Efnisyfirlit

Upplýsingar

1. kafli

2. kafli

3. kafli

4. kafli

5. kafli

6. kafli

7. kafli

8. kafli

9. kafli

10. kafli

11. kafli

12. kafli

13. kafli

14. kafli

15. kafli

16. kafli

17. kafli

18. kafli

19. kafli

20. kafli

21. kafli

22. kafli

23. kafli

24. kafli

25. kafli

Ógn

Ógn

© Þórarinn Gunnarsson 2007

www.bokaland.is

Útgefandi:

bokaland.is (Tölvuland ehf)

www.bokaland.is

Reykjavík, nóvember 2010

ISBN: 978-9979-9894-5-5

Allar persónur í þessari bók eru skáldskapur

og eiga sér enga stoð í raunveruleikanum.

Allur Réttur áskilinn

Þessa bók má eigi afrita með neinum hætti, svo sem með

ljósmyndun, prentun, hljóðritun eða á annan sambærilegan hátt,

að hluta eða í heild, án skriflegs leyfis höfunar eða útgefanda.

1. kafli

Hann var byrjaður að stirðna úr kulda. Þó að veðrið væri milt og gott og frekar heitt á íslenskan mælikvarða sótti kuldinn að hægt og rólega. Það var miður júlí, um tólf stiga hiti og nánast logn. Hann beið samt rólegur, enda hafði hann nægan tíma. Hann renndi hendinni í gegnum þykkt svart hárið sem náði honum niður á axlir. Hann var klæddur Levis-gallabuxum og svörtum stutterma háskólabol undir grænni flíspeysu. Eitthvað var að gerast. Hann sá að karlmaður sneri baki við útigrillinu og gekk inn eftir pallinum sem lá umhverfis bústaðinn. Hann þurfti að taka ákvörðun á augabragði. Átti hann að fara á eftir honum núna eða bíða eftir betra tækifæri? Hann leit snöggt í kringum sig og gekk varlega út úr trjárunnunum og í áttina að bakhliðinni á bústaðnum, þaðan sem hann fór eftir litlum og þröngum gönguslóða sem lá á milli trjánna og út að bílastæðinu við bústaðinn. Þar sá hann hvar maður stóð og var að leita að einhverju aftan í Land Cruiser-jeppanum sínum. Þetta var fínt tækifæri. Enginn var nálægt enda vissi snillingurinn sem var að það var ekki sála í næsta sumarbústað hinum megin við bílastæðið. Hann herti gönguna án þess þó að hlaupa upp og var kominn aftan að manninum á augabragði. Þetta var of auðvelt. Hann tók manninn föstu hálstaki þannig að hann gat ekki komið upp orði og herti takið hægt og rólega þangað til hann missti máttinn og lyppaðist niður á jörðina. Þetta var hans fyrsta skipti og hann naut þess til fulls. Hann gat næstum því fundið hvernig endorfínið æddi um æðarnar og upp í heila. Alsæla eða því sem næst og hann var ekki einu sinni sveittur. Hann lyfti manninum auðveldlega, enda var hann lítill vexti og varla nema sjötíu kíló að þyngd, og lagði hann aftur í jeppann. Þetta verk var auðvelt fyrir snillinginn. Einum of auðvelt. Hann lokaði afturhleranum á jeppanum eins hljóðlega og hann gat og gekk rólega af stað í áttina að bústaðnum. Nú var komið að því að gera það sem hann hafði ætlað sér að gera. Hann glotti við tönn. Nú var gamanið að byrja. Hin raunverulega prófraun var að hefjast. Honum fannst verst hvað þetta hafði verið auðvelt til þessa.

Hún var ánægð. Mjög ánægð. Hún fékk ekki oft tækifæri til að vera ein með manninum sem hún elskaði, hvað þá heila helgi. Hún hafði ákveðið að koma honum á óvart með því að leigja sumarhús handa þeim þar sem þau gætu varið rómantískri helgi saman tvö ein. Engin börn, engir vinir, aðeins þau tvö. Þau höfðu komið kvöldið áður og voru búin að liggja með tærnar upp í loft síðan þá. Eða eitthvað í þá veruna. Þau voru búin að haga sér eins og kanínur allan tímann. Þau höfðu þurft á því að halda. Öll sambönd þurftu á svona stundum að halda. Rómantík, friður og fullkomin útrás. Um leið og hún opnaði dyrnar á baðherberginu fann hún ilminn af grillinu. Yndislegan steikarilm af kjöti, kryddi og kolum. Þetta var fullkomið. Hún hafði ákveðið að klæða sig í samræmi við tilefnið. Hún gekk rólega að dyrunum út á pallinn í rauðum silkináttfötum einum fata með sítt, svart hárið slegið og hún vonaði að Runólfur yrði ánægður með það sem hann sæi þegar hún kæmi gangandi út á pallinn til hans. Hún steig ofurlétt út á pallinn en greip í tómt. Enginn Runólfur stóð hjá grillinu þar sem steikurnar lágu fyrir ofan rauðglóandi kolin.

„Runólfur.“ Hún kallaði lágt og rólega. „Hvar ertu?“ Kannski hafði hann ætlað að koma henni á óvart? Kannski lá hann allsber inni í hjónarúmi með rauða rós í munninum? Hún brosti að þessari hugsun sinni.

Ekkert svar. Það eina sem hún heyrði var skrjáfið í laufinu á trjánum þegar golan ýtti rólega við því. Hún sneri sér við til að ganga inn í bústaðinn aftur en sjónin sem mætti henni gerði henni svo bilt við að hún féll næstum því afturfyrir sig. Það stóð maður við hornið á bústaðnum, um tvo metra frá henni.

„Guð minn góður, hvað mér brá“ stundi hún þegar hún hafði jafnað sig að mestu. „Get ég aðstoðað þig við eitthvað?“

Hann sagði ekki orð heldur starði beint á hana.

2. kafli

Ég vaknaði með ógurlegan höfuðverk. Mér leið eins og ég væri að fá eitthvað. Einhverja umgangspest eða flensu. Það var ólga í maganum, beinverkir frá stórutá og upp að læri, og verkurinn í höfðinu var eins og hundrað köngulær væru að skríða um hann að innanverðu. Ég hefði stungið hitamæli upp í rassinn á mér ef ég hefði ekki vitað betur. Ástæðan fyrir þessum ósköpum var ekki sú að ég væri að veikjast, heldur einfaldlega sambland af kampavíni, bjór og koníaki frá kvöldinu áður. Ég reisti höfuðið með naumindum upp af koddanum og velti fótunum framyfir rúmstokkinn. Mig sundlaði og flökurleikinn í maganum nagaði hálsinn að innan. Mér leið hrikalega illa. Ég reyndi að rifja kvöldið upp í huganum um leið og ég staulaðist í áttina að baðherberginu, en timburmennirnir gerðu mér erfitt fyrir. Þó mundi ég að ég hafði varið kvöldinu að mestu á Koníaksbarnum í Austurstræti og eitthvað rámaði mig í að félagsskapurinn hafi verið í formi fallegra fljóða. Sú hugsun að ég væri ennþá pínulítið kvennagull linaði höfuðverkinn í smástund.

Ég losaði innihaldið út blöðrunni ofan í klósettið, þvoði mér um hendurnar og reyndi af fremsta megni að láta tannburstann gera sitt gagn uppi í þurrum munninum. Þetta var allt saman ferlega erfitt. Ég komst loks fram í eldhús þar sem ég setti vatn á elskuna mína og leit í ísskápinn í von um að finna eitthvað ætilegt. Elskan mín var forláta kaffivél sem malaði kaffið sjálf. Hún var mest notaða tækið á heimilinu fyrir utan uppþvottavélina.

Á meðan ég beið eftir því að kaffivélin hitnaði og brauðristin ynni á brauðskorpunum sem ég hafði fundið í ísskápnum kveikti ég á borðtölvunni minni sem stóð á litlu borði í einu horninu á stofunni. Mikið rosalega var ég timbraður. Það var ansi langt síðan mér hafði liðið svona illa og ekki batnaði það þegar ég leit á vísana á fallegu antíkklukkunni sem stóð á efstu hillunni í samstæðunni inni í stofu. Hún var að verða átta og ég var nokkuð viss um að hún var ekki átta að morgni heldur átta að kveldi. Hvenær í ósköpunum fór ég eiginlega að sofa í gær?

Hann var kátur og glaður. Svo glaður að hann langaði mest að syngja og dansa þar sem hann gekk eftir Hverfisgötunni í áttina að miðbænum. Lífið var yndislegt og það var gaman að vera til. Hann var ástfanginn í fyrsta sinn og þó að hann hafi áður fundið svipaða tilfinningu hríslast um líkamann var hún ekkert í líkingu við þá tilfinningu sem hann fann fyrir núna. Þetta var sönn ást en ekki eitthvað skot. Sumir sögðu reyndar að það væri ekkert til sem héti sönn ást og líka að það væri ekkert til sem héti ást við fyrstu sýn. Hann var því ósamþykkur. Hann var ástfanginn, það hafði verið ást við fyrstu sýn og hann vissi að hún var sönn. Hann var reyndar ekki nema sautján ára og hafði litla sem enga reynslu á þessu sviði, en tilfinningin sem hann fann var raunveruleg og sönn og betri en öll reynsla heimsins gat nokkurn tímann verið. Núna var hann á leiðinni að hitta ástina sína í þriðja sinn og hann gat varla beðið. Ástin hans átti heima neðarlega á Hverfisgötunni, rétt fyrir ofan Þjóðleikhúsið. Þar hafði hann misst sveindóminn í fyrsta skiptið og annað skiptið og vonandi núna í þriðja skiptið á jafnmörgum dögum. Hann hafði kynnst ástinni sinni í ræktinni fyrir mánuði en hann tók fyrst af skarið fyrir þremur dögum og sagði henni frá tilfinningunni sem hann bar í brjósti. Honum til ómældrar hamingju hafði ástin hans borið sömu tilfinningar til hans og þá var ekki aftur snúið. Ástin fékk útrás í hömlulausum tilfinningum og núna var hann hér, á leiðinni til hennar í þriðja skiptið á jafnmörgum dögum. Húsið sem ástin hans bjó í var þriggja hæða bárujárnsklætt hús sem þrátt fyrir háan aldur var vel viðhaldið. Hann staðnæmdist við útidyrnar, renndi hendinni ofan í vasann á gallabuxunum og fann strax lykilinn sem hann hafði fengið kvöldið áður. Hann renndi honum í skráargatið, opnaði dyrnar og gekk inn. Hann var hamingjusamur og hann var harður. Grjótharður.

Hún var skelfingu lostin. Maðurinn sem starði á hana var óhugnanlegur að sjá. Hann var hávaxinn og vöðvastæltur með axlarsítt svart hár sem gægðist framundan hettunni á grænu flíspeysunni sem hann var klæddur. Andlitið var svipbrigðalaust. Dökkgrá augu hans störðu á hana og hann sagði ekki orð.

„Ertu heyrnarlaus? Hver ertu og hvað ertu að gera hérna?“ Hún reyndi að vera hvassyrt án þess að vera dónaleg. Ekkert svar. Hann starði áfram á hana og sagði ekki orð. Hún færði sig rólega í áttina að dyrunum á bústaðnum.

„Ertu að leita að manninum mínum?“ spurði hún um leið og hún tók um húninn á hurðinni í opnum dyrunum. Hún var búin að ákveða að stökkva inn og skella hurðinni á eftir sér ef hún fengi engin svör núna.

„Nei, ég er búinn að finna hann.“ Hann gekk rólega af stað í áttina til hennar. „Það varst reyndar þú sem ég kom til að hitta,“ bætti hann við og glotti illilega.

Hún trúði ekki eigin eyrum. Gat þetta verið að gerast? Hún átti ekki að lenda í neinu þessu líkt. Ekki hún. Hún tók skrefið inn um dyrnar og reyndi að skella þeim á eftir sér, en var of sein. Allt of sein. Hann greip með annarri hendinni í dyrnar og reif þær upp á gátt. Hún beið ekki boðana og hljóp æpandi af stað inn í gegnum stofuna og inn þrönga ganginn sem lá að svefnherbergjunum og útidyrunum á bústaðnum. Hann náði henni þar. Hún æpti af sársauka þegar hann reif í síða svarta hárið hennar. Hann dró hana að sér og greip með annarri hendi utan um hana miðja. Hún reyndi af veikum mætti að streitast á móti en það var til lítils. Lítill grannur líkami hennar mátti sín lítils gegn þessum fíleflda karlmanni sem hélt henni fastri í faðmi sér eins og hún væri smábarn. Hann dró hana afturábak inn í stærsta herbergið í bústaðnum og lokaði dyrunum á eftir sér.

Þegar koffínið var farið að hafa sín áhrif á heilann og ristaða brauðið var búið að stemma magann af, fann ég að ég var að komast yfir það versta. Ég var meira að segja farinn að muna eftir gærkveldinu. Ég fór ekki oft út að skemmta mér á föstudagskvöldum en gærkveldið hafði verið sérstakt. Fjörutíu og þriggja ára afmælið hans Georgs vinar míns hafði verið tilefnið og það var drukkið og dansað fram á rauða nótt. Það var síðan ekki fyrr en um klukkan níu um morguninn sem mér hafði loksins tekist að ná í leigubíl og komast heim. Aleinn. Þrátt fyrir margar myndarlegar ungar stúlkur og nokkrar gamlar einhleypar vinkonur, sem höfðu verið ansi glaðar í afmælinu, endaði ég einn uppi í mínu stóra rúmi. Ég veit ekki hvað það var. Ef til vill útlitið eða ég sjálfur? Ég var nokkuð sannfærður um það sjálfur að ég væri svona í meðallagi myndarlegur. Að minnsta kosti fannst mér það þegar ég leit í spegil. Kannski var ég einfaldlega leiðinlegur og óspennandi eða hreinlega of gamall? Ég saknaði ástarinnar. Saknaði þess að eiga engan félaga til að njóta samvista við á köldum vetrarkvöldum eða hlýjum sumarnóttum. Ég hafði einu sinni haft þetta allt en náði á einhvern hátt að glutra því niður. Þá var það vinnan sem gerði út af við ástina. Ég var ungur og nýbyrjaður í lögreglunni og á þeim tíma þurfti maður að taka aukavaktir til að ná endum saman. Hún þoldi þetta ekki til lengdar og skildi mig eftir einan. Mig og vinnuna mína. Þarna tapaði ég ástinni og ég hafði ekki fundið hana aftur. Ég var búinn að fá ógeð á öllum stefnumótasíðunum, öllu pöbbaröltinu og misheppnuðum stefnumótum með konum sem áttu ekkert sameiginlegt með mér nema það að vera einar. Ég vorkenndi öllum sem voru einhleypir og sjálfum mér mest. Aumingja ég.

Hann var kominn inn í íbúðina og hann var ennþá grjótharður og hamingjusamur. Þetta var nánast alsæla. Hann hengdi jakkann á fatahengið á veggnum í forstofunni áður en hann gekk af stað inn í eldhúsið sem blasti við honum á vinstri hönd. Þetta var lítil en snyrtileg íbúð með upprunalegu en uppgerðu timburfjölunum á gólfinu og skrautlistunum í loftinu. Veggir og dyr voru málaðar hvítum lit og það voru bómullarmottur á gólfinu hér og þar.

„Elskan, ég er kominn. Hvar ertu? Dúllan mín, hvar ertu?“ Hann leit inn í eldhúsið en þar var enginn. Það var ekki einu sinni kveikt á kertum í stofunni og undarleg lykt var í loftinu. Einhver óþægilegur ilmur sem hann gat með engu móti heimfært á neitt. Hann gekk hratt yfir stofugólfið og í áttina að svefnherbergisdyrunum. Ástin hans var örugglega þar inni, tilbúin á rúminu, bíðandi eftir því að hann kæmi til hennar. Hann opnaði dyrnar og steig yfir þröskuldinn inn í herbergið. Sjónin sem mætti honum var slík að hann missti nánast allan mátt í fótunum. Hann starði á tvíbreiða rúmið í herberginu. Rúmið sem hafði veitt honum svo mikla hamingju, svo mikla útrás, svo mikla ást. Hann fann hvernig tárin byrjuðu að renna stjórnlaust niður kinnarnar og hvernig ógleðin magnaðist í maganum. Hann horfði á ástina sína á rúminu án þess að skilja hvað hafði gerst. Hún lá á maganum og báðar hendurnar voru strengdar með bandi við rúmgaflana. Hvíta silkilakið undir henni var ekki hvítt lengur, heldur rautt. Það var blóð út um allt herbergi, á rúminu, gólfinu og jafnvel á veggnum fyrir ofan rúmgaflinn. Hann kúgaðist og grét þar sem hann horfði á ástina sína, hann Jónas. Öll skilningarvitin voru full af sorg og viðbjóði yfir þeirri sjón sem mætti honum í herberginu. Hann heyrði ekki eigin andardrátt, hann heyrði ekki eigin grát og hann heyrði ekki í fótatakinu frá mannverunni sem nálgaðist hann aftan frá.

Hann raulaði lagið „O, you sexy thing“ sem Hot Chocolate hafði flutt fyrir mörgum árum um leið og hann gekk frá síðasta glasinu upp í skáp. Hann var búinn að þvo allt leirtau, skúra öll gólf og lofta vel út. Hann leit lauslega yfir stofuna um leið og hann gekk út úr henni og út á pallinn fyrir utan bústaðinn. Hann var ánægður með sjálfan sig og ennþá ánægðari með verk dagsins. Hans fyrsta verk hafði heppnast fullkomlega. Hann hafði hafið störf og núna var ekki aftur snúið. Ein á dag kemur skapinu í lag, hugsaði hann glottandi með sér um leið og hann settist upp í jeppann sinn. Hann tók gúmmíhanskana af höndunum, braut þá saman og setti ofan í vasann á flíspeysunni sinni áður en hann setti bílinn í gang og ók af stað upp á veginn sem lá niður hlíðina í átt að aðalveginum. Hann var þegar farinn að íhuga næsta verk. Hvernig myndi það verða? Yrði það jafn auðvelt og þetta verk? Hann vissi það ekki ennþá en hann var samt nokkuð viss um að það myndi ganga snurðulaust úr því að fyrsta æfingin hafði gengið svo vel. Hann var snillingur.

Ég var þrátt fyrir allt nokkuð ánægður með mitt hlutskipti. Ég var það sem stundum var kallað „sjálfmenntaður“ í mínu fagi. Ég hafði auðvitað farið í gegnum lögregluskólann á sínum tíma og sótt ýmis námskeið vegna starfsins, en þar með var mín menntun upptalin. Ég var búinn að sanka að mér reynslu öll árin sem ég var í lögreglunni og ég var búinn að kynnast starfi flestra deilda. Ég hafði farið í gegnum umferðardeildina, fíkniefna- og ávanadeild, og núna var ég starfsmaður ofbeldisbrotadeildar. Ég sérhæfði mig í því að rannsaka kynferðisafbrot og aðra ofbeldisglæpi og ég hafði náð svo góðum árangri að ég var viss um að ég væri loksins kominn í rétt starf og þar myndi ég halda mig í framtíðinni. Eða það vonaði ég.

Klukkan var langt gengin í tólf á miðnætti þegar síminn hringdi. Ég var loksins orðinn allsgáður og skýr í hugsun. Það var lögreglufulltrúi á hinni línunni. Hann færði mér þau boð að framinn hefði verið alvarlegur glæpur og að mín væri vænst á staðinn nú þegar.

3. kafli

Ég var tiltölulega fljótur út í bíl. Lögreglufulltrúinn hafði sagt mér að um mannslát væri að ræða og að aðkoman væri mjög ljót. Ein sú versta í manna minnum. Það tók mig um tuttugu mínútur að komast niður á Hverfisgötu úr Mosfellsdalnum þar sem ég bjó í allt of stóru en fallegu einbýlishúsi. Húsið mitt var timburhús sem ég hafði fest kaup á eftir skilnaðinn. Það var á stórri gróðurvaxinni lóð aðeins uppi í hlíð. Þarna leið mér afskaplega vel úti í guðsgrænni náttúrunni utan við ys og þys þéttbýlisins.

Ég sá blikkandi ljósin á lögreglubílunum langa leið upp Hverfisgötuna. Það voru einir þrír fyrir utan húsið og tveir aðeins ofar í götunni, og aðrir tveir neðar í götunni líka. Þeir voru búnir að loka fyrir umferð en mér var hleypt í gegn um leið og ég sýndi lögregluskilríkin mín. Ég vissi í raun ekkert hvað beið mín og ég reyndi að vera undirbúinn undir nánast hvað sem var, en ég var það ekki. Ég hefði aldrei getað búið mig undir það sem augu mín sáu. Ungur maður lá nakinn í blóði sínu á rúminu í svefnherberginu sínu og lyktin þar inni fékk mig til að kúgast svo mikið að ég þurfti að beita sjálfan mig hörku til að þurfa ekki að hlaupa út í ferskt loftið. Ég náði að jafna mig með því að bera hönd fyrir vit mér og anda með munninum á meðan ég virti verksummerki fyrir mér. Allt var greinilega á sínum stað í herberginu og engin merki um að átök hefðu orðið. Jafnvel andlitið á unga manninum var friðsælt að sjá og ekki nein merki um að hann hafi vitað hvað beið hans þegar hann leyfði einhverjum að binda hendur sínar við gaflinn á rúminu. Það voru nokkur greinileg stungusár á bakinu á honum og hann hafði verið skorinn djúpum skurði þvert yfir hálsinn.

Ég kom auga á einn starfsmann tæknideildar þar sem hann stóð með stóra Nikon-myndavél við hliðina á rúminu.

„Sæll,“ sagði ég. „Þetta er hrikalegt.“ Ég gat varla talað því að ég þurfti að lyfta hendinni frá munninum og anda að mér ólyktinni til þess.

„Já, ég hef aldrei séð annað eins.“ Svaraði tæknimaðurinn án þess að sýna nein svipbrigði. „Þú ættir að reyna að anda með munninum hérna inni,“ bætti hann við hálf glottandi.

Ég gretti mig framan í hann. „Ertu til í að senda mér myndirnar þegar þú ert búinn?“

„Já, ég skal gera það,“ svaraði hann um hæl um leið og hann fór að smella af myndum í gríð og erg. Ég fór út úr herberginu og flýtti mér út í bíl. Þetta hafði verið of mikið fyrir mig og minn viðkvæma bjór og viskímaga frá kvöldinu áður. Ég flýtti mér heim.

Ég fann til í höfðinu og ég var í uppnámi. Það fór ónotahrollur um allan líkamann þegar ég gekk upp stéttina að útidyrunum á heimili mínu. Það sem ég hafði séð var það versta sem ég hafði séð á ævinni og hafði ég þó séð ýmislegt ljótt um dagana. Hver gat framið slíkt ódæði? Hvers konar manneskja? Þetta var Ísland. Litla Ísland með sitt friðsama þjóðfélag. Svona nokkuð gerðist ekki á Íslandi! Ég hengdi svarta ullarfrakkann minn upp á snaga í forstofunni og skipti Ecco-skónum mínum út fyrir þægilegu sandalana mína. Ég var uppgefinn og gat ekki hugsað mér neitt annað en að fara beint í rúmið. Mig verkjaði í fæturna, höfuðið og eiginlega allan líkamann. Ég var að verða of gamall fyrir svona lagað. Það var of mikið fyrir mig að skemmta mér eitt kvöldið og fara svo í vinnuna kvöldið eftir. Það sem ég sá þegar ég leit framan í sjálfan mig í speglinum á baðinu staðfesti grun minn um að ég væri farinn að eldast. Það var dapurlegt að horfa á þetta stórgerða andlit. Gráu hárin, sem voru farin að verða fleiri en þau dökku — eins og illgresi sem þekur blómabeð — minntu mig á að ég var ekkert unglamb lengur. Ég brosti framan í sjálfan mig í speglinum og leist ágætlega á það sem ég sá þó að brosið hafi verið alveg gleðisnautt. Flestar stóru og fallegu hvítu tennurnar mínar voru enn á sínum stað og stórgerða andlitið var ennþá svolítið aðlaðandi. Mér fannst ég reyndar fjandi myndarlegur maður, að minnsta kosti í speglinum, og mikið myndarlegri en á myndum. Ég burstaði fallegu tennurnar mínar vel og vandlega, slökkti ljósið á baðinu og staulaðist inn í rúm. Það var yndisleg tilfinning að finna köld sængurfötin við bert hörundið og ég fann þá ennþá betur hvað ég var þreyttur. Ég hlakkaði til að komast inn í draumaheima. Ég var vakinn upp þremur tímum seinna þegar gemsinn minn hringdi án afláts.

Ég veit ekki hvað síminn var búinn að hringja lengi eða oft. Ég teygði mig í hann og sá um leið og ég svaraði að klukkan var fimm mínútur gengin í fimm og líðanin sagði mér að enn væri nótt.

„Það er eins gott að þetta sé áríðandi!“ hreytti ég út úr mér í símtólið. Ég hafði ekki hugmynd um hver var að hringja í mig og mér var í raun alveg sama. Ég var ekki mikill morgunmaður, hvað þá svona snemma morguns.

„Það er áríðandi, Axel, mjög áríðandi!“ Það vottaði fyrir öryggisleysi í málrómi stúlkunnar, sem ég þekkti strax. Hún hét Sigrún og var samstarfskona mín.

„Hvað er að?“ Ég settist geispandi fram á rúmgaflinn.

Það sem hún sagði mér ýtti mér samstundis fram úr rúminu. Ég var ekki fyrr búinn að kveðja Sigrúnu en ég var kominn aftur í fötin og á leiðinni út úr dyrunum. Það hafði fundist annað lík og aðkoman var ekki fögur.

Það var frekar kalt í veðri. Hitamælirinn í BMW-inum mínum sýndi níu gráðu hita en það var svo sem ekki við meiri hita að búast svo snemma morguns í Reykjavík um mitt sumar. Það hafði rignt um nóttina þannig að mannfáar götur höfuðborgarinnar voru ennþá votar. Ég ók sem leið lá í Elliðaárdalinn og ég hafði gluggann opinn þrátt fyrir kalt loftið. Ég þurfti á því að halda til að geta hugsað skýrt og vaknað almennilega. Það tók mig ekki langan tíma að finna staðinn. Blikkandi blá ljós lögreglubílanna sem stóðu umhverfis gamla rafveituhúsið í Elliðaárdalnum vísuðu mér leiðina. Ég lagði bimmanum út í vegkantinn, steig út í kaldan og rakann morguninn og gekk til Sigrúnar þar sem hún stóð á tali við einkennisklæddan lögregluþjón. Hún var í svörtum leðurjakka og snjáðum gallabuxum og síða hvíta hárið hennar var bundið í tagl. Hún var á aldur við mig, grannvaxin, andlitsfríð og ákveðin í fasi. Við þekktumst lítið enda höfðum við ekki starfað lengi saman og aldrei að sama máli. Ég var líka svolítið hissa vegna þess að mig minnti að hún hefði ekki verið svona fjandi myndarleg. Kannski hafði hún farið í fitusog eða eitthvað slíkt, hugsaði ég með mér.

„Þetta er ekki fallegt,“ sagði hún alvarleg á svip. „Hundur á göngu með eiganda sínumfann hann fyrir um klukkustund .“ Hún horfði í áttina að ánni þar sem hún rann talsverðan spöl fyrir neðan göngustíginn sem við stóðum á.

„Sýndu mér,“ svaraði ég og hún gekk af stað á undan mér niður hallann að ánni. Annað hvort hafði ég ekki tekið mark á orðum hennar eða þá að ég hélt að það væri fátt sem gæti komið mér á óvart lengur, en sjónin sem mætti mér dró fram áður óþekktan skjálfta í fótunum og höndunum og maginn fór aftur af stað. Líkið lá nakið á jörðinni við ána. Það var af ungum karlmanni, líklega rétt tæplega tvítugum. Hann starði opnum augum til himins og skelfingin í lífvana augunum var auðsjáanleg. Hann var með stóran og djúpan skurð á hálsi, greinilegar hnífstungur á mörgum stöðum frá bringu niður að nafla, og það var ekkert á milli fóta hans lengur nema stór dökkrauður blóðköggull. Ég kúgaðist og bar lófann upp að munninum um leið og ég flýtti mér aftur til baka upp á göngustíginn. Sigrún fylgdi í humátt á eftir mér.

„Ég sagði þér að þetta væri ekki fallegt“ sagði hún og klappaði mér lauslega á aðra öxlina. „Er allt í lagi með þig? Á ég að láta sækja eitthvað handa þér? Kannski vatn eða gos?“

„Nei, ég jafna mig“, svaraði ég og sneri mér að henni. Ég var ekki hrifinn af því að láta starfsbróður minn, sem var kona í þokkabót, hugga mig eins og smábarn. Miðað við fyrri störf og reynslu hefði hún átt að standa í mínum sporum og ég hefði átt að klappa henni á öxlina til að veita henni styrk.

„Ég veit ekki hvað er að mér? Kannski er ég að fá einhverja pest? Mér varð hrikalega flökurt þarna niður frá.“ Ég reyndi að bera mig karlmannlega.

„Þú þarft ekki að afsaka neitt, Axel,“ svaraði hún. „Ég var búin að fá minn skerf áður en þú komst. Fáir hérna á staðnum gátu haldið einhverju niðri eftir þessa sjón.“ Hún brosti lítillega.

„Er tæknideildin á leiðinni?“ spurði ég.

„Já, þeir eru rétt ókomnir.“

„Er búið að taka skýrslu af manninum sem fann hann?“ Ég var rétt farinn að jafna mig í maganum.

„Já, svona lauslega,“ svaraði hún. Maðurinn sem stendur þarna með Labrador-hundinn fann hann.“ Hún benti á eldri mann sem stóð álengdar við hliðina á einkennisklæddri lögreglukonu en hún var að skrifa eitthvað hjá sér í minnisbók. Ég gekk til mannsins og kynnti mig fyrir honum. Hann sagði mér að hann hefði verið að viðra hundinn sinn í rólegheitunum þegar hundurinn tók skyndilega strikið niður að á þar sem líkið lá. Hann elti hundinn og sá hvers kyns var og hringdi strax á lögregluna. Hann varð ekki var við neinar mannaferðir eða bíla í nágrenninu. Ég þakkaði honum fyrir og bað hann um að vera til taks ef við þyrftum að ræða við hann síðar.

Ég gekk með Sigrúnu í áttina að bílnum mínum.

„Ég ætla að láta tæknideildinni eftir að vinna sína vinnu,“ sagði ég. Það er ekkert fyrir okkur að gera hérna meira í bili.“ Ég opnaði dyrnar á bimmanum og settist inn.

„Ég skal hinkra hérna eftir þeim,“ sagði Sigrún. „Ég sé þig síðan væntanlega niðri á stöð á eftir?“

„Já, ég ætla bara að skjótast aðeins heim og hressa pínulítið upp á útlitið. Ég kem síðan beint niður eftir.“

Ég kvaddi Sigrúnu og ók af stað þungt hugsi. Hvað var eiginlega að gerast? Tvö morð sama daginn, eða því sem næst, og bæði svona ógeðfelld. Þessi morð voru greinilega skipulögð fyrirfram en ekki háð tilviljunum eins og deilum eða einhverju þvíumlíku. Það fór ónotahrollur um mig. Nú var um að gera að vinna hratt og vel og finna þennan vitleysing sem fyrst. Hratt og vel.

Hann var lítill og slægur. Djöfullegur en um leið fallegur. Hann var óstöðvandi og ósnertanlegur. Hann fylgdist með lögreglunni að störfum við að taka myndir af litla kvikindinu sem lá dauður við ána. Hann fylgdist með þeim kemba svæðið í kring með sterkum ljósum í leit að einhverjum vísbendingum. Þeir myndu ekki finna neitt. Hann hló í hljóði að þessum heimskingjum. Hvað héldu þeir eiginlega að hann væri? Viðvaningur? Þroskaheftur hálfviti? Hann horfði lengi á lögreglukonuna. Þessa fallegu með taglið. Hann fann að hann langaði í hana. Hann langaði alveg inn í hana, alla leið. Hann gat séð fyrir sér stinn brjóstin á henni og hversu vel þau myndu passa í lófa hans. Hann gat séð hana fyrir sér þar sem hún engdist undir honum og bæði sér vægðar. Grátbæði hann um að meiða sig ekki. Hann hló ennþá meira í hljóði. Einhvern tímann! Einhvern tímann kæmi að henni, en ekki núna. Hann hafði öðrum hnöppum að hneppa fyrst. Hann var fyrir löngu búinn að ákveða hvert næsta fórnarlamb yrði og það var ekki eftir neinu að bíða. Hann varð að halda áætlun, en fyrst þurfti hann að hvíla sig.

4. kafli

Ég var boðaður á fund um leið og ég mætti á stöðina. Þetta var fámennur fundur þar sem mættir voru, auk mín og Sigrúnar, Baldur yfirlögregluþjónn og Gísli frá ríkissaksóknaraembættinu. Baldur Bjarnason var einn af æstu mönnunum í rannsóknarlögreglunni. Valdsmannslegur, hávaxinn og myndarlegur maður, rétt skriðinn á fimmtugsaldurinn. Hann var dæmigerður kerfiskarl, þungur á brún og alvarlegur og ekki mikið fyrir að blanda geði við undirmenn sína. Ég hafði þrátt fyrir það ekki slæma reynslu af því að vinna undir stjórn hans enda var hann oftast sanngjarn og réttsýnn. Gísli var ungur og óreyndur lögfræðingur með litla reynslu af rannsókn sakamála. Hann hafði einu sinni áður verið tengiliður saksóknara og ofbeldisbrotadeildar vegna kynferðisafbrotamáls og hafði staðið sig ágætlega að mati flestra. Hann var léttur í lundu og það var ágætt að vinna með honum.

Þeir fóru yfir málin með okkur og gerðu okkur það ljóst að bæði málin nytu forgangs og að við ættum á leiða rannsóknina með stuðningi allra deilda. Þeir kröfðust árangurs sem fyrst og fyrirskipuðu algert fjölmiðlabann. Verkferlið var svo sem eitthvað sem við þekktum og höfðum vanist, en það sama varð ekki sagt um umfangið.

Ég var eirðalaus og mér leið illa. Ég var samt ekki veikur eða lasinn, heldur hafði ég á tilfinningunni að við værum að ganga út á djúpsævi án þess að hafa neitt til að halda okkur á floti.

Við Sigrún settumst niður og hófumst handa við að flokka allar upplýsingar sem þegar lágu fyrir.

Það lá fyrir að báðir mennirnir voru samkynhneigðir og á tvítugsaldri. Þeir höfðu báðir látist af hnífstungum sem voru vel á annan tuginn í hvoru tilviki um sig. Annar starfaði sem baðvörður og hinn sem barþjónn. Einnig var ljóst að þeir höfðu þekkst og líklega verið elskhugar. Rætt hafði verið við nánustu ættingja þeirra og verið var að ræða við kunningja, vini og aðra sem þekktu þá. Engin fingraför höfðu fundist önnur en fórnarlambanna og engin merki voru um kynferðislega misnotkun af neinu tagi. Við höfðum með öðrum orðum ekkert í höndunum.

Við sátum allan daginn við að fara yfir gögn og ljósmyndir og klukkan var að verða sjö um kvöld þegar ég ákvað að nóg væri komið. Ég kvaddi Sigrúnu og hélt heim á leið.

Ég var kominn með dúndrandi höfuðverk og mér var hrollkalt þó að það væri fjórtán stiga hiti úti. Ég setti miðstöðina í BMW-inum á fullt og ók af stað heim á leið. Ég gat ekki hætt að hugsa um ungu mennina tvo. Hvers vegna höfðu þeir verið myrtir á svona djöfullegan hátt? Hvað var það sem fékk menn til að fremja svona verknað? Ég var sannfærður um að sami maður væri að verki, annað hvort karl eða kona. Bæði fórnarlömbin voru myrt á sama hátt með þeirri undantekningu að kynfæri annars þeirra höfðu verið fjarlægð og ekki fundist ennþá. Var þetta hatursglæpur eða hefnd? Afbrýðissamur elskhugi kannski? Ég kunni ekki mikið í sálarfræðum en ég var nokkuð viss um að sá sem hafði verið að verki gat ekki verið heill á geðsmunum. Enginn maður heill á geði gæti framið slíkt ódæði. Ég var orðinn of þreyttur til að geta hugsað rökrétt lengur. Ég hafði ekki einu sinni lyst á kaffi þegar ég kom heim og því síður á mat. Ég fór beint í rúmið og lét mig falla á það í öllum fötunum. Ég rankaði ekki við mér fyrr en gemsinn fór að hringja látlaust.

