsi á svip. Hann tók hljóðnemann á talstöðinni og bar hann upp að munninum. Það þurfti að koma lýsingunni á morðingjanum til skila í alla lögreglubíla. Hann var sköllóttur og þrekinn með venjulegt andlit.

Ég tók mér góðan tíma í að segja Sigrúnu frá því hvernig morðinginn hafði náð að handsama mig og að þeirri stundu þegar ég var að krafsa mig upp úr gröfinni sem hann hafði grafið mig lifandi í. Hún hlustaði á mig án þess að grípa frammí fyrir mér og þegar ég hafði lokið við frásögnina tók hún utan um mig án þess að segja orð. Mér finnst gott að láta taka utan um mig. Hlýjan frá Sigrúnu streymdi í gegnum mig og ég lokaði augunum sæll og afslappaður. Alveg þangað til Georg, Úlfar og Baldur birtust við endann á sjúkrarúminu.

“Ef maður lítur af þér eitt augnablik þá endarðu á sjúkrabörum í faðminum á fallegu kvenfólki.” Georg glotti til mín og skellti hramminum á öxlina á mér. “Hvernig hefurðu það kallinn?” Hann kyssti Sigrúnu á kinnina og Baldur fylgdi í kjölfarið. Úlfar lét sér nægja að kinka kolli brosandi.

“Mér líður bara vel. Ég er tilbúinn að fara héðan en verð víst að bíða eftir leyfi.”

“Það borgar sig ekki að flana að neinu Axel minn. Þú getur fengið bakslag ef þú ferð of snemma af stað.”

“Það er nú ekki eins og ég hafi lent í fellibyl,” sagði ég. “Mér líður vel og ég ætla ekki að vera hér lengur en nauðsynlegt er.”

“Hvaða vitleysa er þetta í þér maður,” sagði Georg. “þú hvílir þig hérna í nótt. Ef þú verður fram yfir heimsóknartíma á morgun þá græðirðu kannski nokkra blómvendi og konfektkassa?”

Ég gretti mig framan í Georg og sneri mér að Baldri. “Hvað hefur gerst síðan ég datt út?”

“Það er heilmikið. Er ekki best að þú byrjir á því að segja okkur hvað kom fyrir þig og síðan getur Georg uppfært stöðuna fyrir þig.”

Ég leit á þau eitt af öðru. “Það er eitthvað sem vantar. Georg og Úlfar eru hérna og ég auðvitað líka.”

“Hvað ertu að tala um?” Spurði Georg.

“Hvar er Ólöf?“

“Ólöf!” Það var skrítinn svipur á andliti Georgs. Hann leit á Úlfar “Veist þú eitthvað um hana?”

“Nei ekki neitt. Ég hef ekkert heyrt frá henni.”

“Úlfar. Ertu til í að hringja í hana fyrir mig. Hún er alltaf með gemsann á sér. Miðað við þá reynslu sem ég lenti í þá vil ég vita hvar allir eru niðurkomnir.”

“Eru þetta ekki óþarfa áhyggjur?” Spurði Georg. “Ólöf er örugglega heima hjá sér að hvíla sig?”

“Hún var hérna á spítalanum þegar ég talaði síðast við hana,” sagði ég. “Það er orðið ansi langt síðan. Hefur hún ekki haft samband við neinn ykkar?”

“Ekki við mig og ekki við Úlfar,” svaraði Georg.

“Ekki við mig heldur,” svaraði Baldur.

“Það er slökkt á símanum hennar eða hann er utan svæðis,” sagði Úlfar um leið og hann gekk frá gemsanum sínum ofan í jakkavasann.

“Ertu ekki til í að kanna það fyrir mig hvenær hún fór héðan Úlfar? Vaktmaðurinn frammi við innganginn getur örugglega hringt upp á deild fyrir þig?”

“Jú ekkert mál.” Úlfar snerist á hæli og hvarf sjónum fyrir hornið á ganginum.

“Jæja.” Georg var forvitnin uppmáluð. “Út með það. Hvar hefur þú eiginlega verið?”

Ég sagði þeim frá því sem fyrir mig hafði komið.

Sjötugasti kafli

“Ekki er hún lágvaxin með dökkt hár?”

“Jú það passar.” Úlfar stóð fyrir utan klefa vaktmannsins. “Sástu þegar hún fór? Manstu nokkuð um hvaða leiti það var?”

Vaktmaðurinn varð vandræðalegur á svipinn. “Er hún örugglega lágvaxin með dökkt hár? Svolítið stórgerð í andliti og á leið í aðgerð?”

“Ef þú ert að tala um nefið hennar já. Hún er með stórt nef.” Úlfar hvessti augun á vaktmanninn. “Hvaða aðgerð ertu að tala um? Hún var ekki á leiðinni í neina aðgerð svo ég viti til.”

Vaktmaðurinn varð skömmustulegur á svipinn og andlit hans blóðrautt. “Hún var hér áðan og hún var á leið í aðgerð. Að minnsta kosti eftir því sem læknirinn sem kom að sækja hana sagði mér. Sagðistu vera frá lögreglunni?”

“Já ég er frá lögreglunni í Reykjavík.” Úlfar tók lögregluskírteinið sitt upp úr jakkavasanum og lagði það upp að glerinu á vaktherberginu. “Hvað ertu að bulla um lækni og aðgerð. Komdu þessu út úr þér maður.” Úlfar var orðinn reiður og áhyggjufullur.

“Það er best að ég komi fram til þín,” sagði vaktmaðurinn. “Það er ómögulegt að tala í gegnum þetta gler.” Hann sneri sér við og gekk út úr herberginu. Úlfar beið tvístígandi á meðan og reyndi að halda ró sinni.

“Sko, hún kom hingað til mín og bað mig um að hringja á lögregluna,” sagði vaktmaðurinn sem var kominn fram á gang til Úlfars.

“Og hvað?”

“Hún var undir áhrifum einhverra lyfja og það var varla hægt að skilja hvað hún sagði. Síðan kom læknirinn á eftir henni.”

“Hvaða læknir?”

“Ég veit að hún heitir Elísabet og er á 29D.”

“Hvað gerðist? Þú hefur sem sagt ekki hringt á lögregluna?”

“Nei, Elísabet læknir sagði mér að hún hefði stungið af rétt áður en hún átti að fara í aðgerð og væri ekki með réttu ráði út af lyfjunum sem hún hafði fengið. Svo ég lánaði henni hjólastól til að koma stúlkunni aftur upp á deild.”

“Guð minn góður.” Úlfar gekk fast upp að vaktmanninum. “Áttarðu þig á því að stúlkan sem var að biðja þig um hjálp er lögreglukona sem var að rannsaka dauðsföll hér á spítalanum. Hún var ekki á leiðinni í aðgerð.”

“Nei ég vissi það ekki,” stamaði vaktmaðurinn. “Ég fór bara eftir því sem læknirinn sagði.”

“Við þurfum að finna hana strax. Ég vona að við séum ekki orðnir of seinir?” Úlfar leit inn eftir ganginum. “Sástu hvert þær fóru?”

“Nei. Ég sá á eftir þeim fyrir hornið á ganginum.”

“Þú verður að hringja á allar deildir og láta leita að henni. Eru ekki fleiri vaktmenn hérna?”

“Jú.”

“Sendu þá strax að leita. Það þarf að leita um allan spítalann þangað til þær finnast. Þú veist hvernig þær líta út?”

“Já.”

“Og ef þessi læknir kemur hingað þá hleypirðu henni ekki út,” sagði Úlfar um leið og hann hljóp af stað inn ganginn. Gemsinn var þegar kominn upp að eyra hans og hann beið eftir að Georg svaraði.

Ólöf var búin að halda hurðinni svo lengi að hún var hætt að finna fyrir fingrunum sem voru krepptir utan um handfang hurðarinnar. Henni fannst sem heil eilífð hefði liðið og hún vissi að fljótlega yrði hún að sleppa takinu og taka því sem koma skyldi. Eftir að hafa kallað á hjálp aftur og aftur hafði hún ákveðið að hætta því og spara kraftana. Það var enginn á ferli þarna niðri og enginn sem myndi heyra í henni þótt hún kallaði helmingi hærra. Nú var það bara spurningin hvort geðbilaði læknirinn hefði gefist upp? Hvort hún væri sofnuð eða hreinlega dauð? Ólöf vonaði það síðara þó að hún vissi innst inni að það væri borin von. Elísabet beið örugglega rétt fyrir innan dyrnar eftir rétta tækifærinu. Atlögurnar sem Elísabet hafði gert að hurðinni voru örugglega hátt í tíu talsins en Ólöf hafði staðist þær allar. Með því að spyrna með fótunum í gólfið og halda á móti með höndunum hafði henni tekist að halda hurðinni lokaðri. Krafturinn í Elísabetu hafði reyndar verið slíkur að Ólöf hafði verið við það að gefast upp nokkrum sinnum. Hún fann að hún var að styrkjast og hún var líka orðin reið og pirruð. Hvað var hún, lögreglukonan eiginlega að gera? Fela sig fyrir horaðri kerlingu sem hafði ekkert annað en litla plastsprautu að vopni. Nei ekki lengur. Ólöf sleppti takinu á hurðinni og steig nokkur skref afturábak og til hliðar. Elísabet myndi ekki koma henni á óvart aftur. Það var útilokað. Ólöf ákvað að stíga varlega eitt skref í einu, afturábak í burtu frá líkgeymslunni, þangað til hún væri komin nógu langt í burtu til að snúa sér við og byrja að hlaupa. Hún var komin um þrjá metra afturábak þegar hurðin opnaðist rólega og Elísabet steig fram, yfirveguð að sjá og með glott á vörum.

Hún gekk rólega en ákveðið í átt að Ólöfu án þess að segja orð.

“Ég vara þig við. Ef þú kemur nær þá get ég ekki tekið ábyrgð á því að meiða þig ekki,” Ólöf reyndi að vera eins ógnvekjandi og hún gat.

Elísabet skellti upp úr. “Þú heldur að ég sé hrædd við þig stelpubjáni. Það ert þú sem ættir að vera hrædd.”

“Hrædd við hvað? Hrædd við þig?” Það hnussaði fyrirlitlega í Ólöfu. “Þú ert bara heigull sem sprautar gamalt fólk þegar það veit ekki af. Þegar það getur ekki varið sig.”

Elísabet hló aftur um leið og hún lyfti hægri hendi sem hún hafði falið fyrir aftan bak. “Ég ákvað að sleppa sprautunni í þetta skipti og ganga almennilega frá þér. Láta þig kveljast vel og lengi.”

Hnífurinn sem Elísabet hélt á leit eins út og þeir skurðhnífar sem Ólöf hafði svo oft séð í sjónvarpinu. Ef þessi var eitthvað í líkingu við þá hnífa þá vissi Ólöf að hann var flugbeittur og stórhættulegur. Átti hún að hlaupa og reyna að komast þannig undan? Hún var eiginlega í vonlausri aðstöðu.

Sjötugasti og fyrsti kafli

Veiðimaðurinn trúði ekki því sem hann las. Þetta gat ekki verið rétt! Hlaut að vera einhver villa eða hreinlega röng frétt? Hann skipti um flipa í netvafranum og fór inn á visi.is. Um leið og síðan birtist á skjánum fyrir framan hann sá hann flennistóra fyrirsögnina blasa við sér efst á síðunni. “Lögreglumaður finnst eftir mikla leit við Heklurætur.” Síðan fylgdi stutt frétt um yfirmann lögreglurannsóknarinnar á “negrastúlkna hvarfinu” og hvernig hann hafði fundist illa á sig kominn á reiki á sveitavegi við Heklurætur. Þetta gat ekki staðist. Hvernig í ósköpunum hafði hann komist undan? Upp úr gröfinni og niður á veg. Veiðimaðurinn skellti skjánum á fartölvunni aftur og bölvaði upphátt.

“Er allt í lagi með þig elskan”?

Hann bölvaði aftur en nú í hljóði. Auðvitað þurfti kerlingadruslan að fara að skipta sér af honum.

“Já það er allt í lagi með mig, Missti bara bók í gólfið.”

“Ertu ekki að koma í háttinn?” Kona veiðimannsins opnaði hurðina inn í litla herbergið þar sem hann sat í hægindastólnum sínum með fartölvuna í kjöltunni.

“Jú ég fer að koma.” Hann brosti og reis upp úr stólnum. “Ég ætla bara að ganga frá tölvunni og síðan kem ég inn í rúm.”

“Allt í lagi. Hún sneri sér við í dyrunum en hætti síðan við að ganga út úr herberginu og sneri sér aftur að honum. “Var dagurinn slæmur?”

“Nei. Af hverju spyrðu?”

“Þú ert eitthvað svo trekktur.”

“Nei ég er bara þreyttur. Farðu inn í rúm. Ég skal slökkva áður en ég kem.”

“Allt í lagi.” Hún sneri sér aftur við og gekk út úr herberginu. “Mundu að athuga hvort útidyrnar séu ekki læstar,” kallaði hún aftur fyrir sig.

“Já.” Veiðimaðurinn slökkti ljósin í herberginu og gekk inn á herbergisganginn. Honum var órótt og hann var ósáttur við sjálfan sig. Líklega var best að fara að sofa og safna kröftum fyrir næsta dag. Hann myndi þurfa á þeim að halda.

Elísabet sveiflaði hnífnum í átt að Ólöfu. Svipurinn á andliti hennar var geðveikislegur. Augun uppglennt og starandi og munnurinn samanbitinn. Ólöf færði sig fimlega undan og bakkaði upp að öðrum veggnum á ganginum. Hún var búin að ná fullum líkamsstyrk og var tilbúin að takast á við Elísabetu. Elísabet breytti takinu á hnífnum, sem hún hélt á í hægri hendi, í stingstöðu. Hún rak upp öskur og æddi að Ólöfu með hnífinn á lofti. Ólöf greip með annarri hendi utan um úlnlið hægri handar Elísabetar og sló hana eins fast og hún gat í andlitið með hinni. Höggið virtist ekki hafa nein áhrif á Elísabetu fyrir utan blóðtaum sem myndaðist við vinstra munnvik hennar.

“Þú slærð eins og krakki,” hvæsti hún. Hún greip með vinstri hendi um háls Ólafar og keyrði hana upp að veggnum.

Ólöf átti í vök að verjast. Hún hélt ennþá um hægri hönd Elísabetar og sló hana aftur og aftur í andlit og búk. Það var engu líkara en höggin gæfu Elísabetu meira afl. Ólöf fann að hún gat ekki haldið hnífnum frá sér mikið lengur og tak Elísabetar á hálsi hennar hertist smátt og smátt.

Ég fylgdist með þegar Georg svaraði í gemsann sinn og sá hvernig andlit hans hvítnaði upp. “Hvað ertu að segja?” Stamaði hann. “Er hún í hættu? Hvar? Hvenær? Allt í lagi.” Hann sleit símtalinu.

“Einhver læknir á 29D er með Ólöfu. Við verðum að finna hana strax.”

“Ha? Læknir? Hvað ertu að tala um?” Ég var sestur upp í rúminu.

“Einhver Elísabet varnaði henni útgöngu af spítalanum áðan og tók hana með sér. Ólöf var undir áhrifum einhverra lyfja.”

“Elísabet! Ég trúi þessu ekki.”

“Þekkirðu hana?”

“Ég hef talað við hana einu sinni eða tvisvar.” Ég lét mig falla aftur niður í rúmið.

“Við þurfum að skipta liði,” sagði Georg. “Baldur. Þú ferð með Sigrúnu með þér upp á deild 29D og leitar að henni þar. Við Úlfar ætlum að leita á öðrum deildum á spítalanum.”

“Er búið að láta starfsfólkið vita?” Spurði Baldur

“Já,” svaraði Georg. Hann flýtti sér af stað inn ganginn á bráðamóttökunni. “Við þurfum að drífa okkur. Megum engan tíma missa.”

“Þú bíður hér á meðan Axel og kallar eftir aðstoð,” sagði Baldur. “Ertu með símann þinn?”

“Nei. Ég er ekki með síma.”

“Taktu minn,” sagði Sigrún. “Ekki vera með neina hetjutilburði Axel. Þú bíður hér á meðan við leitum.”

“Það er ekkert að mér.”

“Ef þú ætlar að láta svona þá verð ég að vera hérna hjá þér og þá get ég ekki hjálpað til við að leita að Ólöfu.”

“Allt í lagi.” Ég var úrillur og pirraður. Mér líkaði það illa að láta koma fram við mig eins og smábarn. “Ég verð kyrr hér.”

Sigrún brosti til mín um leið og þau Baldur flýttu sér af stað út af bráðamóttökunni. Ég beið þangað til þau voru komin í gegnum hurðina við enda gangsins áður en ég settist upp og sveiflaði fótunum yfir rúmstokkinn. Ef Ólöf var í hættu stödd þá ætlaði ég að hjálpa til við að leita að henni. Fyrir utan pínulítinn svima og ógleði þá var ég stálsleginn og til í allt.