Hann misnotaði hana mörgum sinnum. Hann nauðgaði henni aftur og aftur með stuttum hléum alla nóttina, stundum með sínum eigin tólum og stundum með öðrum. Hann hafði lagt aftursætið á jeppanum niður og lagt hana þar á bakið. Hann gat ekki hætt að þukla og kreista brjóstin á henni, kyssa varirnar og sjúga hálsinn. Hann var fullkominn snillingur og núna var hann að uppskera árangur erfiðisins. Hann renndi sér inn í hana í fimmta skiptið þessa nótt og rykkti fast fram og aftur. Hann flýtti sér hægt, tók sinn tíma og naut hvers augnabliks. Hún var hans og hann gat gert það sem hann vildi við hana eins lengi og honum datt í hug og enginn gat gert neitt í málunum. Hann horfði fast í lífvana augu hennar um leið og hann fékk fullnæginguna. Honum fannst verst að hún skyldi ekki fá að njóta hennar líka en það varð svo að vera. Hann varð að halda sig við áætlunina. Þessi var bara auka. Smá bónus og meiri æfing fyrir hann. Því að hann var ekki aðeins snillingur, heldur var hann líka listamaður og hann þurfti að undirbúa listsköpunina eins vel og hann gat. Æfingin skapar meistarann og hann fann að hann var tilbúinn. Engin eftirsjá, engin miskunn, engin mistök.

„Þetta er alveg hræðilegt, Axel. Þeir voru að finna mann fyrir austan.“ Sigrún var æst og um leið miður sín í málrómnum.

Ég vaknaði á augabragði og settist upp í rúminu. Hvað var að gerast?

„Ég held að það sé nauðsynlegt fyrir okkur að fara á staðinn?“ hélt Sigrún áfram. „Ég get verið komin til þín eftir tuttugu mínútur.

„Fínt, ég verð tilbúinn,“ svaraði ég áður en ég sleit símtalinu. Ég flýtti mér fram úr, fór í stutta sturtu og hrein föt. Tuttugu mínútur voru fljótar að líða og Sigrún var komin á hlaðið áður en ég náði að raka mig. Mér tókst þó að líta á klukkuna áður en ég fór út úr húsinu og sá að hún var tuttugu og fimm mínútur gengin í tíu.

Hann hafði ekkert á móti hommum og hann var ekkert fyrir þá heldur. Honum var alveg sama um þá í raun. Hann var refur og hann valdi bráð sína af kostgæfni og áhuga. Hann var ákveðinn í því að marka spor í söguna. Allir ættu eftir að muna eftir honum um ókomna tíð og það besta er að enginn vissi hver hann væri í raun. Hann var slægur og klár og næðist aldrei. Þessir asnar höfðu ekki roð við honum og hann ætlaði að sýna þeim það og sanna.

Hann sat á kaffihúsi við Austurvöll og fylgdist með næsta fórnarlambi. Hann var kominn með fiðring í magann og fann að hann var allur að spennast upp. Hann var að komast í gírinn. Honum fannst hún falleg og hann vissi að hún var klár. Það myndi gera þetta ennþá áhugaverðara og skemmtilegra. Hann var þegar búinn að ákveða að láta til skarar skríða þennan morgun. Dagsbirta eða myrkur skipti engu máli. Hann næði sínu fram óáreittur. Hún sat ein á næsta borði við hann þar sem hún var að drekka kaffi og gæða sér á stórri sneið af súkkulaðiköku með þeyttum rjóma. Hann lét á engu bera, dreypti rólega á kaffinu sínu og lést vera að lesa Fréttablaðið. Þannig gat hann fylgst með henni að vild. Hann gat séð hana út undan sér og fylgst með hverjum bita af súkkulaðikökunni hverfa inn um fagurlitaðar varir hennar, niður hálsinn og ofan í maga. Hann var slægur og hann var snjall, bráðum fyndi hann lyktina af henni úr návígi og sæi angistina í augum hennar þegar hún vissi að hún ætti ekki eftir að sjá fleiri sólar- eða rigningardaga í lífi sínu. Hann hlakkaði til.

Við vorum rétt um klukkutíma að komast á staðinn. Ég var með hnút í maganum, en ég var ekki viss hvort hann stafaði af hungri eða hvort ég var svona kvíðinn yfir því sem ég ætti eftir að sjá næstu mínúturnar. Við Sigrún höfðum rætt málin á leiðinni og reynt að varpa fram ýmsum kenningum og möguleikum árangurslaust. Við höfðum ekkert í höndunum.

Mér fannst alltaf fallegt um að litast í Biskupstungum. Ég var hálfgert náttúrubarn í mér og mér leið best innan um gras og tré, og malarvegir fannst mér aðlaðandi í hæfilegu magni.

Við ókum krókóttann og holóttann malarveg upp skógivaxna hlíðina að stóru sumarhúsahverfi þar sem fjöldi sumarhúsa stóð í þyrpingu upp eftir hlíðinni. Hverfinu var skipt upp með malargötum og bílastæðum og það voru fjögur hús í hverri götu. Blá blikkandi ljósin á lögreglubílunum tveimur, sem lagt var við endann á fyrstu götunni, höfðu dregið að sér athygli sumarhúsagesta, en þeir stóðu í tveimur hópum í lítilli fjarlægð frá lögreglubílunum. Okkur var hleypt í gegn eftir að Sigrún hafði sýnt lögregluskírteinið sitt. Hún lagði bílnum fyrir aftan stóran Econoline sem við vissum bæði að var ómerktur bíll tæknideildarinnar. Þéttur rigningarúðinn lagðist yfir andlitið á mér þegar ég steig út úr bílnum. Mér fannst það gott og andaði djúpt að mér fersku loftinu og þungum gróðurilminum sem lá yfir öllu. Sigrún hafði ákveðið að vera ekkert að bíða og smakka á veðrinu heldur hafði hún gengið beint að Toyota Land Cruiser-jeppabifreið sem stóð á bílastæði upp við einn bústaðinn. Þrír lögreglumenn stóðu við bílinn. Einn smellti af myndum í gríð og erg á stóra stafræna Nikon-myndavél og hinir voru að ræðast við. Þeir sem voru að talast við hétu Fannar og Sigurður. Sigurður var á sama aldri og ég en Fannar var að minnsta kosti tíu árum eldri. Hann var hávaxinn, þrekinn og þunnhærður og með sjálfsálitið í lagi. Ég hafði aldrei kunnað við hann og þrátt fyrir ágætis viðleitni hafði mér aldrei tekist að vinna með honum. Kannski var ég ekki sá besti að vinna með og ég vissi að ég hafði orð á mér í lögreglunni fyrir að vera einfari og sumir héldu fram að ég væri frekur og eigingjarn. Sjálfsagt var eitthvað til í því. Sigurður var ágætis kunningi minn og mér líkaði vel við hann. Hann var hress og þægilegur í umgengni, lágvaxinn og grannur og alltaf með gleraugu á mjóslegnu andlitinu. Við höfðum stundum unnið náið saman og alltaf gengið vel. Kannski vegna þess að ég fékk að ráða ferðinni. Ég vissi það ekki og mér var sama.

Ég kastaði kveðju á þá félaga um leið og ég gekk framhjá þeim til tæknimannsins með myndavélina, en hann stóð við opinn afturhlerann á bílnum.

„Slæmt?“ spurði ég um leið og ég leit inn í bílinn.

„Ég myndi segja það,“ svaraði hann um leið og hann skoðaði síðustu myndina sem hann tók á litla skjánum aftan á myndavélinni.

Maðurinn sem lá aftur í bílnum var grannur og lágvaxinn, líklega um fertugt. Hann lá samankrepptur á hliðinni ofan á nokkrum plastpokum sem við fyrstu sýn virtust fela í sér vín og gos og andlitið sneri að sætisbakinu. Ég dró hvíta einnota gúmmíhanska upp úr vasanum á ullarfrakkanum mínum og klæddi mig í þá. Ég fann að Sigrún var komin upp að mér. Hún sagði ekkert, heldur fylgdist þögul með því þegar ég velti manninum að mér. Þó að hann væri lítill og grannur var frekar erfitt að hreyfa hann. Andlit hans sýndi engin sérstök svipbrigði. Hann starði aðeins lífvana augum á mig. Ég klæddi mig úr hönskunum og steig afturábak frá bílnum.

„Fljótt á litið virðist sem hann hafi verið kyrktur?“ sagði ég við Sigrúnu. „Hann er með marbletti á hálsinum. Annars er best að slá engu föstu strax.“

Sigurður var kominn til okkar. Hann var alvarlegur á svip.

„Þetta lítur ekki vel út,“ sagði hann. „Við finnum ekki konuna hans.“

„Hvað meinarðu?“ spurði Sigrún. „Svarar hún ekki símanum?“

„Hún var með honum,“ sagði Sigurður. „Þau voru hérna tvö ein. Komu á föstudaginn og ætluðu að vera fram á sunnudag.“

„Er það öruggt?“ spurði ég. „Er búið að leita hérna á svæðinu í kring?“

„Aðeins lauslega,“ svaraði Sigurður. „Við erum að bíða eftir aðstoð frá björgunarsveitunum á svæðinu og lögreglunni á Selfossi.

„Er enginn kominn frá Selfossi?“ spurði Sigrún.

„Enginn úr rannsóknardeildinni,“ svaraði Sigurður.

„Ég ætla að skoða mig um í bústaðnum,“ sagði ég og gekk af stað upp malarstíg sem lá að bakhliðinni á bústaðnum.

Tæknideildin var að störfum innanhúss. Þeir voru að taka myndir og leita að fingraförum um allt hús. Þetta var dæmigerður félagsbústaður, um sextíu fermetrar að stærð. Í honum voru þrjú svefnherbergi, eitt með hjónarúmi og tvö með tveggja hæða kojum. Mjór gangur lá framhjá herbergjunum og á baðherberginu voru dyr út í heita pottinn. Stofan og eldhúsið voru eitt rými einungis aðskilin með háu barborði. Stórt borðstofuborð úr furu var stofumegin við barborðið og í hinum helmingnum var hornsófasett úr leðri, stofuborð úr furu og lítið sjónvarpstæki. Við enda stofunnar var stór rennihurð út á stóran sólpall sem umlukti bústaðinn. Það var framhliðin á bústaðnum.

Ég byrjaði á því að skoða herbergin eitt af öðru áður en ég gekk inn á baðið og síðan fram í stofuna og eldhúsið. Sigrún og Sigurður fylgdu á eftir.

„Eitthvað sem þú tekur sérstaklega eftir?“ spurði ég Sigrúnu þegar hún kom inn í stofuna.

„Nei, ekkert svona sem æpir á mig,“ svaraði hún. „Það eru engin ummerki um átök neins staðar innanhúss og ekki heldur nein ummerki um eitthvað alvarlegra, eins og blóð á veggjum eða gólfum.“ Hún sneri sér í hálfhring og litaðist um.

„Það er einmitt málið,“ sagði ég. „Allt er einhvernveginn of hreint og fínt.“

„Hvað áttu við?“ spurði Sigurður.

„Það er til dæmis búið um hjónarúmið og það eru engin óhrein matarílát á borðum.“ Ég gekk í áttina að rennihurðinni sem vissi út á pallinn.

„Er eitthvað óeðlilegt við það að fólk vilji hafa snyrtilegt í kringum sig?“ spurði Sigrún um leið og hún tók skrefið á eftir mér. „Það eru ekki allir latir þó að þeir séu í sumarbústað.“

Ég sneri mér að henni. „Það ættu að minnsta kosti að vera nokkur glös á borðum eða í vaskinum. Það er eins og það hafi enginn verið hérna í bústaðnum eða þá að einhver hafi tekið mjög vel til eftir sig.“

„Ég veit það ekki,“ sagði Sigrún. „Kannski voru þau algjörir snyrtipinnar?“

„Eða þá að konan hafi verið ofvirk, alltaf með tuskuna á lofti?“ skaut Sigurður inn í og glotti aulalega.

„Einmitt,“ sagði ég og brosti lítillega. „Líklegt að fólk sem er í fríi til að slappa af nenni slíku! Sérstaklega ef rómantíkin er allsráðandi.“

„Ég þekki slíka konu,“ sagði Sigurður staðráðinn í að halda sínu til streitu. „Ég þekki eina sem er alltaf með tuskuna á lofti. Tuskan er hreinlega límd við lófann á henni.“

„Ég þyrfti að fá eina slíka í heimsókn til mín reglulega,“ sagði Sigrún. „Það veitir ekki af því að kynna mitt heimili fyrir tusku.“

Ég gekk út á pallinn. „Hvað sem öllum tuskum líður, þá er eitthvað undarlegt við þetta.“ Ég gekk að heita pottinum og lyfti lokinu á honum. „Má ég kynna ykkur fyrir eiginkonunni,“ sagði ég og sneri mér að Sigrúnu og Sigurði sem höfðu komið í humátt á eftir mér.

Hann fann hvernig vonleysið helltist yfir hann. Hann fann fyrir því í hverri frumu líkamans og honum leið illa. Það var eins og hann væri einn inni í myrku gluggalausu herbergi og að engrar undankomu væri auðið. Hann var dæmdur til að dúsa í myrkrinu og sæi aldrei sólina aftur. Hann lokaði augunum og reyndi að hugsa um eitthvað fallegt. Eitthvað sem myndi hjálpa honum að komast út úr myrkrinu og inn í sólina. Hann sat svona inni í bílnum í stundarfjórðung áður en hann opnaði dyrnar og steig úr. Hann kannaðist við sig í myrkrinu. Þekkti hvern krók og kima og áður en varði var hann búinn að finna slökkvarann á veggnum í myrkum bílskúrnum. Flúrljósin í loftinu kviknuðu eitt af öðru og honum leið betur. Pínulítið betur. Hann var ekki þunglyndur, aðeins leiður og tómur innra með sér. Kannski var hann einfaldlega of fullnægður og kraftlaus eftir daginn, hugsaði hann með sér um leið og hann klæddi sig úr fötunum. Hann upplifði sjálfan sig ekki sem vondan eða illan mann þrátt fyrir að hann hefði nýlokið við að misþyrma tveimur manneskjum og murka úr þeim lífið. Það var allt í þágu listarinnar. Hann var búinn að æfa sig og vissi hvernig hann átti að ýta tilfinningunum til hliðar í ákveðinn tíma. Hann þurfti ekki áfengi eða önnur vímuefni til þess að bæla tilfinningarnar. Hann hafði verið nokkuð viss um að hann hefði fullkomna stjórn á sjálfum sér og eftir þennan dag gat hann fullvissað sjálfan sig um að svo væri. Að öllu leyti nema hvað þennan leiða varðaði. Hann velti því fyrir sér hvort þessi líðan sem hann fann fyrir núna væri eitthvað í líkingu við það sem konur upplifðu stundum eftir barnsburð. Var hann með snert af fæðingarþunglyndi? Nei, hann var viss um að svo var ekki. Þetta var miklu frekar ósköp venjuleg tómleikatilfinning sem hann hafði svo oft fundið eftir kynmök. Ekkert til að hafa áhyggjur af. Hann hætti að velta þessu fyrir sér og lagði fötin snyrtilega frá sér á stól sem stóð upp við vegginn í bílskúrnum. Síðan opnaði hann stóran læstan stálskáp sem var festur á vegginn við hliðina á stólnum og hóf að klæða sig í jakkaföt sem héngu á herðatré inni í skápnum. Síðan tók hann tók fötin af stólnum, lagði þau á hillu inni í skápnum, lokaði honum og ruglaði tölunum á talnalásnum. Núna leið honum ennþá betur. Hann var hreinn og fínn og kominn heim. Hann opnaði dyrnar sem lágu frá bílskúrnum og inn í þvottahúsið sem var inn af eldhúsinu í einbýlishúsinu. Ilmurinn af nýþvegnum þvotti fyllti vit hans og hávaðinn frá þvottavélinni, sem var í vindu, kom í veg fyrir að hann heyrði orðaskil innan úr eldhúsinu. Hann opnaði dyrnar á þvottahúsinu og gekk inn í eldhúsið. Þar mætti honum gleði og fögnuður.

„Pabbi, ertu kominn heim?“ Hún var rétt rúmlega fjögurra ára, litla ljóshærða hnátan sem kom hlaupandi á móti honum. Hún henti sér í fangið á honum og smellti kossi á aðra kinn hans.

„Sæl, elskan,“ sagði hann brosandi og smellti kossi á kinnina á henni. Hann gekk með hana í fanginu að ungri dökkhærðri konu sem sat við eldhúsborðið með kaffikrús fyrir framan sig. Hún var að lesa dagblað sem lá á borðinu fyrir framan hana.

„Hvernig var nóttin, elskan?“ spurði hún og brosti til hans.

„Hún var fín,“ svaraði hann um leið og hann beygði sig niður að henni til að kyssa hana.

„Ég er búin að segja henni fréttirnar,“ sagði hún brosandi.

„Já, pabbi,“ sagði litla hnátan. „Mamma sagði mér áðan að ég myndi bráðum eignast lítið systkini.“ Hún horfði spennt beint í augun á pabba sínum. „Ég hlakka svo til, pabbi. Þú ert alveg æðislegur að gefa mér lítið systkini að leika við. Þú ert snillingur.“

Hún lá nakin á grúfu í pottinum. Var á floti líkt og vindsæng, með útbreiddar hendur og fætur. Eftir að tæknideildin hafði tekið nóg af myndum hjálpuðumst við að við að snúa henni án þess að taka hana upp úr pottinum. Hún var köld viðkomu, eins og vatnið í pottinum, og lífvana andlitið var skelfingin uppmáluð. Það var tryllingsglampi í augum hennar og þau störðu stór og opin á okkur eins og hún væri að biðja um hjálp. Það var um seinan núna. Við gátum aðeins reynt að hjálpa henni með því að finna ófreskjuna sem hafði gert henni og manninum hennar þetta. Ég sór þess líka eið í huganum að gera allt sem ég mögulega gæti og unna mér ekki hvíldar fyrr en ég fyndi ófreskjuna.

Við Sigrún yfirgáfum fegurðina í Biskupstungum sorgmædd og í þungu skapi. Við höfðum á skömmum tíma komist í kynni við atburði sem við bæði töldum útilokað að gætu gerst á okkar litla og friðsæla landi. Við vorum uppgefin á sál og líkama og þegar við fengum fréttir af því hálfnuð á leið til Reykjavíkur að enn eitt líkið hefði fundist var okkur öllum lokið.

Hann hafði kynnt sér húsakynnin mjög vel enda vissi hann að til þess að koma í veg fyrir mistök varð hann að vera vel upplýstur. Fimmtán mínútur liðu frá því að hann kom sér fyrir í ræstikompunni og þangað til hann sá hana koma eftir ganginum. Þegar hún hafði lokað dyrunum á kvennasalerninu á eftir sér beið hann rólegur í eina mínútu áður en hann steig fram á ganginn og laumaðist á eftir henni inn um salernisdyrnar. Hann var búinn að gíra sig upp, kominn með einnota gúmmíhanska á hendurnar og nælonsokk yfir höfuðið og honum leist bara nokkuð vel á sjálfan sig þegar hann leit í spegilinn á salerninu. Núna þurfti hann aðeins að bíða, vona að hún yrði fljót og að enginn kæmi inn á klósettið á meðan. Hann þurfti ekki að bíða nema stutta stund þar til hún sturtaði niður og sneri læsingunni í skránni á klefahurðinni. Hann beið þangað til hún hafði opnað dyrnar til hálfs, þá ýtti hann henni kröftuglega upp og ruddist inn. Hún stirðnaði upp og áður en hún náði að átta sig á því hvað var að gerast hafði hann læst dyrunum, tekið upp stóra rýtinginn sem hann var alltaf með innan á sér og borið hann upp að hálsi hennar.

„Eitt orð og ég sker þig á háls,“ hvæsti hann framan í hana. „Eitt væl, eitt múkk frá þér, og ég sker þig eins og svín,“ hvæsti hann aftur. „Skilurðu?“

Hún starði á hann skelfingu lostin.

„Skilurðu?“ hvæsti hann aftur framan í hana.

„Já,“ kjökraði hún. „Ég skil. Ekki meiða mig.“

„Þetta var væl,“ hvæsti hann og greip um hnakkann á henni með annarri hendi. „Núna færðu að kenna á því, tíkin þín.“ Hann stóð þétt upp við hana í þröngum klósettklefanum.

„Nei, ég skal vera góð. Gerðu það, ekki meiða mig.“ Hún var ennþá kjökrandi.

„Niður,“ hvæsti hann. „Niður á hnén, núna!“

Hún hlýddi honum strax enda var hún stjörf af hræðslu.

Hann losaði niður um sig buxurnar og fann að hann var orðinn grjótharður. Hann lyfti honum með annarri hendi upp fyrir nærbuxurnar og reif með hinni fast í hárið aftan á höfði hennar.

„Núna áttu að vera góð við mig, tíkin þín,“ urraði hann á hana. „Ef þú stendur þig ekki, þá sker ég þig. Skilurðu?“

Hún skildi og gerði eins og hann sagði. Hann hló innra með sér. Hann skellihló. Hann var nánast fullkominn. Allt sem hann gerði gekk upp. Hann var ennþá hlæjandi þegar hann fékk það og hann var ennþá hlæjandi þegar hann reif hana upp á hárinu og sneri henni við þannig að hún sneri baki í hann. Og hann var ennþá hlæjandi þegar hann skar hana á háls, opnaði dyrnar á klósettklefanum og flýtti sér út. Hann girti sig í snatri, tók nælonsokkinn af höfðinu og stakk honum í vasann. Hún var ennþá í dauðateygjunum þegar hann opnaði dyrnar fram á ganginn og laumaði sér fram. Hann gekk rakleiðis inn á mannlaust karlaklósettið þar sem hann beið í eina mínútu áður en hann gekk út. Hann var fullkominn.

5. kafli

Hún var ung. Varla mikið eldri en sextán ára. Hún lá á bakinu á hafnarbakkanum með hvítt lak yfir sér. Sítt, ljóst hárið lá blautt og klesst yfir grannt andlitið og niður á herðar. Hún var falleg, með snoppufrítt andlit og lítil, falleg augu sem störðu lífvana á okkur í gegnum blautt hárið. Við Sigrún vorum miður okkar og við vorum þreytt. Mér leið eins og ég væri staddur í miðri martröð þar sem allt gerðist hægt en örugglega og mér var fyrirmunað að hreyfa mig nema á hraða snigilsins. Við skoðuðum líkið í fljótu bragði og rauðbláa röndin, sem náði hringinn í kringum hálsinn á henni, sagði okkur að líklega hefði hún verið kyrkt. Við gátum þó ekki slegið neinu föstu um það fyrr en tæknideildin og dánardómstjórinn hefðu kveðið upp sinn úrskurð. Við ókum burt frá hafnarbakkanum án þess að segja orð og Sigrún tók stefnuna upp í Mosfellsbæ. Hún þurfti ekki að spyrja mig, hún vissi að ég vildi komast heim og hún var örugglega í sömu hugleiðingum. Það besta sem við gátum gert var að reyna að hlaða batteríin og hvílast svo að við gætum tekist á við þann óskapnað sem hafði riðið yfir okkur eins og jarðskjálfti. Við vissum bæði að ef þessi dagur var erfiður yrði sá næsti helvíti líkastur.

Ég gat ekki slakað á. Það var sama hvað ég reyndi. Ég reyndi að festa hugann við sakamálaþátt í sjónvarpinu en án árangurs, það var sama hvaða DVD mynd ég setti í spilarann, jafnvel ráp á netinu fékk mig ekki til að hugsa um annað en þessi hroðalegu morð. Ég ákvað að hætta að berja höfðinu við steininn og settist við eldhúsborðið með ferðatölvuna, skrifblokk og kaffibolla. Var einhver tenging á milli morðanna? Þekktust fórnarlömbin innbyrðis? Ég teiknaði kassa á blaðið mitt. Í hverjum kassa var nafn eins fórnarlambs, tíma- og staðsetning. Tvö fyrstu voru ung og annað þeirra varla meira en stálpaður unglingur. Síðan voru tvö fórnarlömb austur í Biskupstungum og eitt í höfninni í Reykjavík. Það hvernig fólkið var myrt og síðan staðsetning morðanna fékk mig til að trúa því að kannski væru tveir morðingjar á ferli. Ég varð samt að gera ráð fyrir því að hugsanlega væri einn og sami maður að verki. Ég gat ekki annað en vonað að svo væri. Einn var nógu slæmt, en tveir var hrikalegt. Ég var rétt búinn að klára úr bollanum þegar Sigrún hringdi.

Hann lokaði herbergisglugganum varlega á eftir sér og gekk úr skugga um að dyrnar að herberginu væru kirfilega læstar. Hann klæddi sig úr fötunum, tróð þeim ofan í hvítan plastpoka, sem hann setti síðan innst á efstu hilluna í einbreiða fataskápnum í herberginu. Hann sótti nýjar nærbuxur ofan í efstu kommóðuskúffuna og klæddi sig því næst í gráa Nike-íþróttagallann sinn sem var ofan í skúffu í fataskápnum. Þessu næst opnaði hann dyrnar á herberginu og gekk fram á stuttan og þröngan parketlagðan herbergisgang og í áttina að dyrum sem voru á enda hans. Hann hafði ekkert borðað allan daginn og maginn var farinn að heimta mat. Garnagaul var varla rétta orðið, hann var að sálast úr hungri, en það var bara eðlilegt. Hann vann best á fastandi maga. Hann kom fram í forstofugang og gekk þaðan inn um dyr og beint inn í búr sem var inn af eldhúsinu. Eldhúsið var stórt með vandaðri eikarinnréttingu og stórri eldavélaeyju á miðju flísalögðu gólfinu. Það var opið inn í stóra parketlagða stofuna sem var nýtt bæði sem borðstofa og stássstofa. Hún var vel búin húsgögnum af dýrustu gerð, þar á meðal tveimur stórum Lazyboy-stólum, djúpum amerískum sófa, stofu- og borðstofuborði, svo og stórri hillusamstæðu sem huldi einn vegginn. Hann lét sem hann sæi ekki konuna sem lá í öðrum lazyboy-stólnum, heldur gekk beint að ísskápnum þar sem hann náði sér í fernu af appelsínusafa. Hann greip banana og epli af eldhúsborðinu áður en hann gekk af stað til baka í átt að herbergisganginum.

„Hvar varstu, elskan?“ Konan í stólnum sneri höfðinu í áttina að honum. Hún hafði verið önnum kafin við að lesa ástarsögu en samt tekið eftir því þegar hann kom inn í eldhúsið.

„Úti.“ Hann flýtti sér inn ganginn og inn í herbergið og lokaði og læsti dyrunum á eftir sér. Hann settist í skrifborðsstólinn sinn fyrir framan tölvuna og fékk sér sopa af appelsínusafanum. Hann þoldi ekki kerlinguna. Kannski hún yrði næst? Hann glotti með sjálfum sér. Nei, hann þurfti ennþá á henni að halda. Hún eldaði ofan í hann, þvoði fötin hans og gaf honum peninga. Þó að hann þyldi hana ekki, þá þurfti hann á henni að halda, að minnsta kosti enn um sinn. Hann var refur og hann vissi hvað hann var að gera þó að hann væri aðeins sautján ára.

Þó að BMW-inn minn væri kominn nokkuð til ára sinna var hann ennþá sprækur. Ég nýtti mér það og ók eins og skrattinn væri á hælunum á mér niður í miðbæ Reykjavíkur. Þó að ég væri rannsóknarlögreglumaður hafði ég ekki þann munað að geta smellt blikkljósi ofan á þakið á bimmanum mínum. Þetta var minn bíll og þó að ég notaði hann í vinnunni hafði ég ekki leyfi til þess að nota forgangsljós. Ég þurfti þess vegna að halda mig á löglegum hraða, eða því sem næst. Ég ók niður Ártúnsbrekku og áfram eftir Miklubraut, alla leið niður í miðbæ þar sem ég beygði inn Lækjargötu. Veðrið var milt og gott en um leið og ég kom inn á Lækjargötuna fór umferðin að þyngjast. Fólk var á leið á djammið eða þegar mætt og það tók mig talsverðan tíma að komast frá Tjörninni og að vegatálmum lögreglunnar sem lokuðu öllum akstursleiðum að Austurvelli. Ég tók eftir því um leið og mér hafði verið hleypt í gegnum vegatálma lögreglunnar að í þetta skiptið höfðu fréttasnáparnir verið vakandi og náð að mæta á staðinn á undan mér. Mér hafði einhvernveginn tekist að sleppa undan þeim síðustu daga, en núna sýndist mér að sú nótt væri úti. Þeir stóðu í mannþrönginni við línuna sem lögreglan hafði myndað við Austurvöll, með tilbúnar myndavélar, míkrófóna og diktafóna á lofti. Ég lét mér fátt um finnast og lagði bílnum eins nálægt Kaffibollanum og ég gat, en svo hét kaffihúsið sem leið mín lá á. Ég tók eftir Sigrúnu þar sem hún stóð fyrir innan útidyrnar á kaffihúsinu. Hún var að ræða við einkennisklæddan lögreglumann, eða kannski væri nær að segja tröll. Hann var næstum tveir metrar á hæð, þrekvaxinn og hálf óárennilegur ásýndum. Georg var alltaf eins, í vextinum eins og þykkur trjádrumbur, með fínlegt andlit sem stakk í stúf við stóran líkamann og höfuðið, sem var algerlega hárlaust eins og mjúkur barnsrass.

Ég heilsaði Georg, vini mínum, eins kumpánlega og ég gat miðað við aðstæður.

„Átt þú ekki að vera kominn í háttinn núna, gamli minn?“ spurði ég og glotti lítillega.

„Það væri óskandi,“ svaraði hann að bragði og tók í útrétta hönd mína. „Ég var á leiðinni niður á stöð og síðan heim þegar tilkynning barst um líkfund á þessu kaffihúsi. Ég sem var farinn að hlakka til að komast snemma í háttinn.“

„Svona er lífið,“ sagði ég. „Stundum fær maður að sofa og stundum fær maður að sofa, en ekki í kvöld. Hvað, hvar og hvernig?“ Ég beindi spurningunni að Sigrúnu.

„Ég náði þessu nú ekki með svefninn,“ svaraði hún.

„Hann er stundum svolítið „klikkaður“,“ sagði Georg og sneri vísifingri í hring upp við höfuðið á sér. „Hann á það til að bulla svona af og til og yfirleitt skilur hann sjaldnast sjálfur hvað hann er að bulla.“ Hann blikkaði Sigrúnu með öðru auganu.

„Svona, svona,“ sagði ég glottandi. „Ég átti við að stundum koma dagar sem eru ekkert nema vinna út í eitt.“

„Þú þarft ekki að útskýra neitt,“ sagði Sigrún.

„Hvað gerðist?“ spurði ég.

„Konulík á salerninu,“ svaraði Sigrún. „Hrikaleg aðkoma. Það er blóð upp um alla veggi. Hún var skorin á háls.“ Hún gekk á undan mér í gegnum afgreiðslusalinn á kaffihúsinu, sem var þétt skipaður lögreglumönnum, og í áttina að stiga í einu horninu.

„Ung? Gömul? Er eitthvað vitað um hana?“ spurði ég á leiðinni.

„Ég veit að þér á ekki eftir að líka það,“ svaraði Sigrún. „Hún er þjóðþekkt persóna. Þú sérð hana nánast daglega.“

„Nú? Hver er hún?“

„Þetta er nafna mín. Sigrún Davíðsdóttir, fréttakona á RÚV.“

„Þú ert að grínast!“

„Nei, ertu frá þér. Ég myndi aldrei grínast með svona nokkuð,“ svaraði Sigrún hneyksluð á svipinn.

Við vorum komin að stiganum sem lá niður í kjallara kaffihússins. Þetta var þröngur teppalagður hringstigi sem snerist hálfhring niður í kjallarann. Þegar komið var niður stigann tók við teppalagður gangur, um tveir metrar á breidd, en við endann á honum voru þrennar dyr. Tvær á móti hvor annarri og ein við endann á ganginum. Dyrnar við endann á ganginum lágu inn á kvennaklósettið en við hlið þeirra á vinstri hönd voru dyr sem lágu inn á karlaklósettið. Ég tók í húninn á þriðju hurðinni, sem stóð á móti karlaklósettinu. Hún opnaðist auðveldlega og ég var fljótur að finna slökkvarann og kveikja ljósið. Þetta var ræstikompa, frekar lítil, með hillum sem handþurrkur stóðu á fyrir salernin, handsápa, salernispappír og skúringadót ýmiss konar. Stór, hvít handlaug úr plasti stóð á einum veggnum, en þó var nóg pláss inni í kompunni fyrir einn mann ef ekki fleiri.

„Er ekki skrýtið að þessi kompa skuli vera ólæst?“ Ég sneri mér að Sigrúnu sem stóð fyrir aftan mig í dyragættinni.

„Er víst að hún sé alltaf ólæst? Kannski hefur einhver starfsmaður opnað hana nýlega. Hvað ertu að hugsa?“

„Þetta væri ágætis felustaður. Ef þú hefðir til dæmis í hyggju að veita einhverjum sem ætlaði á klósettið fyrirsát, þá væri þetta nokkuð góður staður,“ sagði ég um leið og ég tróð mér framhjá henni og út úr herberginu.

„Þá væri um fyrirfram ákveðinn glæp að ræða,“ sagði Sigrún. „Ef við gefum okkur að hann hafi beðið hérna eftir henni, þá hlýtur hann að hafa fylgst með henni í einhvern tíma. Jafnvel hér á kaffihúsinu, og hugsanlega um nokkurra daga skeið?“

„Ekki nema hann hafi einfaldlega ráðist af handahófi á fyrstu konuna sem lagði leið sína á klósettið,“ svaraði ég. „Hvort heldur sem er, þá er sá sem þennan verknað framdi býsna bíræfinn. Það er mikil áhætta að ráðast á einhvern á salerni veitingahúss.“

„Já, maður eiginlega skilur það varla,“ svaraði Sigrún um leið og hún slökkti ljósið inni í ræstikompunni og lokaði dyrunum. „Ég bið tæknideildina um að fara yfir þetta herbergi.“

„Já, endilega,“ svaraði ég. „Og sjáðu til þess að þeir athugi hvort það séu einhverjar öryggismyndavélar í húsinu.“

„Ég tók ekki eftir neinum þegar ég litaðist um áðan.“

„Þær gætu verið faldar á bakvið eitthvað. Sástu nokkuð stórar gler- eða plastkúlur í loftinu?“

„Nei, ég man ekki eftir því.“ Sigrún var hugsi. „Ég skal athuga það betur á eftir.“

Við stóðum fyrir utan dyrnar á kvennaklósettinu. Ég lauk þeim upp og gekk á undan inn fyrir. Klósettið var frekar lítið og þröngt og með Georg þar inni og tvo starfsmenn tæknideildar var með naumindum að við Sigrún kæmumst þar fyrir með góðu móti. Ég fann hvernig maginn byrjaði að ólga um leið og nályktina lagði fyrir vit mér. Ég var hálfgerður aumingi að þessu leyti. Mátti varla finna smá skítafýlu án þess að kúgast, hvað þá svona lykt. Ég tók upp vasaklútinn góða sem ég geymdi í öðrum innri vasanum á ullarfrakkanum mínum og brá honum fyrir nef og munn. Hafi mér fundist lyktin slæm, þá var hún ekkert miðað við þá sjón sem mætti mér í öðrum af tveimur klefunum inni á klósettinu. Konan sem lá þar á gólfinu eins og hrúgald hélt báðum höndum um hálsinn á sér og í gegnum lófana lágu storknaðir blóðtaumar niður eftir líkama hennar og ofan á flísalagt gólfið, þar sem það hafði myndað poll sem náði yfir gólfflötinn á báðum klefunum. Þetta var einhver óhugnanlegasta sjón sem ég hafði nokkurn tíma séð og ég fann kaldan hroll leggja um líkamann, frá hálsi og niður í stórutá. Hvað var eiginlega að gerast? Hvers konar ófreskja var á ferli?