Hnífurinn var kominn upp að andliti Ólafar sem hafði orðið að láta sig síga niður á gólf undan atlögu Elísabetar. Með því að halda olnboganum að líkamanum og styðja þannig við höndina tókst henni að halda hnífnum frá sér en hún vissi að það var bara tímaspursmál hvenær hún yrði að gefast upp. Það voru tveir kostir í stöðunni. Annað hvort að sleppa takinu á þeirri hönd Elísabetar sem hélt á hnífnum og leyfa henni að veita sér banasárið eða halda henni þangað til Elísabet næði að kyrkja hana með hinni hendinni. Ólöf velti því fyrir sér hvort væri betra og sársaukaminna. Dauði af völdum köfnunar eða dauði af völdum hnífstungu? Hún leit í augu Elísabetar en sá ekki neitt. Þau störðu til baka uppglennt og líflaus. Eins og það væri enginn á bak við þau. Engin hugsun. Engin meðvitund. Hvað hafði eiginlega komið fyrir þessa konu? Þessa ungu, fallegu og gáfuðu konu? Hún fengi líklega aldrei svör við því?

Hún leyfði honum að taka sig. Áður fyrr hafði tilfinningin þegar hann fékk það hjá konunni sinni verið eins og að fá þrjá rétta í lottói. Svona betra var að fá eitthvað en ekki neitt tilfinning. Nú var tilfinningin meira eins og sú að ná að selja einn poka af hlaupi. Svona allt er hey í harðindum tilfinning. Einu sinni í mánuði, rétt fyrir tíðahvörf, hleypti hún honum upp á sig. Hann fékk að strjúka brjóstin hennar í um það bil hálfa mínútu og kyssa hana þurrum kossi í leiðinni, en síðan varð hann að láta vaða. Hún vildi ekkert fálm og fum. Ekkert óþarfa hjal eða langar strokur. Bara vinda sér í það og drífa það af og helst á sem stystum tíma. Eins og lítill og óreyndur drengur lagðist hann ofan á hana og tróð kónginum inn í þurr sköp hennar. Hann var ofan á en samt var hann á hennar valdi. Hún skipaði honum að drífa sig og hann lagði af stað. Fyrst hægt en síðan jók hann hraðann jafnt og þétt þangað til fullnægingin kom. Máttvana lét hann sig falla aftur á sinn stað í rúminu og í huga sínum sagði hann henni til syndanna. Sagði henni að nú væri nóg komið. Hann myndi ekki sætta sig við svona hjónaband. Hann vildi fá meira. Vildi að hún sýndi sér meiri áhuga og meiri ást. Hann var grimmur. Grimmur og miskunnarlaus og hann krafðist þess að konan hans sýndi honum undirgefni og hlýðni. Sendi honum augnatillit eins og allar konurnar í sjoppunum sem hann heimsótti í vinnunni sinni. Þær brostu til hans. Sumar blikkuðu hann og aðrar gáfu honum hreinlega undir fótinn með því að klæmast við hann. Smátt og smátt breyttust hugsanirnar í reiði. Niðurbælda reiði og niðurlægingu. Hvers vegna sætti hann sig við að láta kúga sig svona á sínu eigin heimili? Hann gæti snúið hana úr hálsliðnum á fimm sekúndum. Snúið hana úr hálsliðnum og grafið hana hjá hinum. Það myndi enginn taka eftir því. Það myndi enginn sakna hennar. Ekki nokkur maður. Hann hallaði höfðinu til hliðar á koddanum og leit á hana. Þarna lá hún, steinsofnuð við hliðina á honum. Hún myndi varla ná að opna augun. Hann færði sig nær henni. Nú var tækifærið.

“Farðu að sofa.”

Hann hrökk við. Hún var ekki sofnuð eftir allt saman.

“Farðu að sofa. Góða nótt.”

“Góða nótt elskan.” Hann lagðist aftur á bakið og pakkaði allri reiðinni og niðurlægingunni djúpt niður í undirmeðvitundina. Hennar tími var ekki kominn en hann myndi koma. Fyrr en seinna.

Sjötugasti og annar kafli

Ég stefndi beina leið niður. Niður í kjallara. Eftir að hafa laumast óséður út af bráðamóttökunni velti ég því fyrir mér hvað ég myndi gera ef ég væri morðóður læknir á sjúkrahúsi og þyrfti að ganga frá einhverjum. Hvar myndi ég gera það? Hvert myndi ég fara? Niðurstaðan var staður þar sem fáir væru á ferli og litlar líkur væru á því að hitta einhvern. Kjallari var slíkur staður og þó að ég hefði ekki hugmynd um það hvort það væri yfir höfuð kjallari á Landspítalanum þá var ég nokkuð viss um að svo væri. Hvar geymdu þeir líkin? Ekki uppi á fimmtu hæð. Þeir færu ekki að geyma líkin á besta stað í húsinu. Þau voru örugglega í kjallaranum. Þar voru allar vélarnar geymdar líka. Fullkominn staður til að drepa einhvern. Ég fór niður tröppurnar eins langt niður og þær náðu og fyrr en varði var ég kominn inn á drungalegan dúklagðan gang með hvítmáluðum veggjum og hurðum hér og þar. Ég tók strikið beint af augum og lagði við hlustir. Heyrði ég ekki daufan óm af öskri? Ég var ekki viss en til öryggis skokkaði ég af stað í þá átt sem hljóðið kom úr.

Svona var það þá að vera stungin með hnífi. Ólöf hafði einu sinni handleggsbrotnað og einu sinni hafði hún látið tannlækninn sinn gera við skemmd í sér án deyfingar. Sársaukinn við að vera stungin með hnífi var verri. Miklu verri. Hnífurinn sem Elísabet hélt á eins og hún væri kraftajötunn stakkst á kaf inn í upphandlegg Ólafar. Elísabet rykkti hnífnum úr sárinu og með viðbjóðslegu glotti þess sem hefur yfirhöndina, hefur náð að kúga einhvern til að fara að sínum vilja, stakk hún Ólöfu aftur. Ólöf veinaði þegar hnífurinn stakkst á kaf rétt fyrir ofan hægra brjóst. Hún reyndi að ýta Elísabetu ofan af sér en það var eins og hún væri tvöhundruð kíló. Þessi granna kona hafði breyst í skrímsli sem var rammt að afli. Elísabet sleppti takinu á hálsi Ólafar og reif í hárið aftan á hnakka hennar. Hún rykkti höfði Ólafar aftur á bak um leið og hún dró hnífinn snögglega úr sárinu á brjóstkassa hennar.

“Þú hefðir átt að drepast í líkgeymslunni tíkin þín.” Andlit Elísabetar var alveg upp við andlit Ólafar sem reyndi ennþá að ýta henni ofan af sér án þess að hafa erindi sem erfiði. “Ég ætla að skera þig eins og ég sker í skorpuna á svínabógi, löggusvín,”

Ólöf gat ekki gert neitt nema beðið þess sem verða vildi. Hún lokaði augunum og bjó sig undir að fá náðarhöggið þegar Elísabet hentist ofan af henni eins og henni væri feykt í burtu af vindhviðu.

“Er allt í lagi með þig? Ólöf! Er allt í lagi með þig?”

Ég beið ekki eftir svari frá Ólöfu heldur steig eitt skref áfram og tók mér stöðu á miðjum ganginum á milli hennar og Elísabetar.

“Þessu er lokið Elísabet. Leggðu hnífinn frá þér á gólfið og leggstu á magann.”

Elísabet sat á gólfinu upp við vegginn hinu megin á ganginum, en þar hafði hún lent eftir að ég dró hana ofan af Ólöfu og sveiflaði henni í burtu.

“Leggðu hnífinn frá þér Elísabet. Það er engin önnur leið út úr þessu fyrir þig,” æpti ég á hana.

Elísabet leit beint í augu mér og heiftin skein úr hverjum andlitsdrætti í andliti hennar. Hún tók hnífinn upp af gólfinu og beindi honum ógnandi að mér.

“Það er hjá þér sem öllu er lokið auminginn þinn.” Hún reis upp af gólfinu með bakið upp að veggnum.

“Leggðu hnífinn frá þér Elísabet.” Ég æpti aftur á hana, aðeins hærra í þetta skipti. “Síðasti séns. Leggðu hnífinn frá þér.”

Um leið og ég var búinn að sleppa orðinu lagði hún til atlögu. Hún öskraði eins og vitfirringur um leið og hún sveiflaði hendinni sem hélt á hnífnum í áttina að mér. Ég náði að sveigja mig afturábak undan hnífsstungunni og greip um leið utan um höndina sem hélt á hnífnum áður en hún náði að gera aðra atlögu. Elísabet náði ekki að beita hinni hendinni og endaði í faðmi mínum í orðins fyllstu merkingu, með bakið að mér. Ég tók hana hálstaki og sveigði höndina sem hélt á hnífnum afturábak þangað til hún missti takið á honum og hann féll á gólfið. Ég átti fullt í fangi með að halda henni fastri, svo mikil var heift hennar. Hún barðist um á hæl og hnakka og það var ekki fyrr en Georg og Úlfar birtust við enda gangsins að ég var viss um að hafa hana undir. Ef ég hefði ekki vitað betur, hefði ég haldið að hún væri karlmaður í dulargervi.

Sjötugasti og þriðji kafli

Ég gat með engu móti komið mér fram úr rúminu fyrr en á hádegi næsta dag. Ég borðaði tvær ristaðar brauðsneiðar, beikon og egg og tók tvær parkódín áður en ég lagðist í stofusófann þar sem ég ætlaði að halda mig þangað til verkjatöflurnar næðu að vinna á beinverkjunum.

“Pabbi lasinn?” Sara kyssti mig á kinnina og klappaði mér blíðlega á kollinn. Hún stóð við hliðina á stofusófanum.

“Nei pabbi er bara þreyttur.” Ég brosti til hennar og strauk henni um kinnina

“Þú ert ekki í neinu ástandi til að fara í vinnuna.” Sigrún stóð í dyragættinni í stofunni alvarleg á svip. “Þú þarft að hvíla þig betur.”

“Hvíla mig! Ég get ekki veitt mér þann munað.”

“Jú þú getur það víst. Þú ert ekki ómissandi Axel. Það er enginn ómissandi.”

“Ég er alltaf að segja honum þetta en það er eins og að tala við ljósastaur.” Mamma kom stormandi inn í stofuna. “Komdu Sara mín. Það er kominn hádegismatur.”

“Hafi ég einhvertímann verið ómissandi þá er það núna,” sagði ég ákveðinn. “Ég talaði við morðingjann. Sá hann augliti til auglitis.”

“Nú. Hvernig lítur hann út?” Sigrún gekk inn í stofuna og settist í hægindastól á móti sófanum sem ég lá í.

“Hann er stór og mikill.”

“Stór og mikill?”

“Já.”

“Og hvað? Hvernig andlit er hann með? Stórt nef? Lítið? Dökkhærður? Ljóshærður?”

“Hann var með grímu.”

“Einmitt. Þú veist sem sagt ekki hvernig hann lítur út? Bara að hann er stór og sterkur?”

“Ég þarf samt að fara niður á stöð. Þú veist það.”

“Þú þarft þess ekki Axel. Þú getur verið heima í einn dag.”

“Það þýðir að ég tapa dýrmætum tíma. Tíma sem hann gæti nýtt sér til að komast undan eða ræna annarri stúlku.”

“Georg getur séð um þetta. Og Úlfar líka. Þú ert ekki ómissandi.”

“Þetta er útrætt mál Sigrún. Ég fer í vinnuna,” Sagði ég ákveðinn á svip. Ég ætlaði í vinnuna hvað sem tautaði og raulaði.

“Eins og ljósastaur,” heyrðist framan úr eldhúsi. “Þú nærð meiri árangri Sigrún mín með því að tala við þuluna í sjónvarpinu.

Sigrún áttaði sig á því að það þýddi ekkert að þvarga um þetta við mig. Ég færi í vinnuna hvort sem henni líkaði betur eða verr.

“Þú ert svo mikill þverhaus Axel,” sagði hún og gretti sig framan í mig.

Ég svaraði engu.

“Ertu búinn að frétta eitthvað af Ólöfu?”

“Ekkert meira en það sem ég fékk að vita áður en við fórum heim í gær. Hún er ekki lífshættulega slösuð og fær líklega að fara heim í dag?”

“Þeir henda nú fólki út af sjúkrahúsunum um leið og þeir eru búnir að sauma sárin saman,” heyrðist aftur frá mömmu. Það var greinilegt að hún heyrði meira en hún vildi viðurkenna.

“En læknirinn. Hún er ekkert smá biluð. Hvað verður um hana?” Spurði Sigrún

Ég leit á hana hugsi á svip. “Við eigum eftir að fá niðurstöðu geðlæknis. Þangað til er hún vistuð á réttargeðdeildinni undir ströngu eftirliti.”

“Hún bullaði bara einhverja vitleysu.”

“Já það var eins og hún væri tvær eða þrjár persónur. Við vissum eiginlega ekki hver hún var þegar við vorum að handjárna hana.”

“Geðklofi eða hvað þessir geðsjúkdómar heita?” Sagði Sigrún. “Aumingja gamla fólkið.”

“Já. Þetta er skelfilegt. Að svona nokkuð skuli geta komið fyrir hér á landi. Það virðist ekki vera neitt eftirlit á sjúkrahúsunum?”

“Það er örugglega erfitt að fylgjast með svona nokkru,” sagði Sigrún. “Hver á að fylgjast með því hvort dauðdagi er eðlilegur eða ekki, annar en læknarnir?”
“Það er spurning?” Ég settist upp í sófanum og sveiflaði fótunum fram á gólf. Beinverkirnir voru horfnir og það var kominn tími til að fara í vinnuna.

Mér fannst það ótrúlega ósvífið af honum að hringja í mig úr mínum síma. Ég var nýkominn á stöðina þegar hann hringdi. Það var engu líkara en hann hafi fylgst með mér, jafnvel beðið eftir mér fyrir utan lögreglustöðina?

“Þú ert eins og köttur. Með níu líf,” sagði hann. “Það voru mistök hjá mér að ganga ekki frá þér áður en ég jarðaði þig.

“Þú hefur rétt fyrir þér þar. Það voru mistök hjá þér, Mikil mistök.”

“Mistök sem ég geri ekki aftur. Áður en þessi dagur er á enda verð ég búinn að grafa þig. Dauðann í þetta skipti.”

Hann sleit símtalinu.

Ég lagði símann frá mér og leit á Georg og Úlfar sem sátu við borðin sín í aðgerðaherberginu.

“Var þetta hann?” Spurði Georg

“Já.”

“Sá er kaldur að hringja hingað.”

“Já og úr mínum síma. Helvítið er með símann minn.”

“Láttu loka honum strax,” sagði Úlfar.

“Nei. Núna vitum við hvernig við náum í hann.”

“Já það er rétt,” svaraði Úlfar. “Við getum látið rekja símann.”

“Hann er örugglega ekki með kveikt á honum nema þegar hann þarf að hringja úr honum.”

“Þá getum við ekki náð í hann,” sagði Úlfar brosandi.

“Nei það er rétt hjá þér. Kannski ég láti loka honum?”

“Hann er með fullt af upplýsingum í símanum þínum,” sagði Georg. “Fullt af símanúmerum sem hann getur kannski notað?”

Ég fölnaði upp. Símanúmer þýddu heimilisföng og heimilisföng þýddu að hann gat heimsótt hvern sem var í símanúmerabókinni minni.

“Við verðum að láta alla vita. Alla sem eru í símanúmerabókinni í símanum mínum.” Sagði ég og reis upp úr stólnum.

“Það er ómögulegt,” sagði Georg. “Hvernig ætlarðu að fara að því?”

“Ég á afrit á tölvunni minni. Ég samhæfi símann við póstforritið.”

“Sniðugt,” sagði Úlfar

Ég settist aftur við borðið mitt. “Jæja förum aðeins yfir málin. Hvað vitum við um þennan náunga?”

“Ótrúlega lítið,” sagði Georg.

“Við vitum að hann er stór og mikill og sköllóttur,” sagði Úlfar. “Við vitum að hann er sköllóttur.” Bætti hann við. “Sköllóttur og með venjulegt andlit.”

“Æ góði hættu þessu. Ég var ekki í sambandi þarna uppi á heiði,” sagði Georg pirraður.

“Manstu ekki hvernig hann lítur út í framan?” Spurði ég. “Var hann smáfríður, stórgerður, með hátt enni, búlduleitur eða kinnfiskasoginn?”

“Hann var með svona allra andlit,” svaraði Georg hugsandi á svip.

“Allra andlit?” Úlfar leit undrandi á hann. “Hvað meinarðu? Hvernig er hægt að vera með allra andlit?”