Hann skrifaði allt. Hélt lista í tölvunni sinni yfir nánast hvert einasta atriði og listinn var orðinn talsvert langur. Taldi heilar tíu blaðsíður. Listinn var minjagripur hans. Einn stór minjagripur um allt sem hann hafði gert og allt sem hann ætti eftir að gera. Hann var ákveðinn að komast á allar forsíður og í alla fréttatíma og enda í stórri bók. Hann yrði goðsögn á Íslandi. Fyrsti alvöru fjöldamorðinginn í sögu Íslands. Eins konar Jack the Ripper Íslands. Honum líkaði það. Það var samlíking sem hentaði honum. Menn myndu rífast um það á komandi árum, áratugum og árhundruðum hver hann hefði verið þessi morðingi sem hélt Íslandi í heljargreipum óttans. Hann lauk við að skrifa um þá síðustu og vistaði skjalið að því loknu. Hann var þreyttur, en líka endurnærður. Honum leið vel. Betur en nokkru sinni fyrr. Hann opnaði mbl.is í vafranum á tölvunni og fylgdist með því í ofvæni þegar forsíðan birtist á skjánum fyrir framan hann. Hvað skyldu þeir segja um hann núna? Það hlyti að vera mikið skrifað um tæfuna sem hann var nýbúinn að afgreiða. Þessa „Hot Shot“ fréttakonu. Honum brá í brún þegar hann sá forsíðufréttina birtast fyrir framan sig á skjánum. „Par myrt í sumarhúsi.“ Hvað var þetta? Hann las alla fréttina um líkfund í Biskupstungum og varð reiðari með hverri línunni sem hann las. Hvaða par var þetta? Hann hafði ekki stútað neinu helvítis pari! Hvað var að gerast? Einhver annar hlaut að vera á ferli líka. Einhver sem tók alla athygli frá honum. Hann barði með krepptum hnefa í skrifborðið. Nei, nei, þetta mátti ekki gerast. Þetta spillti öllu. Hann langaði til að öskra. Hleypa allri gremjunni og öllu hatrinu út í einu. Hann reis upp úr stólnum, reif með báðum höndum í hárið á sér og þrammaði þungum skrefum hring eftir hring um gólfið í litla herberginu sínu. Þetta mátti ekki gerast. Hann var númer eitt. Hann var Jack the Ripper Íslands. Hver var að gera honum þetta? Hann lét sig falla ofan á sængina í einbreiða rúminu sínu og beit fast í koddann svo að kjálkinn hvítnaði. Hann yrði að gera eitthvað sem næði athygli. Eitthvað magnað. Eitthvað stórkostlegt. Hann fékk skyndilega hugdettu. Hann vissi hvað hann myndi gera næst. Það myndi örugglega draga athyglina að honum. Næsta fórnarlamb var fundið. Hann fann hvernig það slaknaði á öllum taugum í líkamanum. Hann náði loksins stjórn á sjálfum sér. Hann sjálfur. Hann var við stjórnvölinn alveg einn og án þess að taka töflurnar sem mamma hans færði honum á hverjum degi. Helvítis eiturtöflurnar sem hún hafði fengið fyrir hann á spítalanum. Nei, hann léti aldrei neinn eitra fyrir sér og ná stjórn á huga sínum. Hann var við stjórnvölinn. Aðeins hann og enginn annar. Núna var hann rólegur og yfirvegaður. Hann var refur og hann færi til veiða með morgninum.

6. kafli

Hann naut þess að leggjast á koddann og finna þreytuna líða úr hverri taug. Þetta hafði verið erfiður og viðburðaríkur dagur en jafnframt mjög ánægjulegur. Allt hafði gengið samkvæmt áætlun og hann hafði haft fullkomna stjórn á hlutunum allan tímann. Eftir margra ára undirbúning og bollaleggingar voru hlutirnir farnir að rúlla og fljótlega mundi hann uppskera ríkulega. Hann velti sér á hliðina og horfði á konuna sína, sem lá steinsofandi í rúminu við hliðina á honum. Hún var falleg, blíð og góð og umfram allt gáfuð. Hann var vel giftur og hann vissi það og naut þess. Börnin voru líka heilbrigð og falleg eins og húsið hans, sem var bæði stórt og fínt. Hann var búinn að ná þeim markmiðum sem hann hafði sett sér í lífinu, fyrir utan eitt. Hann átti ennþá eftir að ná einu markmiði. Einu agnarsmáu markmiði og það var einungis tímaspursmál hvenær hann næði því. Það besta var að til að ná því þurfti hann ekki að vinna myrkranna á milli þangað til hann væri nánast dauður úr þreytu og örmagna á sálinni. Þvert á móti þá var þetta eins og leikur. Skemmtilegur leikur þar sem hann gat gert allt sem honum sýndist og verið nánast eins og guð. Loksins gat hann nýtt gáfur sínar til fulls og brátt myndi hann uppskera ríkulega. Hann velti sér á hina hliðina og slökkti ljósið á stóra hvíta borðlampanum sem stóð á náttborðinu við hliðina á rúminu. Nú var nauðsynlegt að hvíla sig fyrir verkefni komandi daga. Hann var snillingur og snillingar þurftu að sofa til að viðhalda gáfunum.

Mamma. Það var dásamlegt að eiga mömmu. Að minnsta kosti fyrir flesta. Mín var sjötíu og sex ára, leit út eins og hún væri fimmtíu og fimm og hljómaði eins og fjörutíu og fimm. Hún var besta vinkona mín, hlý, góð og skilningsrík, en hún var líka stundum of stjórnsöm, ekki síst í sambandi við ástamálin. Hún var í raun það eina sem ég átti, fyrir utan bílskrjóðinn, húsið og sjálfan mig. Ég var ekki nema fimmtán ára þegar ég missti pabba úr krabbameini. Það var erfiður tími, en ég átti mömmu að. Hún stóð eins og bjarg upp úr ærandi sjávarlöðri og barðist áfram til þess að skapa okkur sómasamlegt líf. Hún vann alla daga í Hagkaupum, skúraði síðan skrifstofuna hjá heildsölu Jónasar og Guðna á kvöldin, á milli þess sem hún lét að sér kveða í félagsmálum. Guð má vita í hve mörgum félagasamtökum hún var á þessum árum. Rauðsokkuhreyfingunni, verkalýðsfélaginu, spilaklúbbnum og saumaklúbbnum svo fátt eitt sé talið. Meðfram þessu öllu þá var hún alltaf til staðar til að gefa mér að borða, fylgjast með því að ég sinnti heimalærdómnum og færi í bað. Hún var hörkukvendi þá og var enn, enda nánast ofvirk í öllu sem hún tók sér fyrir hendur. Þegar hún þurfti að hætta að vinna vegna aldurs beindi hún orkunni í annan farveg. Karlmenn. Hún fór offari í karlamálum, þar sem hún tók hina og þessa karla á löpp og henti þeim síðan eins og skítugum nærbuxum um leið og hún fékk leið á þeim. Síðan kynntist hún Marteini og þá fann hún loksins stóru ástina sína, orðin sjötíu og fjögurra ára. Núna var hún hins vegar komin í alveg nýja stöðu. Henni hafði sjálfri verið hent eins og skítugum nærbuxum og henni var hent til mín. Heim til mín þar sem hún stóð yfir mér við eldhúsborðið á þessum drungalega sunnudagsmorgni. Mér leið eins og járnbrautarlest hefði ekið yfir mig. Ég sat hálfsofandi við borðið með sáran verk í mjóbakinu og harðsperrur í fótunum. Ég hafði nánast verið sviptur hvíld í tvo daga og þessa nótt hafði ég aðeins sofið í fjóra tíma þegar ég vaknaði upp við skarkið í pottum og pönnum úr eldhúsinu og angandi kaffiilm. Hann var reyndar góður, en hávaðinn í pottunum fékk mig til að hendast fram úr rúminu og inn í eldhús þar sem ég hélt að geðbilaði skógarkötturinn, sem nágranni minn átti, hefði komist í skápana hjá mér. Ég veit reyndar ekki hvort ég varð fyrir vonbrigðum þegar ég sá að svo var ekki og að hávaðann skapaði ofvirkt gamalmenni sem var að undirbúa morgunverðarhlaðborð handa mér. Gamalmenni sem var mér kærara en allt annað í heiminum. Hún mamma mín.

Hann gekk þungum skrefum þvert í gegnum efri hæð Kringlunnar. Hann var í þungu skapi og reiðin og hatrið ólgaði í honum. Hann hataði mömmu sína, hann hataði skólann og hann hataði lækninn sinn. Hann hataði lífið. Hann var ekkert, en það myndi breytast fljótlega því að hann var búinn að setja saman áætlun í huganum. Áætlun sem myndi ekki bregðast. Hann var klæddur í þunna vindúlpu með stórri hettu sem hann hafði dregið nánast niður að augum. Gallabuxurnar voru slitnar og skítugar eins og íþróttaskórnir sem einu sinni voru hvítir. Hann var í vinnufötunum.

Hún talaði stanslaust. Ég fékk að heyra hvernig Marteinn hefði haldið framhjá henni með nánast öllum kerlingunum sem hún var með í spilaklúbbnum á Skúlagötunni. Hana hafði ekkert grunað og þess vegna var það mikið áfall fyrir hana þegar hún ákvað að fara í óvænta heimsókn til Guðrúnar, kunningjakonu sinnar, og spilafélaga í gærkveldi. Hún kom reyndar ekki að þeim í rúminu í bókstaflegri merkingu. Hún mætti Marteini í anddyrinu á fjölbýlishúsinu sem Guðrún bjó í á Skúlagötunni og þegar hún spurði hann hvað hann væri að gera þarna varð fátt um svör. Það tók hann heila mínútu að hugsa upp eitthvað til að ljúga að henni og þegar hann loksins svaraði sagðist hann hafa verið í heimsókn hjá kunningja sínum. Hún vissi að hann átti engan kunningja í þessu húsi og í raun átti hann enga slíka því að þeir voru allir steindauðir og grafnir. Hún lagði síðan saman tvo og tvo þegar hún sá framan í Guðrúnu. Hún var rjóð í andliti og glampinn í augunum á henni sagði sína sögu. Hún gekk bara á hana þangað til hún kjaftaði frá. Og þá fór nú boltinn aldeilis á stað. Guðrún sagði henni að Marteinn hefði í raun haldið framhjá þeim báðum með Huldu, sem var önnur kerling í saumaklúbbnum. Þvílíkt og annað eins.

„Hvað er Marteinn gamall?“ spurði ég til að reyna að stöðva hana.

„Ha? Hann er áttatíu og þriggja ára.“

„Maður hefði nú haldið að maður á hans aldri væri ekki upp á marga fiska á þessu sviði?“ Ég bætti einu eggi og nokkrum beikonsneiðum á diskinn hjá mér. „Hann hlýtur að hafa verið á víagra?“

„Víagra?“ Það kom smá roði fram í kinnunum á mömmu. „Ég veit ekkert um það. Hann er bara helvítis aumingi.“

„Viltu að ég tali við hann?“

„Nei, alls ekki. Ég vil ekkert vita af honum meira,“ svaraði hún reiðilega. „Ég sagði honum að hann hefði þrjá daga til að koma sér út úr íbúðinni með allt sitt hafurtask.“

„Nú, gerðir þú það?“ spurði ég og gat ekki stillt mig um að brosa lítillega til hennar. „Á hann ekki íbúðina?“

Hún setti upp einhvern undarlegan svip, sambland af undrun og gremju. „Jú, það má vel vera. En ég sagði honum nú samt að hypja sig.“

Ég gat ekki stillt mig um að skella upp úr. Ég hló dátt og lengi. Það var gott að hlæja.

„Mér finnst þetta ekkert fyndið,“ sagði mamma hálf móðguð á svipinn. Hún gat síðan ekki annað en brosað. „Ég verð þá víst að fá að gista hjá þér þangað til ég finn mér eitthvað húsnæði?“

Ég hætti að hlæja. Þetta var ekkert fyndið. Þó að mér þætti ekki vænna um nokkra manneskju í heiminum, þá var tilhugsunin um hana á heimilinu nánast óbærileg. Með hana heima alla daga gæti ég kysst frelsið bless. Ég gæti ekki farið úr fötunum þar sem mér sýndist, ekki skilið eftir óhreint uppvask í vaskinum eða óhreina potta á eldavélinni, hvað þá klippt táneglurnar í stofunni.

„Ertu viss um að það sé sniðugt?“ spurði ég. „Ég skal tala við Martein. Hann er nú vænsti kall og ég er viss um að þetta var bara eitt hliðarspor hjá honum?“

„Þú talar ekki við hann.“ Hún horfði reiðilega á mig og það var eins og þykkt grátt hárið risi á höfðinu á henni. „Ef þú vilt ekki hafa mig, þá get ég svo sem farið niður á Herkastala og athugað hvort þeir eiga húsaskjól handa mér?“ Hún sneri sér við með þjósti og gekk að vaskinum í eldhúsinu.

„Nei, mamma, þetta er ekkert mál. Þú mátt vera hérna eins lengi og þú vilt. Ég var bara að grínast,“ sagði ég í hálfgerðum uppgjafatón. „Þú getur búið um þig í einhverju herberginu. Það er víst nóg af þeim hérna?“

Hún sneri sér að mér og ég sá að hún var með tár í augunum.

„Ég hélt í smástund að þér væri alveg sama um mig?“

„Láttu ekki svona, mamma mín. Auðvitað er mér ekki sama um þig.“

„Takk, elskan. Ég skal ekki vera fyrir þér.“ Hún gekk til mín og kyssti mig lauslega á ennið eins og ég væri lítill strákur. „Ég ætla að hringja í gerpið hann Martein og segja honum að ef honum sé annt um heilsuna, þá ætti hann að passa sig á því að vera ekki heima þegar ég mæti á eftir til að sækja dótið mitt.“

Hún gekk út úr eldhúsinu. Ég var undarlega tómur að innan, en samt sáttur. Þrátt fyrir allt þá var ég bara ánægður með að fá smá félagsskap og um leið meira líf í húsið mitt.

Það þurfti ekki nema eitt högg til að ganga frá honum. Hann notaði hafnaboltakylfu til að auðvelda sér verkið og eitt högg í hnakkann á honum var nóg. Hann lagði kylfuna frá sér á teppalagt stofugólfið og beygði sig niður að manninum, sem lá dauður á gólfinu. Hann varð að fullvissa sig um að hann væri örugglega dauður. Engar óvæntar uppákomur. Þetta hafði verið auðvelt fyrir snillinginn. Hann tók kylfuna upp af gólfinu og gekk af stað í áttina að tréstiga sem lá upp á aðra hæð í húsinu þar sem svefnherbergin voru. Hann vissi að húsfreyjan var uppi í hjónaherbergi, væntanlega í fastasvefni. Á efri hæðinni voru þrjú svefnherbergi og eitt baðherbergi og fyrir framan þau var stórt hol sem var notað sem sjónvarpsherbergi. Snillingurinn opnaði dyrnar á fyrsta herberginu og sá strax að þar var enginn, enda var það tómt, fyrir utan einn gamlan svefnsófa og fataskáp. Sama var upp á teningnum í herberginu við hliðina. Það var notað sem skrifstofa og í því var einungis tölvuborð með tölvu og prentara, svo og einn stór skrifstofustóll. Snillingurinn vissi að þau bjuggu aðeins tvö í húsinu, ungu hjónin, og að þau voru barnlaus. Hann vildi samt vera viss í sinni sök. Engar óvæntar uppákomur. Hann hallaði dyrunum að skrifstofuherberginu og gekk að dyrunum á þriðja herberginu, sem hann vissi að var hjónaherbergið. Hann opnaði dyrnar hljóðlega, laumaði sér inn fyrir og lokaði á eftir sér. Herbergið var rökkvað en hann sá samt greinilega móta fyrir mannverunni sem lá undir sæng öðru megin í stóru hjónarúminu. Beggja vegna rúmsins stóðu stórir standlampar með hvítum skermum. Alveg í stíl við hjónarúmið, hugsaði hann með sér. Við fótagaflinn var stór sængurfatakassi úr viði og veggurinn á móti rúminu var þakinn fataskápum með speglahurðum. Einstaklega ósmekklegt, hugsaði hann með sér um leið og hann vafði þunna nælonbandinu utan um aðra höndina. Hann fikraði sig hægt og rólega í átt að mannverunni sem lá sofandi í rúminu. Hver taug í líkama hans var þanin. Hann gat nánast fundið fyrir adrenalíninu flæða um líkamann. Engar óvæntar uppákomur. Með einni snöggri hreyfingu svipti hann sænginni ofan af sofandi konunni nánast um leið og hann stökk klofvega yfir hana í rúminu. Hún vaknaði, en áður en hún hafði áttað sig á því hvað var að gerast var hann búinn að vefja nælonbandinu einn hring utan um hálsinn á henni. Hún reyndi að æpa en það heyrðist ekkert nema hrygluhljóð þegar hún reyndi að ná lofti ofan í lungun. Hann strekkti á bandinu hægt og rólega. Hann ætlaði að taka sér þann tíma sem hann vildi. Hún lamdi hann með höndunum og reyndi að velta honum ofan af sér en hafði ekki erindi sem erfiði. Hann var stór og þungur og hún gat ekki bifað honum. Hann fann hvernig hann varð æstari og æstari um leið og hún varð máttfarnari og máttfarnari. Þetta var ný og spennandi tilfinning fyrir hann, en hann vissi samt að hann varð að passa sig á því að láta ekki æsinginn fara með sig alla leið. Ekki strax. Hann strekkti bandið til fulls og horfið á hana deyja undir sér. Hún var ung, varla mikið meira en hálf fertug, og hún var falleg. Stór grá augu, þrýstnar varir og ljóst hrokkið hár sem náði henni niður á axlir ásamt grannvöxnum líkama og fagurlöguðum brjóstum gerðu hana nánast að fegurðardís. Hann klæddi hana varlega úr ljósa silkibolnum sem hún var í og virti fyrir sér fagurlöguð brjóstin. Þau voru á stærð við litlar þroskaðar melónur og hann gat ekki stillt sig um að umvefja þau með hanskaklæddum lófunum og kreista þau pínulítið. Bara pínulítið. Núna hafði hann öll völd. Hann langaði í meira og fann að hann var að missa stjórn á sér. Sjálfsstjórnin var á hröðu undanhaldi og hann var við það að láta undan freistingunum þegar hann hrökk í kút við það að dyrnar á herberginu voru opnaðar utanfrá. Engar óvæntar uppákomur. Hann leit í átt að dyrunum, viðbúinn því versta. Voru þetta endalokin fyrir hann? Hafði einhver nágranninn séð hann og hringt á lögregluna? Manneskjan sem opnaði dyrnar gekk inn í herbergið. Hún var hávaxin, næstum eins stór og hann, klædd svörtum leðurgalla frá toppi til táar. Hann brosti. Óttinn var ástæðulaus. Hún henti sér upp í rúmið við hliðina á honum og líkinu sem lá undir honum.

„Enga kossa og ekkert þukl, manstu!“ sagði hún um leið og hún rétti honum lítinn ferhyrndan samanþjappaðan pakka.

„Já, ég man það,“ svaraði hann um leið og hann tók við pakkanum.

Hann snaraðist fram úr rúminu og klæddi sig úr fötunum. Hann reif umbúðirnar utan af smokknum sem hún hafði látið hann hafa og kom honum á sinn stað á beinstífum getnaðarlimnum. Hann var tilbúinn. Hún var búin að klæða lífvana konuna úr nærbuxunum og draga hana yfir á mitt rúmið.

„Hún er tilbúin,“ sagði hún. „Þú verður að bíða aðeins eftir mér.“ Hún snaraðist fram úr rúminu og út úr herberginu. Hún kom til baka að vörmu spori með stóran þrífót í annarri hendi og myndbandstökuvél í hinni.

„Jæja, elskan. Núna máttu sýna mér hvað þú kannt og reyndu að halda aftur af þér eins lengi og þú getur.“ Hún festi myndavélina á þrífótinn og kom sér fyrir við hliðina á rúminu.

Hann lagðist ofan á lífvana konuna. Hún var falleg og köld viðkomu, en honum var alveg sama. Hann renndi sér inn í hana og færði sig fram og aftur með föstum takti. Hann hélt út í fimm mínútur. Hann var snillingur og hann var listamaður. Hann var leikarinn og konan sem stóð við myndavélina var leikstjórinn. Engar óvæntar uppákomur. Hvorki leikarinn né leikstjórinn tóku eftir myndavélinni sem var falin á bakvið eina af speglahurðunum í fataskápnum. Henni var beint að rúminu og hún var í gangi. Hún var stillt á upptöku við hreyfingu. Engar óvæntar uppákomur.

7. kafli

Yfirmenn voru ekki vanir að boða til fundar á sunnudögum. En ástandið var líka fremur óvenjulegt. Ég var mættur stundvíslega klukkan eitt á skrifstofuna hjá Baldri. Það kom mér á óvart að það var enginn annar en við tveir á fundinum og það var ekki laust við að það setti að mér smá ónotahroll við þá staðreynd. Menn voru teknir á teppið á svona fundum og jafnvel reknir. Reyndar fengu menn líka stöðuhækkun á svona fundum. Ég hafði á tilfinningunni að það væri verið að taka mig á teppið.

„Hlutirnir ganga ekki vel!“ sagði Baldur. Hann var frekar þreytulegur að sjá og það gætti pirrings í málrómnum.

„Af hverju segirðu það?“ spurði ég um leið og ég settist á stól við skrifborðið hjá honum. Hann sat hinum megin við borðið og var valdsmannslegur að sjá.

„Er það ekki augljóst? Sex lík á tveimur dögum og við vitum ekki neitt. Ekkert.“ Hann var talsvert æstur og það var greinilegt að einhver var að þjarma að honum á bak við tjöldin.

„Ég skil ekki hvað þú átt við?“ svaraði ég fullum hálsi. „Við höfum nú ekki haft mikinn tíma til að rannsaka þessi mál. Við höfðum varla fundið eitt lík þegar það næsta fannst.“

Baldur svaraði engu, heldur sneri stólnum sínum við þannig að hann sneri baki við mér. Hann horfði út um gluggann á skrifstofunni og ég sá andlit hans speglast í glerinu. Hann var áhyggjufullur á svip.

„Þú veist það, Axel, að þú ert einn af okkar reyndustu mönnum og sá sem ég ber mest traust til.“

„Hvað viltu að ég geri?“ Ég var orðinn pirraður. „Við erum ennþá að bíða eftir niðurstöðum tæknideildarinnar varðandi tvö fyrstu líkin og á meðan við bíðum þá heldur þessi eða þessir vitfirringar áfram að myrða fólk.“

Baldur sneri sér aftur að mér. „Ég veit að þetta er enginn dans á rósum fyrir ykkur. Þess vegna er búið að ákveða að láta alla sem vettlingi geta valdið sinna þessari rannsókn og það á að bæta við í tæknideildinni. Það verður unnið allan sólarhringinn að þessu máli þangað til við náum þeim sem frömdu þessi voðaverk.“

„Það ætti að hjálpa eitthvað,“ sagði ég. „Ég ætla hreint að vona að við leysum þetta sem allra fyrst.“ Ég stóð á fætur. „Ég fyrir mitt leyti mun gera mitt besta.“

„Ég veit það, Axel.“ Hann var orðinn aðeins rólegri. „Það hafa reyndar verið teknar fleiri ákvarðanir.“ Hann var á svipinn eins og maður sem býst við að fá nei við spurningu.

Ég settist aftur í stólinn. Núna var komið að því. Núna kæmi í ljós um hvað þessi fundur átti að snúast.

„Lögreglustjórinn er búinn að skipa sérstakan yfirmann yfir rannsókninni.“

Nú var ég hissa. Ég hafði búist við því að hann ætlaði að segja mér að það væri búið að færa mig í umferðardeildina eða eitthvað álíka slæmt.

„Bíddu, ertu að meina að þú munir ekki stjórna rannsókninni?“

„Já.“

„Hvers vegna? Er verið að flytja þig eitthvað?“

„Nei, nei, ég verð hérna áfram í mínu starfi. Ég mun hins vegar ekki koma að þessari rannsókn nema þá bara sem einn úr hópnum. Ég mun ekki stjórna neinu í sambandi við hana.“ Hann brosti út í annað en það var samt greinilegt á málrómnum að hann var í sárum.

„Hver er þessi nýi yfirmaður? Einver sem ég þekki?“

„Já, þú þekkir hann. Hann hefur reyndar verið erlendis í nokkurs konar starfsþjálfun síðastliðið ár.“

Það þyrmdi yfir mig. Ég trúði ekki því sem ég var að heyra. „Ekki segja mér að þú sért að tala um Lárus? Lárus Lárusson?“

Baldur brosti aftur. „Þú verður að sætta þig við það, Axel. Hann er kominn til baka og hann er miklu klárari en hann hefur nokkurn tímann verið, enda búinn að læra að góma krimma í Ameríkunni.“ Það var hæðnistónn í rödd Baldurs.

„Maðurinn er fífl, Baldur, og hann verður alltaf fífl.“ Ég var orðinn frekar fúll og æstur. „Það er alveg sama hvar hann hefur verið og hvaða námskeið hann hefur sótt. Hann er hrokafullt fífl sem getur ekki unnið með öðrum, hvað þá stjórnað.“

„Svona er lífið.“ Sagði Baldur rólega. „Hann kemur á morgun og það eru allir boðaðir á fund uppi í sal klukkan níu í fyrramálið. Þú líka.“

„Hver tekur svona ákvörðun? Hvað er að mönnum?“ Ég var ennþá æstur. „Hvern er hann eiginlega búinn að sleikja upp?“

„Ég veit það ekki,“ svaraði Baldur. „Hann þekkir líklega einhvern háttsettan í embættismannaliðinu? Ég veit það hreinlega ekki. Þetta kemur beint frá lögreglustjóranum og við verðum að una því.“

Ég hallaði mér aftur í stólnum og barði loftið á skrifstofunni augum. Ég var orðinn aðeins rólegri en samt gat ég varla trúað þessum fréttum. Lárus hafði starfað sem varðstjóri í rannsóknarlögreglunni í nokkur ár áður en hann fór út til Bandaríkjanna. Hann hafði á þeim tíma sem hann starfaði sem varðstjóri komið öllu í uppnám mörgum sinnum með frekju og yfirgangi og starfsmannaveltan var mjög mikil í hans deild. Það sem var ef til vill enn verra fyrir mig var að hann þoldi mig ekki og það var gagnkvæmt. Ég var ekki vanur að beygja mig undir frekjuhunda, allra síst ef þeir voru heimskir og vitlausir í þokkabót.

„Ætlar þú bara að kyngja þessu?“ spurði ég um leið og ég hallaði mér fram í stólnum.

„Já, og það ætlar þú líka að gera,“ svaraði Baldur ákveðinn. „Reyndu bara að vera ekki mikið fyrir honum, Axel. Þá á þetta eftir að ganga ágætlega.“

„Ég ætla ekki að flýja neitt.“

„Nei, það var ekki það sem ég meinti. Þú veist alveg hvað ég á við. Reyndu að vera sem mest úti á vettvangi. Þú hefur þína hentisemi eins og þú ert vanur. Hann lætur þig í friði ef þú ert ekki að abbast upp á hann.“

Ég glotti háðslega. „Ég skal passa mig á því að láta hann eins mikið í friði og ég get. Ég hef hvort eð er ekkert að segja við hann.“

„Einmitt. Vertu bara í sambandi við mig eða láttu Sigrúnu um að tala við hann ef með þarf.“ Baldur stóð á fætur. „Ég þarf að fara á annan fund núna. Hringdu ef það er eitthvað.“

Ég kvaddi Baldur og hélt heim á leið.

Snillingurinn stöðvaði Land Cruiser-jeppann á bílastæðinu við Gróttuvita. Karlar, konur og börn ýmist skokkuðu, gengu eða hjóluðu framhjá eftir göngustígnum sem lá alla leið frá Grandanum og út á Seltjarnarnes. Snillingurinn vissi að þetta var vinsæl leið hjá þeim sem hreyfðu sig reglulega. Hann hafði hlaupið hana sjálfur að minnsta kosti tvisvar. Hann skildi samt ekki þessa staðsetningu, í alfaraleið. Hann fylgdist í rólegheitum með hlaupurum og hjólreiðamönnum fara hjá á milli þess sem hann horfði á brimið berja á stórum steinunum í flæðarmálinu. Hann sat svona og beið í fimmtán mínútur. Honum var farið að leiðast biðin svo að hann startaði bílnum í gang og bjóst til að bakka út úr stæðinu þegar annarri afturhurðinni var svipt upp og inn í bílinn settist lágvaxinn karlmaður. Snillingurinn var með reglurnar á hreinu. Hann átti að horfa beint fram fyrir sig og hreyfa sig sem minnst.

„Ertu með myndina?“ Röddin var dimm og óskýr, eins og hann héldi einhverju fyrir munninum á sér.

„Já,“ svaraði snillingurinn. Hann var þegar farinn að velta því fyrir sér í huganum hvernig þessi maður liti út. Hann reyndi að setja útlit hans í samhengi við lyktina sem angaði af honum. Það var stæk svitalykt.

„Réttu mér hana á milli framsætanna,“ sagði röddin.

Snillingurinn tók burðarpoka merktan Hagkaupum upp af gólfinu fyrir framan farþegasætið frammi í og rétti hana aftur í á milli framsætanna. Hann horfði ennþá beint fram fyrir sig.

„Þið standið ykkur vel,“ sagði maðurinn. „Með sama áframhaldi verðum við öll rík.“

„Mér líst vel á það,“ sagði snillingurinn. „Hvenær megum við reikna með því að sjá einhverja peninga?“

Hann heyrði þegar maðurinn hallaði sér að honum. Hann fann fyrir andardrættinum á hálsinum á sér og svitalyktin var við það að kæfa hann.

„Vertu rólegur. Þið fáið þá þegar ég fæ greitt. Mundu bara að gera nákvæmlega eins og ég segi.“ Röddin var allt í einu orðin hvöss og ógnandi. „Ef þið gerið það ekki fer fyrir ykkur eins og hjónunum á þessu myndbandi.“

Snillingurinn lét sér ekki bregða. Hann ætlaði að svara en heyrði þá hvar afturhurðinni á Land Cruisernum var skellt. Maðurinn var horfinn jafn snögglega og hann hafði komið.

Hún var vel vaxin og myndarleg, klædd nýtísku hlaupagalla með svarta húfu, sem huldi rauða hárið til hálfs, og svörtum fingravettlingum á höndum. Hún sat á bakvið stýrið á gamalli Hondu sem hún hafði lagt á malarborið bílastæði við bílaverkstæði á Seltjarnarnesi. Bílastæðið sneri út að Gróttu þannig að hún gat fylgst með öllu vel og vandlega eins og þau höfðu ákveðið fyrirfram. Hún hafði séð greinilega þegar einn hlauparinn beygði út af göngustígnum og inn á bílastæðið. Hún hafði líka séð hann fara inn í Land Cruiserinn og út úr honum aftur. Hann skokkaði af stað til baka inn á göngustíginn og tók stefnuna í átt að Seltjarnarnesi. Hún beið ekki boðanna, heldur flýtti sér út úr bílnum og hljóp af stað á eftir honum. Hún var góður hlaupari og kom fljótlega auga á manninn. Hún gætti þess að vera hæfilega langt fyrir aftan hann en þó ekki svo að hún missti sjónar á honum. Hann hljóp á jöfnum hraða þangað til hann kom að beygju á göngustígnum. Þá jók hann hraðann og beygði til hægri inn á annan stíg sem lá út að Golfklúbbi Seltjarnarness. Hún fylgdi í humátt á eftir honum, en hélt sig samt í hæfilegri fjarlægð. Hann hljóp hratt að bílastæðinu við gólfskálann þar sem hann leit í kringum sig áður en hann opnaði framdyrnar á svartri Subaru-bifreið. Hún nam staðar eins snögglega og hún gat og hóf að teygja á öðrum fætinum. Hann mátti ekki taka eftir henni. Hún fylgdist með því útundan sér þegar hann ók af stað út af bílastæðinu og niður veginn sem lá við hliðina á göngustígnum. Hún beygði sig meira fram á við og var nánast komin með hökuna niður á læri á útréttum fætinum þegar hann ók framhjá. Hún hætti að teygja um leið og hann hafði ekið framhjá og hljóp af stað eftir göngustígnum í sömu átt og Subaru-bíllinn. Hún gat auðvitað ekki fylgt honum eftir, en hún hafði náð að leggja bílnúmerið á minnið.

Sem betur fer þá hafði mamma einungis sótt fötin sín og nokkra persónulega muni til Marteins. Ég hefði ekki komið neinum af húsgögnunum hennar fyrir í húsinu hvort eð er og vonandi var þetta líka einungis tímabundið ástand? Húsið mitt var ekki lítið, en það var fullbúið húsgögnum. Það var tvílyft timburhús sem ég hafði flutt inn í einingum frá Kanada fyrir nokkrum árum. Ég var afar ánægður með það enda þótt það væri kannski aðeins of stórt fyrir mig. Á efri hæðinni voru þrjú svefnherbergi og eitt baðherbergi og á neðri hæðinni var stór stofa sem var opin inn í rúmgott eldhúsið, svefnherbergið mitt, stórt baðherbergi með sturtu og lítið þvottahús.

Ég fann matarilminn um leið og ég steig út úr BMW-inum og mér fannst það notalegt. Ég var ekki vanur því að einhver eldaði ofan í mig nema það væri skyndibitafæði í formi pizzu eða hamborgara. Ilmurinn var ómótstæðilegur í forstofunni og tók mig næstum þrjátíu ár aftur í tímann. Ég kannaðist við ilminn af uppáhalds matnum mínum frá því í gamladaga. Heimagert lasanja að hætti mömmu með fersku salati og heitu brauði. Hún þekkti mig og vissi að leiðin að hjarta mínu var í gegnum magann. Að minnsta kosti fyrir hana.

Ég kyssti hana létt á kinnina þar sem hún stóð yfir skurðarbrettinu að skera niður grænmeti í salatið.

„Það er notaleg tilbreyting að fá góðan mat, mamma mín.“

„Þér veitir nú ekki af því. Þú ert að horast niður, drengur.“ Hún opnaði ísskápinn og tók rauða papriku út úr honum. Mér brá.

„Ertu búin að þrífa ísskápinn?“ Ég varð að opna hann aftur til að vera viss um að ég hafi ekki séð ofsjónir. Hann var skínandi hreinn og fullur af mat. Ég hafði ekki séð ofsjónir.

„Þrífa hann?“ svaraði hún með þjósti. „Það var nú með naumindum að mér tókst að ná myglaða ostinum og súru mjólkinni af hillunum. Ég er viss um að ég hefði drepist ef ég hefði borðað eitthvað af því sem var þarna inni?“

Ég hló. „Ég var búinn að reyna að þrífa hann að innan en það gekk ekki. Ég hef sennilega notað vitlausa tusku eða eitthvað?“

„Tuska hefur aldrei farið inn fyrir dyrnar á þessum ísskáp, Axel minn, fyrr en núna. Það er ég viss um.“ Hún lauk við að skera paprikuna. „Það sama má segja um aðra skápa í eldhúsinu.“

„Ertu búin að þrífa skápana líka?“ Ég trúði ekki eigin eyrum og varð að opna alla skápa til að fullvissa mig um að hún hefði þrifið þá líka. „Þú er ofvirk.“

„Nei, mér er annt um heilsu mína,“ svaraði hún. Hún sneri sér að mér. „Á meðan ég bý hérna hjá þér, þá ræð ég ríkjum í eldhúsinu. Hún hvessti á mig augun líklega til að fá mig til að hlýða eins og lítinn skólastrák.

„Að sjálfsögðu, mamma mín. Eldhúsið er þitt.“ Ég sótti mér Carlsberg-bjór í ísskápinn og flýtti mér út úr eldhúsinu.

„Það merkir að þú þarft að ganga frá eftir þig og það er bannað að skilja mjólkina eftir á eldhúsborðinu.“ Kallaði hún á eftir mér.

Ég svaraði engu, enda bjóst hún ekki við svari. Hún var að setja línurnar og það þýddi ekkert að mótmæla. Mér leið hálf undarlega, ekki síst af því að mér þótti þetta skemmtilegt og notalegt í senn. Mamma var komin heim.

Hann beið og beið þangað til krakkahópurinn lagði af stað heim á leið, eða hvert sem hann var að fara. Hann var búinn að fylgjast með þeim úr fjarlægð í tvo klukkutíma. Þetta voru tveir strákar og þrjár stelpur og hann giskaði á að þau væru þrettán ára. Honum leist vel á eina stelpuna. Hún var falleg og töff með krúnurakað höfuð, klædd -gallabuxum og leðurjakka, og andlitið var einn lokkur. Hún var með lokk í tungunni, neðri vörinni, báðum augabrúnum og auðvitað í eyrunum. Hann velti því fyrir sér hvort hún væri með lokka á fleiri stöðum. Hann elti þau yfir Miklubrautina í Mýrahverfið og passaði sig á því að halda sig í hæfilegri fjarlægð. Þau gengu sem leið lá að félagsmiðstöðinni við Framvöllinn. Leiðinlegt. Hann nennti þessu varla, en hún var of góð til þess að hann gæfist upp svo auðveldlega. Það eina sem hann þurfti að gera var að ná henni einni. Hann var þolinmóður. Hann hafði nógan tíma. Hann var djöfullega snjall og hann var búinn að finna lyktina af bráðinni. Hann var villidýr á veiðum.