“Það sem ég á við er að hann sker sig ekki úr. Andlitið samsvarar líkamanum og það er ekkert merkilegt við það.” Georg reis upp úr skrifborðsstólnum og gekk út að glugganum í herberginu. “Hann er hvorki laglegur né ólaglegur og hvorki með stórt né lítið nef. Það eina sem var sérstakt við þennan mann var skallinn á honum.” Georg sneri sér við og gekk aftur að borðinu sínu. “Hann var glansandi eins og hann væri ný bónaður.”

“Það getur þýtt að hann sé í þrifalegu starfi?” Sagði Úlfar

“Eða fari oft í sturtu,” sagði ég. “Hvað með bílinn?” Ég tók skýrslu upp af borðinu og fletti í gegnum hana. “Hvítur Dodge RAM árgerð 1997. Eigandi Karl Jónsson frá Neskaupsstað.” Ég leit á Úlfar og Georg til skiptis.

“Það er komin skýrsla frá tæknideildinni,” svaraði Úlfar. Hann leit á blað sem lá á borðinu fyrir framan hann. “Fyrsta skoðun á bílnum að innan leiddi ekkert í ljós nema mold og sand.”

“Það er örugglega eftir skófluna sem hann notaði til að grafa mig með.” Sagði ég

“Já, líklega,” sagði Úlfar. “Við nánari skoðum með Lúmínóli komu blóðtaumar í ljós í farangursrýminu. Ekki mikið en samt nægjanlegt fyrir greiningu.”

“Er eitthvað komið út úr henni?” Spurði ég.

“Blóðflokkur sem passar við blóðflokk Láru Davíðsdóttur,” svaraði Úlfar. “Niðurstaða úr DNA er ekki komin ennþá.”

“Hvað með bílinn? Hvaðan kemur hann?”

“Ég hélt auðvitað að við værum dottnir í lukkupottinn að hafa náð bílnum,” sagði Georg. “Það kom síðan í ljós að eigandi bílsins, Karl Jónson lést fyrir tveimur árum og það skrýtna er að bíllinn dó eiginlega með honum.”

“Hvað áttu við?”

“Hann fannst aldrei. Karlinn hafði verið veikur í einhvern tíma og það man enginn eftir sendibílnum þá mánuði sem hann lá banaleguna.”

“Þannig að honum hefur mögulega verið stolið og enginn pælt neitt í því?” Sagði ég hugsi á svip.

“Líklega?” Svaraði Georg

“Hann er djöfull kaldur þessi náungi.” Ég reis upp úr stólnum og gekk að tússtöflunni. “Hver borgaði gjöldin af bílnum? Hvert voru reikningarnir sendir? Hver fór með hann í skoðun? Hver átti húsið sem mér og stúlkunum var haldið í?”

“Karl Jónsson,” svaraði Georg. “Öll gjöld voru greidd með peningum og þar sem eigandinn þurfti að skrifa undir eitthvað stendur nafn rétts eiganda, Karls Jónssonar. Reikningarnir voru sendir á pósthólf. Og húsið var í eyði. Það átti það í raun enginn.”

“Pósthólf?” Ég sneri mér að Georg. “Hver á það?”

“Karl Jónsson.” Það örlaði fyrir brosvipru á andliti Georgs þó að honum hafi varla verið hlátur í hug. “Það virðist ekki vera neitt mál að gera þetta allt í nafni einhvers annars þó að hann sé dauður?”

“Nei það er greinilegt.” Svaraði ég. “Eru menn farnir að leita fyrir austan?”

“Þeir eru búnir að vera stanslaust að síðan Baldur gaf fyrirskipun um allsherjar leit,” svaraði Georg. “Það eru um hundrað manns á svæðinu og síðustu fréttir herma að þeir telji sig vera búna að finna staðinn þar sem hann gróf þig.”

Ég tók eftir því að það fór hrollur um Úlfar. “Úff. Ég skil ekki hvernig þér tókst að komast upp úr gröfinni,” sagði hann.

“Það bjargaði mér að hún var grunn og líka hvað jarðvegurinn var laus í sér.” Ég fékk mér aftur sæti í stólnum mínum.

„Það er alveg ótrúlegt, “ sagði Úlfar. „Eins og í einhverri hrollvekju.“

„Já. Þetta var skelfileg lífsreynsla.“ Það var hljóð í nokkrar sekúndur. Eins og Úlfar og Georg væru að reyna að upplifa þessa reynslu mína í huganum.

Ég ákvað að rjúfa þögnina enda máttum við engann tíma missa. “Það er eitt atriði sem þarf að skoða ofan í kjölinn,” sagði ég. “Það eru byssurnar. Hann var með alvæpni. Nýtísku vélbyssu, skammbyssu og fleiri vopn. Hann getur varla verslað slíka hluti í næstu byssuverslun?”

“Nei.” Georg leit á mig alvarlegur á svip. “Ég er til í að veðja við þig að ég get útvegað svona vopn á viku eða hálfum mánuði.”

“Með því að þekkja réttu aðilana?”

“Já. Undirheimar Reykjavíkur eru ekki undirheimar fyrir ekki neitt.”

“Nei. Ertu til í að fara í það Georg. Það hlýtur einhver einhversstaðar að vita eitthvað um þennan náunga?”

Síminn á borði Úlfars hringdi og hann svaraði. Hann hlustaði, skrifaði nokkrar línur á blað og lagði síðan á.

“Það var að finnast annað lík. Eldri kona. Látin í bílnum sínum á bílastæði Kringlunnar. Þeir halda að andlát hennar hafi ekki borið að með eðlilegum hætti. ”

“Andskotinn.” Ég barði með krepptum hnefa í borðplötuna á skrifborðinu mínu. “Allt í lagi. Þú ferð strax upp í Kringlu, Úlfar. Ég kem rétt á eftir. Þarf að klára svolítið hér fyrst. ”

“Ekkert mál. Ég er farinn,” sagði Úlfar. Hann reis upp úr skrifborðsstólnum og greip litlu minnisbókina af skrifborðinu um leið og hann klæddi sig í ljósgráu úlpuna sína.

“Ef þú verður á undan tæknideildinni á staðinn Úlfar, þá passar þú upp á að það verði ekki hreyft við neinu á vettvangi. Ekkert káf og óþarfa fikt,” sagði ég.

“Ég passa það. Verður þú lengi?”

“Nei ég verð rétt á eftir þér.”

“Ókei. Sjáumst þá.” Hann flýtti sér út úr herberginu.

Ég hallaði mér afturábak í skrifborðsstólnum og leit á Georg. “Þú verður að komast að einhverju varðandi byssurnar. Það getur verið að það sé okkar eini möguleiki?”

“Ég fer strax í það.” Hann reis upp úr skrifborðsstólnum og tók jakkann sinn af stólbakinu.

Ég ætlaði að fylgja fordæmi Georgs þegar síminn minn hringdi. Ég svaraði honum svolítið önugur í málrómnum.

“Axel?”

“Já.”

“Baldur hérna.”

“Sæll.”

“Þú verður að gera eins og hann segir.”
“Ha? Eins og hver segir?”

“Eins og ég segi.”

Ég þekkti strax röddina.

“Ef þú gerir ekki eins og ég segi, þá geturðu kvatt vin þinn fyrir fullt og allt.”

“Ég er að hlusta.”

“Þú lætur engann vita af þessu. Ekki neinn. Ef ég verð var við að lögreglan viti af því að ég er með vin þinn þá drep ég hann strax. Skilurðu?”

“Já.” Ég gaf Georg merki um að bíða.

“Hlustaðu núna og hlustaðu vel.”

Ég hlustaði vel.

Ég lagði símann á og benti Georg á að fá sér sæti. “Hann er með Baldur,” sagði ég.

“Hver? Morðinginn?”

“Já.”

“Andskotinn.” Georg var brugðið. “Hvað vill hann?”

“Hann vill að ég komi einn og hótar að drepa Baldur ef hann sér einhver merki um annað.”

“Hvert áttu að fara?”

“Þú áttar þig á því að ef ég fer einn þá kem ég líklega ekki aftur og ekki Baldur heldur. Hann gengur frá okkur báðum,” sagði ég.

“Ég veit það. En hvert áttu að fara.”

“Upp í Hvalfjörð.”

“Hvalfjörð. Hvert í Hvalfjörðinn?”

“Ég veit það ekki ennþá. Og já á meðan ég man þá þarf ég að fá gemsann þinn lánaðan. Ég á að hringja í hann á leiðinni.”

“Ókei.” Georg rétti mér gemsann sinn. “Þetta gengur ekki svona. Þú getur ekki farið einn þarna uppeftir.”

“Nei ég veit það.” Ég barði loftið í herberginu augum og velti möguleikunum fyrir mér.