Ég át yfir mig þetta sunnudagskvöld. Ég var ekki vanur því að misbjóða líkamanum svona en ég gat bara ekki hætt fyrr en ég kom ekki meiru niður. Það var eins og það væri fíkniefni í matnum, svo gott var þetta lasanja sem mamma hafði eldað af sinni alkunnu snilld. Mér leið vel í fyrsta skipti í þrjá daga og ég hafði ekki hugsað neitt um morðin í tvo klukkutíma. Það var í raun ótrúlegt. Ég settist fyrir framan sjónvarpstækið eftir matinn með sterkt kaffi í krús. Fréttatíminn á RÚV hófst með látum þar sem greint var frá þeirri morðöldu sem riðið hafði yfir síðustu daga. „Lögreglan verst allra frétta“ var niðurlagið. Fréttirnar komu mér í gang aftur og ég fór að hugsa um morðin. Það var sama hvað ég reyndi, ég gat ekki komið höndum eða huga utan um þau. Ég fór úr einu í annað og það var ekkert samhengi. Ég var þungt hugsi þegar dyrabjallan vakti mig. Klukkan var að verða níu og ég var að fá heimsókn. Það gerðist ekki oft og ég var hálf undrandi þegar ég sá tröllvaxinn líkamann á Georg fyrir utan dyrnar. Minn góði vinur var kominn í heimsókn og það gladdi mömmu ósegjanlega mikið. Georg var henni sem annar sonur enda hafði hann verið daglegur gestur á heimili okkar þegar við vorum báðir að byrja í lögreglunni. Þau áttu líka skap saman, voru bæði kjaftfor og hrjúf, en líka blíð og góð þegar það átti við.

Georg hafði áhyggjur af ástandinu og hann hafði áhyggjur af mér. Hann hafði frétt af nýja yfirmanninum og þó að hann væri í almennu deildinni leist honum illa á hann. Við veltum vöngum um það allt kvöldið hvers konar maður eða menn væru að verki. Tengdust morðin undirheimunum eða stóðum við frammi fyrir því að einhver geðsjúklingur var á útopnu? Við komumst ekki að neinni niðurstöðu. Georg lofaði mér því að hann myndi hafa augun opin og ég lofaði honum á móti að haga mér vel þegar ég hitti nýja yfirmanninn. Hann fór þegar klukkan var langt gengin í eitt um nóttina.

Hann var búinn að klippa myndina til eins og hann vildi hafa hana. Hann var framleiðandi, klippari og dreifingaraðili. Allt í einum pakka. Markaðurinn fyrir svona myndir var stór. Gríðarlega stór og hann var viss um að hann myndi græða á tá og fingri. Hann fór líka ótroðnar slóðir. Hann framleiddi raunveruleikamyndir þar sem raunveruleikinn var raunverulegur og mannlegur harmleikur sást berum augum. Fyrsta myndin var góð, sú næsta yrði betri, og svo koll af kolli, þangað til hann næði fullkomnun. Hann var með hæfan leikstjóra og frábæran leikara sem hafði hæfileika og var líka bráðskarpur. Eina vandamálið var að hann var eiginlega of gáfaður og vís til þess að vilja fá meira næst. Þess vegna var hann þegar byrjaður að leita að nýjum leikara. Hann var framleiðandinn og honum var dauðans alvara.

8. kafli

Hann beið þolinmóður í rigningunni. Hann vissi sem var að góð verk unnust hægt og hann yrði að bíða eftir rétta tækifærinu. Kannski kæmi það, kannski ekki. Þau komu loksins út úr félagsmiðstöðinni og gengu af stað niður Safamýri. Hann fylgdi þeim eftir vongóður um að tækifærið gæfist von bráðar. Þau voru ennþá fimm saman. Tveir strákar, tvær stelpur og sú fallega. Hún var hans. Hann var búinn að merkja sér hana og hann var vanur að fá það sem hann vildi. Eytt af öðru héldu þau sína leið og eftir um tíu mínútna göngu voru ekki nema tvö eftir. Stelpan hans og annar strákurinn. Hann var langur og mjór með rautt sítt hár sem var hulið að hluta undir dökkri prjónahúfu. Það gat ekki verið að hann væri kærastinn hennar. Hún var of falleg til þess og ekki samboðin svona slána. Þau stönsuðu á móts við Álftamýri og skiptust á nokkrum orðum. Hún gekk síðan af stað inn Álftamýri en sláninn gekk af stað í áttina að Háleitisbraut. Loksins. Núna var hún ein og berskjölduð. Það hafði verið þess virði að bíða.

Hann gekk hröðum skrefum af stað á eftir fallegu stelpunni. Hann var búinn að teikna upp mynd af henni nakinni í huganum og sú mynd var honum mjög að skapi. Hann gróf hendurnar ofan í vasana á flísjakkanum sínum sem var nánast gegnvotur eftir rigninguna. Það skipti hann engu máli. Hann fann hnífinn í hægri vasanum og tók þéttingsfast um skeftið á honum, tilbúinn að taka hann upp þegar hann þyrfti á honum að halda. Hann nálgaðist hana óðfluga. Fimm, fjórir, þrír, tveir, einn, andskotinn. Það kom maður gangandi á móti þeim. Hann var um fimmtugt, hávaxinn með grátt þunnt hár og gleraugu, klæddur dökkum mittisjakka úr nælonefni. Hann kallaði eitthvað til hennar. Var þetta pabbi hennar? Refurinn hægði ferðina og gekk síðan þvert yfir götuna, yfir á gangstéttina hinum megin. Hann bölvaði í hljóði. Helvítis, djöfulsins, andskotans; svo til öll blótsyrði sem hann kunni og fleiri til ómuðu um huga hans. Honum hafði mistekist hrapallega. Hann gekk eins hægt og hann gat og fylgdist með fallegu stelpunni og pabba hennar ganga hlið við hlið upp Álftamýri. Hann gat greint tóninn í rödd pabba hennar og heyrði að hann var að skammast. Þau gengu hratt áfram í nokkrar mínútur þangað til þau komu að stóru og fallegu einbýlishúsi. Pabbinn gekk á undan inn um útidyrnar á húsinu og beið eftir því að hún kæmi sér inn áður en hann skellti hurðinni á eftir sér. Refurinn var hættur að bölva í hljóði. Hann hafði tekið gleði sína á ný vegna þess að nú vissi hann hvar hún átti heima. Átti hann að heimsækja hana núna, eða seinna um nóttina? Nei, hann ákvað að bíða. Núna var hún eins og góður moli í konfektkassa uppi í skáp. Hann vissi hvað hún var og gat geymt hana þangað til hann langaði til að gæða sér á henni. Það var gott að eiga birgðir á lager.

Morgunmatur. Yfirleitt samanstóð minn af einu glasi af mjólk, tveimur ristuðum brauðsneiðum með smjöri og nokkrum bollum af kaffi og ég var bara nokkuð sáttur við það. Ég hafði hvort eð er sjaldnast lyst á fjölbreyttari morgunmat eða hafði ekki kraft eða getu til að búa hann til. Það hafði mamma hins vegar. Þennan mánudagsmorgunn vaknaði ég við ilminn af steiktum eggjum og beikoni. Það var notalegt að geta bara sest við eldhúsborðið og látið stjana við sig. Ég borðaði mig saddan, kvaddi mömmu og hélt af stað niður á stöð. Ég fann það á mér að það væri erfiður dagur framundan, en samt var ég í góðu skapi. Ég sönglaði með popplögunum sem Bylgjan bauð mér upp á í bílnum og naut þess að anda að mér hreinu og tæru morgunloftinu í gegnum opinn gluggann á bimmanum mínum. Það var heiðskírt og tólf stiga hiti og stefndi í heitan og góðan dag á íslenskan mælikvarða.

Fundarsalurinn á lögreglustöðinni var þétt setinn, en Sigrún hafði verið svo góð að taka frá stól handa mér. Hún leit vel út, með hvíta hárið sitt í tagli eins og vanalega, klædd í svarta dragt og með eldrauðan varalit á þrýstnum vörunum. Annað hvort var mér farið að lítast vel á hana eða það að borða góðan morgunmat hafði þessi áhrif á mig. Eitthvað var það sem olli fiðringnum í maganum á mér þegar ég fékk mér sæti við hliðina á henni.

„Þú ert óvenjulega glaðlegur í dag,“ sagði hún og brosti kankvíslega til mín. „Hvað gerðist eiginlega? Eitthvað sem ég ætti að vita?“

„Mamma.“ Svaraði ég án þess að líta á hana.

„Mamma þín? Hvað með mömmu þína?“

„Hún er flutt til mín.“ Svaraði ég

„Í alvöru?“ Hún var hissa á svip. „Og þú ert svona ánægður með það? Þú hefur greinilega verið meira einmana en ég áttaði mig á.“

„Nei, alls ekki.“ Ég leit á hana án þess að sýna nein svipbrigði. „Hún eldar góðan mat að morgunverði meðtöldum.“

„Einmitt. Gat verið.“ Það var hæðnistónn í röddinni. „Þú ert sem sagt kominn með þræl í eldhúsið.“

Mig langaði að reka tunguna út úr mér framan í hana en hætti við það.

„Það er gott að þú skulir vera kominn með konu á heimilið,“ sagði hún og klappaði mér laust á handlegginn. „Þó að hún sé mamma þín.“

„Hún er bara hjá mér tímabundið,“ svaraði ég. „Þangað til hún finnur eitthvað annað.“

„Góðan dag.“ Röddin sem heilsaði okkur þannig var há og frekar skræk. Ég þekkti hana samstundis. Lárus var mættur.

„Ég býð ykkur öll velkomin á þennan fund,“ sagði hann. „Ég vildi óska þess að tilefnið væri gleðilegra en það er, en það er víst ekki á allt kosið á þessum síðustu og verstu tímum.“

Hann stóð á bakvið ræðupúlt í enda salarins. Lárus var lágvaxinn og þéttur maður um það bil þrjátíu og fimm ára. Hann var hálfsköllóttur, með brúnleitt hár aftast á höfðinu og andlitið var búlduleitt í samræmi við holdafarið. Hann var frekar ófríður, með lítil augu, langt og bogið arnarnef, og höku sem rann saman við undirhökurnar tvær á hálsi hans.

„Ég heiti Lárus Lárusson.“ Hélt hann áfram. „Sum ykkar muna sjálfsagt eftir mér en ég starfaði í rannsóknarlögreglunni fyrir nokkrum árum. Ég hef nú verið ráðinn yfirmaður ykkar allra við rannsókn á þeim óhugnanlegu morðum sem hafa verið framin á undanförnum dögum.“ Hann fékk sér sopa úr vatnsglasi sem stóð á ræðupúltinu og hélt svo áfram.

„Ég ætla ekki að tala meira um sjálfan mig, enda ekkert merkilegt að segja.“ Þetta átti að vera fyndið, svo Lárus gerði lítilsháttar hlé á máli sínu til að leyfa fólki að hlæja. Enginn hló þannig að hann hélt áfram.

„Við höfum aukið við mannskapinn sem taka mun þátt í þessari rannsókn og við væntum þess að ná skjótum árangri. Við höfum þegar myndað nokkur teymi sem munu vinna náið saman undir minni stjórn og við höfum fjölgað í tækniliðinu. Það verða reglulegir fundir hjá hverju teymi fyrir sig og ég mun síðan sjá um að samhæfa þær upplýsingar sem frá þeim koma. Síðan bið ég ykkur að leggja öll lóð á vogarskálarnar til að leysa þetta sem fyrst.“ Hann fékk sér aftur sopa af vatninu. „Núna ætla ég að hleypa ykkur aftur í vinnuna, en ef það eru einhverjar spurningar þá getið þið komið við á skrifstofunni minni.“ Hann steig niður úr ræðupúltinu og gekk út úr salnum.

„Teymi?“ sagði ég hneykslaður og sneri mér að Sigrúnu. „Ert þú í einhverju teymi?“

„Nei,“ svaraði hún. „En ég verð það kannski fljótlega? Við eigum að hitta Lárus á skrifstofunni hans eftir fimmtán mínútur.“

„Ha?“ Ég var hissa. „Hvenær varstu boðuð á þann fund?“

„Um leið og ég kom í vinnuna og líka með tölvupósti.“ svaraði hún og stóð á fætur.

„Er ég boðaður líka?“ spurði ég. „Ég hef ekki opnað póstinn minn ennþá.“

„Já, þú ert boðaður líka,“ svaraði hún. „Komdu. Eigum við ekki að reyna að ná okkur í eins og einn kaffibolla áður en við förum á fundinn?“

„Jú,“ svaraði ég. Mér veitti ekki af því að innbyrða aðeins meira koffín. Ég þurfti á allri minni orku að halda núna og ríflega það. Ég vissi að mín beið leiðinlegur fundur hjá leiðinlegum manni.

Snillingurinn var ánægður með sjálfan sig enda var búinn að komast að því hver framleiðandinn var. Bílnúmerið sem aðstoðarkona hans, leikstjórinn, hafði náð handa honum dugði. Þvílíkur auli, þessi framleiðandi, hugsaði hann með sér glottandi. Hann sat með slegið hárið fyrir framan tölvuna í vinnunni sinni og var að velta næsta leik fyrir sér. Það var ljóst að leikreglurnar höfðu breyst. Hann hafði öll tromp á hendi núna, en hann varð samt að fara varlega. Framleiðandinn vissi hver hann var og hann vissi hver framleiðandinn var. Hins vegar vissi framleiðandinn ekki að hann vissi hver hann var. Þetta var að verða flókið og ruglingslegt. Hann rissaði upp mynd í huganum. Bjó til einskonar línurit þar sem hver og einn var settur á sinn stað. Hann kallaði það skipurit heilans og núverandi skipurit var honum ekki að skapi. Hann var ekki efstur á því, þar sem hann átti að vera. Breytinga var þörf sem fyrst, en áður en hann gæti hrint þeim í framkvæmd þurfti hann frekari upplýsingar.

Ég bjóst við hverju sem var þegar ég gekk inn á skrifstofu Lárusar með Sigrúnu mér við hlið. Skrifstofan var lítil, með einu stóru skrifborði og tveimur stólum fyrir framan það, og einum hilluskáp sem stóð fyrir aftan skrifborðið. Það var ekkert leðursófasett á skrifstofunni og ekki einu sinn eitt einasta blóm. Það er ekkert líf hérna inni, hugsaði ég með mér án þess að sýna nein svipbrigði þegar ég settist í annan stólinn fyrir framan skrifborðið. Sigrún fékk sér sæti í stólnum við hliðina á mér og bauð brosandi góðan dag.

Lárus var með höfuðið á kafi ofan í pappírum á borðinu hjá sér og virtist varla taka eftir okkur. Hann muldraði þó góðan dag án þess að líta upp. Við sátum svona í eina mínútu að minnsta kosti og horfðum á hann fletta í blöðum fyrir framan sig. Ég var að því kominn að standa upp og yfirgefa skrifstofuna þegar hann sýndi loksins eitthvert lífsmark.

„Ekki mikill árangur ennþá hjá ykkur?“ Sagði hann og leit á okkur til skiptis.

„Er þetta spurning?“ svaraði ég.

„Nei, ég tek bara svona til orða,“ svaraði hann og brosti lítillega. „Það sem ég á við er einfaldlega sú staðreynd að það hefur ekkert gengið í þessari rannsókn.“

„Ég er alveg sammála þér,“ svaraði Sigrún. Hún var ákveðin á svip. „Ég skil reyndar ekki hvað það kemur okkur við nema þú sért að kenna okkur um það að rannsóknin gangi ekkert?“

„Ha? Nei, alls ekki. Ég er ekki að kenna ykkur um eitt eða neitt. Ég meinti þetta svona almennt.“ Hann hafði líklega ekki búist við því að Sigrún yrði svona beinskeytt. „En þið hljótið að vera sammála mér, er það ekki?“

„Jú, við getum alveg verið það,“ sagði ég. „En eigum við ekki að leyfa rannsókninni að fara aðeins af stað áður en við förum að dæma hana? Það eru nú bara nokkrir dagar liðnir frá fyrsta morðinu.“

„Var það þetta sem þú vildir ræða við okkur?“ spurði Sigrún. „Gangur rannsóknarinnar?“

„Nei, alls ekki,“ svaraði Lárus. „Ég boðaði ykkur hingað til þess að leggja línurnar. Ég er yfir þessari rannsókn og sem slíkur vil ég að þið hættið að vinna saman að henni.“

„Hvað meinarðu? Af hverju?“ spurði Sigrún.

„Ég þarf ekki að gefa neinar skýringar,“ svaraði Lárus hvassyrtur. „Þú, Sigrún, átt að vinna beint undir mér að þessari rannsókn. Þú átt að vera mín augu og eyru á vettvangi ef svo má að orði komast. Það er að segja ef fleiri vettvangsrannsóknir koma til, sem ég vona svo sannarlega ekki.“

Sigrún sagði ekkert enda gat hún ekkert sagt. Hann réði ferðinni.

„Þú mátt fara núna, Sigrún, enda veitir ekki af að koma þessari rannsókn á flug.“

Sigrún reis á fætur og gekk til dyra. Hún sneri sér við í dyragættinni og horfði beint í augun á mér. „Ég verð í sambandi.“

„Ókei,“ svaraði ég. Hún gekk út og lokaði á eftir sér.

„Jæja,“ sagði ég og brosti til Lárusar. „Þá er ég eftir. Eitthvað sérstakt sem þú hafðir hugsað þér varðandi mig?“

Lárus leit á mig og það var undarlegur glampi í augunum á honum. Eins og hann væri loksins við það að ná sér niðri á mér en samt væri eitthvað sem héldi aftur af honum.

„Ég mun fylgjast með þér, Axel,“ sagði hann lágt, næstum eins og hann væri að tala við sjálfan sig. Hann hækkaði róminn. „Reyndu að ná einhverjum árangri.“

Ég trúði varla eigin eyrum. Gat það verið að honum hefði verið skipað að láta mig í friði?

„Annað var það ekki. Þú mátt fara.“ Sagði hann um leið og hann grúfði sig aftur yfir blöðin á borðinu. Ég reis á fætur án þess að segja orð og gekk til dyra. Hann ræskti sig um leið og ég opnaði dyrnar.

„Mundu bara að ég fylgist með þér, Axel,“ sagði hann í sama lága tóninum. „Engin mistök,“ bætti hann við.

Ég gekk út og lokaði á eftir mér. Það fór hrollur um mig allan. Ég varð að passa mig. Engin mistök.

Ég sat allan daginn við skrifborðið mitt og fór yfir gögn. Ég fór fram og aftur yfir skýrslur tæknideildarinnar og réttarmeinafræðings án þess að finna neitt verulega bitastætt. Það var þó ljóst að um kynferðisglæpi var að ræða alla vega í þremur tilfellum og það sem var óhugnanlegast var sú staðreynd að um nauðganir eftir andlát var að ræða í tveimur tilvikum að því er best var vitað. Það var líka ljóst að við áttum í höggi við tvo morðóða vitfirringa hið minnsta. Það var útilokað að sami maður hefði getað framið öll morðin.

„Hvers konar maður nauðgar líki?“ hugsaði ég með mér. Slíkt fólk var þó alveg örugglega til enda voru margar sögur til um „náriðla“ eins og þeir voru kallaðir. Það voru engir líkamsvessar, engin fingraför og ekki einu sinni skóför á vettvangi morðanna. Allir sem höfðu þekkt fórnarlömbin voru í sjokki og enginn vissi til þess að þau hefðu átt í útistöðum við einhvern. Allir sem höfðu verið í námunda við morðstaðina og talað hafði verið við höfðu ekki tekið eftir neinu undarlegu. Við vorum í algerri pattstöðu.

Þegar klukkan var orðin hálf sex ákvað ég að nóg væri komið í bili. Ég myndi ekki ná neinum árangri með því að hanga á skrifstofunni og hugsa og því ákvað ég að fara heim. Ég var nýsestur inn í BMW-inn þegar gemsinn minn hringdi. Georg var í símanum og hann flutti slæm tíðindi. Núna voru það tvö lík, karl og kona, sem höfðu fundist heima hjá sér. Það var ljóst að einhver var ekki á því að ég fengi að hvíla mig.

9. kafli

Húsið var stórt einbýlishús á tveimur hæðum í Grafarholtinu. Ég gekk upp steyptar tröppur að útidyrunum sem voru stórar og veglegar úr rauðri eik. Það var allt krökkt af lögreglumönnum og konum, suma kannaðist ég við en aðra ekki. Lárus hafði greinilega látið hendur standa fram úr ermum við það að fjölga í rannsóknarliðinu. Ég tróð mér framhjá tveimur lögreglumönnum sem voru að leita að fingraförum á veggjunum í holinu sem var á milli stofunnar og eldhússins og inn í stóra stofuna þar sem ég hafði séð Sigrúnu bregða fyrir þar sem hún var að tala við Georg. Fannar og Sigurður stóðu saman innar í stofunni og ég sá Grími rétt aðeins bregða fyrir þar rétt hjá með myndavélina sína. Ég þekkti hann lítið og hafði aldrei unnið með honum að neinu máli en ég vissi að hann var vel metinn innan lögreglunnar. Hann var frekar alvörugefinn maður, á aldur við mig, hávaxinn og vöðvastæltur.

„Jæja,“ sagði ég. „Hvað gerðist hérna?“

„Sæll, Axel,“ svaraði Sigrún. Hún brosti dauflega til mín, en nóg samt til þess að maginn í mér tók kipp. Ég var hættur að skilja þessa magaverki sem ég fékk þegar ég var nálægt henni. „Tvö lík, hjón á fertugsaldri. Hann fannst hérna á stofugólfinu en hún er uppi í svefnherbergi.“ Sagði Sigrún

„Hver fann þau?“ spurði ég.

„Mamma hennar,“ svaraði Georg. „Hún er með lykil að húsinu. Hún var búin að reyna að ná í dóttur sína í allan dag og hafði áhyggjur.“ Georg var valdsmannslegur að sjá í fullu júníformi. Hann var klæddur í leður frá toppi til táar, enda var hann mótorhjólalögga.

„Varst þú fyrstur á staðinn, Georg?“ spurði ég.

„Nei, það voru tveir bílar komnir hingað á undan mér.“

„Þeir hafa líklega vaðið um allt hús,“ sagði ég í hálfum hljóðum. „Er eitthvað vitað um húsráðendur?“ spurði ég Sigrúnu.

„Já. Hann er lögmaður og hún er heimavinnandi, að því er við best vitum,“ svaraði Sigrún. „Það er enn verið að ræða við ættingja þeirra, það gengur hægt. Allir eru í uppnámi.“

Ég leit yfir stofuna og á manninn sem lá á grúfu á parketlögðu stofugólfinu. Hann var hávaxinn með þykkt, brúnt hár og greinilega vel á sig kominn líkamlega. Hann hafði greinilega fengið þungt högg aftan á höfuðið sem var eins og ein stór blóðklessa ásýndum. Ég gekk að líkinu og beygði mig yfir það.

„Hefur morðvopnið nokkuð fundist?“

„Nei, ekki ennþá,“ svaraði Sigrún. „Við erum að leita að því. Við teljum að hann hafi notað hafnaboltakylfu eða eitthvað álíka verkfæri.“

„Eða hún,“ svaraði ég og reisti mig við. Ég var ekki tilbúinn að útiloka neitt. Ég gekk út úr stofunni og fram í stóra holið á milli stofunnar og eldhússins. Stiginn sem lá í boga upp á aðra hæð var stór og veglegur. Hann var úr smíðajárni og viði og handriðið var smíðað úr ryðfríu stáli. Nýtískulegt og kalt en mér fannst það samt frekar flott og passa ágætlega við aðra innanstokksmuni sem ég hafði séð í húsinu. Ég átti ekki í erfiðleikum með að finna herbergið á efri hæðinni þar sem líkið af konunni var. Það var krökkt af rannsóknarlögreglumönnum og blossarnir frá myndavélaflössunum sáust fram á gang. Hún lá á bakinu í rúminu, allsnakin, með hendur og fætur bundna við rúmstokkinn. Mér varð ljóst hvað hér hafði gengið á og hvað aumingja konan hafði mátt þola. Marið sem var farið að myndast á hálsi hennar sagði mér að hún hefði verið kyrkt með mjóu bandi. Ég var reiður og sár og ég fann hvernig velgjan óx í maganum á mér. Ég flýtti mér út úr herberginu, niður stigann og út úr húsinu. Ég varð að fá loft. Ferskt loft. Atburðir síðustu daga höfðu tekið sinn toll og ég fann að ég var nánast að missa tökin á sjálfum mér. Var ég ekki týpan í þetta? Ég var farinn að efast.

„Er allt í lagi með þig, gamli?“ Georg hafði komið út á eftir mér.

„Ég veit það ekki,“ svaraði ég dauflega. Ég settist á einn af háu kantsteinunum sem skildu að gangstéttina og innkeyrsluna að bílskúrnum. Georg settist við hliðina á mér og dró upp pakka af Winston-sígarettum úr brjóstvasanum á leðurjakkanum sínum.

„Maður venst þessu aldrei,“ sagði hann. „Mér líður alltaf jafn illa þegar ég kem að umferðarslysum. Maður veit aldrei hverju maður má eiga von á.“ Hann rétti Winston-pakkann að mér en ég hristi höfuðið neitandi. Ég hafði hætt að reykja fyrir tveimur árum og þó að mig langaði í eina núna gat ég ekki látið það eftir mér.

„Mér finnst ég vera ofan í hyldýpi,“ sagði ég. „Við erum ekki búnir undir svona lagað. Við höfum ekki reynsluna og ekki heldur tæknina til að takast á við svona nokkuð.“

„Við verðum samt að gera okkar besta,“ sagði Georg. „Ég veit að þú átt eftir að komast að því hver eða hverjir hafa framið þessa hryllilegu glæpi. Það er bara spurning um tíma.“

„Það er spurning um tíma og líf,“ sagði ég. „Hvað þurfa margir að deyja áður en við komumst til botns í þessu?“

„Ég veit það ekki, gamli,“ svaraði Georg. Hann stóð á fætur og leit í áttina að götunni þar sem múgur og margmenni hafði safnast saman. Lögregluþjónarnir, sem stóðu við gula lögregluborðann, sem strekktur hafði verið langsum eftir götunni framan við húsið, voru að missa tökin á ástandinu. „Ég verð að fara að hjálpa þessum kettlingum. Þeir hafa enga stjórn á þessu.“ Hann rauk af stað.

Ég vissi að hann færi létt með að ná tökum á mannfjöldanum. Enginn myndi þora að abbast upp á Georg. Ekki einu sinni ágengu fréttamennirnir sem voru komnir fast að lögregluborðanum með myndavélar og hljóðnema. Ég andaði djúpt nokkrum sinnum og bölvaði sjálfum mér í hljóði fyrir að hafa ekki þegið sígarettuna sem Georg hafði boðið mér.

Hann notaði hana eins og boxpúða. Aftur og aftur sló hann hana með krepptum hnefa beint í andlitið. Hún var hætt að gefa frá sér hljóð. Hætt að væla, hætt að nöldra, hætt að skipa fyrir. Hann kom sér betur fyrir klofvega ofan á henni í sófanum í stofunni og læsti vinstri hendi utan um hálsinn á henni. Hann hélt andlitinu föstu og horfði djúpt í lífvana augun um leið og hann lét síðasta höggið skella á nefinu, sem var lítið og fínlegt. Það heyrðist lágur smellur þegar nefið brotnaði og hann fann stingandi verk í hnúanum. Honum var sama. Smá verkur gerði þetta bara ennþá meira þess virði. „No pain, no gain“ hugsaði hann með sér um leið og hann klifraði ofan af henni. Hann lagðist á bakið á gólfinu. Hann var örmagna. Gersamlega búin á því. Fyrst kom tómleikinn, síðan kom vonleysið og loks kom gráturinn. Hann grét í hljóði en hann gat ekki komið í veg fyrir tárin sem runnu niður kinnarnar á honum í stríðum straumum. Hann veltist um á gólfinu gersamlega stjórnlaus af reiði og harmi. Hann hafði náð botninum. Honum hafði aldrei liðið svona illa, en núna hlaut leiðin að liggja upp á við. Hann herti upp hugann og skammaði sjálfan sig í hljóði fyrir þennan aumingjaskap. Það voru bara aumingjar og pissudúkkur sem grétu og hann var enginn aumingi. Menn eins og hann vorkenndu ekki sjálfum sér. Þeir tóku því sem að höndum bar af karlmennsku og létu engan bilbug á sér finna. Hann var karlmenni. Hann var sautján ára og hann var grimmur eins og refur.

Framleiðandinn fylgdist með úr fjarlægð. Hann var örugglega fyrir utan línuna sem lögreglan hafði dregið utan um húsið með gula borðanum sínum. Hann sá hvar tröllvaxinn lögregluþjónn kom aðvífandi, æpandi einhverjar skipanir, og forðaði sér því lengra í burtu. Það var best að vera í öruggri fjarlægð. Hann horfði með aðdáun á stóra einbýlishúsið sem var uppljómað og krökkt af lögreglumönnum. Þarna hafði myndin orðið til. Þarna hafði listaverk verið skapað að undirlagi hans. Þetta var eftirleikurinn. Eftirleikurinn gat verið jafn mikilvægur og forleikurinn og hann varð að skrásetja hann. Myndbandstökuvélin malaði stanslaust og hann gætti þess að ná hverju smáatriði á mynd.

Ég ók um bæinn og velti ástandinu fyrir mér. Ég var niðurdreginn yfir því að engar lausnir voru í sjónmáli. Allt var svart og hálf vonlaust. Við myndum líklegast aldrei ná neinni niðurstöðu í þessi mál og líklega var annað eða önnur Geirfinnsmál í uppsiglingu. Ég ók niður Laugaveg og upp Hverfisgötu og svo aftur niður Laugaveg. Ég ók síðan Sæbrautina upp á Langholtsveg og þaðan inn á Miklubraut. Ég var búinn að fá nóg. Ég var búinn að hugsa mikið og lengi og það skildi ekkert eftir sig. Ég var búinn að taka ákvörðun um að drífa mig heim þegar ég fór að vekja eftirtekt bíl sem ók á eftir mér. Hann var búinn að vera þarna í langan tíma, alveg síðan ég ók inn á Sæbraut. Stundum í talsverðri fjarlægð og stundum býsna nærri. Ég jók hraðann þegar ég nálgaðist Ártúnsbrekku og bíllinn, sem var skutbíll af Toyota gerð, fylgdi mér eftir á sama hraða. Mér var hætt að lítast á blikuna. Hver var að elta mig? Var þetta bara ímundun í mér? Ég ók undir mislægu gatnamótin við Höfðabakka og tók skyndiákvörðun. Ég beygði til hægri inn að Shell bensínstöðinni og Skalla og lagði bimmanum í bílastæði við bensínstöðina. Ég tók eftir skutbílnum þar sem hann ók á eftir mér og síðan framhjá bílastæðinu, í átt að Skalla hinum megin við bensínstöðina. Ég gat ekki betur séð enn það væru tvær manneskjur inni í honum. Ég tók aðra skyndiákvörðun, snaraðist út úr bílnum og hljóp eins og fætur toguðu þvert yfir bílaplanið og fyrir hornið á bensínstöðinni í átt að Skalla. Ég var að nálgast hornið þar sem bensínstöðin og Skalli mætast þegar ég sá bílinn koma akandi hægt meðfram húsinu í átt til mín. Ég tók aðra og fífldjarfa skyndiákvörðun, snaraðist út á götuna í veg fyrir bílinn með lögregluskírteinið á lofti eins og það veitti mér eitthvert skjól fyrir bílnum. Það ískraði svolítið í bremsunum á Toyotunni þegar ökumaðurinn stansaði. Ég hljóp að bílstjórahurðinni og bankaði í gluggann.

„Lögreglan!“ kallaði ég. „Ætlarðu að gera svo vel og stíga út úr bílnum?“

Það var stórt og mikið glott á andlitinu sem góndi á mig í gegnum bílrúðuna. Ég þekkti þetta andlit ágætlega enda var það oft á skjánum á RÚV á kvöldin. Hún var fréttakona, hét Sigurlaug ef ég mundi rétt, og var frekar vinaleg að sjá á skjánum. Hún skrúfaði niður rúðuna.

„Rólegur, maður.“ Hún var ennþá glottandi og ég gat nánast séð í gegnum frekjuskarðið í efri framtönnunum. „Hvað gengur eiginlega á maður? Gerðum við eitthvað af okkur?“

„Ha,ha,ha,“ svaraði ég án þess að brosa. „Þið voruð að elta mig og þannig áreita mig og ég vil fá haldgóða skýringu.“ Ég leit á farþegann sem sat í framsætinu og sá mér til skelfingar að hann hélt á myndbandstökuvél og beindi henni að mér. Þetta var grannur náungi á fertugsaldri, klæddur gallabuxum og grænum vindjakka, með andlitið hulið á bakvið myndavélina. „Ætlarðu að slökkva á þessu, vinur,“ kallaði ég til hans og reynda að vera eins valdsmannlegur og ég gat í málrómnum. Hann lét sem hann heyrði ekki í mér og hélt áfram að taka upp.

„Við vorum ekkert að elta þig,“ sagði Sigurlaug. „Við vorum á leið niður á fréttastofu og ætluðum að fá okkur eitthvað í svanginn fyrst.“

„Já, er það?“ sagði ég með hæðnistóni. „Það er ansi langur rúntur hjá ykkur að koma alla leið hingað uppeftir í mat.“

„Besti bitinn í bænum,“ sagði Sigurlaug. „En úr því að þú ert nú hérna í eigin persónu, ertu þá til í að svara nokkrum spurningum um Jón Kuta?“

„Jón Kuta?“ Ég hváði. Ég áttaði mig á því hvað hún var að fara og gekk burt frá bílnum. Ég hafði gengið í gildru eins og asni og þau höfðu allt á bandi. Mikill andskotans hálfviti gat ég verið. Ég gekk hröðum skrefum að bimmanum og settist inn. Þau höfðu keyrt á eftir mér og vafalaust tekið allt upp. Ég ók greitt af stað og í áttina að Mosfellsbæ. Ég var búinn að fá nóg í bili. Þegar fréttasnáparnir voru farnir að búa til nöfn á morðingjann, þá voru hlutirnir farnir að verða vandræðalegir fyrir lögregluna.

Hann las allt sem hann fann um morðin á fréttasíðum internetsins. Hver síðan á fætur annarri rann niður tölvuskjáinn og hann drakk í sig nánast allt sem þar var skrifað. Ekki merkilegt, lítið spennandi, en frekar skemmtilegt. Honum fannst sérstaklega merkilegt að lesa tilvitnanir í lögregluna þess efnis að rannsókninni miðaði vel og að fljótlega yrðu framkvæmdar handtökur. Þeir vissu ekkert. Ekki dipp shitt. Að minnsta kosti ekki um hann. Það var auðvitað einhver annar á ferli og það gat vel verið að þeir hefðu eitthvað á hann. Ótrúlegt. Í einu orði sagt ótrúlegt og hlaut að vera tilviljun að einhver morðóður vitleysingur væri að verki á sama tíma og hann. Eða var það ekki tilviljun? Hann treysti ekki manninum sem kallaði sig „framleiðandann“. Sá var vís til alls. Jafnvel að hafa myrt sjálfur hommana og fréttakonuna. Hann áttaði sig ekki alveg á þessum framleiðanda. Var hann í þessu til að græða peninga? Var hann venjulegur maður sem hafði séð leið til að auðgast, eða var hann kannski dæmdur morðingi sem hafði afplánað refsingu á Hrauninu? Hafði hann gert eitthvað af sér og sloppið? Hann áttaði sig ekki alveg á honum, en hann vissi að hann yrði að koma honum frá. Hann var of hættulegur, vissi of mikið, og var líka óþarfur milliliður sem hann þurfti ekkert á að halda lengur. Hann lokaði netvafranum og slökkti á tölvunni. Hann hafði fengið snilldarhugmynd. Ekki nýtt hjá honum og örugglega ekki síðasta hugdettan. Hann var nú einu sinni snillingur og hann var búinn að ákveða að það væri kominn tími til að hrista ærlega upp í hlutunum.

10. kafli

Hann var búinn að ná sér. Hættur að væla og vorkenna sjálfum sér. Svoleiðis var bara fyrir aumingja. Lagið Paranoid með Black Sabbath hljómaði vel í græjunum sem voru stilltar eins hátt og hátalararnir þoldu. Nú var enginn sem skipaði honum að lækka. Enginn sem sagði honum fyrir verkum og hann var sjálfs sín herra. Hann var búinn að færa lík konunnar úr leðursófanum og niður á gólf þar sem hann lagði það ofan á stórt málningarplast. Hann pakkaði líkinu inn í plastið eins og afmælispakka og límdi það kirfilega með breiðu límbandi sem hann dró nokkra hringi utan um líkið. Það auðvelda var búið en það erfiða var eftir. Hann tók undir fæturna á líkinu og dró það í einum rykk yfir stofugólfið í gegnum eldhúsið og inn í þvottahúsið sem var inn af eldhúsinu. Þar sleppti hann takinu og gekk að stórri frystikistu sem stóð undir ferköntuðum glugga á þvottahúsinu. Hann opnaði frystikistuna, sem var hálffull af matvöru, og byrjaði að tína upp úr henni. Hann hafði mælt kistuna og vissi að hann gæti geymt líkið í henni þangað til hann fengi tækifæri til að losa sig við það á varanlegan hátt. Nú var hann glaður og ánægður. Lífið var frábært. Eintóm gleði og hamingja. Hann lauk við að tæma frystikistuna, tók undir herðarnar á líkinu og reisti það upp með bakið upp að kistunni. Hann svitnaði af áreynslunni. Þetta var erfiðara en hann hafði reiknað með. Hún var orðin stíf og þó að hún væri grannvaxin var hún fjandi þung svona steindauð. Loks náði hann með erfiðismunum að velta henni yfir brúnina á kistunni og ofan í hana. Hún fyllti næstum út í kistuna, en með því að stíga ofan á hana og hoppa nokkrum sinnum tókst honum að koma henni fyrir á botninum. Síðan hlóð hann matvörunum sem hann hafði tekið upp úr kistunni ofan á líkið. Fiskur og kjöt, brauð og slátur, ís og franskar kartöflur. Hann kom öllu haganlega fyrri ofan á líkinu og lét lokið falla aftur. Þá tók hann lykilinn sem gekk að lásnum á frystikistunni upp úr buxnavasanum, renndi honum í skráargatið og læsti. Hann brosti þegar hann heyrði smellinn í lásnum.

„Hvíldu í friði og kulda, móðir mín góð,“ muldraði hann með sjálfum sér um leið og hann gerði krossmark yfir kistuna. Hann var loksins frjáls. Sautján ára og frjáls eins og fuglinn. Engin sem skammaðist í honum, enginn sem rak hann í skólann á morgnana, enginn sem naggaði í honum. Hann var fullkomlega frjáls og gat gert það sem honum datt í hug. Hann var snjall og hann vissi hvað hann vildi.

Heimili. Fjölskylda og heimili. Það var það sem gaf lífinu gildi. Einhver til að njóta lífsins með og tala við um alla góðu hlutina og einnig þá slæmu. Börn til að elska og fylgjast með þegar þau yxu og döfnuðu og söfnuðu reynslu og visku til að nota í lífi sínu. Fullt hús af lífi og fjöri, gleði og gráti. Þetta þráði ég mest af öllu. Ég hafði fengið smjörþefinn einu sinni og ég vildi finna hann aftur og nú til frambúðar. Þangað til ég fyndi þá einu réttu varð ég að sætta mig við mömmu. Nú var hún mín fjölskylda. Sú sem beið eftir mér þegar ég kom þreyttur heim úr vinnu. Sú sem eldaði matinn og spurði mig hvernig dagurinn hefði verið. Sú sem þvoði fötin mín og skúraði gólfin. Hún var lífið í mínu húsi núna, hún var mín fjölskylda. Mér fannst svona væmni góð, og þá sérstaklega þegar ég var niðurdreginn eftir slæman dag í vinnunni. Þá reyndi ég stundum að hugsa eitthvað væmið, svolítið eins og ég væri í miðri bandarískri bíómynd. Kannski var ég bara að reyna að fá góðar og jákvæðar hugsanir inn í kollinn á mér og þær væmnu voru stundum bestar.

Ég lokaði útidyrunum á eftir mér og hengdi ullarfrakkann minn á fatahengið í forstofunni. Ég áttaði mig á því að ég var kominn í raunveruleikann aftur þegar ég heyrði háa og hvella röddina í mömmu:

„Úr skónum, Axel! Ég var að skúra .“ Ég fór úr skónum og í inniskóna mína sem voru fremur eins og sandalar að gerð.

„Ég fer alltaf úr skónum,“ kallaði ég á móti um leið og ég gekk inn í eldhús. Ég varð pínulítið undrandi. Enginn matur á borðum. Engin matarlykt!

„Það er pítsa í frystinum,“ kallaði mamma til mín. Miðað við ilmvatnslyktina sem ilmaði alla leið inn í eldhús var hún líklega inni á baðherbergi að sparsla andlitið á sér og baða það í ilmvatni. Það vissi ekki á gott.

„Ég er að fara í bíó,“ kallaði hún aftur. „Hafði ekki tíma til að elda.“

„Bíó!“ Ég trúði ekki eigin eyrum. „Ertu að fara í bíó núna?“

„Já, elskan. Við Júlla ætlum að skella okkur. Þú bjargar þér, er það ekki?“ Hún var komin inn í eldhús uppstríluð, klædd ljósblárri buxnadragt með hárið uppsett í smekklegan hnút.

„En, mamma, þú ferð ekki í bíó,“ sagði ég hálfhneykslaður. „Þú ferð og spilar við vinkonur þínar.“

„Láttu ekki svona, Axel minn. Auðvitað fer ég í bíó.“ Ég heyrði þegar hún hnussaði lítillega. „Ertu að segja að ég sé eitthvert gamalmenni?“

„Ha, nei alls ekki,“ svaraði ég um leið og ég opnaði frystihólfið á ísskápnum. Frosin pítsa var ekki kvöldmatur í mínum huga. Frekar hádegismatur eða morgunmatur. Ekki kvöldmatur. Ég tók pítsuna úr frystinum og lagði hana á eldhúsborðið. „Á hvaða mynd ætlið þið?“

„Hún heitir Kona smalamannsins, held ég.“ Það heyrðist í vélarhljóði bíls fyrir utan húsið. „Hún er komin, ég verð að þjóta. Ég sé þig á eftir.“ Hún flýtti sér út úr eldhúsinu.

„Góða skemmtun,“ kallaði ég á eftir henni um leið og ég heyrði útidyrnar skella aftur. Ég tók pítsuna úr umbúðunum, setti hana á bökunarpappír, sem ég fann uppi í skáp, og lagði í ofnskúffuna í bakaraofninum. Ég stillti ofninn á réttan hita og setti ofnskúffuna inn í hann miðjan. Nú var bara að bíða. Sama gamla sagan. Ég einn í mínu eldhúsi með tilbúið ruslfæði og tómt hús. En sú mæða. Ég vorkenndi sjálfum mér óskaplega mikið. Eftir allt saman var ég ekki neitt rosalega efnilegur piparsveinn. Mér hundleiddist að vera einn.

Það kom honum á óvart hvað framleiðandinn bjó í litlu húsi. Það var varla meira en hundrað fermetrar með litlum innbyggðum bílskúr. Hann hafði alltaf verið hrifinn af raðhúsum, en þetta var ekki alveg sniðið að hans smekk. Það var of lítið, ekki endaraðhús og það var í Mosfellsbænum. Honum líkaði ekki við Mosfellsbæinn og myndi aldrei nokkurn tíma geta hugsað sér að búa þar og þá skipti engu máli hvernig hús væri í boði. Hann ók annan hring um hverfið og framhjá húsinu. Tveir bílar í innkeyrslunni. Einn gamall Subaru og lítil Toyota. Ekki mikið bílaveldi á heimilinu, hugsaði hann með sér. Lóðin var snyrtileg, hellulögð innkeyrsla með fallegum kantsteinum sem afmörkuðu bílaplanið frá gangstéttinni sem lá upp að útidyrunum. Garðurinn var umlukinn þéttum runnagróðri sem var um einn og hálfur metri á hæð. Einhver á heimilinu var greinilega með græna fingur, hugsaði hann með sér. Líklega var það eiginkonan og ekki gátu það verið börnin því að þau voru flogin úr hreiðrinu. Hann var búinn að vinna heimavinnuna sína. Hann vissi allt um framleiðandann. Hvað hann héti, hvað hann gerði, hvað konan hans hét og hvað hún gerði, hann vissi meira að segja hvað heimilið hafði í tekjur á ári. Það eina sem hann vissi ekki var hvernig framleiðandinn kom myndunum á markað og hvort konan hans væri með í því. Hann mundi fljótlega komast að því. Hann var snillingur og hann ætlaði sér að slá tvær flugur í einu höggi.

Framleiðandinn var ekki fallegur maður. Hann var lítill og feitlaginn með búlduleitt andlit. Höfuðið var nánast hárlaust fyrir utan nokkur hár aftan á hnakkanum og hann var með kartöflunef og lítil stingandi augu. Hann sagði alltaf við sjálfan sig þegar hann leit í spegil að ekki væri allt sem sýndist. Hann var kannski ekki fallegasti maður í heimi, en hann var gáfaður og fyndinn og skaffaði vel. Síðan var hann líka góður í rúminu. Hann strauk svitann af hárlausu enninu um leið og hann þrýsti sér fastar inn í hana. Hann var búinn að hamast ofan á henni í tíu mínútur og hann var langt frá því að ljúka sér af, enda var hann vel þjálfaður í tantrafræðum. Hún naut þess líka til fulls og stundi frygðarlega í eyrað á honum. Hann var ánægður þegar hún var ánægð og það æsti hann bara enn meira. Sérstaklega þegar hún stundi. Hann var ekkert hrifinn af því þegar hún talaði við hann í miðjum samförum. Þá talaði hún tælensku og hana skildi hann ekki. Hann jók hraðann eins og sönnum tantrameistara sæmdi. Svitinn var farinn að leka um allt, niður andlitið á honum, bakið, brjóstið og niður á magann þar sem hann myndaði skvamphljóð í takt við líkamshreyfingar þeirra. Skvamp, skvamp, skvamp; hann gaf frá sér þunga stunu um leið og hann fékk það. Sælutilfinningin sem hann var búinn að halda niðri í sér í fimmtán mínútur var margföld og hann fann hvernig það slaknaði á hverjum vöðva líkamans. Hann lét sig falla á bakið í rúmið við hliðina á konunni sem hann elskaði. Hann var ánægður, hann var glaður, hann var ríkur og hann var við það að verða ríkari. Hann átti von á fyrstu greiðslu fyrir nýju myndaseríuna fljótlega. Þá yrði veisla. Mikil veisla.

Ég gat ekki sofnað. Ég hugsaði stanslaust um hjónin sem höfðu verið drepin. Allt svo ótrúlega snyrtilegt og skipulagt. Hvað var þetta? Varla vitskertur vitleysingur? Ég gafst upp og fór á fætur. Klukkan var langt gengin í tvö þegar ég ók af stað út í bjarta nóttina. Ég hringdi í Georg á leiðinni og bað hann um að hitta mig í Grafarholtinu. Ég gaf honum ekki færi á að spyrja mig nánar út í það hvað ég væri að gera þangað um miðja nótt, heldur sleit símtalinu áður en honum gafst tækifæri til þess. Lögregluborðarnir voru ennþá á sínum stað umhverfis húsið og fjórir menn frá tæknideildinni voru enn á staðnum. Tveir þeirra voru að fínkemba garðinn umhverfis húsið, en hinir tveir voru að leita í næstu húsgörðum. Ég heilsaði þeim sem voru inni í garðinum og sagði þeim að ég ætlaði að litast aðeins um í húsinu og bað þá um að segja Georg hvar ég væri um leið og hann kæmi á staðinn. Ég byrjaði á því að skoða mig um á fyrstu hæðinni, herbergi úr herbergi, í leit að einhverju sem gæti varpað ljósi á það sem gerst hafði þetta kvöld. Einhverju sem væri öðruvísi en það átti að vera. Ég hafði ekki erindi sem erfiði. Það var ekkert að sjá sem stakk í stúf við þetta hús eða var í ósamræmi við þá sem þar höfðu búið. Allt í röð og reglu. Ég færði mig upp á efri hæðina og byrjaði á svefnherberginu. Það var sama sagan. Allt í röð og reglu. Ekki rykkorn að sjá. Ég opnaði hverja hurð á fataskápunum á fætur annarri, þreifaði allar hillur undir samanbrotnum fötunum og skoðaði ofan í alla vasa á stífpressuðum jökkum og skyrtum. Ekkert. Þetta fólk hafði verið fullkomið og ekki leit út fyrir annað en að morðingi þeirra hafi verið það líka. Það var ekki fyrr en ég lokaði síðustu skápahurðinni að ég sá það. Örmjó rafmagnssnúra lá upp úr sökklinum á fataskápnum og inn í botninn á hurðinni þar sem hún hvarf. Ég skoðaði hurðina að ofan og í falsinn á henni en hvergi bólaði á rafmagnssnúrunni. Hún fór inn í hurðina en hvergi út aftur. Ég leitaði um allt herbergi að rofa sem kveikt gæti eitthvert ljós í hurðinni, en án árangurs. Allur miðhluti hurðarinnar var spegill. Stór og þykkur spegill sem féll inn í viðarkarminn sem lá umhverfis hann að innanverðu. Það voru engar skrúfur sjáanlegar og varla skil að sjá á milli spegilsins og viðarins sem þakti hurðina að innan. Það var bara eitt að gera. Ég svipaðist um í herberginu og frammi á gangi þangað til ég fann það sem ég var að leita að. Þunga gegnheila leirstyttu. Hún var nógu þung og líka ferkar ljót svo ég lét hana vaða án umhugsunar í spegilinn á fataskápnum. Hann brotnaði í þúsund mola með miklum látum.

„Hundrað ára ógæfa eða eitthvað slíkt!“ var sagt að baki mér. „Ertu orðinn alveg bandsjóðandi vitlaus, maður?“ Georg fyllti nánast út í dyrnar á svefnherberginu.

Hann grét sáran. Hyldýpið var algjört og hann sá ekkert nema svartnættið. Hann féll í frjálsu falli og allt í kringum hann voru ófreskjur og óvættir á sveimi. Hann fann þegar þær snertu hann, horfðu á hann, grettu sig framan í hann. Hann grét og hann öskraði. Hann reyndi að lemja ófreskjurnar af sér en þær héldu honum föstum. Þær ríghéldu í hann allsstaðar. Hann hrökk upp með andköfum. Rúmfötin voru rennblaut af svita og nærbuxurnar líka. Þvílík martröð. Hann velti því fyrir sér hvort móðir hans væri gengin aftur og væri að hefna sín á honum. Nei, hann trúði ekki á svoleiðis vitleysu. Hann var ekkert barn og engin hjátrúarfull kerling. Hann staulaðist fram í eldhús og sótti sér ískaldann Carlsberg í ísskápinn. Þetta var almennilegt líf. Enginn til að fylgjast með honum, enginn til að skamma hann og reka hann í rúmið. Hann kom sér fyrir í leðursófanum í stofunni. Leðursófanum sem hann hafði hreinsað hátt og lágt fyrr um kvöldið. Hann teygaði bjórinn og lét sig dreyma. Hann dreymdi vökudrauma um fallegar konur sem vöfðu hann örmum sér. Hann dreymdi um fullt af peningum og flotta bíla. Hann dreymdi um dýrlegt líf sem var fullt af gleði og hamingju. Þannig vildi hann lifa. Lifa og deyja í gleði og hamingju. Hann dreymdi um fallegu stúlkuna sem hann hafði séð í Kringlunni. Átti hann að heimsækja hana núna? Segja henni hvað honum fannst um hana? Segja henni hvað hann þráði hana? Nei, hann var of þreyttur. Hann treysti sér ekki í meiri átök að sinni. Nú var nóg komið. Hann þurfti að slaka aðeins á svo að hann ákvað að kíkja á netið áður en færi að sofa. Það var ágætis hvíld að vafra aðeins.

Hann komst inn um stofugluggann, enda var hann ótrúlega liðugur þó að hann væri hávaxinn, og litli glugginn var honum lítil fyrirstaða. Hann stóð grafkyrr í nokkrar sekúndur eftir að hann var kominn inn í húsið. Enginn hávaði, engin viðvörunarbjalla, enginn hundur að gelta. Það hafði enginn orðið hans var ennþá. Hann leit í kringum sig í lítilli stofunni og sá að hann var einn. Eins hljóðlega og varlega og hann gat fikraði hann sig áfram yfir stofugólfið og í átt að holinu sem var á milli stofunnar og annarra herbergja í húsinu. Þetta var svona „open space“ hús þar sem stofa og eldhús lágu saman í einu stóru rými sem var aðskilið frá öðrum herbergjum með stóru holi. Hann þurfti ekki að giska á hvar svefnherbergið var. Það var greinilegt eftir hrotunum að dæma og það sem var ennþá betra var að þau hrutu í kór. Hvert á eftir öðru. Hann tók nælonsokk upp úr vasanum og smokraði honum yfir höfuðið áður en hann opnaði dyrnar inn í herbergið ofurvarlega. Þau lágu bæði í hjónarúminu steinsofandi. Þetta var of auðvelt. Það var engin spenna í þessu fyrir hann. Engin áskorun. Hann tók stóra pakkalímbandið upp úr vasanum og lagði það á fótagaflinn á rúminu áður en hann tók þunnt nælonreipi úr hinum vasanum, ásamt nokkrum dragböndum. Hann lagði dragböndin á náttborðið sem var við hliðina á honum og tók síðan stóra, beitta veiðihnífinn sinn úr slíðrinu sem hann hafði um sig miðjan. Hann brá hnífnum varlega að hálsinum á framleiðandanum og glotti með sjálfum sér. Hann var svo klár. Enginn hafði roð við honum.

11. kafli

Við sátum báðir á hækjum okkar, ég og Georg, og virtum fyrir okkar rafeindabúnaðinn sem lá á gólfinu í svefnherberginu innan um glerbrotin úr speglinum í fataskápnum. Þetta var agnarlítil myndavél, með linsu sem var varla breiðari en pennahaus.

„Detta mér nú allar dauðar lýs úr höfði,“ tautaði Georg. „Hvernig í ósköpunum vissirðu af þessu?“

„Ég vissi það ekki,“ svaraði ég um leið og ég þreifaði eftir botninum í fataskápnum. Það hlaut að vera eitthvað hólf eða op á sökklinum.

„Heldurðu að hún hafi verið í gangi?“

„Vonandi,“ svaraði ég. „Við verðum að fá tækniliðið hingað upp. Það þarf að brjóta þennan sökkul einhvern veginn.“

„Ertu viss um að það sé eitthvað inni í honum?“ spurði Georg. Hann hafði rétt úr sér. „Kannski liggur leiðslan niður á neðri hæðina.“

„Hvað er undir þessu herbergi?“ spurði ég.

„Mig minnir að það sé forstofugangurinn.“ svaraði Georg. Hann var þegar á leið út úr svefnherberginu og ég hélt rakleiðis á eftir honum.

Georg hafði rétt fyrir sér. Forstofugangurinn var undir svefnherberginu, en aðeins að litlum hluta. Búrið og meginhluti eldhússins var hins vegar undir því að mestu. Ég gekk á undan inn í eldhúsið og þaðan inn í búrið.

„Það var eins gott að þessi myndavél var þarna,“ sagði Georg um leið og hann kveikti ljósið í búrinu. „Mér hefði þótt gaman að heyra þig útskýra það sem þú gerðir ef það hefði ekkert verið inni í hurðinni.“

„Ég tók áhættu,“ svaraði ég. „Ég held að ég hafi tekið rétta ákvörðun vegna rafmagnsnúrunnur sem lá inn í hurðina. Ég fylgdi bara eðlisávísuninni eins og ég á að gera. Stundum hefur maður rétt fyrir sér og stundum ekki. Ég hefði ekki útskýrt þetta á neinn annan hátt ef ekkert hefði komið í ljós.“

„Það er gott að eðlisávísunin virkar,“ sagði Georg. „Vonandi heldur hún áfram að hjálpa okkur.“

Við litum í kringum okkur í búrinu. Það var ekki stórt, varla meira en sjö fermetrar, og hver krókur og kimi var nýttur sem geymsla á allskonar dóti og drasli. Þarna var matvara í niðursuðudósum og pökkum, áhöld til gólfþvotta, lítil heimilistæki, eins og brauðrist og samlokugrill, og pappakassar með ýmsu dóti. Þrátt fyrir allt þetta drasl þurftum við ekki að hafa mikið fyrir því að finna það sem við leituðum að. Lágvært suð og kapall, sem lá niður í gegnum loftið í horninu á búrinu, leiddu okkur beint að tölvunni sem stóð á gólfinu í horninu. Hún var hulin pappakössum sem staflað hafði verið í kringum hana og ofan á hana.

„Bingó“, sagði ég um leið og ég tók pappakassana frá tölvunni.

„Tölva?“, sagði Georg og sýndist hissa. „Hvað er tölva að gera hér í þessari geymslu?“

„Þessi tölva stýrir myndavélinni“, svaraði ég. Það yrði seint viðurkennt að Georg væri tæknilega sinnaður maður. Hann vissi ekkert um tölvur og það var með naumindum að hann gat notað slíkt tæki í vinnunni. Ég skoðaði bakhlið tölvunnar vandlega og sá að það var kapall tengdur við tengi sem stóð út úr henni. Líklega var kapallinn tengdur við einhverskonar stýribúnað fyrir myndavélina? Tölvan var líka búin þráðlausu netkorti sem var líklega notað til að stýra henni frá annarri tölvu. Ég aftengdi kapalinn frá tölvunni, slökkti á henni og tók hana í fangið.

„Ertu viss um að þú kunnir á þetta?“ spurði Georg með aulasvip á andlitinu. „Eigum við ekki að kalla á tæknistrákana?“

„Ég held að þess gerist ekki þörf,“ svaraði ég og gekk framhjá honum og út úr herberginu. „Við skulum drífa okkur niður á stöð og athuga hvað við finnum á þessari tölvu.“

Við ókum af stað niður á lögreglustöð, hvor á sínum bíl. Ég hringdi í Sigrúnu á leiðinni og bað hana um að hitta okkur á stöðinni.

Hann hætti að leika sér og slíðraði hnífinn. Það var ekki hluti af áætluninni að ganga frá honum strax. Hann tók lítið rafstuðtæki upp úr vasanum. Hann hafði komist yfir tækið fyrir nokkrum árum á vinnustað sínum á þeim tíma. Það hafði legið ónotað í geymslu og hann vissi að það átti það enginn. Það var bara þarna og hann tók það bara, vitandi að enginn kæmi til með að sakna þess. Hann virti fyrir sér tækið, sem hann hafði aðeins notað einu sinni áður, og stillti það á háan straum áður en hann beitti því á framleiðandann sem féll samstundis í ómegin. Gott. Hann var ánægður. Engin mistök ennþá. Hann reif bút af stóra pakkalímbandinu og límdi fyrri munninn á framleiðandanum. Hann tók síðan hendurnar á honum og festi þær saman með dragböndum. Þetta varð að duga að sinni. Nú þurfti hann að sinna konunni sem lá steinsofandi í rúminu við hliðina á þeim. Hún yrði lítið vandamál, hugsaði hann með sér, en hann ætlaði ekki að beita hana sömu aðferðum og framleiðandann. Hann tók hnífinn úr slíðrinu um leið og hann gekk að hlið hennar í rúminu. Hann setti lófa vinstri handar yfir munninn á henni og beið eftir því að hún vaknaði. Það tók ekki langan tíma. Hún vaknaði upp með andköfum og reyndi að losa höndina af munninum á sér en hafði ekki erindi sem erfiði. Hann var miklu sterkari en hún og otaði þar að auki hárbeittum veiðihníf að andliti hennar. Hún sá að það þýddi ekkert að streitast á móti honum.

„Ef ég heyri svo mikið sem eitt tíst frá þér þegar ég sleppi hendinni þá sker ég þig á háls.“ Hann talaði lágt en skýrt og eins valdsmannslega og hann gat. „Not a sound or I will cut you,“ bætti hann við á ensku til öryggis. „Understand?“

Hann beið eftir því að hún kinkaði kolli áður en hann lyfti hendinni af munnihennar. Hún sagði ekkert. Starði bara á hann og skelfingin skein úr augnaráðinu. Hann notaði pakkalímbandið aftur til að líma fyrir munninn á henni. Síðan velti hann henni snögglega á magann og batt hendur og fætur fyrir aftan bak með dragböndum. Hann lét hana liggja á maganum og velti því fyrir sér hvort hann ætti að leika sér smávegis að henni? Honum fannst það freistandi en það myndi setja áætlunina úr skorðum þannig að hann sneri sér aftur að framleiðandanum. Hann var ennþá í yfirliði en snillingurinn vissi að það mundi ekki vara lengi. Hann dró hann með erfiðismunum fram á gólf og þaðan upp á lítinn stól sem stóð upp við vegginn gegnt hjónarúminu. Því næst sótti hann nælonbandið og batt hann kirfilega við stólinn. Fyrsta skrefi var lokið. Hann strauk með handarbakinu yfir svitastrokið ennið á sér og gekk fram í eldhús. Hann var þyrstur og svangur og hann hafði nægan tíma.

Hann var reiður. Næstum því brjálaður. Helvítis tíkin hafði niðurlægt hann opinberlega. Hún hafði kallað hann geðsjúkan öfugugga. Það var of mikið. Það gat enginn talað svona um hann og sloppið óskaddaður frá því. Enginn.

Hann var fljótur að fletta henni upp í símaskránni. Símaskrá.is var sannarlega góður kostur, einfaldur og árangursríkur. Sérstaklega þegar fólk var fífl. Sigrún Ríkharðsdóttir lögreglufulltrúi. Það var allt þarna. Símanúmer, heimilisfang og starfsheiti. Það var ekki erfitt að finna það út að það væri bara ein Sigrún sem væri lögreglufulltrúi og hún var fífl.

Fyrst sagði hún þetta um hann í viðtali við eitt sorpblaðið sem síðan birti allt saman á netinu. Og svo var hún í símaskránni. Þvílíkt fífl. Hann brosti. Hann var vissulega klár og útsmoginn en að þessu sinni þurfti hann ekki að nota nema brot af heilanum. Nánast ekki neitt. Hann stóð í skugga á gangstéttinni gegnt húsinu hennar og fylgdist með. Bráðum myndi hann sýna henni að hann væri ekki öfuguggi. Hann var karlmaður og þó að hann væri dauðþreyttur, þá myndi hann standa sig með sóma. Fyrst var það lögreglutíkin, þessi Sigrún, og síðan kæmi röðin að blaðamanninum sem skrifaði fréttina á netið. Hann gekk af stað yfir götuna og í áttina að húsinu og hugsaði um blaðamanninn. Var hann karl eða kona? Það skipti ekki máli. Hann eða hún voru nú þegar liðin tíð.

Hann var búinn að fá sér tvær brauðsneiðar og tvo kaffibolla og hann var búinn að losa sig við fötin. Hann var tilbúinn að ljúka öðru stigi áætlunarinnar. Hann tók veiðihnífinn upp af borðinu og gekk inn í hjónaherbergið. Hann var allsnakinn fyrir utan einnota gúmmíhanskana sem hann var með á höndunum og nælonsokkinn sem huldi andlitið. Hann sá að framleiðandinn hafði rankað við sér. Hann sat hokinn og svitastorkinn á stólnum, greinilega búinn að eyða talsverðum tíma í að reyna að losa sig. Snillingurinn reif límbandið snöggt af munninum á framleiðandanum og hló þegar hann rak upp sársaukavein.

„Helvítið þitt!“ hvæsti framleiðandinn. „Hvernig vogarðu þér að gera þetta? Veistu hver ég er?“

Snillingurinn brosti og tók sér stöðu fyrir framan framleiðandann. „Já, ég veit hver þú ert,“ sagði hann í hæðnistón. „Ekkert. Þú ert ekkert.“

„O, þú færð þetta borgað, góði,“ hvæsti framleiðandinn. „Það kemur enginn svona fram við mig. Þú átt eftir að fá þetta margfalt til baka.“

Snillingurinn hló nokkrum sinnum áður en hann sló framleiðandann með flötum lófanum á hægri kinnina. Það heyrðist lítill smellur þegar lófinn small á skvapmikilli kinninni.

Snillingurinn greip undir hökuna á framleiðandanum og rétti vankað höfuð hans við. „Þú átt að borga mér núna, skepnan þín,“ sagði hann rólega. „Ég vil fá að vita hver er að kaupa myndirnar af þér.“

Framleiðandinn hristi höfuðið máttleysislega og kreisti fram kvikindislegt bros. „Aldrei. Ég segi þér það aldrei, auminginn þinn.“

„Jú, ég held það,“ sagði snillingurinn. „Þú ert í stúkusæti, kallinn, og núna ætla ég að leyfa þér að fylgjast með því þegar ég leik mér aðeins við kerlinguna þína.“ Hann stökk fimlega upp í rúmið og settist klofvega yfir skelfingu lostna konuna. Hann leit snöggt á framleiðandann. „Þú segir bara til ef þú vilt leysa frá skjóðunni og bjarga kerlunni þinni.“ Hann hófst handa við að skera fötin utan af henni. Hann skar á hlýrana sem héldu náttkjólnum hennar og dró hann síðan af henni.

„Hættu! Ég skal segja þér það!“ æpti framleiðandinn. „Þú verður að lofa því að gera henni ekki mein ef ég segi þér það?“

„Hvað, bara viðkvæmur?“ Snillingurinn steig fram úr rúminu og gekk að framleiðandanum. „Svo þú hefur einhverjar tilfinningar? Ég sem hélt að þér væri sama um allt og alla.“ Hann settist á hækjur sér fyrir framan framleiðandann svo að hann gæti horfst í augu við hann. „Hvar eru þessar upplýsingar?“

„Í tölvunni,“ hvíslaði framleiðandinn. „Það eru allar upplýsingar í ferðatölvunni.“

„Hvar í ferðatölvunni?“

„Það er allt skráð í Word-skjal sem heitir „myndir“ og er á skjáborðinu.“

„Lykilorð?“

„Já, það er Eliza.“

Snillingurinn brosti og leit yfir rúmið þar sem konan lá allsnakin. „Þú ert þá svona vitlaus að nota nafn konunnar sem lykilorð.“ Hann reis á fætur. „Þú ert alger hálfviti. Hvar er ferðavélin?“

Framleiðandinn sagði honum það og snillingurinn gekk út úr hjónaherberginu. Hann þurfti að sannreyna það sem framleiðandinn hafði sagt honum. Síðan mundi hann færa sig yfir á þriðja stig áætlunarinnar.

Sigrún rétt gaf sér tíma til að hendast í gallabuxur og þunnan stuttermabol áður en hún greip græna bómullarjakkann sinn og flýtti sér út úr húsinu. Þetta voru spennandi fréttir sem hún hafði fengið og hún ætlaði sér að vera viðstödd þegar það kæmi í ljós hvað tölvan hefði að geyma. Hún settist inn í Mösduna sína og ók af stað út úr innkeyrslunni. Hún var glaðvöknuð og með athyglina í lagi og komst því ekki hjá því að sjá unga manninn sem kom gangandi yfir götuna í áttina til hennar. Hún sá strax að þetta var unglingur, varla mikið eldri en sextán eða sautján ára. Hann var í gallabuxum, skítugum strigaskóm og dökkgrænni flíspeysu með hettu sem skýldi andlitinu nánast alveg. Hún furðaði sig augnablik á því að unglingur skyldi vera á vappi um miðja nótt en ók svo af stað upp götuna. Í eina sekúndu reyndi hún að muna hvort hún hefði sett öryggiskerfið á áður en hún fór út, en hætti síðan strax að hugsa um það. Hún gat ekki hætt að hugsa um tölvuna sem myndavélin hafði verið tengd við og hvað hún gæti mögulega geymt.

Hann bölvaði og ragnaði þegar hann sá hana aka í burtu. Hann hafði verið svo nálægt henni. Næstum getað snert bílinn. Hvert var hún að fara um miðja nótt? Var hún að fara á vakt eða kannski bara að skjótast eitthvað að ná sér í eitthvað í svanginn? Hann gekk upp að húsinu sem hún bjó í og hugsaði sig um smástund. Hvað var best fyrir hann að gera? Hann gat gert upp sakirnar við hana seinna, en hann gat líka beðið eftir henni. Kannski gæti hann komist inn og verið tilbúinn þegar hún kæmi heim. Hann gekk að steintröppunum við húsið og fékk sér sæti í einu þrepinu. Hann hafði líklega nógan tíma til að ákveða sig og hann vildi ekki taka neina skyndiákvörðun. Nóttin var ung og það var enginn sem beið eftir honum.

Hann fór yfir allar upplýsingarnar í tölvunni. Þetta var málið. Hann var kominn með það sem hann þurfti og nú gat hann farið yfir á næsta stig í áætluninni. Hann fór aftur inn í hjónaherbergið og gekk nú hreint til verks. Hann gekk afturfyrir stólinn sem framleiðandinn sat í, greip með hægri hendi utan um ennið á honum og reigði höfuðið á honum aftur. „Takk fyrir mig,“ hvíslaði hann í eyrað á honum um leið og hann skar hann á háls. Hann lét sem hann heyrði ekki hrygluhljóðin sem bárust frá framleiðandanum þegar hann reyndi af veikum mætti að draga loft ofan í lungun, eða veinin í konunni sem hafði séð hvað gerðist. Hann stökk upp í rúmið til hennar og stakk hana aftur og aftur í brjóstkassann og magann. Hann fann þegar volgt blóðið slettist framan í hann, á magann á honum og lærin, en hann leiddi það hjá sér. Hann hætti ekki að stinga hana fyrir en hún var hætt að hreyfa sig og ekkert lífsmark var sjáanlegt. Hann steig fram úr rúminu og gekk út úr hjónaherberginu og inn á baðherbergið. Heit sturta var næst á dagskrá og síðan mundi hann fjarlægja öll ummerki eftir sig. Þessu verki var lokið og það hafði tekist vonum framar.

12. kafli

Við vorum átta sem stóðum inni á litlu skrifstofunni hans Lárusar. Ég, Sigrún, Georg, Baldur, Lárus, Sigurður, Fannar og Guðmundur sem var sannkallaður tölvunörd. Guðmundur sinnti eingöngu verkefnum sem sneru að afbrotum tengdum tölvum og tölvunotkun. Hann var í raun ekki menntaður lögregluþjónn, heldur hafði hann verið ráðinn til embættisins til að reyna að minnka þörfina á aðkeyptri sérfræðiþjónustu tengdri tölvum. Hann hafði komist áfram af eigin rammleik, hafði engar dýrar tölvugráður á bakinu eða mikla menntun, heldur ómælda reynslu og þekkingu á undraheimum netsins og tölvunnar. Hann var í raun hálfgerður snillingur. Maður sem kunni og gat og skilaði árangri. Þeir sem sáu hann hefðu aldrei getað giskað á að þar færi maður sem varði stærstum hluta dagsins og lífsins fyrir framan tölvuskjá. Hann var jafnan vel klæddur, oftast í jakkafötum og skyrtu og með bindi um hálsinn. Hann var aldrei órakaður og brúnleita hárið sem var farið að grána pínulítið í vöngunum var alltaf hreint og snyrtilegt. Það hafði ekki tekið hann langan tíma að finna það sem við leituðum að í tölvunni. Harði diskurinn hafði að geyma margar upptökur sem allar voru tímaskráðar í stýriforriti myndavélarinnar og við vissum nokkurn veginn hvaða tímabil við vildum skoða.

„Jæja, þetta er alveg að koma,“ sagði Guðmundur. Hann var að bisa við að tengja kapal frá ferðatölvunni sinni yfir í sjónvarpið sem komið hafði verið fyrir á skrifstofu Lárusar.

Við vorum búin að koma okkur fyrir í stólum og á tveimur jafnfótum í kringum sjónvarpið, tilbúin til að berja það sem þar sást augum.

Guðmundur tvísmellti á myndaskrá í tölvunni sem dagsett var degi áður en líkin fundust. Það var alger þögn í herberginu þegar myndin færðist yfir skjáinn. Maðurinn sem sást koma inn í herbergið var hávaxinn og vöðvastæltur, klæddur íþróttagalla. Hann var með rauða latexgrímu á höfðinu og einnota gúmmíhanska á höndunum. Andrúmsloftið á skrifstofunni var spennuþrungið. Ekkert heyrðist nema suðið í sjónvarpstækinu og það var engu líkara en allir héldu í sér andanum. Við fylgdumst með manninum rífa sængina af konunni og stökkva á hana í rúminu. Hann var ótrúlega fimur og snöggur miðað við það hvað hann var stór. Það sem á eftir fór hafði mikil áhrif á alla sem voru í herberginu. Ég fann til með konunni sem var þarna myrt og svívirt fyrir framan okkur, nánast í beinni útsendingu. Margskonar tilfinningar bærðust innra með mér. Mér varð óglatt, ég varð ofboðslega reiður og um leið hálf vonlaus. Við vorum að glíma við karl og konu sem myrtu fyrir framan myndavél. Það var greinilegt að þetta var allt saman þaulskipulagt og nokkuð ljóst að þarna réð einhver annarlegur tilgangur ferðinni. Við fylgdumst með myndbandinu renna sitt skeið á enda án þess að segja orð og það liðu nokkrar mínútur þangað til Sigrún rauf þögnina.