“Hvernig förum við að þessu?”

“Fyrst, þá ferð þú og nærð þér í annan síma.” Ég leit á Georg um leið og ég reis upp úr stólnum. “Síðan sendir þú mér SMS með símanúmerinu í þeim síma.”

“Ætlar þú að hringja í mig? Hvað með sérsveitina?”

“Nei. Það getur vel verið að hann sé með einhvern á sínum snærum hér. Einhvern sem gæti gert honum viðvart.” Ég klæddi mig í bláu vindúlpuna sem ég varð að sætta mig við eftir missi ullarfrakkans. “Við getum ekki tekið neina áhættu. Við verðum að klára þetta sjálfir. Ég, þú og Úlfar.”

“Úlfar!” Georg var undrandi á svip. “Á ég að taka hann með mér?”

“Já. Láttu hann hitta þig á leiðinni.”

“Allt í lagi. Ef þú vilt.”

“Hefurðu eitthvað á móti því?”

“Nei alls ekki. Ég held bara að hann gæti orðið dragbítur frekar en hitt.”

“Hann verður enginn dragbítur. Hann þarf að aðstoða okkur.” Ég leit á úrið mitt og sá að ég var að falla á tíma. Morðinginn hafði gefið mér hálftíma til að koma mér af stað og hringja í sig. Ég átti ekki nema tíu mínútur eftir. “Gakktu með mér út í bíl Georg. Ég þarf að segja þér hvernig við gerum þetta.”

Sjötugasti og fjórði kafli

“Þú ekur inn Hvalfjörðinn þangað til þú kemur að skilti á vinstri hönd sem á stendur Hvammsvík. Þú ferð þar til vinstri og leggur bílnum við vatnið. Ekki aka upp að húsunum. Ef þú gerir það þá er úti um Baldur.”

Hann sleit símtalinu. Ég var þegar búinn að keyra í nokkrar mínútur inn Hvalfjörðinn frá þjóðveginum og átti eftir að láta Georg vita hvert ég var að fara. Þegar ég hringdi í morðingjann úr bimmanum fyrir utan lögreglustöðina sagði hann mér að keyra í áttina að Hvalfjarðargöngunum. Þegar ég var kominn upp á Kjalarnes hringdi hann í mig og sagði mér að beygja inn Hvalfjörðinn og þegar ég var nýbúinn að því, hringdi hann aftur og gaf mér loka fyrirmælin. Það var engu líkara en hann væri að fylgjast með mér. Með miklum erfiðismundum sló ég inn SMS skilaboðin til Georgs og sendi þau. SMS var eitthvað sem ég forðaðist að nota eins og heitan eldinn. Að pikka orð inn á lyklaborð á farsíma var eitthvað sem ég stóð mig herfilega illa í og það var líka eitt það leiðinlegasta sem ég gerði. Þess vegna svaraði ég aldrei SMS skilaboðum og sendi aldrei SMS skilaboð ótilneyddur. Símar voru til að tala í.

Ég jók hraðann um leið og mér hafði tekist að koma skilaboðunum frá mér og fyrr en varði blasti Hvammsvíkin við. Ég hægði ferðina eins mikið og ég þorði án þess að það væri grunsamlegt og virti aðstæður fyrir mér. Hvammsvíkin var í raun lítið dalverpi sem lá niður að sjó. Eins og hola í landslaginu. Golfvöllur lá um stóran hluta svæðisins, alveg frá gamla þjóðveginum og umhverfis vatnið sem lá ísilagt neðst í dalverpinu. Fyrir ofan vatnið í næstum sömu hæð og gamli þjóðvegurinn en út við ströndina stóðu síðan húsin þrjú saman í hnapp. Tvö íbúðarhús, eitt nýlegt og annað gamalt og stór skemma skammt frá þeim. Ég beygði út af gamla þjóðveginum og lét bimman renna í hægagangi niður brekkuna alla leið að bílastæðunum við vatnið. Á sumrin var þessi staður vinsæll hjá félagasamtökum sem gátu nýtt hann til að halda útihátíðir með golfi, veiði og kajakróðri. Ég drap á bimmanum, steig út úr honum og leit í kringum mig. Það var kalt í veðri og heiðskýrt og skyggnið var gott, sem var frekar slæmt fyrir mig. Morðinginn gat legið einhversstaðar í felum með mig í sigtinu á riffilsjónauka tilbúinn að hleypa af? Það var honum líkt og reyndar frekar líklegt. Gemsinn minn hringdi um leið og ég gekk af stað frá bílnum.

“Upp í skemmu.” Var það eina sem morðinginn sagði. Ég sendi Georg annað SMS áður en ég gekk rólega af stað upp veginn í áttina að húsunum. Það var enginn sjáanlegur á svæðinu. Enginn bíll. Ekkert líf. Mér varð ljóst að það var líklega ekki búið þarna allt árið ef það var þá yfir höfuð einhver sem bjó þarna. Dyrnar á skemmunni voru opnar í hálfa gátt og ég gekk beint inn. Ég stóð fremst í stórum braggalöguðum sal sem var hellulagður með nokkrum borðabekkjum upp við veggina beggja meginn. Upp við vegginn innst í salnum stóðu tvö stór svört kolagrill og fyrir framan þau sat Baldur á eldhússtól. Hann var bundinn fastur við stólinn með kaðli sem var vafinn utan um hann og stólinn frá ökkla og upp á brjóst. Höfuð Baldurs hékk niður á bringu og það var ekkert lífsmark með honum.

“Gott að þú gast komið Axel. Þú trúir því ekki hvað ég er ánægður að fá þig í heimsókn.”

Gerorg bölvaði og Úlfar æpti. Georg bölvaði vegna þess hversu seint hann fékk SMS skilaboðin frá Axel en hann var búinn að reikna það út í huganum að Axel væri um tuttugu mínútum á undan þeim. Úlfar æpti vegna þess að hann bjóst við því að kremjast á hverri stundu undir Volvonum. Slíkur var hraðinn. Án þess að sleppa hendinni af handfanginu fyrir ofan dyrnar leit Úlfar varlega á hraðamælinn í Volvonum og sá að hann var að nálgast hundrað og fjörutíu. Hann lokaði augunum.

“Hvað ertu búinn að gera honum?” Ég skeytti engu um morðingjann sem stóð í hurðaropi inn í hliðarsal á hægri hönd heldur hljóp rakleitt framhjá honum og til Baldurs.

“Það er ekkert að honum,” hreytti Veiðimaðurinn út úr sér. “Hann er bara sami auminginn og þú. Þolir ekki nokkur högg.”

Ég beygði mig fram, tók undir höku Baldurs með annarri hendi og lyfti höfði hans upp. “Baldur! Er allt í lagi með þig? Baldur! Heyrirðu í mér?” Hann svaraði engu en ég tók eftir því að hann andaði í gegnum blóðstorkið nefið. Hann var lifandi.

Ég rétti úr mér og sneri mér að morðingjanum. “Jæja. Ég er kominn. Hvað nú? Viltu ekki bara ljúka þessu strax?”

“Alveg rólegur.” Veiðimaðurinn gekk inn gólfið í átt að mér. Hann var með sömu hermannagrímuna á höfðinu og í sama hermannagallanum og þegar ég hitti hann síðast. Nú var hann hins vegar ekki með neina byssu á sér, heldur stóran skörðóttan veiðihníf í annarri hendi.

“Fyrst ætla ég að skera vin þinn,” sagði hann. “Þú mátt fylgjast með ef þú vilt?”

Ég vissi ekki hvort hann var glottandi undir grímunni en miðað við málróminn þá var ég viss um það.

“Þú lætur hann vera. Þessu lýkur hér og nú.” Sagði ég um leið og ég steig nokkur skref aftur á bak.

Hann hló hlátrinum sem ég mundi svo vel eftir. Þurrum hæðnishlátri.

“Auðvitað lýkur þessu hér og nú Axel. Við vitum það báðir.” Hann staðnæmdist fyrir framan stólinn sem Baldur var bundinn við. “Það er samt engin ástæða til að ljúka þessu of fljótt! Er það nokkuð?”

Með hraða sem ég vissi ekki að ég byggi yfir, gróf ég hægri hönd mína ofan í vasann á vindúlpunni og reif upp úr honum brúsa með piparúða. “Nei við skulum ekkert vera að flýta okkur,” sagði ég við morðingjann um leið og ég tæmdi úr brúsanum framan í hann.

“Við förum fótgangandi héðan.” Georg var búinn að leggja Volvonum út í vegarkanti nokkur hundruð metrum frá afleggjaranum að Hvammsvíkinni.

“Er það viturlegt?”

“Já það finnst mér. Ef við viljum komast óséðir þarna niður eftir?” Georg bjó sig undir að stíga út úr bílnum.

“Við verðum eins og beljur á túni hér úti,” sagði Úlfar. „Ef hann er að fylgjast með veginum þá skýtur hann okkur eins og hunda áður en við komust að vatninu.”

Georg leit hugsandi á svip á Úlfar. “Hvaða aðra möguleika höfum við í stöðunni? Hann heyrir vélarhljóðið í bílnum.”

“Ekki ef vélin er ekki í gangi,” sagði Úlfar. “Við verðum mun fljótari og eigum meiri möguleika ef við látum bílinn renna niður brekkuna.”

Georg leit snöggt yfir svæðið. “Kannski er það rétt hjá þér?”

“Ertu ekki í góðu formi?” Spurði Úlfar

“Jú. Ég æfi reglulega.”

“Fínt. Þú þarft nefnilega að hlaupa á eftir bílnum.”

“Hlaupa á eftir bílnum?” Georg starði skilningsvana með opinn munn á Úlfar.

“Já. Þú ert of þungur. Hægir ferðina. Ég stýri og þú hleypur boginn fyrir aftan bílinn.”

“Þér er ekki alvara?”

“Jú. Þannig ertu í vari ef hann sér okkur og byrjar að skjóta.” Úlfar var þegar kominn hálfur yfir í bílstjórasætið. “Svona drífðu þig út. Við höfum ekki allan tímann í heiminum.”

Georg gretti sig og steig bölvandi út úr Volvonum.

“Ég keyri hægt að afleggjaranum, beygi inn á hann og drep á bílnum í brekkunni. Þú fylgir á eftir fyrir aftan.”

“Allt í lagi. Láttu hann bara renna í drive að afleggjaranum.”

Úlfar kinkaði kolli og startaði Volvonum í gang. Með aðeins meiri hraða en hraða snigilsins rann Volvoinn áfram í átt að afleggjaranum og Georg hljóp hokinn fyrir aftan.

Sjötugasti og fimmti kafli

Veiðimaðurinn öskraði eins og sært dýr og reyndi að þurrka piparúðann úr augunum. Hann sneri sér í hring með aðra höndina á augunum en hin sveiflaði hnífnum út í loftið. “Helvítið þitt,” urraði hann. “Þú skalt fá þetta borgað.”

Ég beið eftir rétta tækifærinu. Um leið og hann sneri í mig baki sparkaði ég af öllu afli beint í klofið á honum aftan frá. Nú leyfðist allt. Sama hvaða brögð ég átti í pokahorninu. Þau skyldu notuð núna. Það var eins og lungu veiðimannsins tæmdust við sparkið sem ég gaf honum. Hann gaf frá sér stunu og féll niður á hnén. Ég gaf honum annað spark. Nú sparkaði ég í kviðinn á honum af öllu afli og ekki einu sinni og ekki tvisvar. Ég sparkaði þangað til hann féll á hliðina. Þá bætti ég um betur og sparkaði nokkrum sinnum í höfuðið á honum, þangað til ég var viss um að hann hefði misst meðvitund. Ég var fantur og ég naut þess.

Úlfar sneri lyklinum í kveikjulásnum og drap á vélinni. Volvoinn rann í hlutlausum niður brekkuna og jók hraðann jafnt og þétt. Úlfar brosti með sjálfum sér, ánægður með framvindu mála þangað til hann leit í baksýnisspegilinn. Georg fjarlægðist bílinn óðum patandi með höndunum út í loftið og æpandi eitthvað, en Úlfar heyrði ekki nákvæmlega hvað. Honum heyrðist hann vera að kalla stýrið. Hann greip brosandi um stýrið og uppgötvaði þá sér til skelfingar að það var læst. Hann hafði auðvitað læst því um leið og hann drap á vélinni. Bíllinn jók enn ferðina og Úlfar reyndi skjálfhentur að snúa lyklinum í kveikjulásnum um leið og hann steig á bremsurnar. Lykillinn neitað að snúast og bremsurnar virkuðu seint og illa, enda var vélin ekki í gangi. Vatnið nálgaðist hraðar og hraðar og þegar Úlfar mundi eftir handbremsunni var það orðið of seint. Með gusugangi og hvelli skall framendi Volvosins á ísilögðu vatninu, sem betur fer fyrir Úlfar, var aðgrunnt og með sendnum botni.

Ég fjarlægði hnífinn úr hendi morðingjans um leið og ég athugaði hvort hann væri ekki örugglega meðvitundarlaus. Síðan flýtti ég mér til Baldurs sem var að komast til meðvitundar og skar böndin utan af honum.

“Hvað gerðist? Ert þetta þú Axel?” Baldur var andstuttur og átti erfitt um mál.

“Já þetta er ég. Þú ert hólpinn núna en það er öruggast að þú hreyfir þig sem minnst.” Ég þreifaði á höndum og fótum Baldurs og athugaði hvort hann væri einhversstaðar með stungusár. Svo reyndist ekki vera en ég vildi samt ekki taka neina áhættu. Baldur yrði kyrr á stólnum þangað til sjúkraliðar og læknir mættu á staðinn. Ég hrökk við þegar ég heyrði skruðninga og læti við útidyrnar. Ekki var morðinginn að flýja? Með hnífinn á lofti og mundaðan sneri ég mér snöggt við.

“Er, er allt í lagi með ykkur?” Georg stóð kengboginn í dyragættinni móður og másandi og stuttu síðar ruddist Úlfar fram fyrir hann og inn á gólfið í salnum. Hafi mér brugðið við að sjá Georg þarna gersamlega uppgefinn þá brá mér enn meir þegar ég sá Úlfar. Hann var holdvotur frá toppi til táar og þunna rauðleita hárið lá rennblautt og klístrað við höfuð hans.

“Hvar er hann?” Úlfar hélt á hvítri lögreglukylfu í annarri hendi.

“Hann liggur hér á gólfinu,” svaraði ég. “Hvað kom eiginlega fyrir ykkur?”

“Úlfar keyrði út í vatnið,” stamaði Georg sem var ennþá að berjast við að fá nægt súrefni ofan í lungun.

“Ég rann út í vatnið,” hreytti Úlfar út úr sér. “Eða bíllinn rann út í vatnið með mig innanborðs.”

“Það er eins gott að ég var búinn að yfirbuga morðingjann sjálfur,” sagði ég “Þið hefðu varla veitt mér mikla hjálp svona á ykkur komnir.” Ég hristi höfuðið hneykslaður á svip og tók gemsann upp úr vasanum.

Sjötugasti og sjötti kafli

Einni viku síðar.

Ég kveikti á segulbandstækinu og kynnti nöfn og stöðu okkar Georgs áður en ég fékk mér sæti við skrifborðið. Ég hélt áfram:

“Erlendur Sigurðsson er hér í yfirheyrslu og hefur honum þegar verið gerð grein fyrir þeim lagalega rétti sem hann hefur til að hafa lögmann hjá sér við yfirheyrsluna. Hann hefur þegar hafnað þeim rétti sínum.”

Gegnt mér við skrifborðið á skrifstofunni á Litla Hrauni sat morðinginn hlekkjaður á höndum og fótum og við hlið hans Georg með krosslagðar hendur. Mér fannst óhugnanlegt hvað þeir voru ótrúlega líkir ásýndum. Reyndar bara ásýndum. Í návígi kom munurinn á þeim í ljós. Þeir voru báðir sköllóttir, eins og tröll að vexti með upphandleggi sem voru eins og þrjár hafnarboltakylfur á þykkt og hvergi var fituörðu að sjá á líkömum þeirra. Georg var hins vegar með laglegt og góðlegt andlit, saklaus á svip eins og smákrakki með þykkar varir og stórar hvítar tennur eins og verðlaunahross. Erlendur var með breiðleitt og feitlagið andlit, lítið kartöflunef, þunnar varir og litlar gular tennur. Þegar ég leit í augun á honum fannst mér ég vera að horfa inn í eitthvað líflaust tóm.

Ég sótti þéttskrifuð blöð ofan í skjalatöskuna mína sem var á gólfinu við hliðina á skrifborðinu og lagði þau á borðið fyrir framan Erlend.

“Ef þú skrifar undir þessa skýrslu núna Erlendur, þá getum við lokið þessu hér og nú.”

Erlendur glotti og leit til hliðar á Georg. “Hvað finnst þér? Á ég að skrifa undir?”

“Ég held að það sé best fyrir þig að gera það,” svaraði Georg. “Þú veist hvað þú gerðir og nú er kominn tími fyrir þig að axla ábyrgðina.”