Snillingurinn var búinn að ganga frá og var tilbúinn til brottfarar. Hann var búinn að skúra og ryksuga og þurrka af. Engin ummerki. Engin mistök. Hann setti yfirhöfnina ofan í töskuna þar sem hann hafði komið ferðatölvunni fyrir og klæddi sig í úlpu sem hann hafði fundið inni í fataskáp í forstofunni. Þetta var stór kuldaúlpa með voldugri hettu og þó að hún væri of lítil og þröng á hann og næði honum einungis niður að mitti, þá nægði hún. Hann setti hettuna á sig áður en hann yfirgaf húsið og gekk í rólegheitum upp eftir götunni, þangað sem hann hafði skilið bílinn sinn eftir. Ef einhver vansvefta nágranni hefði litið út um gluggann hefði hann örugglega ekki tekið eftir neinu sérstöku við þennan mann sem gekk upp eftir götunni öðru en því að hann var klæddur í þykka úlpu með hettu á höfðinu. Snillingurinn snaraðist inn í bílinn, startaði honum í gang og ók af stað. Hann ók rólega út úr hverfinu og tók stefnuna heim á leið. Hann var í góðu skapi og ánægður eftir vel heppnað verk. Hann ók inn í innkeyrsluna við húsið sitt, opnaði bílskúrsdyrnar með fjarstýringunni sinni og ók Land Cruisernum inn í rúmgóðan bílskúrinn. Hann var fljótur að skipta um númeraplöturnar á bílnum, enda hafði hann gert það margoft. Fölsku númerunum hafði hann stolið fyrir nokkrum árum og þau höfðu komið að góðum notum. Hann kom réttu númeraplötunum fyrir á sínum stað og læsti fölsuðu plöturnar inni í skáp ásamt úlpunni sem hann hafði fengið lánaða hjá framleiðandanum. Að því loknu klæddi hann sig í leðurjakkann sinn og strauk léttilega í gegnum slegið hárið. Fjölskyldan beið og hann vildi vera snyrtilegur heima hjá sér.

„Þvílíkur viðbjóður,“ stundi Sigrún. „Það er greinilegt að þetta eru einhverjir sadó masókistar eða hvað sem þetta lið kallar sig!“

„Ég er ekki viss um það?“ svaraði ég.

„Hvað heldurðu, Axel?“ spurði Baldur. „Áttu við að þetta fólk sé ekki að taka þetta upp sér til skemmtunar?“

Ég reis á fætur og gekk út að glugganum á skrifstofunni. „Ég er ekki alveg viss. Kannski eru þau haldin kvalalosta, eins og Sigrún segir.“

„Ég trúi ekki því sem ég sá,“ sagði Lárus. „Þetta getur ekki verið að gerast fyrir framan nefið á okkur.“

„Ég vil láta kanna hvort þarna sé um skipulagða starfsemi að ræða?“ sagði ég.

„Ertu að halda því fram að það sé eitthvert gengi hérna sem myrðir fólk og tekur það upp til að selja öðrum?“ spurði Lárus með hneykslunartón í röddinni. „Hver kaupir slíkt efni? Ég hef ekki trú á því að harðsvíruðustu glæpamenn vildu láta bendla sig við slíkt.“

„Ég held samt að við ættum að kanna það,“ sagði ég. „Ásamt því að kanna aðra möguleika.“

„Ég er sammála því sem Axel segir,“ sagði Georg sem hafði setið hálf lamaður í stólnum sínum síðan myndasýningunni lauk. „Heimurinn er fullur af sjúku fólki.“

„Það er svo sem rétt að það er alltaf verið að reyna að ganga fram af fólki á grófari og grófari hátt,“ sagði Sigrún. „Hver veit nema það sé stór markaður fyrir svona efni úti í hinum stóra heimi, eða bara hér á Íslandi.“

„Guð hjálpi okkur,“ stundi Baldur. „Hvar endar þetta?“

„Við skulum setja hlutina í samhengi og forgangsraða þeim,“ sagði ég. „Er hægt að skýra þessar myndir eitthvað? Ná til dæmis betri myndum af andlitum morðingjans og aðstoðarkonu hans?“ Ég leit á Guðmund tölvunörd sem stóð hálf hokinn og sorgmæddur við sjónvarpið.

„Ég er ekki viss,“ svaraði hann. „Við þyrftum að fara með þetta í einhverskonar sérfræðing. Einhvern sem vinnur við myndefni allan daginn.“

„Höfum við einhvern sem við getum leitað til?“ spurði Lárus.

„Ekki eftir því sem ég best veit,“ svaraði Guðmundur. „En ég skal fara strax í málið.“

„Settu einhvern annan í það,“ sagði ég. „Það besta sem þú gerðir væri að hefja leit á netinu og kanna hvort eitthvað sé um svona efni þar.“ Það heyrðist hósti frá Lárusi.

„Byrjaðu á því að finna einhvern sem getur skoðað þetta myndband fyrir okkur, Guðmundur,“ sagði hann ákveðinn. Hann ætlaði greinilega ekki að láta mig fara að stjórna hlutunum.

„Axel og Sigrún, þið haldið áfram að vinna ykkar vinnu og munið að láta þetta sem við sáum hérna ekki berast út. Ég mun sjá um að kynna þetta þeim sem málið varðar. Ég vil ekki að þetta leki í fjölmiðla.“ Hann reis á fætur. „Þú manst það líka, Georg. Ekki orð.“

Georg kinkaði kolli og gekk til dyra. „Þú getur treyst því, Lárus. Ég nefni þetta ekki við neinn í minni deild. Fá orð tryggja lítinn árangur.“ Hann opnaði dyrnar.

„Hvað áttu við?“ spurði Lárus.

Georg sneri sér við í dyragættinni. „Bara það sem ég sagði. Ef við vitum ekki að hverju við erum að leita, þá finnum við það ekki.“ Hann sneri sér við og gekk út.

Lárus var pínulítið rjóður í kinnunum en reyndi samt að láta sem ekkert væri. „Hann á ekki að vera á svona fundum,“ sagði hann fúll á svip.

„Ég er ósammála,“ svaraði ég og leit beint í augun á Lárusi. „Við eigum að láta alla sem starfa við þessa rannsókn vita af þessu og jafnvel fjölmiðla líka. Því fleiri sem vita að tveir morðingjar eru á ferli en ekki einn, því meiri líkur eru á því að við rötum rétta braut.“

„Þú mátt alveg hafa þína skoðun, Axel,“ svaraði Lárus. Hann var salla rólegur. Eins og sá sem valdið hafði. „Það er hins vegar ég sem stjórna þessari rannsókn og ég segi að við eigum að halda þessu fyrir okkur fyrst um sinn.“ Hann fékk sér sæti á bakvið skrifborðið sitt. „Þið leyfið mér að fylgjast með.“ Það var ljóst að þessum fundi var lokið og nærveru okkar var ekki óskað lengur. Við gengum öll út af skrifstofunni, nema Baldur. Hann varð eftir inni hjá Lárusi, kannski til að segja honum sína skoðun eða kannski til að nudda á honum axlirnar. Mér var alveg sama. Ég var þreyttur og reiður og vildi komast heim í rúmið mitt.

Ég var samferða Sigrúnu og Georg út á bílastæðið. Við vorum öll í talsverðu uppnámi. Georg var ekki vanur því að vinna við svona óhugnanleg mál og ég sá það á honum að honum leið illa. Verr en okkur Sigrúnu, en við vorum farin að brynja okkur ósjálfrátt fyrir hlutum af þessu tagi.

„Er allt í lagi með þig, Georg?“ spurði ég. „Viltu fá einhvern til að tala við?“

„Það er allt í fínu með mig,“ svaraði hann. „Ég er bara þreyttur og í hálfgerðu sjokki.“

„Þú ert ekki vanur svona málum,“ sagði Sigrún. „Það er eðlilegt að þér verði mikið um þó að þetta sé bara á mynd.“

Við námum staðar við bíl Georgs.

„Ég veit að maður á að horfa á þetta eins og bíómynd en það gengur bara ekki þegar maður veit að þetta gerðist allt í raun og veru.“ Georg brosti dauflega til okkar og tók bíllyklana sína úr vasanum. Þessi stóri maður virtist lítill og vesældarlegur að sjá. Andlitið var nánast grátt á litinn og brosið náði ekki til augnanna sem voru hálf líflaus að sjá. „Samt má maður búast við því að sjá eitthvað þessu líkt á hverjum degi í vinnunni,“ bætti hann við.

„Þú átt ekki að ímynda þér að þú sért að horfa á eitthvað annað,“ sagði ég. „Það er eðlilegt að fyllast óhugnaði við að sjá svona nokkuð. Annars værir þú varla mannlegur.“ Ég klappaði honum lauslega á öxlina. „Farðu og hvíldu þig vel. Við sjáumst kannski á morgun.“

„Ég held að þér veitti nú ekki af meiri hvíld en mér,“ svaraði Georg og opnaði dyrnar á bílnum. „Ég er ekki viss um að þú hafir sofið mikið að undanförnu?“

„Ég vinn það upp seinna,“ sagði ég. „Þegar ég er búinn að finna þessa óþverra.“

„Georg kvaddi okkur og settist inn í bílinn sinn. Hann startaði honum í gang og ók af stað heim á leið. Við Sigrún stóðum hljóð hlið við hlið á bílastæðinu og horfðum á eftir honum.

„Ert þú eins og ég?“ spurði hún hugsi á svip.

„Ég ætla nú rétt að vona ekki,“ svaraði ég og leit á hana.

„Nei, ég á við hvort þú sofir eitthvað?“

„Átt þú líka við svefnleysi að stríða?“

„Já, ég hef lítið sofið síðan þetta byrjaði.“ Við röltum rólega af stað í áttina að Mösdunni hennar.

„Það er bara núna síðustu nætur sem ég hef ekki sofið vel,“ sagði ég. „Ég sem er vanur að sofa eins og steinn.“

„Sama hér,“ sagði hún. „Ég á yfirleitt aldrei í neinum vandræðum með svefn. Þetta er farið að taka á. Liggur í undirmeðvitundinni og ég get ekki hætt að hugsa um þetta.“

„Það er málið,“ sagði ég. „Við erum alltaf að leita að einhverju. Einhverju sem okkur kann að hafa sést yfir.“ Við vorum komin að Mösdunni. „Kannski það sé það sem gerir okkur fær í okkar starfi?

„Ég veit ekkert um það,“ svaraði hún. „Ég veit bara að það er eins gott að eiga ekki fjölskyldu sem þarf að sinna þegar ástandið er svona.“

Mér sárnaði pínulítið við þessi orð hennar og velti því fyrir mér hvort þau voru hugsuð sem sneið til mín. Vissi hún að ég hafði tekið vinnuna fram yfir ástina og fjölskylduna?

„Það gæti verið snúið,“ svaraði ég. „En það ætti þó ekki að vera neitt mál. Það er fullt af fólki sem vinnur mikið en á samt fjölskyldu.“

„Já, það eru forréttindi,“ sagði hún.

„Hvað?“

Hún seildist ofan í vasann á jakkanum sínum og leit á mig.

„Að eiga fjölskyldu. Það eru forréttindi.“

„Ég myndi frekar segja að það sé það sem gefi lífinu gildi. Að hafa einhvern til að deila því með.“ Ég var farinn að hljóma eins og væminn Kani. Þetta samtal var ekki á réttri leið.

„Ertu til í eitt glas?“ spurði hún. Hún var með lykilinn í hendinni og beindi honum í áttina til mín eins og hún væri með vopn.

Ég varð eins og auli í framan því að ég bjóst ekki við þessu. Það var langt síðan kona bauð mér í glas.

„Æi, ég er eiginlega hálf útkeyrður,“ stamaði ég afsakandi. „Má ég kannski eiga það inni?“

Hún brosti. „Auðvitað. Okkur veitir ekki af hvíldinni. Ekki beint ástæða til að fá sér í glas á tímum eins og þessum.“ Hún hló og hristi höfuðið eins og til að sýna að þetta hafi verið slæm hugmynd hjá henni.

Ég fann fyrir máttleysinu. Þessu undarlega máttleysi í fótunum.

„Ég vona að ég sé ekki leiðinlegur,“ sagði ég afsakandi. „Ég er bara ekki vel upplagður í kvöld.“

„Nei, þú ert alls ekki leiðinlegur,“ svaraði hún og opnaði dyrnar á bílnum. „Við fáum okkur í glas seinna.“

„Ókei.“Ég reyndi að kreista fram bros. „Við sjáumst á morgun.“

„Ef guð og gæfan lofar,“ svaraði hún um leið og hún settist í bílstjórasætið á Mösdunni. Hún brosti einu sinni enn til mín áður en hún ók á brott.

Ég var ennþá máttlaus í fótunum. Mér leið undarlega og það var eins og ég svifi í hálfgerðri leiðslu upp í BMW-inn minn. Ég fann fyrir sting í maganum og mér var heitt í andlitinu. Ég var sennilega of einfaldur og saklaus til að skilja ekki einu sinni mínar eigin tilfinningar. Eftir stutta stund rann þó upp fyrir mér að ég var hrifinn af henni. Gott ef ég var ekki ástfanginn af henni. Mér fannst hún yndisleg. Bæði falleg og blíð og einhverjum ósýnilegum geisla stafaði frá henni. Og ég hafði afþakkað drykk með henni. Ég ók af stað bölvandi. Ég bölvaði sjálfum mér fyrir að hafa hafnað henni svona. Ég var svo kaldur og þurr og svo mikill asni. Hún mundi örugglega aldrei bjóða mér upp á drykk aftur. Ég vissi svo sem hvar hún átti heima. Ég gat auðvitað elt hana þangað og bankað upp á hjá henni. Var það góð hugmynd? Ég var ekki alveg viss.

Sigrún var tóm og hún fann fyrir vonleysi. Hvernig datt henni í hug að reyna svona augljóslega við samstarfsmann sinn? Hvernig datt henni í hug að hann hefði áhuga á sér? Hann var miklu myndarlegri en hún og gæti vafalaust valið úr kvenfólki. Hún hugsaði stanslaust um hann á leiðinni heim. Loksins hugsaði hún um eitthvað annað en morðin. Smá gleðihugsun. Hún lagði bílnum í innkeyrslunni og gekk rösklega upp tröppurnar að útidyrunum. Hún var búin að stinga lyklinum í skráargatið þegar hún fékk þá undarlegu tilfinningu að einhver væri að fylgjast með henni. Hún sneri sér snöggt við, en það var enginn sjáanlegur. Enda var það ekki líklegt að það væri einhver að fylgjast með henni um miðja nótt. Hún flýtti sér að opna dyrnar og skellti hurðinni á eftir sér. Hún var hálf fegin að vera komin heim. Heim í einmannaleikann. Hún fór beint inn í svefnhverbergi þar sem hún klæddi sig úr fötunum og fór í ljósgul bómullarnáttföt sem lágu snyrtilega samanbrotin til fóta á rúminu hennar. Hún fann ennþá fyrir þessari undarlegu tilfinningu. Það fór hrollur um hana og henni var hálf kalt. Hún andaði léttar þegar hún sá sökudólginn. Glugginn á svefnherberginu var opinn. Hún hafði gleymt að loka honum eins og hún hafði gleymt að setja öryggiskerfið á áður en hún flýtti sér út fyrr um nóttina. Hún lokaði glugganum geispandi og gekk að því loknu fram á ganginn í áttina að útidyrunum. Hún átti bara eftir að setja öryggiskerfið á áður en hún færi að sofa. Hún var komin með höndina upp að takkaborðinu á öryggiskerfinu þegar hún fékk sömu tilfinninguna aftur. Eins og einhver væri að fylgjast með henni. Hún sneri sér snöggt við. Hann stóð rétt fyrir aftan hana í nokkurra skrefa fjarlægð.

„Sæl og blessuð, tíkin þín,“ hvæsti hann framan í hana. „Ég er sá sem þú heldur að sé öfuguggi.“ Áður en hún kom upp svo miklu sem stunu, sló hann hana þéttingsfast í magann. Hún missti andann og líkami hennar herptist saman í ósjálfráðu viðbragði.

„Ég ætla að sýna þér að ég er allt annað en öfuguggi,“ hvæsti hann aftur um leið og hann sló hana bylmingshögg aftan á hnakkann. Hún lyppaðist niður á gólfið við fætur hans meðvitundarlítil.

13. kafli

Guðmundur tölvunörd lét ekki hvern sem var segja sér fyrir verkum og allra síst menn eins og Lárus ef hann mögulega komst hjá því. Hann mundi auðvitað finna einhvern sem gæti skoðað myndbandið ofan í kjölinn, en það varð að bíða morguns. Það var mun mikilvægara að kanna strax leiðir svona myndbands. Var það tekið til einkanota eða var það tekið upp til dreifingar á markaði? Guðmundur var búinn að þvælast um á netinu nógu lengi til þess að gera sér ljóst að þar var heill frumskógur af efni og afþreyingu. Það hafði að geyma gífurlegan fróðleik og upplýsingar sem nýttust fólki í námi, starfi og tómstundum, en það hafði líka að geyma allan þann sora sem fylgdi mannskepnunni. Allt sem þú vilt og allt sem þú þarft, það færðu á netinu.

Hann vann skipulega og byrjaði á því að heimsækja hvert spjallsvæðið á fætur öðru. Hann sendi fyrirspurnir inn á þau og hóf síðan almenna leit á netinu þar sem hann notaði þau hugtök sem honum duttu í hug og taldi að gætu átt við um mynd af þessu tagi. Leitin bar ekki árangur. Núna varð hann bara að bíða og sjá hvort eitthvað bitastætt kæmi frá spjallflokkunum. Á meðan leitaði hann að virkum spjallflokkum þar sem umræðuefnið var klám og kvalalosti. Honum leiddist óskaplega að þurfa að taka þátt í slíkum umræðum og þær gerðu hann satt að segja hálf þunglyndan. En það var veik von að það myndi leiða hann á rétta braut og var þess vegna vel þess virði. Hann vissi ekki að viðbrögðin sem hann beið eftir kæmu undir morgun og hann vissi auðvitað ekki að þá yrði hann steinsofandi heima hjá sér.

Hún var með meðvitund en höggin höfðu vankað hana svo mikið að hún gerði sér varla grein fyrir því hvað var að gerast. Hún fann að það var verið að draga hana eftir gólfinu en hún vissi ekki hvert. Hún gat ekki einu sinni bölvað sjálfri sér fyrir ógætnina. Hún var hámenntuð lögreglukona, hafði farið á fjöldann allan af sjálfsvarnarnámskeiðum, en samt lá hún núna ósjálfbjarga á gólfinu heima hjá sér algerlega upp á náð og miskunn einhvers vitfirrings. Hún sá fyrir sér myndbandið sem hún hafði horft á fyrir nokkrum stundum og fór að velta því fyrir sér hvenær hann myndi bregða snærinu um hálsinn á henni. Hún velti því líka fyrir sér hvort allt yrði tekið upp og hvort hún yrði kannski áhorfsefni einhverra öfugugga úti í heimi eða á Íslandi. Yrði henni nauðgað lifandi eða dauðri?

Hún fann á köldu gólfinu að hún var komin inn í eldhús af öllum stöðum. Kaldar gólfflísarnar nístu hana í gegnum bómullarnáttfötin og verkurinn í bólgnum hnakkanum þegar hann kom við flísarnar nísti hana í gegnum merg og bein. Hún fann þegar hann settist klofvega ofan á hana og hún sá andlitið á honum þar sem það starði niður á hana.

„Ertu vakandi, tíkin þín?“ hvæsti hann. „Þú verður að vera vakandi.“ Hún kveinkaði sér undan högginu sem hann gaf henni á kinnina með flötum lófanum.

Hann glotti framan í hana. „Gott, þú ert með lífsmarki. Núna verður gaman hjá okkur.“ Hann greip með báðum höndum um boðungana á bómullarjakkanum hennar og reif hann í sundur í einum rykk. Hún heyrði þegar tölurnar á jakkanum skullu á gólfflísunum. Hann færði sig neðar og byrjaði að draga buxurnar af henni. Hún reyndi að reisa sig upp á olnbogana en uppskar bara annað högg og í þetta skipti sló hann hana með krepptum hnefa.

„Vertu kyrr, tíkin þín,“ hvæsti hann og hélt áfram að draga buxurnar af henni. „Bráðum færðu að kynnast alvöru karlmanni.

Hún fann hvernig tárin fóru að renna stjórnlaust niður kinnarnar. Hún var skelfingu lostin og hún gat enga björg sér veitt. Hún hafði ekki kraft til að berjast á móti honum. Hún gat varla talað, hvað þá öskrað. Eina vonin sem hún bar í brjósti var sú að hann myndi ekki drepa hana. Hún vissi samt af reynslu undanfarinna daga að það væri borin von.

Hann var dauðuppgefinn og gat varla haldið augunum opnum. Þetta var búinn að vera viðburðaríkur og erfiður dagur, en jafnframt árangursríkur og skemmtilegur. Sjálfsálitið var í hæstu hæðum. Hann gat nánast allt. Hann var búinn að skoða innihald fartölvu framleiðandans frá a til ö og finna það sem hann vantaði. Hann slökkti á tölvunni og lagði hana frá sér á gólfið við hliðina á hjónarúminu. Nú átti hann aðeins eftir að setja sig í samband við rétta aðila og hirða allt. Framleiðandinn hafði, eins og snillingurinn vissi, skorið honum litla og þunna sneið af kökunni. Nú fengi hann alla kökuna og þyrfti aðeins að skipta henni í tvennt. Hann fengi helminginn og leikstjórinn fengi hinn helminginn. Hann hafði engan áhuga á því að svíkja leikstjórann og láta hann fá minni hlut en hann sjálfur. Það væri siðferðilega rangt. Hann lagðist á koddann og slökkti um leið á náttlampanum. Hann fann hvernig þreytan leið úr líkamanum í gegnum fæturna. Hann var afslappaður og þreyttur en samt svo hress og kátur. Hann var ekki tilbúinn að fara að sofa þrátt fyrir allar þreytuna. Öll nektin sem hann hafði skapað og séð þessa nótt hafði æst hann upp og hann þurfti útrás. Hann færði sig varlega upp að konunni sinni og lyfti sænginni ofur varlega af henni. Hún rumdi rétt aðeins upp úr svefni en honum hafði ekki tekist að vekja hana. Hann smokraði sér úr nærbuxunum og undir sængina hennar. Hún var heit og hún ilmaði dásamlega eins og blómstrandi rós. Hún rumskaði og opnaði augun lítillega.

„Æ, nei elskan,“ stundi hún syfjulega. „Ég er sofandi og ég er að drepast í bakinu.“

„Mér er alveg sama,“ hvíslaði hann. Hann var orðinn verulega æstur. „Ég verð fljótur.“

„Nei, sagði ég! Ekki núna!“ Hún sneri ákveðið baki við honum.

Í augum hans brá fyrir óhugnanlegu bliki. Hann herpti saman varirnar í reiði. Hann gat ekki látið koma svona fram við sig. Ekki á sínu eigin heimili. Ljótar og dökkar hugsanir fóru í gegnum huga hans áður en hann áttaði sig. Hann varð að halda einbeitingunni. Mátti ekki missa stjórn á sér. Mátti ekki gera mistök. Hann færði sig aftur undir sængina og sneri sér á hliðina. Hann varð þá bara að sjá um sína útrás sjálfur. Engin mistök.

Hún sá þegar hann setti smokkinn á sig. Hann stóð yfir henni með buxurnar á hælunum og glott á vörunum. Hann hafði völdin. Hann lagðist ofan á hana og þvingaði fætur hennar í sundur. Hún trúði ekki því sem var að gerast. Þetta gat ekki verið að koma fyrir hana. Tárin voru hætt að renna. Hún fann að hún var ekki hrædd lengur. Hún fann ekki fyrir neinu nema reiði. Reiði sem magnaðist jafnt og þétt. Þetta var bara stráklingur og hún var ekki tilbúin að láta einhvern strákaumingja fara svona með sig. Hún fann hvernig henni jókst þróttur og hún sló með hægri hendinni. Hún sló hann eins fast og hún gat beint framan á andlitið með krepptum hnefa. Sársaukinn nísti hana í gegnum merg og bein. Hann var næstum verri en sásaukinn sem hún fann fyrir þegar hann sló hana í hnakkann. Hann öskraði og settist upp á hnén með báðar hendur fyrir andlitinu. Hún sá hvar blóðið lak á milli fingra hans og byrjaði að falla í dropum á gólfið. Hún beið ekki boðanna, heldur sló hann aftur með krepptum hnefanum beint á vinstri kjálkann. Hann kipptist við og blóðið slettist framan úr honum og út á gólf. Hann öskraði enn hærra. Hún notaði tækifærið og velti sér undan honum og skreið í áttina að stofunni. Hún reyndi að skríða eins hratt og hún gat á fjórum fótum. Hann öskraði enn fyrir aftan hana.

„Tíkin þín! Þetta skaltu fá borgað.“ Röddin var tryllingsleg.

Hún reyndi að skríða hraðar en hún var ennþá of máttfarin. Hann náði henni í dyragættinni inn í stofu. Greip með báðum höndum um annan ökklann á henni og reyndi að draga hana til sín. Loksins fékk hún röddina. Hún æpti og öskraði af öllum lífs og sálar kröftum og sparkaði afturfyrir sig eins fast og hún gat. Hún var við það að gefast upp þegar hún fann að hann losaði takið.

„Ég næ þér seinna, tíkin þín,“ öskraði hann.

Hann hljóp lotinn framhjá henni og inn í stofuna. Hún tók eftir því að hann hélt með annarri hendi um andlitið á sér. Hún hafði greinilega náð að særa hann. Hún skreið áfram inn í stofuna og í átt að símanum í forstofunni. Hún heyrði hann opna útidyrnar, en hún var ekki viss. Hún gat alveg eins búist við honum aftur. Loks náði hún símanum með erfiðismunum.

Ég var kominn heim til Sigrúnar nákvæmlega tuttugu mínútum eftir að hún hringdi í mig. Ég held að ég hafi aldrei á ævinni ekið eins hratt og ég gerði þessa nótt og ekki bætti úr skák að ég var úrvinda af þreytu. Ég sá bláu blikkljósin á lögreglubílunum þegar ég ók inn götuna þar sem Sigrún bjó. Þeir voru þrír ásamt tveimur sjúkrabílum og nokkrum ómerktum bílum lögreglunnar. Eftir að Sigrún hringdi í mig var fyrsta verk mitt að hringja niður á stöð og láta vita. Viðbrögðin höfðu greinilega verið í lagi. Sjúkraliðar og vakthafandi læknir á sjúkrabílnum voru að búa um Sigrúnu á sjúkrabörum þegar ég kom inn í húsið. Ég fékk vægt áfall þegar ég sá hvernig hún leit út, en ég lét á engu bera. Hún var bólgin og marin í andliti með sokkið auga og storknað blóð hér og þar á líkamanum. Ég kraup niður að börunum og strauk henni blíðlega um höfuðið. Henni vöknaði um augu þegar hún sá mig og ég sá að hún var að bresta í grát.

„Þetta verður allt í lagi,“ sagði ég hughreystandi við hana. „Þú ert í öruggum höndum núna.“

Hún sagði ekkert, horfði aðeins á mig og það var greinilegt að hún var með grátstafinn í kverkunum.

„Hver gerði þetta við þig? Sástu hvernig hann lýtur út?“ spurði ég rólega. Ég vildi helst ekki koma henni í meira uppnám en orðið var.

„Ég held að spurningar ættu að bíða betri tíma.“ Sagði ungi læknirinn við mig ákveðinn á svip. „Hún þarf að komast upp á spítala sem allra fyrst.“ Bráðaliðarnir lyftu sjúkrabörunum og felldu hjólagrindina sem var undir þeim.

„Ég veit það,“ svaraði ég hálf skömmustulegur. „En það eru meiri líkur á að við náum honum ef við fáum greinargóða lýsingu strax.“

„Ungur, varla meira en sextán eða sautján ára, lítill, grannur, snoðklippur,“ sagði Sigrún veikum rómi.

Ég leit á hana og strauk henni aftur hughreystandi um höfuðið. „Reyndu bara að hvíla þig, Sigrún mín. Ég kem til þín á spítalann um leið og ég get.“

Hún benti mér að koma nær og ég hallaði mér alveg að henni.

Hún hvíslaði í eyrað á mér. „Hann er sá sem við erum búin að vera að leita að. Að minnsta kosti annar þeirra.“

„Nú er nóg komið,“ sagði læknirinn. „Við þurfum að fara með hana núna.“ Þeir rúlluðu sjúkrabörunum í áttina að útidyrunum.

„Ég sé þig fljótlega, Sigrún,“ kallaði ég á eftir þeim. Þeir hurfu með hana út og upp í annan sjúkrabílinn. Ég gekk út í dyragættina og horfði á eftir sjúkrabílunum aka á brott. Ég var reiður. Ösku sjóðandi bandbrjálaður. Þetta hafði gengið of langt og nú var nóg komið.

Það fyrsta sem hann gerði þegar hann kom heim var að gleypa tvær töflur af parkódíni áður en hann leit framan í sjálfan sig í speglinum á baðinu. Verkurinn sem hann var með í nefinu og tönnunum var nánast óbærilegur og hann var sannfærður um að eitthvað væri brotið. Hann þvoði blóðið varlega framan úr sér með þvottapoka sem hann hafði undið með volgu vatni og þegar hann var búinn að ná mestu af því framan úr sér skoðaði hann nefið með því að snerta það og kreista ofurlítið. Hann uppgötvaði sér til ánægju að líklega væri það ekki brotið. Löggupíkan hafði ekki slegið hann nógu fast. Efri vörin á honum var sprungin og bólgin og framtennurnar í efri góm voru helaumar. Ekkert sem tíminn mundi ekki laga. Hann skolaði munninn vandlega með volgu vatni þangað til hann hætti að skyrpa blóði í vaskinn, slökkti ljósið á baðherberginu og gekk inn í eldhús. Hann var ósáttur við sjálfan sig, ósáttur við hræðsluna sem hafði skyndilega gripið hann þegar hún tók á móti. Hann var ekki vanur því að það væri tekið á móti sér. Þetta var ný lífsreynsla fyrir hann. Eitthvað sem hann mundi setja í gagnabankann og læra af. Núna varð hann bara að vona að hún hafi ekki tekið almennilega eftir því hvernig hann leit út. Vonandi hafði hún ekkert getað sagt ennþá. Hann sótti sér Carlsberg í ísskápinn og teygaði stórum. Hann ætlaði að hvíla sig í nokkra tíma áður en hann færi af stað til að ljúka því sem hann hafði byrjað á. Hann varð að ganga frá þessari löggukellingu áður en hún gæti sagt of mikið.

Morgunninn var erfiður. Það er að segja ef það var hægt að tala um morgunn. Fyrir mér höfðu gærdagurinn og nóttin runnið saman í eitt. Áfallið sem árásin á Sigrúnu hafði valdið var ennþá til staðar og ég var skjálfhentur þegar ég bar kaffibollann upp að vörunum. Mamma sat á móti mér við eldhúsborðið og aldrei þessu vant var áhyggjusvipur á gamla og hrukkótta andlitinu. Hún þekkti Sigrúnu ekki neitt en hún þekkti mig og henni leið illa yfir því að sjá mig svona áhyggjufullan. Hún var ekki vön því.

„Hún er góður vinur þinn, þessi stúlka,“ sagði hún.

„Já, hún er það.“

„Eruð þið búin að vinna lengi saman?“

„Nei, aðeins í nokkra daga,“ svaraði ég.

Hún fékk sér sopa af kaffinu sínu. „Það hlýtur að vera mikið áfall að horfa upp á vinnufélaga sinn lenda í svona löguðu.“

„Það er alveg skelfilegt,“ svaraði ég. „Við getum svo sem búist við því að lenda í öllu, en varla neinu svona alvarlegu.“

„Hvað getið þið gert?“

„Við verðum að finna þennan náunga strax,“ svaraði ég. „Og auðvitað horfa um öxl oftar en vanalega.“

„Gengur eitthvað að finna hann?“

„Nei, ekki svo ég viti.“ Ég stóð á fætur. Ég þurfti að drífa mig á Landspítalann að heimsækja Sigrúnu. Ég varð að ganga úr skugga um að hún væri í lagi. „Ég er búinn að biðja Georg um að hafa auga með húsinu.“

„Nú? Ekki heldurðu að það hafi einhver áhuga á því að heimsækja mig?“

„Það er aldrei að vita hvað þessum vitfirringi dettur í hug,“ svaraði ég. „Það er ekki víst að Georg hafi tækifæri til að þvælast hérna um sjálfur, en það verður þá bíll á ferðinni í nágrenninu.“

„Þetta er nú ekki nauðsynlegt, Axel minn. Ég er alveg óhult hérna í sveitinni.“ Hún stóð á fætur og smellti kossi á aðra kinnina á mér. „Ég skal vera með kökukeflið á mér öllum stundum.“

Ég brosti og kyssti hana til baka. „Þetta er ekkert grín, mamma. Þessi náungi er til alls vís.“

„Reyndu þá að ná honum sem fyrst,“ sagði hún. „Ég bið að heilsa vinkonu þinni,“ kallaði hún á eftir mér út um útidyrnar.

Ég veifaði til hennar og settist inn í bimmann.

Hún var á dagvakt og gat því tekið það rólega þennan mánudagsmorgun. Hún var hress og endurnærð, hafði sofið vel um nóttina og byrjað daginn á því að fara í heita sturtu og snyrta sig. Hún var á leiðinni út þegar farsíminn hennar hringdi. Hún svaraði og hlustaði í smástund áður en hún sagði „ókei“ og sleit samtalinu. Hún brosti með sjálfri sér á leiðinni niður útitröppurnar við húsið sem hún bjó í. Hún var á leiðinni á fund og henni fannst gaman á fundum. Hún settist inn í svarta Alfa Romeo-sportbílinn sinn, startaði honum í gang og skrúfaði niður rúðuna. Hún ók hratt af stað út úr innkeyrslunni og naut þess að láta hlýja goluna leika við stuttklippta rauða hárið sitt. Hún var ung, vel vaxin, snoppufríð, í góðu starfi, og átti einn flottasta bílinn í bænum. Lífið var gott, lífið var yndislegt og hún kunni að njóta þess.

Ég fann að skapið var aðeins léttara og mér leið betur en síðustu daga þrátt fyrir atburði gærdagsins. Kannski var það góða veðrið sem hafði loksins ákveðið að láta sjá sig með heiðskírum himni og sól, en líklegast var það Sigrún. Ég hafði loksins gert mér grein fyrir því að ég bar hlýjar tilfinningar til hennar. Heitar tilfinningar sem ég hafði ekki fundið í mörg, mörg ár. Ég hefði getað misst hana í gær en til allrar hamingju gerði ég það ekki. Það hlaut að boða eitthvað. Ég kveikti á útvarpinu í bílnum og heyrði að verið var að fjalla um morðmálin í morgunútvarpi Bylgjunnar. Ég flýtti mér að skipta um stöð. Ég ætlaði ekki að láta neitt spilla góða skapinu fyrir mér þennan morgun. Ég var ástfanginn og ég ætlaði að njóta þess eins lengi og ég gat. Mig óraði hins vegar ekki fyrir því að fljótlega mundi ég hellast ofan í hyldýpi vonleysis og ótta á nýjan leik.

14. kafli

Leiðin á mótelið, sem stóð rétt fyrir utan Hveragerði, var ekki löng. Hún lagði bílnum á bílastæðið fyrir framan það. Hún var stundvís. Fundurinn var ekki fyrr en eftir fimm mínútur. Hún gekk rakleiðis að herbergi númer níu. Þau notuðu alltaf þetta herbergi þegar þau þurftu að funda. Það var aðeins afsíðis og þau vildu fá fullkomið næði. Hún bankaði þrisvar sinnum létt á dyrnar og einu sinni fast. Það heyrðist smellur í lásnum og dyrnar opnuðust inn í herbergið. Hún leit einu sinni í kringum sig áður en hún gekk inn.

„Hæ, ég er komin,“ sagði hún um leið og hún lokaði dyrunum á eftir sér. Hún fékk ekkert svar og ekki einu sinni tíma til að fara úr jakkanum. Hann stökk á hana úr horninu á bakvið dyrnar og hrinti henni hranalega ofan á stóra hjónarúmið, sem var nánast eina húsgagnið í herberginu fyrir utan lítil náttborð hvorum megin við það. Áður en hún hafði tíma til að snúa sér við hafði hann ráðist á hana aftan frá og dregið jakkann af henni. Hún streittist á móti eins og hún mögulega gat en hann var alltof sterkur fyrir hana. Á innan við fimm mínútum hafði honum tekist að koma henni úr öllum fötunum. Hann þrýsti henni ofan í rúmið og lagðist allsber ofan á hana. Hún brosti.

„Þú varst snöggur að þessu, elskan.“

„Uss.“ Hann setti vísifingur yfir munninn á henni og renndi sér inn í hana.

„Þú ert svo fallegur,“ sagði hún og strauk hárið blíðlega frá enninu á honum. Svarta hárið hans var slegið og frjálst og huldi nánast allt andlitið. Hann kyssti hana á bæði brjóstin á meðan hann færið sig rólega fram og aftur ofan á henni. Hún strauk honum um allan líkamann, þennan stóra, fallega, vöðvastælta líkama sem hún elskaði. Hann lauk sér af á innan við fimm mínútum og lyppaðist niður við hlið hennar. Hún færði sig þétt upp að honum og kyssti hann á kinnina. Hann leit á hana og brosti.

„Það er alltaf jafn gaman að hitta þig, elskan.“

„Sömuleiðis,“ svaraði hún. „Það er orðið of langt síðan síðast.“

Hann settist upp í rúminu.

„Eigum við að fara yfir næsta verkefni?“

Hún geispaði letilega og strauk á honum bakið. „Alveg eins og þú vilt, elskan.“

Leikarinn reis á fætur og gekk að fatahenginu við herbergisdyrnar. Hann tók fartölvutösku upp af gólfinu og sneri svo aftur í rúmið til leikstjórans.

Ég byrjaði á því að tala við vakthafandi hjúkrunarfræðinga á deildinni sem Sigrún lá á. Af því að ég var ekki ættingi hennar vildu þeir ekkert segja mér, en um leið og ég sýndi þeim lögregluskírteinið og sagði að það varðaði rannsókn málsins, losnaði um tungubeinið í þeim. Hún hafði fengið vægan heilahristing, skurði í andlitið og mar víðsvegar um líkamann, en hún hafði sloppið við beinbrot. Þá fundust ekki merki um að hún hefði verið beitt kynferðislegu ofbeldi.

Ég var ánægður að heyra að ekkert alvarlegt hefði komið fyrir hana. Ég veit ekki hvort ég hefði höndlað annars konar fréttir. Hún var á einsmanns stofu og þrátt fyrir plástra og sauma í andlitinu og fölan húðlit fannst mér hún dásamlega falleg. Ég fann fyrir þessu vanalega máttleysi í hnjánum og sviða í andlitinu þegar ég gekk brosandi til hennar.

„Hæ,“ sagði ég glaðlega um leið og ég kyssti hana létt á kinnina.

„Hæ.“ Hún reyndi að brosa til mín en brosið breyttist fljótlega í grettu. Saumarnir í andlitinu tóku í.

„Hvernig hefurðu það?“ spurði ég og fékk mér sæti á stól við hliðina á rúminu.

„Ég tóri,“ svaraði hún. „Ég held að ég hafi verið frekar heppin að sleppa þó ekki ver farin en þetta?“

„Kannski ætlaði hann bara að hræða þig?“, sagði ég.

Hún leit á mig og ég sá blika á tár í augum hennar.

„Nei, Axel, hann ætlaði sér mikið meira en það. Ef ég hefði ekki náð að berja frá mér þegar ég gat það, þá væri ég ekki hér núna.“

Ég vissi ekki hvað ég átti að segja. Ég hafði komið til þess að hughreysta hana en þess í stað hafði mér tekist að græta hana á nokkrum mínútum.

„Fyrirgefðu,“ tautaði ég.

„Þú þarft ekki að biðjast fyrirgefningar á neinu,“ sagði hún og þurrkaði sér um augun með handarbakinu. „Ég þoli ekki neitt núna. Ekki einu sinni að hugsa um þetta.“

„Já, ég skil. Fyrirgefðu að ég skyldi minnast á þetta.“

„Það er nauðsynlegt,“ sagði hún. „Ég verð að tala um þetta og koma þessu frá strax og þá skiptir engu máli þó að mér líði illa.“

„Hefurðu engan að tala við?“ spurði ég.

„Í raun ekki,“ svaraði hún. „Mamma býr fyrir austan og hún hefur enga heilsu til að koma í bæinn.“

„Þá talarðu bara við mig,“ sagði ég og brosti.

Hún reyndi að brosa, en það kom bara gretta. „Ég er ekki viss um að það sé sniðugt að ég fari að væla utan í þér. Ég ræði þetta við félagsráðgjafana hérna á spítalanum og síðan sjáum við til hvort ég þarf að tala við sálfræðing í vinnunni?“ Hún leit beint í augun á mér. „Sjá þú bara um að ná þessum aumingja. Ég verð ekki róleg fyrr en ég veit af honum á bakvið rimla.“

„Ég skal gera það,“ svaraði ég. „Ég lofa því. Í raun er ein mesta leit sem gerð hefur verið að einum manni í gangi núna. Leitin að honum nýtur forgangs.“

Ég tók eftir því að hún fölnaði ennþá meira í framan og varð nánast samlit hvítu sængurfötunum.

„Hann var svo óhugnanlegur, Axel.“ Það fór hrollur um hana og hún titraði öll. „Hann var af einhverjum ástæðum að gera upp sakir við mig. Hefna sín á mér.“ Hún leit í áttina að glugganum. „Ég hef líklega látið hafa eitthvað eftir mér í blöðunum. Hann er geggjaður þessi drengur. Snargeggjaður.“

„Þú skalt hætta að hugsa um þetta núna, Sigrún mín. Þú verður að nota tímann til að hvíla þig.“

„Ég get ekki hætt að hugsa um þetta.“

„Þú verður,“ sagði ég ákveðinn. „Þú verður að bægja þessu frá þér á meðan þú ert að ná heilsu.“ Gemsinn minn hringdi. Ég tók hann bölvandi upp úr vasanum og svaraði. Tvö lík höfðu fundist í Mosfellsbænum og mín var vænst þangað strax. Ég kyssti Sigrúnu á kinnina og tók af henni loforð um að hvíla sig. Svefn og hvíld er allra meina bót.

Það besta var að það var aðeins um tvo spítala að ræða. Landspítalann í Fossvogi og Landspítalann við Hringbraut. Hann var búinn að leita á fréttasíðunum á netinu en þar var ekkert fjallað um árás á lögreglukonu. Hvers vegna ekki? Honum var skapi næst að hringja inn fréttaskot, en auðvitað var það heimskulegt. Hann var ekki svo vitlaus. Hann varð að finna þetta út sjálfur. Hann klæddi sig í bestu fötin sín, svartar bómullarbuxur, bláa skyrtu og leðurlíkisjakkann sinn, og á fótunum hafði hann brúna fínpússaða Ecco-skó. Hann var klár í slaginn.

Hann tók strætó niður á Lækjartorg og gekk frá biðstöðinni að fyrsta peningasímanum sem hann fann í Lækjargötu. Auðvitað var engin símaskrá í símaklefanum en hann hafði séð það fyrir. Hann var búinn að skrifa þau símanúmer sem hann þurfti á að halda á blað sem hann var með í vasanum. Hann hringdi í aðalnúmer Landspítalans. Konan sem svaraði var kurteis og almennileg.

„Landspítalinn, góðan dag.“

„Já, góðan dag. Ríkharður heiti ég og ég er í smávegis vanda.“

„Nú! Hvernig get ég hjálpað þér?“ spurði konan í símanum.

„Málið er að ég er að leita að mömmu minni, en ég kom heim frá útlöndum í dag og hún kom ekki að sækja mig eins og til stóð og svarar ekki símanum.“ Hann reyndi að tala eins og niðurbrotinn smástrákur sem var við það að fara að skæla.. „Nágranni okkar sagði mér síðan að hún hefði verið flutt í burtu með sjúkrabíl í gær.“

„Það var leitt að heyra,“ sagði konan og það var greinilega áhyggjutónn í röddinni. „Hvað heitir mamma þín?“

„Hún heitir Sigrún Ríkharðsdóttir.“

Hann heyrði í gegnum símann þegar konan sló á lyklaborðið á tölvunni. Hann iðaði af eftirvæntingu.

„Hún er inni í Fossvogi,“ sagði konan. „Ég sér reyndar ekki á hvaða deild hún er. Þú verður að hringja inn í Fossvog til að fá upplýsingar um það.“

„Já, ekkert mál,“ sagði hann. „Þakka þér kærlega fyrir hjálpina.“

„Áttu enga ættingja?“ spurði konan sem var greinilega komin með miklar áhyggjur. „Áttu ekki pabba eða systkini?“

„Nei, þau eru öll dáin,“ svaraði hann glottandi. Hann reyndi að ímynda sér svipinn á símadömunni við þessi válegu tíðindi.

„Ó, enn leiðinleg,“ stamaði hún dauðskelkuð. „Er mamma þín mikið veik? Heldurðu að það borgi sig ekki fyrir þig að tala við lögregluna?“

„Nei, þetta er allt í lagi,“ svaraði hann. „Nágranni minn sagði mér að hún hefði fengið botnlangakast. Ég fer bara upp í Fossvog til hennar.“

„Allt í lagi, vinur,“ sagði konan góðlátlega. „Gangi þér vel.“

„Takk,“ svaraði hann og skellti á.

Eins og alltaf þá hafði þetta verið auðvelt. Næstum of auðvelt. Ísland var ekki tilbúið fyrir menn eins og hann. Allir voru andvaralausir og enginn bjóst við neinu slæmu. Jæja, fólk vaknaði stundum upp við vondan draum og hann var staðráðinn í að láta hann versna enn meira.

Ég átti í vandræðum með sjálfan mig. Þetta var það versta sem ég hafði lent í hingað til. Það alversta. Það var blóð út um allt svefnherbergið og lyktin var kæfandi og ógeðsleg. Enn og aftur þurfti ég að hlaupa út til að ná andanum og losa mig við ógleðina. Ég hafði óbeit á sjálfum mér fyrir að vera svona klígjugjarn. Ég mátti þakka fyrir að vera ekki rekinn. Eftir fimm mínútur var ég búinn að anda að mér nógu miklu af fersku lofti og kjarki til að fara inn aftur. Ég hélt nánast niðri í mér andanum á meðan ég skoðaði líkin og herbergið eins vel og ég gat. Ég skoðaði afganginn af húsinu lauslega og flýtti mér síðan út. Ég var búinn að sjá það sem ég þurfti að sjá. Ég mætti Georg á úti á stéttinni.

„Sæll kallinn,“ sagði hann. „Enn einn ófögnuðurinn.“ Hann gretti sig framan í mig.

„Já,“ svaraði ég í vonleysistón.

„Hvað er að frétta af Sigrúnu?“ spurði hann.

„Hún er öll að koma til,“ svaraði ég. „Þetta er betra en það leit út fyrir að vera.“

„Það er nú gott.“ Georg brosti lítillega. „Mér líkar vel við þessa stelpu.“

„Já, hún er fín,“ sagði ég.

„Ég vona bara að við náum þessum andskota fljótlega.“

„Já, og hinum líka,“ sagði ég.

„Hvað áttu við?“ spurði Georg undrandi á svip.

„Það eru að minnsta kosti þrír morðingjar á ferli,“ sagði ég. „Tveir sem vinna saman og einn stakur.“

Georg horfði á mig hugsandi á svip. „Ertu viss um það?“

„Ég get auðvitað ekki verið viss, en við erum að horfa á tvennskonar mynstur. Annars vegar er hnífur notaður, fórnarlömbin eru beitt grófu ofbeldi og líkunum síðan misþyrmt, hins vegar eru fórnarlömbin kyrkt og misnotuð kynferðislega eftir á.“

„Gætu þetta ekki verið þessi tvö sem við sáum á myndbandinu?“ spurði Georg. „Gætu þau verið að villa um fyrir okkur með því að nota stundum hníf og stundum ekki?“

Ég hristi hausinn. „Nei, ég held varla. Tímasetningarnar koma líka í veg fyrir það.“

Georg gafst upp. „Þú ert heilinn. Ég er bara að stjórna umferðinni og veit ekkert um svona mál.“

Ég hló að honum. „Þú værir örugglega mjög góður í rannsóknardeildinni.“

„Kannski,“ svaraði hann. „En ég held samt ekki?“

„Heyrðu annars,“ sagði ég. „Ertu nokkuð til í að bæta Sigrúnu inn í rúntinn þinn? Kíkja kannski til hennar á spítalann tvisvar eða þrisvar á hverri vakt?“

„Er enginn hjá henni?“ Hann var hneykslaður á svipinn.

„Nei,“ svaraði ég. „Af hverju?“

Hann starði á mig og varð reiðari og reiðari að sjá. Ég varð hálf skelkaður enda var frekar ógnvænlegt að sjá Georg reiðan.

„Þú ert rannsóknarlögreglumaður en samt ertu svona vitlaus,“ sagði hann reiðilega. „Datt þér aldrei í hug að þessi vitleysingur sem reyndi að drepa hana reyndi aftur?“

Ég var eins og kvikindi. „Nei, mér datt það ekki í hug,“ stamaði ég. Ég var kominn með símann í höndina um leið og Georg rauk í áttina að mótorhjólinu. Ég hljóp bimmanum og valdi í leiðinni símanúmerið á lögreglustöðinni.

15. kafli

Hann drap hana á marga vegu í huganum. Hann stakk hana margsinnis með hnífnum sínum. Hann barði hana til bana með krepptum hnefunum. Hann kyrkti hana með berum höndunum. Það voru til margar leiðir. Margar leiðir til að drepa hana. Hann sat í strætisvagninum og horfði út um gluggann á spítalann stækka og stækka eftir því sem strætisvagninn nálgaðist hann meira. Það sem honum þótti verst var að hann myndi líklega ekki fá nógu mikið næði til að leika sér að henni áður en hann dræpi hana. Hann ætlaði að sýna henni að hann væri ekki öfuguggi heldur karlmaður, en honum myndi líklega ekki gefast næði til þess? Hann yrði að fara fljótt inn, ganga frá henni og fljótt úr aftur. Hann setti upp áætlun í huganum. Honum myndi ekki mistakast í þetta skipti. Hún var svo gott sem dauð og grafin.

Ragnheiður ók hratt yfir Hellisheiðina í áttina að Reykjavík. Hún var með Queen í geislaspilaranum og hún naut þess að hlusta á Freddy Mercury þenja raddböndin. Henni leið vel, var hress og fullnægð og tilbúin í næsta verkefni. Loksins gátu þau farið af stað með heildræna framleiðslu þar sem þau réðu öllu sjálf. Framleiðslan, leikstjórnin, leikurinn og salan. Þau sáu um þetta allt og þau myndu uppskera ríkulega. Næsta verk var þegar í undirbúningi og hún gat farið að gera græjurnar klárar. Þessi var fræg. Fræg, rík og umtöluð og bráðum yrði hún heimsfræg. Hún myndi ekki deyja að óþörfu heldur myndi hún fyrst leggja sitt af mörkum til listarinnar og vera ódauðleg í heimi kvikmyndarinnar. Þau myndu selja myndina með henni dýrum dómum og það myndu allir vilja sjá hana. Þau yrðu rík og þau myndu lifa hamingjusöm það sem eftir var, eins og í ævintýrunum.

„Sigrún Ríkharðsdóttir? Getur þú sagt mér á hvaða deild hún er?“

Öryggisvörðurinn leit upp úr dagblaðinu sem hann var að lesa og virti unga manninn fyrir sér í stutta stund áður en hann færði sig yfir að tölvunni.

„Sigrún Ríkharðsdóttir,“ muldraði hann fyrir munni sér um leið og hann sló nafnið inn í tölvuna. „Hún er á stofu fjögur á A5, uppi á fimmtu hæð.“

„Takk.“ Hann gekk hratt að lyftunum sem stóðu tvær hlið við hlið á jarðhæðinni á Landspítalanaum í Fossvogi. Hann ýtti á báða kalltakkana og beið órólegur eftir því að önnur hvor þeirra opnaðist. Það var enginn annar að bíða og lyftan sem kom fyrst niður á jarðhæðina var tóm. Hann var ánægður með það. Annars var hann búinn að ákveða að ganga hreint til verks. Það var yfirleitt best að vera ekki að læðupokast. Fólk tók frekar eftir öðru fólki ef það hafði eitthvað að fela eða sýndist hafa það. Hann flýtti sér út úr lyftunni á fimmtu hæðinni, leit í kringum sig þangað til hann sá skiltið sem benti á rétta deild. Núna var komið að því. Það var ekki aftur snúið. Hann gekk hröðum skrefum inn á deildarganginn og áfram að stofu númer fjögur. Dyrnar á stofunni voru lokaðar og það var enginn sjáanlegur nálægt þeim. Það var engu líkara en starfsfólkið hefði allt saman farið í frí eða í kaffi. Hann opnaði dyrnar snögglega, snaraði sér inn fyrir og lokaði á eftir sér. Það var eitt rúm út við gluggann í stofunni og hann þekkti Sigrúnu strax, þrátt fyrir plástrana og skurðina í andlitinu á henni. Hann þreifaði eftir hnífnum sínum góða ofan í buxnavasanum, tók hann upp og ýtti á takkann sem skaut hárbeittu hnífsblaðinu út. Hann mundaði hnífinn og gekk rólega í áttina að rúminu og Sigrúnu. Hann ætlaði ekki að gera nein mistök í þetta skipti og hann skyldi ganga hreint til verks. Hreint og hratt eins og skugginn.

Guðmundur tölvunörd hafði fengið þann stóra. Hann var búinn að fá svar. Það var nýtt „cult“ í gangi í undirheimum netsins. Einhverskonar klúbbar sem voru kallaðir „Live Murder Clubs“ á ensku. Guðmundur var að lesa grein sem hafði verið skrifuð á netið af náunga sem kallaði sig Neró. Neró var einhverskonar gagnrýnandi á Live Murder myndböndum sem voru aðgengileg á netinu fyrir meðlimi í samnefndum klúbbum. Guðmundi varð hálf óglatt við lesturinn en hann las samt hvern staf og hvert orð með athygli. Myndin sem Neró var að gagnrýna hét „Snow White“ og var í frumsýningu. Guðmundur hafði þegar áttað sig á því að þessi mynd var tekin á Íslandi. Hún fjallaði um ástríðuglæp, þar sem ungur kokkálaður elskhugi drap keppinaut sinn og síðan ástina sína rétt áður en hann naut ásta með henni í síðasta skipti. Neró gaf myndinni fjórar stjörnur af fimm mögulegum og mælti með henni fyrir alla sem vildu sjá raunverulegt og ástríðufullt listaverk. Guðmundur var ekki í vafa. Þeir voru komnir á slóðina. Að minnsta kosti einhverja slóð og núna var mikilvægt að láta hendur standa fram úr ermum. Hann þurfti að sækja um aðild að einhverjum af þessum klúbbum, en slík umsókn var mjög flókin. og aðeins þeir sem höfðu ákveðinn fjölda að meðmælendum úr sama klúbbi fengu aðgang. Síðan var það verðið, en árgjaldið kostaði tæpa eina milljón króna. Hann vissi ekki hvernig hann átti að fara að því að finna meðmælendur, en hann sendi boð í gegnum tölvupóst á alla sem hann þekkti og vissi að tengdust undirheimum netsins á einn eða annan hátt. Það var mikið í húfi og hlutirnir þurftu að gerast hratt.

Ragnheiður var ánægð með yfirmann sinn enda hafði hann sett henni það verkefni að sjá nánast alfarið um að fjalla um morðölduna sem hafði gengið yfir landið. Hún stjórnaði fámennum hópi fréttamanna sem gerði ekkert annað en að fjalla um morðin og reyna að grafa upp sem allra mest um fórnarlömbin og fjölskyldur þeirra. Henni fannst þetta skondið en jafnframt var þægilegt að vera í aðstöðu til að fjarlægja það sem hugsanlega gæti hjálpað lögreglunni. Oft var það þannig að fréttamenn náðu meiri árangri en lögreglan enda höfðu þeir oft betri og öruggari heimildarmenn að leita til. Hún var hins vegar furðu lostin yfir hinum morðingjanum sem var á ferli. Hún hafði líka velt því fyrir sér hvort um tilviljun væri að ræða eða einhvern sem væri að apa eftir þeim. Henni fannst við nánari umhugsun líklegra að um tilviljun væri að ræða. Það var enginn annar en hún í matsalnum þar sem hún sat og fletti Mogganum og las allt sem þar var skrifað um morðmálin. Henni leist vel á þá tilgátu blaðsins að um mafíu tengd morð væri hugsanlega að ræða og líklega væri það Litháísk mafía sem skotið hefði rótum á Íslandi sem væri ábyrg fyrir morðunum. Eða að minnsta kosti einhver eða einhverjir sem henni tengdust . Hún brosti að þessu og ákvað strax að feta sama veg. Það væri auðvitað frábært að leiða lögregluna og almenning í þá átt að kenna útlendingum um þetta. Hún var að fara á fund með sínu fólki og hún var ekki í nokkrum vafa um á hvað hún mundi leggja áherslu á fundinum. Skoða alla Litháa og Letta sem búsettir væru á landinu og grafa upp eitthvað sem hægt væri að nota gegn þeim. Beina athygli fjölmiðla og um leið almennings í ranga átt. Það var hennar hlutverk.

Ég titraði af geðshræringu og ég var nokkuð viss um að blóðsþrýstingurinn var kominn upp úr öllu valdi. Ég var vitlaus og heimskur og átti ekki skilið að vinna við það sem ég vann við. Þetta var svo augljóst. Auðvitað var hún í hættu. Hún hafði séð hann og tekist á við hann og þar með var hún ógn fyrir hann á meðan hún dró andann. Ég var búinn að láta senda alla nálæga lögreglubíla upp á spítala og gefa fyrirskipun um að hringt yrði í öryggisdeild spítalans og menn þar látnir vita af hugsanlegri hættu. Vonandi var ég ekki of seinn og vonandi átti þessi ótti minn og Georgs ekki við rök að styðjast. Ég ók á hundrað og tuttugu niður Ártúnsbrekkuna í humátt á eftir Georg, en hann fór ennþá hraðar á Harley Davidson-lögregluhjólinu. Það var erfitt að halda í við hann enda mótorhjólið mun kraftmeira og fljótara í förum en gamli bimminn minn. Það hvarflaði að mér að reyna að ná í einhvern á spítalanum en ég hætti fljótlega við það. Ég hafði nóg með að stjórna bimmanum og gat með engu móti talað í síma á meðan. Það eina sem ég gat gert var að krossleggja hendurnar í huganum og vona að ótti minn væri ástæðulaus.

Sigrún opnaði augun í þann mund sem hann kom upp að rúminu. Henni fannst allur himininn hrynja yfir sig með öllu því sem í honum var. Þessi vitleysingur var kominn til að ganga frá henni og í þetta skipti var hún enn vanbúnari en áður til að takast á við hann. Hún æpti eins hátt og hún mögulega gat og náði um leið að grípa með annarri hendi um úlnlið þeirrar handar hans sem hélt á hnífnum. Hún æpti og öskraði af öllum lífs og sálar kröftum. Það kom fát á hann í stutta stund en hann var fljótur að átta sig og rífa sig lausan. Hann greip með vinstri hendi utan um háls Sigrúnar og mundaði hnífinn hátt yfir henni með þeirri hægri. Það var ógeðslegt glott á vörum hans.

„Það er komið að skuldadögum, Sigrún,“ hvæsti hann framan í hana. „Loksins færðu það sem þú átt skilið.“

„Hvað gengur á hér?“ Hún var hávaxin og þrekmikil, hjúkrunarkonan sem allt í einu birtist í dyragættinni á stofunni. Hún var með reiðisvip á kúlulaga og skvapmikla andlitinu og röddin var skipandi.

Hann sneri sér snögglega við og horfði undrandi á hjúkrunarkonuna. Hann var kominn að takmarkinu sínu og hann ætlaði ekki að hætta við á síðustu stundu. Honum fannst eins og hann væri staddur í miðri bíómynd þar sem hetjan kom og bjargaði elskunni sinni á síðustu stundu. Það eina sem var öðruvísi var að hetjan var miðaldra, feit hjúkrunarkona og hún myndi ekki bjarga neinum.

Hjúkrunarkonan varð hálf stjörf þegar hún sá hnífinn í hendi hans. Hún starði á hann eins og hún hefði séð eitthvað sem var ekki af þessum heimi. Eitthvað sem hreinlega gæti ekki gerst. Hún snerist á hæli til að ná í hjálp en var allt of sein. Feiti líkaminn var svifaseinn í hreyfingum og hún var líka hálf lömuð af ótta. Hann náði henni áður en hún komst út fyrir þröskuldinn á dyrunum, tók hana hálstaki og dró hana inn fyrir. Hann hrinti henni í áttina að klósettdyrunum sem voru innst í stofunni við hliðina á sjúkrarúminu sem Sigrún lá á og lokaði um leið dyrunum á sjúkrastofunni. Hjúkrunarkonan rak upp skaðræðisvein þegar hún féll við og rak höfuðið í rúmið. Hann neitaði að gefast upp. Þetta var aðeins lítil fyrirstaða í augum hans. Eins og tréflís sem þurfti að losa úr putta. Hann stökk á hjúkrunarkonuna og sló hana bylmingshögg aftan á hnakkann. Hann sló eins fast og hann gat. Hann sló til að meiða eða drepa. Honum var sama. Hjúkrunarkonan lyppaðist niður við hliðina á rúminu hennar Sigrúnar. Hann greip hnífinn og snaraðist að rúminu en greip í tómt. Sigrún var horfin. Hann leit örsnöggt í kringum sig. Hún gat hvergi falið sig inni á þessari litlu stofu og hún hafði ekki komist framhjá honum og út á gang. Augu hans staðnæmdust fljótlega við klósettdyrnar. Þær voru lokaðar svo þar hlaut hún að vera. Hann gekk að dyrunum, bankaði létt á þær og kallaði lágt:

„Ertu búin, Sigrún mín?“ Hann hló að þessari fyndni sinni. „Á ég að hjálpa þér að skeina þér?“ Hann hló aftur. „Sigrún!“ Hann var hættur að hlæja. Honum fannst þetta ekkert fyndið lengur. „Ég kem inn núna.“ Hann greip í hurðarhúninn en dyrnar voru læstar. Djöfullinn. Hann barði með krepptum hnefanum í dyrnar.

„Djöfullinn sjálfur,“ hvæsti hann. Hann sneri sér við og settist með bakið upp að hurðinni. Hvað átti hann nú til bragðs að taka? Hann gat ekki brotið upp dyrnar. Það mundi vekja athygli allra á deildinni. Hann leit á hjúkrunarkonuna sem lá meðvitundarlaus á gólfinu. Hún hafði eyðilagt allt fyrir honum. Helvítis píkan hafði eyðilagt allt saman. Hann greip hnífinn og sneri honum í sting stöðu. Hún fengi að borga. Hún fengi að borga eins og allir sem gerðu eitthvað á hans hlut.

Hann naut þess að ríða. Það var ástríða hans og aðaláhugamál, og hann gat gert það lengi. Oft í marga klukkutíma í einu. Hann vildi hins vegar vera einn og fór aldrei í langa reiðtúra með nágrönnum sínum úr nærliggjandi hesthúsum. Hann fór með hestinn inn í hús, tók af honum hnakkinn og kembdi honum eins hratt og hann gat. Hann var búinn að vera úti í rúma tvo tíma og önnur verk biðu. Hann gekk úr skugga um að nóg væri af heyi og vatni hjá hestinum áður en hann lokaði hesthúsinu og settist upp í Land Cruiserinn, endurnærður á sál og líkama og tilbúinn í næsta verkefni. Það var stórt og spennandi, en jafnframt hættulegt. Ef það gengi upp stimplaði hann sig rækilega inn sem einn frumlegasti og besti framleiðandi Live Murder Erotic, eins og hann kallaði myndaflokkinn sinn. Hann yrði Ingmar Bergman síns tíma. Ódauðlegur listamaður sem enginn vissi hver væri. Dularfullur og kynþokkafullur og umfram allt ríkur. Þetta snerist allt um það að ofbjóða mönnum. Ganga fram af þeim eins og hægt var og gera það á frumlegan hátt. Þetta var hans hola á markaðnum og hún yrði brátt full af peningum og síðan keppinautum sem allir ætluðu að græða á því sama. Þá væri hann sestur í helgan stein. Hann ók brosandi burt frá hesthúsunum, endurnærður á sál og líkama og tilbúinn í næsta verk. Engin mistök.

Þrátt fyrir stærðina þá var Georg ótrúlega frár á fæti. Hann var kominn inn í lyftuna þegar ég náði honum móður og másandi.

„Þú þarft að koma þér í form, drengur,“ sagði hann án þess að blása úr nös. Hann valdi hæð númer fimm í lyftunni.

„Ég er ekki vanur því að þurfa að hlaupa í vinnunni,“ náði ég að stynja upp úr mér þar sem ég stóð í keng í lyftunni. „Ég er bara skrifstofumaður.“

Georg glotti lítillega en festi síðan sjónir á númerunum sem sýndu á hvaða hæð lyftan var. Ég var viss um að honum leið eins og mér. Lyftan var ótrúlega sein í förum, en loksins eftir það sem mér fannst hafa verið heil eilífð stöðvaðist hún á fimmtu hæð. Georg hljóp á undan mér í átt að deildinni sem Sigrún lá á og ég reyndi að halda í við hann með litlum árangri. Ég sá hann hendast inn ganginn á sjúkradeildinni og inn á stofuna sem Sigrún lá á. Ég heyrði öskrin í honum um svipað leyti og ég kom í dyragættina. Hann stóð á miðju gólfi fyrir framan væskilslegan ungling sem otaði að honum stærðarinnar rýtingi. Á milli þeirra lá hjúkrunarkona hreyfingarlaus á gólfinu.

„Slepptu hnífnum og leggstu á grúfu á gólfið,“ æpti Georg. Það var eitthvað tryllingslegt í augnaráði unga mannsins. Hann færði sig eitt skref afturábak og mundaði hnífinn í átt að Georg.

„Aldrei!“ hvæsti hann. „Ég sting þig ef þú kemur nálægt mér, gamla fífl.“

Mér leist ekki á blikuna. Flest allt starfsfólk deildarinnar hafði heyrt lætin og safnast saman fyrir utan dyrnar. Það var þá tími til kominn, hugsaði ég með mér.

„Slepptu hnífnum núna,“ æpti Georg aftur.

Ég fikraði mig varlega upp að hliðinni á Georg og litaðist um í herberginu. Sigrún var hvergi sjáanleg og það setti ugg að mér. Hvað var hann búinn að gera henni?

Georg færði sig einu skrefi nær unga manninum og var nú kominn alveg upp að hjúkrunarkonunni.

„Ekki koma nær. Ég drep þig,“ æpti ungi maðurinn. Hann horfði flóttalega í kringum sig eins og til að reyna að finna leið út, en sá strax að eina leiðin var framhjá okkur og þá leið mundi hann ekki komast.

„Í síðasta sinn,“ æpti Georg. „Leggðu hnífinn frá þér og leggstu á grúfu á gólfið.“

Mér til undrunar hlýddi hann skipun Georgs. Hann henti hnífnum á rúmið sem Sigrún hafði legið í og lagðist á grúfu á gólfið við hliðina á hjúkrunarkonunni.

„Varlega,“ sagði ég við Georg um leið og hann nálgaðist unga manninn. Hann losaði handjárnin frá beltinu og brá þeim á báða úlnliði unga mannsins. Ég andaði léttar og greip gemsann minn. Mesta hættan var liðin hjá. Ég hringdi niður á stöð og sagði hvað hafði gerst.

Við fundum Sigrúnu í hnipri inni á klósettinu á sjúkrastofunni. Hún var furðu róleg en sárþjáð þegar við Georg hjálpuðum henni aftur upp í rúm. Þetta hafði tekið á hana bæði sálrænt og líkamlega og ég óttaðist að hún yrði lengi að jafna sig. Hjúkrunarkonan var mikið slösuð eftir barsmíðarnar sem hún hafði þurft að þola en við vissum ekki hversu alvarlegt ástand hennar var. Ég hélt smá fyrirlestur yfir starfsfólki deildarinnar þar sem mér fannst þau gersamlega hafa brugðist skyldu sinni. Í raun fannst mér ótrúlegt að einungis þessi eina vesalings hjúkrunarkona skyldi hafa heyrt lætin úr sjúkrastofunni. Það var með öllu óskiljanlegt og ég lét það vel í ljósi. Hér eftir yrði lögregluvörður við dyrnar hjá Sigrúnu. Við ætluðum ekki að taka neina áhættu þó að við hefðum náð vitleysingnum. Hann gat þess vegna verið í vitorði með einhverjum öðrum. Ég settist á rúmið hjá Sigrúnu, strauk henni létt um vangann og sagði henni að við Georg yrðum að fara. Ég fullvissaði hana um að það yrði vörður fyrir framan dyrnar hjá henni allan sólarhringinn á meðan hún lægi á spítalanum og að ég mundi koma fljótlega aftur. Þegar ég stóð á fætur heyrði ég skræka rödd Lárusar óma frammi á gangi. Góð tímasetning. Ég hafði engan áhuga á því að vera þarna um leið og hann og Georg var mér örugglega sammála.

16. kafli

Ungi maðurinn sat á stól við lítið viðarborð í yfirheyrsluherbergi á lögreglustöðinni. Ég var búinn að virða hann fyrir mér í að minnsta kosti fimmtán mínútur í gegnum glergluggann sem þakti annan vegginn á litla herberginu. Hann leit út eins og ósköp venjulegur unglingur. Horaður, bólugrafinn, með snoðklippt hár, í of stórum gallabuxum og svörtum hlýrabol. Þessi ósköp venjulegi unglingur var búinn að fremja fjöldamörg morð þar sem hann hafði misþyrmt fórnarlömbum sínum á ólýsanlegan hátt. Jafnvel móðir hans hafði ekki sloppið. Hann hafði drepið hana með berum höndum og pakkað henni niður í frystikistu. Ég virti hann enn einu sinni fyrir mér. Hvernig gat svona ófreskja falið sig inni í svona venjulegum líkama? Hvaða hugsanir brutust um í kollinum á honum? Lárus, Baldur og Gísli frá saksóknara komu inn í herbergið og með þeim lítill, þéttur náungi sem ég þekkti ekki.

„Þetta er Samúel frá sýslumanni,“ sagði Lárus og benti á litla feita manninn. „Hann er kominn hingað sem fulltrúi unga mannsins. Þetta er Axel, Samúel. Hann er annar þeirra sem náðu drengnum.“

Ég tók í höndina á Samúel.

„Er búið að yfirheyra hann?“ spurði hann og leit á Lárus.

„Já, en aðeins í stutta stund.“

„Ég er á leiðinni inn til að tala við hann,“ sagði ég. „Þú vilt kannski koma með mér?“

„Ha? Nei, ég held ég verði bara hérna megin og fylgist með í bili,“ sagði Samúel. „Ég skal gefa þér smá svigrúm.“

„Ég kem með þér,“ sagði Lárus og gekk að dyrunum inn í yfirheyrsluherbergið. „Þú sérð um upptökuna, Baldur.“

Lárus gekk á undan mér inn í herbergið og settist á stól við borðið gegnt unga manninum. Ég tók mér stöðu fyrir aftan Lárus.

„Þú ert í slæmum málum, Guðvarður,“ sagði Lárus. Hann reyndi að vera eins ógnvekjandi og hann gat, en honum fórst það ekki vel úr hendi. „Við viljum gefa þér tækifæri til að vinna þér inn nokkra punkta hjá okkur.“

Guðvarður leit tómum augum á Lárus en sagði ekki orð.

„Ef þú ert samstarfsfús þá getum við lagt inn gott orð fyrir þig hjá saksóknara,“ hélt Lárus áfram.

Guðvarður sagði ekkert. Hann leit undan og horfði beint á auðan vegginn sem var hægra megin við hann í yfirheyrsluherberginu.

„Við viljum fá að vita hver var með þér í þessu,“ sagði Lárus. „Fyrir hvern varstu að starfa? Tókst þú þátt í að myrða hjónin í Mosfellsbænum í gær?“

Guðvarður sneri höfðinu að Lárusi og horfði á hann með sama tóma augnaráðinu. Hann sagði ekki orð. Lárus leit spyrjandi á mig og það var uppgjöf í agnarráðinu.

Ég gekk rólega upp að hlið Guðvarðs. Ég vissi að við myndum ekki fá orð upp úr honum með sama áframhaldinu.

„Ertu hommi?“ spurði ég og gekk rólega afturfyrir hann og upp að hinni hliðinni á borðinu. Hann fylgdi mér eftir með augunum. Það var komið nýtt blik í augnaráð hans, eins og það væri eitthvað líf þar þrátt fyrir allt.