“Ég tek alltaf ábyrgð á gjörðum mínum,” hreytti Erlendur út úr sér.

“Þú mátt auðvitað og átt að lesa þetta yfir,” sagði ég. “En ef þú vilt ekki gera það þá kemur ítarlega fram í skýrslunni hvernig þú myrtir átta manns, rændir einni stúlku og misþyrmdir henni og rændir tveimur lögreglumömmum og misþyrmdir þeim.”

“Tíu.” Erlendur hló lágt. “Þú fattar Axel? Tíu.”

“Ég get með engu móti skilið þetta sem þú gerðir eða hvers vegna þú gerðir það,” svaraði ég. “Það eina sem ég átta mig á er að þú þarft hjálp. Mikla hjálp.”

“Þú ert fábjáni Axel. Þið eruð allir fábjánar.” Erlendur lyfti hægri hendi léttilega upp á borðið þrátt fyrir hlekkina og tók upp kúlupenna sem lá við hliðina á skýrslunum. “Hvar á ég að skrifa?”

Ég tók skýrslurnar, sem voru í þríriti, í sundur og fletti á aftasta blað á hverri og einni. “Þú skrifar hér undir dagssetningunni.” Ég benti á auða línu á blöðunum.

“Sakborningur samþykkir að skrifa undir lögregluskýrslurnar án þess að lesa þær fyrst yfir og án þess að lögmaður hans sé viðstaddur,” sagði ég upphátt. Allt sem sagt var og gert þurfti að koma fram á upptökunni.

Erlendur lauk við að skrifa nafnið sitt og henti pennanum á borðið.

“Ertu til í að gera mér einn greiða Axel?”

“Það fer eftir því hver hann er?”

“Skilaðu kveðju frá mér til Láru. Segðu henni að hún sé sú besta sem ég hef fengið hingað til.” Það var ógeðslegt glott á vörum Erlends.

“Ég held að ég geti ekki gert þér þann greiða Erlendur.” Ég tók skýrslurnar og kom þeim fyrir ofaní töskunni minni án þess að líta á Erlend.

“Tíu, Axel.”

Ég lét sem ég heyrði ekki í honum. “Jæja Georg. Við höfum ekkert meira hér að gera. Ertu til í að kalla á fangaverðina?” Ég reis upp úr stólnum og Georg fylgdi fordæmi mínu.

“Þið eruð þöngulhausar,” sagði Erlendur. “Þú átt eina negrastelpu Axel. Hvernig er það? Er ekki vond lykt af henni?”

Ég reyndi að ná til hans en Georg stöðvaði mig á miðri leið.

“Ég skal segja þér Erlendur að ég ég ég…” Ég hætti við að klára setninguna

“Þú hvað,” sagði Erlendur hæðnislega og með glott á vör. “ Hvað ætlarðu að gera? Þú ert aumingi Axel. Aumingi sem lætur grafa þig lifandi! Hvað ætlarðu að gera?”

“Þú kemst að því einn daginn,” sagði ég. Ég sneri baki við Erlendi og gekk út úr skrifstofunni framhjá tveimur fangavörðum sem voru á leiðinni inn.

“Tíu. Tíu, Axel,” heyrði ég kallað að baki mér.

“Það er gott að þessu er lokið,” sagði Georg sem sat í framsætinu við hliðina á mér í bimmanum. Við vorum búnir að keyra í tíu mínútur í áttina að Reykjavík án þess að segja orð.

“Jú það er gott,” svaraði ég annars hugar. “Af hverju heldurðu að hann hafi verið að tönglast á þessu aftur og aftur Georg? Tíu litlar negrastúlkur. Aftur og aftur.”

“Sennilega af því að hann er snar geggjaður?”

“Kannski,” sagði ég. “Hann virðist samt ekki vera eins geggjaður og læknirinn. Hann er meira bara illur. Hreinlega illur.”

“Við vitum að læknirinn er geðveikur. Það er búið að greina hana með geðklofa,” sagði Georg. Hún var að minnsta kosti tvær manneskjur ef ekki fleiri.”

“Já ég veit það.”

“Það er ekki enn komin niðurstaða úr geðrannsókninni á Erlendi. Ég veðja samt á að hún verði eitthvað á sömu leið.”

“Ég er ekki viss. Ég held að geðrannsóknin sýni að hann sé sakhæfur.

“Það getur verið. Þá verður hann læstur inni og lyklinum hent.”

“Það er einmitt málið Georg. Hann verður læstur inni en lyklinum verður ekki hent. Eftir einhver ár getur hann sótt um reynslulausn og jafnvel að vera fluttur í annað fangelsi eins og á Kvíabryggju?”

“Nei það er útilokað. Hann losnar aldrei út.” Georg var ákveðinn á svip. “Hann verður dæmdur í margfalt ævilangt fangelsi.”

“Ég vona að þú hafir rétt fyrir þér,” svaraði ég. “Tíu. Hvað er hann að meina með því að tönglast á því?”

“Hættu þessu Axel. Þetta er bara bull og vitleysa. Maðurinn er einfaldlega bilaður og meinar ekkert með þessu.” Georg var pirraður og hvessti á mig augunum eins og strangur faðir. “Hann er aðeins að reyna að koma þér í uppnám.”

“Þú segir það.”

“Þær voru átta,” sagði Georg skyndilega. “Hann drap átta manneskjur þessi ófreskja en ekki tíu.”

Mér brá. Slæmur grunur læddist að mér. Eftir allt saman þá var hann að koma skilaboðum til mín.

“Hann var að koma skilaboðum til mín,” sagði ég

“Skilaboðum?” Georg leit glottandi á mig. “Hvaða bull er í þér maður. Hvaða skilaboðum?”

“Hann er ekki búinn. Hann er ekki búinn að ná markmiði sínu.”

“Og hann nær því ekki. Hann er læstur inni á Litla Hrauni.”

“Hann á eftir að koma fyrir dómara nokkrum sinnum,” sagði ég. “Fangelsin á Íslandi eru ekki þau öruggustu í heimi.”

“Þau eru alveg nógu örugg. Hættu að hafa áhyggjur af þessu.”

“Við þurfum að vera vakandi. Vel vakandi. Þú manst það Georg. Ekki vanmeta þennan mann.” Ég leit ákveðinn á svip á Georg þangað til hann kinkaði kolli.

“Ég man það. Við fylgjumst með þegar hann fer fyrir dómarann. Fylgjumst með alla leið”

“Takk. Ég verð að geta treyst því að þú haldir vöku þinni Georg.”

“Þú getur treyst því.”

“Ég vissi það. Takk.”

Veiðimaðurinn lagðist á beddann sinn í gæsluvarðhaldsklefanum á Litla Hrauni. Hann var sáttur við aðstæðurnar en ósáttur við sjálfan sig. Hann hafði ákveðið það fyrir löngu að ef til þess kæmi að þeir næðu honum á lífi þá myndi það verða eins og ný byrjun fyrir hann. Hann yrði frjáls og gæti farið á byrjunarreit aftur. Það var fjarri lagi eins og staðan var núna. Hann var á Litla Hrauni, búinn að játa, en hann var ekki búinn að ljúka því sem hann hafði byrjað á. Negrarnir voru ennþá á Íslandi. Mergsugurnar sváfu vært vitandi að hann var á bak við lás og slá. Tíu. Þær áttu að vera tíu. Það var talan. Tíu negrastúlkur myndu valda svo mikilli skelfingu að engin mergsjúgandi negri myndi þora að stíga fæti á Ísland. Landið þar sem vísan um Tíu Litlu Negrastrákana var hafin upp til hæstu virðingar í bókmenntageiranum. Talin vera hluti af sögu íslendinga. Kynþáttahaturs-vísa. Síðan kæmi einhver náungi upp á yfirborðið og færi að drepa negra. Þeir myndu hugsa sig um tvisvar áður en þeir stigu fæti á landið. Mergsjúgandi negrarnir sem gerðu pabba hans gjaldþrota. Komu honum út af markaðnum með því að selja þennan ódýra og baneitraða ruslmat. Veiðimaðurinn kreppti hnefana og reyndi að anda jafnt og í takt. Inn og út. Inn og Út. Hann mátti ekki láta reiðina ná tökum á sér. Tíu mínus sex voru sama sem fjórir. Hann þurfti að klára verkið sem hann hóf og núna var tími til að skipuleggja hlutina upp á nýtt. Eitt var Veiðimaðurinn viss um. Þetta yrði ekkert mál fyrir hann. Tíu negrastúlkur.