„Geðlæknir lögreglunnar segir að þú sért dæmigerður hommi,“ hélt ég áfram. „Hann greinir þig þannig að þú sért getulaus til kvenna og þess vegna hafir þú framið þessi morð.“ Ég gekk afturfyrir Lárus og upp að hinni hliðinni á borðinu. Guðvarður fylgdi mér eftir, hafði ekki augun af mér. Ég lét sem ég tæki ekki eftir því.

„Þú fékkst útrás með því að drepa þetta fólk. Kynferðislega útrás,“ hélt ég áfram. „Meira að segja þegar þú barðir móður þína til bana og tróðst henni ofan í frystikistu.“

Ég náði að kveikja í honum. Hann spratt upp úr stólnum sótrauður í framan, með sama tryllingslega augnaráðinu og mætti mér á sjúkrastofunni fyrr um daginn. Ef hann hefði ekki verið járnaður við gólfið hefði hann örugglega ráðist á mig.

„Ég er enginn hommi, auminginn þinn,“ öskraði hann á mig. „Ég hata homma, þú hvelvítis löggu aumingi. Og ég hata löggur líka.“

Ég brosti framan í hann og hann varð enn æstari.

„Bíddu bara þangað til ég losna. Þá kem ég á eftir þér og löggupíkunni,“ öskraði hann enn hærra en áður.

„En vinur þinn sem var með þér í þessu? Er hann líka hommi?“ spurði ég.

Hann öskraði: „Það er enginn vinur! Það er enginn annar!“ „Það er enginn annar.“ Öskrin höfðu breyst í kjökur. Hann lét sig falla aftur ofan á stólinn og fól andlitið í höndum sér.

„Það er enginn annar,“ kjökraði hann. „Bara ég.“

Það var bankað nokkrum sinnum í glerið og við Lárus gengum út úr herberginu. Ég var í hálfgerðu sjokki og mér fannst þetta vera yfir mig vaxið. Þessi ungi maður var greinilega ekki í andlegu jafnvægi og ég hafði ekki nægilega þekkingu á málefnum hugans til að geta gert mér í hugarlund hvað hvað fór fram í kollinum á honum.

„Þetta er nóg í bili,“ sagði Samúel. „Ég held að það sé best að við fáum geðlækni og sálfræðing til að meta hann.“

„Já,“ sagði ég. „Ekki spurning.“ Ég gekk fram á gang og í áttina að stigaganginum. Ég var búinn að fá nóg í bili og núna þurfti ég að melta það sem ég hafði heyrt. Ef hann hafði sagt satt og enginn annar hefði verið með honum í verkum, þá var ég sannfærður um að við ættum ennþá eftir að klófesta annan sálsjúkan vitleysing. Það fór kaldur hrollur upp bakið á mér þegar ég áttaði mig á því að sá væri örugglega mun hættulegri en stráklingurinn sem sat niðurbrotinn í yfirheyrsluherberginu. Hann var bara lamb. Við áttum ennþá eftir að ná úlfinum.

Guðlaug Hartmann var þingkona. Hún hafði setið á þingi fyrir Framsóknarflokkinn tvö kjörtímabil og var mikilsmetin og gegndi nú embætti varaformanns flokksins. Hún var hálf fertug, lágvaxin, í meðalholdum, með stóran rass og lítið, snoppufrítt andlit. Brúna hárið hennar var stuttklippt að aftan en sítt í vöngunum. Hún var töff kona, lagleg og passaði sig á því að fylgja tískunni. Það fór tvennum sögum af henni á meðal andstæðinga hennar í pólitík og hún átti ekki marga vini þar enda var hún hörð í horn að taka og oft óvægin í málflutningi sínum gagnvart þeim. Hún var af nýrri kynslóð stjórnmálamanna, kynslóð sem hugsaði sig ekki tvisvar um þegar eitthvað misjafnt fannst um andstæðingana og skipti þá engu hvort málið væri persónulegt eða ekki. Hún notaði það gegn þeim. Hún var á hinn bóginn dáð af samflokksmönnum sínum og þeir sáu hana fyrir sér sem framtíðarleiðtoga flokksins, enda var hún mikill og sterkur persónuleiki og gat þrátt fyrir annálaða hörku verið mjúk og aðlaðandi. Hún var húmoristi, brosmild og venjuleg í fasi og framkomu. Guðlaug bjó í þingholtunum í gömlu timburhúsi sem hún hafði látið gera upp. Þegar hún keypti húsið lét hún gera það nánast fokhelt og innréttaði það síðan eftir eigin höfði. Þar blandaði hún saman hlýju og köldu í parket og flísalögðum gólfum og sama var upp á teningnum í vali á húsgögnum og innréttingum. Hún notaði mikið hvítan lit í bland við náttúrlegan við og skapaði með því miklar andstæður í húsinu.

Hún var stikkfrí í karlamálum, enda hafði hún sannast sagna aldrei verið við karlmann kennd svo vitað væri og margar kjaftasögur gengu um kynhneigð hennar. Í þeim var hún sögð í ástarsamböndum við hinar og þessar manneskjur, allar kvenkyns.

Hún var nýkomin heim eftir annasaman fundadag, nýbúin að setja vatn í sjálfvirku kaffikönnuna og var að búa sig undir að leggjast upp í hvíta plussklædda sófann í stofunni með bók í hönd þegar hún sá hana. Hún mætti henni á ganginum fyrir utan eldhúsið þar sem hún stóð með stóran veiðihníf í annarri hendi og hvítan mjóan nælonkaðal í hinni. Guðlaugu brá svo mikið að hún hopaði á hæl og það var öruggt að hún hefði lent á gólfinu ef hávaxni maðurinn hefði ekki gripið hana.

„Góðan daginn, Guðlaug,“ sagði hann brosandi. „Ertu til í að leika smá við okkur?“

Ég gekk rólega um stóru skrifstofuna sem við höfðum sameiginleg not af við rannsókn á morðunum. Það voru mörg skrifborð inni á henni, hvert með LCD tölvuskjá, tölvu og síma. Það var setið við hvert borð og allir voru á kafi í vinnu, hver með sínu lagi. Sumir voru í símanum, aðrir voru að vinna í tölvunni og enn aðrir voru að fara í gegnum pappíra. Allir voru að leita að nál í heystakki. Ég vissi að það myndi ekkert finnast. Við hefðum verið búin að finna það fyrir löngu ef það væri þarna einhversstaðar. Hann var slóttugur og snjall þessi náungi sem við vorum að eiga við og honum hafði ekki orðið á nein mistök ennþá. Ekki ennþá. Okkar stærsta von fólst í þeirri vinnu sem Guðmundur tölvunörd og hans menn voru að vinna. Þar var smá möguleiki. Ég virti fyrir mér stóra vegginn sem var þakinn með myndum og upplýsingum um þau fórnarlömb sem við vorum nokkuð viss um að Guðvarður hefði ekki myrt. Tússtaflan sem hélt öllu á sínum stað var risavaxin, sérsmíðuð fyrir þessa rannsókn og að minnsta kosti fjórum sinnum stærri en sambærilegar töflur í skólastofum landsins . Ég gekk meðfram henni og skoðaði myndirnar í tímaröð. Frá fyrsta fórnarlambinu og til þess síðasta. Hvað áttu þau sameiginlegt ef eitthvað? Hvernig voru þau valin? Var eitthvað sérstakt við heimilishagi þeirra? Því miður þá var ekkert augljóst, ekkert sem við gátum notað eða unnið eftir, ekkert sem sagði okkur af hverju þetta fólk hafði verið valið. Ég hafði alltaf talið mér trú um að allir raðmorðingjar og misindismenn fylgdu ákveðnu minnstri, en svo virtist ekki vera með okkar morðingja? Fórnarlömbin bjuggu ekki í sama hverfi, unnu ekki í sömu atvinnugrein, stunduðu ekki sama kaffihúsið eða veitingastaðinn. Svona gat ég haldið áfram að telja. Því miður leit út fyrir að við yrðum að bíða eftir því að morðinginn léti aftur til skarar skríða og að honum yrði á einhver mistök eða þá að Guðmundur tölvunörd næði árangri. Ég var ekki viss og mér leið mjög illa þegar ég yfirgaf lögreglustöðina.

Allt var hreint og fínt þegar ég kom heim og yndislegur matarilmur í húsinu. Mamma hafði fundið eina af þessum ótrúlegu þörfum sínum til að skrúbba og skúra og matargerðarlistin brást henni ekki frekar en fyrri daginn. Ég óskaði þess oft að ég hefði erft eitthvað af þessum hæfileikum hennar.

„Maturinn er að verða til, Axel minn,“ sagði hún þegar ég gekk inn í eldhúsið. „Hvernig var dagurinn hjá þér?“

„Hrikalegur,“ sagði ég og settist við eldhúsborðið. Hún settist á móti mér við borðið og horfði á mig þung á brún.

„Það er ekki sjón að sjá þig, drengur,“ sagði hún og ég sagði henni frá öllu sem hafði gerst um daginn. Hún fölnaði og varð áhyggjufyllri eftir því sem ég sagði henni meira.

„Ertu virkilega að segja mér að það hafi verið barn sem framdi þessi voðaverk?“ spurði hún.

„Já, hluta af þeim. Við höfum ekki hugmynd um hver hinn ódæðismaðurinn er.“

„Ertu að segja satt, að hann kunni að hafa verið misnotaður af móður sinni? Drengurinn?“

„Við teljum það,“ svaraði ég. „Hann á eftir að gangast undir geðrannsókn, en það er á hreinu að hann er ekki í lagi í kollinum.“

„En móðir hans!“ Mamma var í uppnámi. „Ég trúi því ekki að móðir geti misnotað son sinn. Það er útilokað.“

„Það er margt ljótt í þessum heimi, mamma mín. Margt sem þú veist ekki um og sérð ekki, og meira að segja hér á Íslandi.“

Mér fannst eins og hún hefði elst um nokkur ár, rétt á meðan á þessu stutta samtali okkar stóð. Hún studdi sig með annarri hendi við eldhúsborðið um leið og hún reis á fætur. „Ef þú þarft að hressa þig við fyrir matinn, þá skaltu drífa í því, Axel minn. Hann fer alveg að koma.“

Ég fór í snögga sturtu og klæddi mig í einn af þægilegu jogging-göllunum mínum. Mér fannst ég aldrei vera búinn í vinnunni fyrr en ég hafði skipt um föt og var kominn í eitthvað þægilegra en stífar jakkafatabuxur. Maturinn var góður eins og mömmu einni var lagið og kaffibollinn sem ég fékk eftir matinn var ekki síðri. Það var gott að hafa mömmu heima. Ég fékk mér meira kaffi og kom mér fyrir í stofusófanum fyrir framan sjónvarpið og stillti á fréttir á RÚV. Ég hafði ekki gert mikið af því að horfa á fréttir eftir að morðaldan hófst. Ég hafði einfaldlega ekki haft tíma né kraft til þess og var ég þó ósköp venjulegur fréttafíkill eins og aðrir Íslendingar. Fréttaþulurinn var að tala um morðölduna sem hafði gengið yfir og sérstaklega handtöku Guðvarðs. Sýndar voru myndir frá heimili hans þar sem mökkur af lögreglumönnum sást bæði innan- og utanhúss. Ég gat þó hvergi séð sjálfan mig á mynd og var því feginn. Síðan voru sýndar myndir frá spítalanum og rætt við starfsfólkið. Mér fannst þetta hálfleiðinlegt og var að því kominn að skipta um stöð þegar fréttaþulurinn hóf að tala um mafíu. Ég hækkaði í sjónvarpinu og lagði við hlustir. Skipt var yfir á unga og fallega fréttakonu sem stödd var á hafnarbakkanum í Reykjavík með stóran og ryðgaðan togara í baksýn. Hún sagði frá því að rannsókn lögreglunnar væri farin að beinast að því hvort hluti morðanna gætu tengst skipulagðri glæpastarfsemi og sölu á myndefni til útlanda. Síðan gerðist það sem mér hafði kviðið fyrir. Ég birtist á sjónvarpsskjánum þar sem ég sást ganga í átt að myndavélinni, baðandi út höndunum og kallandi skipanir sem ekki var hægt að greina hverjar voru. Fréttakonan sem talaði undir myndbrotinu nefndi nafnið mitt og tók fram að lögreglan hefði ekki neitað því að skipulögð glæpastarfsemi gæti tengst rannsókninni á morðunum.

Ég bölvaði upphátt. Ég vissi ekki hvort fréttin um skipulagða glæpastarfsemi ætti við rök að styðjast. Það hafði enginn sagt mér frá því að það ætti að skoða það sérstaklega hvort skipulagður glæpaflokkur gæti verið að verki og ég hafði þar af leiðandi aldrei tjáð mig um það við fjölmiðla. Ég slökkti á sjónvarpinu, lagðist á bakið í sófanum og horfði á hvítmálað loftið fyrir ofan mig. Ég var þreyttur og ringlaður og gat varla hugsað rökrétt lengur. Það voru svo margir möguleikar í stöðunni. Kannski ætti ég að skoða undirheimana eitthvað nánar, Ég hrökk upp úr hugsunum mínum við það að mamma kom inn í stofuna með rjúkandi kaffibolla á milli handanna og kexköku í munninum.

„Þetta mál er farið að taka verulega á þig,“ sagði hún og settist í hægindastólinn við hliðina á sófanum.

„Ekkert meira en önnur mál. Við erum bara ekki vön eða búin undir það að fást við svona umfangsmikil mál. Ekki morðmál að minnsta kosti.“

„Þú ert þreytulegur. Þú mátt ekki ofreyna þig.“

„Nei, það er engin hætta á því,“ sagði ég. „Þetta er bara svo flókið mál. Við höfum ekkert í höndunum til að styðjast við. Nákvæmlega ekki neitt.“

Mamma fékk sér sopa úr kaffibollanum og hallaði sér aftur í stólnum. „Þú segir að Sigrún hafi reitt unga drenginn til reiði og hann því leitað hana uppi?“

„Já, við teljum að hún hafi gert það í sjónvarps- eða blaðaviðtali.“

Hún leit á mig hugsi á svip.

„Af hverju ekki að gera það sama núna, Axel? Af hverju reynið þið ekki að espa þennan náunga upp?“

„Af því að þessi er öðruvísi. Hann er ekki svo vitlaus.“

„Þetta snýst ekki um það að vera vitlaus, Axel minn. Þetta snýst um geðbilaðan mann sem þolir örugglega ekki að það sé hæðst að honum, allra síst í sjónvarpi.“

„Ég er ekki viss um að þessi sé geðbilaður, mamma. Og þú ert greinilega búin að horfa á of margar bíómyndir.“

„Það kemur nú ýmislegt sniðugt fram í bíómyndum.“

„Það er ekki raunverulegt, mamma.“ Ég brosti til hennar. „Raunveruleikinn er allt annar.“

„Já, og hann er miklu verri.“

„Það getur vel verið. Við þurfum ekki að láta raunveruleikann setja okkur hömlur í skáldverkum.“

„Reyndu bara að ná honum sem fyrst.“

„Ég geri mitt besta,“ sagði ég og stóð á fætur.

„Ég veit þú gerir það,“ svaraði hún og stóð einnig á fætur. „Ég ætla að fara að koma mér í háttinn.“

Ég leit á klukkuna og sá að hún var alveg að verða tíu. Mamma fór ekki alltaf svona snemma að sofa. Hún vildi stundum vaka fyrir framan sjónvarpið og dotta þar með hökuna ofan á brjóst, en af og til fór hún svona snemma í rúmið. Þá var hún yfirleitt dauða uppgefin.

„Góða nótt, mamma mín,“ sagði ég og smellti kossi á ennið á henni. „Ég sé þig í fyrramálið.“

„Já, ef guð lofar,“ svaraði hún.

„Hann gerir það örugglega í þínu tilviki,“ svaraði ég.

Ég ákvað að reyna að slaka aðeins á fyrir svefninn með því að fá mér smá lögg af viskíi og hlusta á góða tónlist. Tónlist var eitt af mínum aðal áhugamálum og gerði ég nokkuð mikið af því að setja á mig heyrnartól á kvöldin og njóta þess að hlusta á músík í græjunum í stofunni. Hins vegar var ég ekki mikið fyrir að fá mér sterkt vín á kvöldin, en það kom þó fyrir stöku sinnum. Ég róaðist fljótt við tónlistina og viskíið og rankaði ekki við mér fyrr en síminn minn hafði hringt þrisvar sinnum út.

17. kafli

Húsið var fallegt timburhús, hvítt með svartmáluðum gluggakörmum í frönskum stíl og svörtu risþaki. Ég átti í erfiðleikum með að komast í gegnum mannþröngina sem þrengdi sér upp að gula plastbandinu sem búið var að strekkja yfir götuna á tveimur stöðum og það dundu á mér spurningar frá fréttamönnum sem voru út um allt í þvögunni.

„Hafið þið einhvern grunaðan?“

„Er handtaka á næsta leiti?“

„Er það rétt að þetta tengist Lithásku mafíunni?“

Ég svaraði engu, gekk beint að húsinu, upp viðartröppurnar við útidyrnar og inn í húsið.

Baldur tók á móti mér í forstofunni og ég sá hvar Lárus var að ræða við tæknideildarmann inni á ganginum sem lá frá forstofunni, framhjá eldhúsinu og inn í stofuna.

„Þetta er mjög slæmt, Axel,“ sagði Baldur og það var áhyggjusvipur á andliti hans.

„Hvenær eru svona hlutir ekki slæmir?“

Hann gretti sig framan í mig. „Hún er þingkona. Háttsett innan Framsóknarflokksins. Hún hét Guðlaug Hartmann.“

„Hvar er hún?“

Baldur kinkaði kolli í átt að hringstiga í forstofunni.

„Hún er uppi.“

Ég gekk á undan Baldri upp hringstigann. Efri hæðin var undir súð og þar voru tvö herbergi, þvottahús og geymsla. Ég kinkaði kolli til rannsóknarlögreglumannanna sem stóðu fyrir utan dyrnar að fremsta herberginu. Herbergið var meðalstórt, hvítmálað með tvíbreiðu hjónarúmi sem stóð undir stórum glugga á þaksúðinni. Það voru ekki margir hlutir inni í herberginu. Ein stór viðarkommóða stóð upp við vegginn við hliðina á dyrunum, lítill baststóll var við aðra hliðina á rúminu og lítið hvítbæsað náttborð við hina.

Guðlaug Hartmann hafði greinilega hlotið hræðilegan dauðdaga. Hún lá nakin á bakinu í rúminu og hendurnar voru bundnar með mjóu hvítu nælonbandi sem strekkt hafði verið við höfðagaflinn á rúminu. Höfuðið var sveigt afturábak og líflaus augun störðu beint út um opinn gluggann fyrir ofan rúmið.

Hvergi var neitt blóð að sjá. Hvergi voru ummerki um átök, jafnvel lakið á rúminu var slétt og fellt. Ég sá allt umhverfið fyrir mér eins og sviðsmynd. Öllu hafði verið haganlega stillt upp og gert slétt og fínt. Starfsmenn tæknideildarinnar komu inn í herbergið og hófust handa við að leita að fingraförum og taka ljósmyndir. Ég gekk út úr herberginu og inn í næsta herbergi, sem var helmingi minna. Þar var eitt lítið rúm sem greinilega var ekki sofið í og stór fataskápur. Allt var í röð og reglu. Ég skoðaði þvottahúsið lauslega áður en ég hélt niður á neðri hæðina aftur. Þar var sömu sögu að segja. Engin merki um innbrot eða átök. Allt slétt og fellt.

„Er búið að ræða við nágrannana?“ spurði ég Baldur sem hafði fylgt mér eftir eins og skugginn.

„Það er verið að því,“ svaraði hann.

„Ég skil ekki hvernig þau hafa komist inn í húsið,“ sagði ég. „Það eru hvergi merki um innbrot.“

„Það er opinn gluggi í kjallaranum,“ sagði Baldur.

„Nú? Hvar er gengið niður í hann?“

Baldur gekk á undan mér inn í eldhús, að hlera á gólfinu í einu horninu, undir litlu hvítbæsuðu eldhúsborði. Við færðum borðið til hliðar og opnuðum hlerann.

„Það er líka hægt að komast inn í kjallarann utan frá,“ sagði hann um leið og hann steig í efsta þrepið á gömlum tréstiga sem lá ofan í kjallara.

Ég fór á eftir honum ofan í niðurgrafinn kjallarann sem hafði að geyma miðstöðvarkerfi hússins og smá rými sem hægt var að nota sem geymslu. Kjallarinn var ekki mannhæðarhár og það var einn lítill gluggi við hliðina á útidyrunum á kjallaranum. Glugginn var í rúmlega eins metra hæð og hann var lítill. Eiginlega of lítill til að hægt væri að komast inn um hann.

„Er ekkert búið að eiga við dyrnar?“ spurði ég.

„Það er ekkert sjáanlegt,“ svaraði Baldur.

Ég opnaði dyrnar og skoðaði læsinguna sem var komin til ára sinna. Það var ekki að sjá í fljótu bragði átt hefði verið við hana utanfrá.

„Þú býrð ekki svo vel að vera með mínusskrúfjárn á þér?“ spurði ég Baldur.

„Ha, nei. Af hverju? Ertu að fara að skrúfa eitthvað?“

Ég svaraði honum ekki, heldur gekk að járnhillu sem stóð upp við einn vegginn í kjallaranum. Það var lítil verkfærataska í hillunni og þar ofan í fann ég miðlungsstórt skrúfjárn. Ég tók skrúfjárnið, benti Baldri að koma með mér og við gengum út í kjallaratröppurnar og lokuðum dyrunum á eftir okkur.

„Hvað ætlarðu að gera?“ spurði Baldur sem var hálf undrandi á mér.

„Ég ætla að athuga hvort það sé hægt að nota skrúfjárnið til að komast inn.“

Ég tók í húninn og hristi hurðina lítillega. Hún gekk smávegis fram og aftur, líklega um hálfan sentímetra, sem var nóg til þess að ég kom skrúfjárninu inn í falsinn á henni þar sem lásinn var. Mér tókst að opna hana í annarri tilraun og þegar ég skoðaði falsinn eftir á sá ég að skrúfjárnið skildi ekki eftir sig nein ummerki önnur en ofurlítið far í viðnum.

Baldur horfði agndofa á mig. „Ég hélt að þeir hefðu skoðað þetta vandlega áðan, strákarnir?“

„Við skulum vona ekki,“ svaraði ég og gekk inn í kjallarann. „Þessi hurð er gömul og læsingin líka og það er komið slag í hana. Hún hefur örugglega verið síðust á forgangslistanum þegar komið var að viðhaldi hússins.“

„Þau hafa þá komið hér inn,“ sagði Baldur.

„Ég held að við ættum að miða allt við það að þetta hafi verið inngangur morðingjanna og að hérna hafi þau gert sig klár og jafnvel beðið eftir fórnarlambinu.“

Lárus kom gangandi niður stigann og Baldur sagði honum hverju við hefðum komist að.

„Hafa dyrnar verið skoðaðar?“ spurði hann.

„Ég er ekki viss,“ sagði Baldur. „Ég hélt að þeir hefðu lokið við kjallarann.“

„Ef þeir voru búnir að skoða dyrnar, þá vakna spurningar um vinnubrögðin annars staðar,“ sagði ég ákveðinn.

„Við þurfum að skoða það,“ sagði Lárus. „Ég vil láta fínkemba kjallarann frá a til ö. Viltu sjá til þess að það verði gert, Baldur.“

Hann jánkaði og flýtti sér upp tröppurnar sem lágu upp í eldhúsið.

„Þau hafa komið inn hérna með allt sitt hafurtask, fært sig síðan upp á efri hæðirnar og beðið hennar í rólegheitum,“ sagði ég. „Ég er handviss um það.“

„Það er spurning,“ sagði Lárus. „Þetta er líklega eina leiðin inn í húsið, svona í fljótu bragði séð.“

„Ekki nema hún hafi hleypt þeim inn,“ sagði ég. „Hún hefur kannski þekkt þau eða þá að þau hafa þóst vera viðgerðarmenn, sölumenn eða eitthvað slíkt?“

„Gæti verið,“ sagði Lárus. „Við þurfum að kanna alla möguleika, en í augnablikinu er þessi líklegastur.“

„Já, líklega,“ sagði ég. „Ég ætla að skoða mig aðeins um fyrir utan.“

Ég gekk út um kjallaradyrnar, út í garðinn. Ég skoðaði húsið lauslega að utan en þar var ekkert að sjá. Ekkert óvenjulegt. Allt var slétt og fellt og ég var handviss um að enginn hafði séð neitt. Þau voru snjöll. Djöfullega snjöll og líka ótrúlega heppin. Við vorum í miklum vandræðum. Tómum vandræðum.

Ég ákvað að koma við á stöðinni og vinna svolítið. Þrátt fyrir að klukkan væri langt gengin í tólf á miðnætti fann ég ekki fyrir neinni þreytu. Adrenalínið var á fullu, svona eins og undirmeðvitundin og líkaminn væru að ýta á mig. Segja mér að leggja meira á mig til að hafa upp á morðingjunum. Guðmundur tölvunörd hringdi í mig í þann mund sem ég ók inn á bílastæðið við lögreglustöðina. Hann var æstur í málrómnum, sagðist hafa fundið leið sem gæti komið okkur að gagni, en við yrðum að kanna hana nú þegar. Við yrðum að fara á tiltekinn stað út í bæ og hann bað mig um að bíða eftir sér við innganginn á lögreglustöðinni. Ég hafði bílinn í gangi á meðan ég beið eftir honum og eftir stutta umhugsun ákvað ég að hringja í Georg. Ef við færum í vettvangsvinnu gæti verið betra að hafa hann með. Hann var á frívakt og bað mig um að sækja sig heim.

Leiðin lá upp í Breiðholt. Guðmundur hafði komist yfir upplýsingar um virkan meðlim í Live Murder klúbbnum og þó að við værum ekki vissir hvort þessi meðlimur gæti nýst okkur eitthvað urðum við að kanna málið. Besta leiðin til þess var að heimsækja hann. Við renndum blint í sjóinn af því að við vissum ekki hvort aðild að þessum klúbbi væri lögbrot í sjálfu sér, en okkur grunaði að svo væri. Þess vegna var mikilvægt að koma á óvart svo að þessi klúbbmeðlimur fengi ekki tækifæri til að kanna réttarstöðu sína og neita hugsanlega að ræða við okkur í framhaldinu. Húsið sem hann bjó í var ekki af verri endanum. Stórt einbýlishús á tveimur hæðum með útsýni yfir Árbæinn. Það voru tveir bílar í innkeyrslunni, nýlegur Land Rover-jeppi og lítill svartur sportbíll. Ég var nokkuð viss um hvor væri húsbóndabíllinn. Við tókum okkur stöðu fyrir framan útidyrnar og Guðmundur hringdi dyrabjöllunni. Það liðu nokkrar sekúndur þangað til dyrnar voru opnaðar. Konan sem opnaði var á miðjum aldri, hávaxin og grönn með rautt hár. Mér fannst hún virkilega myndarleg og ég var ekki frá því að ég kannaðist við hana. Ég hafði að minnsta kosti séð hana áður, það var ég viss um. Hún var kannski ekki snoppufríð heldur hafði yfir sér einhvern ósýnilegan þokka. Hún var kona sem var náttúrulega kynæsandi.

„Gott kvöld,“ sagði Guðmundur. „Ég biðst afsökunar á því hvað við ónáðum seint en við erum frá Lögreglunni í Reykjavík og við þurfum að fá að tala við Garðar Finnsson.“

Konan leit á okkur einn af öðrum með undrunarsvip á andlitinu og rannsakandi augum áður en hún staðnæmdist við Guðmund.

„Hvað á það að þýða að ónáða fólk svona seint?“ Undrunarsvipurinn á andliti hennar hafði breyst í reiðisvip. Hún hnyklaði brýnnar og horfði beint í augun á Guðmundi og það fór ekki framhjá honum eða okkur að hún var afar ósátt við þetta ónæði sem við vorum að valda henni.

„Eins og ég sagði, þá erum við frá lögreglunni og þurfum að fá að ræða við Garðar. Er hann maðurinn þinn?“ Guðmundur hvikaði hvergi og það kom mér á óvart hvað hann var ákveðinn. Það var eins og hann hefði fátt annað gert en að heimsækja fólk um miðjar nætur.

„Eruð þið með skilríki?“ spurði hún ákveðin.

Við sýndum henni skilríkin og eftir smá hik bauð hún okkur inn í forstofuna sem var frekar lítil.

„Ég skal athuga hvort hann sé vakandi,“ sagði hún. „Hvað er það sem þið viljið manninum mínum annars, ef ég má spyrja?“

„Það er eitthvað sem við getum ekki rætt við neinn nema hann,“ svaraði ég.

Hún leit snöggt á mig með sama reiðisvipnum og áður en snerist svo á hæl og gekk inn í húsið. Hún lokaði forstofudyrunum á eftir sér og skildi okkur eftir í hnapp innan um skótau og útiföt sem héngu á snaga á einum veggnum.

Hann var búinn að svæfa börnin og kyssa konuna góða nótt. Loksins hafði hann tíma til að skoða nýjasta meistaraverkið. Hann fór inn í lítið herbergi sem hann notaði sem skrifstofu, lokaði að sér og læsti. Hann var fljótur að tengja myndbandstökuvélina við tölvuna og setja heyrnartólin á sig. Nú hæfist sjálf vinnan. Sjálft meistaraverkið yrði að veruleika innan skamms. Hann ýtti á upptökuhnappinn í hugbúnaðinum í tölvunni og myndin byrjaði að rúlla fyrir framan hann á skjánum um leið og hún vistaðist á harða diskinn í tölvunni. Hann hallaði sér afturábak í skrifborðsstólnum og fylgdist með af ákafa. Hún hafði verið svolítið erfið, þessi. Hann þurfti að halda hnífnum fast upp við hálsinn á henni á meðan hann dró hana á eftir sér upp hringstigann á hæðina fyrir ofan. Hún byrjaði síðan að streitast meira á móti þegar hún sá bandið og áttaði sig á því hvað þau hugðust fyrir með það. Hann þurfti að taka hana föstu kverkataki til að fá hana til að skilja hvað myndi gerast ef hún yrði ekki samvinnuþýð. Hún trúði honum og lét undan. Hann reif fötin utan af henni og batt hana síðan á höndum og fótum við rúmið.

Hann var orðinn æstur þar sem hann sat í skrifborðsstólnum og fylgdist með. Þetta var virkilega gott efni úr því að hann varð æstur bara við að horfa á það á tölvuskjánum. Hann sem hafði upplifað þetta allt saman sjálfur sem gerandinn. Hann horfði á sjálfan sig klæða sig úr hverri spjör, setja smokkinn á sig og nauðga konunni, sem lá hjálparlaus í rúminu. Hann reyndi að halda út eins lengi og hann mögulega gat, en að lokum gat hann ekki haldið aftur af sér. Hann greip um hálsinn á henni og herti að í réttu hlutfalli við fullnæginguna sem helltist yfir hann. Þau fengu það á sama tíma. Hann fullnæginguna, hún dauðann.

Garðar hafði greinilega verið sofandi. Hann var úrillur að sjá, klæddur snjáðum bómullarnáttslopp yfir ljósgráar náttbuxur. Það var ljóst að hann verslaði í Rúmfatalagernum. Þunna gráa hárið var farið að þynnast efst á höfðinu en þrátt fyrir það var það úfið.

„Hvað á þetta að þýða?“ spurði hann reiðilega. Konan hans sem var höfðinu hærri en hann stóð fyrir aftan hann í dyragættinni og fylgdist með. „Hvað á það að þýða að vera að ónáða fólk um miðjar nætur?“ bætti hann við.

„Getum við fengið að koma aðeins inn fyrir og ræða við þig?“ spurði ég. „Helst í einrúmi.“

Litlu kringlóttu augun í feitu andlitinu horfðu reiðilega á mig. „Ég held nú síður. Þið skuluð bara koma ykkur í burtu nú þegar. Og þið megið vera vissir um að ég muni segja nokkur vel valin orð við lögreglustjórann á morgun.“

„Ég er hræddur um að þetta geti ekki beðið,“ sagði ég. „Við getum farið og komið aftur með húsleitarheimild seinna í nótt ef þú vilt?“

Garðar var orðinn sótrauður í framan. „Viljið þið þá ekki bara gera það,“ skyrpti hann út úr sér um leið og hann tróð sér á milli okkar og opnaði útidyrnar. „Ef þið eruð ekki með heimild legg ég til að þið verðið ykkur úti um hana.“

„Við sendum kannski fréttatilkynningu í blöðin líka um húsrannsókn hjá kynferðisbrotamanni í Breiðholtinu,“ sagði Guðmundur sem hafði verið þögull til þessa. „Þú fengir þá kannski blaðamenn í heimsókn líka?“

„Þið skulið ekki voga ykkur.“

„Þú veist hvernig Íslendingar eru,“ hélt Guðmundur áfram og glotti við tönn. „Þeir dæma menn um leið og þeir eru ásakaðir um eitthvað og sá dómur hverfur aldrei.“

Kona Garðars hvíslaði einhverju að honum og hann tautaði eitthvað til baka. Þetta gekk svona í nokkrar sekúndur þangað til hann benti okkur á að fylgja sér.

„Ég skal gefa ykkur fimm mínútur, en ekki sekúndu meira,“ sagði hann með þjósti.

Hann bauð okkur sæti við eldhúsborðið en ákvað að standa sjálfur. Hann vissi greinilega ýmislegt um mannleg samskipti þessi maður og þá staðreynd að hann hafði ákveðið forskot með því að standa og horfa niður til okkar.

„Viltu ekki fá þér sæti?“ spurði ég.

„Nei, ég ætla að standa. Þið hafið fimm mínútur,“ hreytti hann út úr sér.

„Kannastu við Live Murder?“ spurði ég.

„Live hvað?“ „Ég hef aldrei heyrt minnst á neitt slíkt, hvað þá að ég þekki það eitthvað sérstaklega. Hvað er það eiginlega? Bíómynd?“

„Það má segja það,“ svaraði ég. „Það er heiti á myndasýningum á netinu sem sýna raunveruleg morð, nauðganir og þess háttar.“

Honum var greinilega misboðið. „Hvernig dettur ykkur í hug að ég sé að horfa á slíkt eða sé viðriðinn slíkan viðbjóð á nokkurn hátt?“

Ég leit beint í augun á honum. „Það er verið að horfa á þetta úr tölvu sem er á þínu heimili. Það er meira að segja klúbbmeðlimur skráður til heimilis hér.“

„Klúbbmeðlimur?“ Garðar nánast froðufelldi. „Hvað ertu að tala um, maður? Við hjónin búum ein á heimilinu og ég get fullvissað ykkur um það að hvorugt okkar tekur þátt í nokkru þessu líku. Þetta er hrein og klár móðgun.“ Hann var aftur orðinn sótrauður í framan. „Vitið þið yfir höfuð hver ég er?“

„Það skiptir ekki nokkru máli hver þú ert,“ sagði ég og reyndi að vera eins rólegur og yfirvegaður og ég gat. „Við erum ekki að ásaka þig um neitt. Við erum aðeins að benda þér á ákveðna staðreynd. Kannski er einhver utanaðkomandi aðili að nota tölvuna þína?“

„Nota tölvuna mína?“

„Það er möguleiki að það hafi einhver aðgang að tölvunni þinni,“ sagði Guðmundur. „Það er hægt að brjótast inn í tölvur og taka þær yfir með ákveðnum forritum.“

„Brjótast inn í tölvuna? Ertu að segja að það sé einhver glæpamaður að nota mína tölvu?“

„Það er hugsanlegt,“ sagði ég. „Þess vegna þyrfti Guðmundur hérna að fá að líta á hana í augnablik. Bara til að sjá hvort einhver annar sé að nota hana.“

Roðinn í andliti Garðars jókst frekar en að minnka. Það var engu líkara en að þessi litli, feiti og hálfsköllótti maður væri við það að springa í loft upp á eldhúsgólfinu hjá sér.

„Út!“ æpti hann. „Þið farið sko ekkert að gramsa í tölvunni minni. Ef þið viljið skoða tölvuna mína skuluð þið koma með heimild til þess og ef þið viljið tala við mig frekar, þá verðið þið að handtaka mig.“ Hann gekk á undan okkur fram í forstofu og opnaði dyrnar.

Við gengum út hver á eftir öðrum eins og lúbarðir hundar. Hurðaskellurinn sem heyrðist á eftir okkur var hávær.

„Hversu áreiðanlegar eru þessar heimildir þínar, Guðmundur?“ spurði ég þegar við ókum á brott frá húsinu.

„Þær eru nánast pottþéttar. Interpol er að skoða þessi mál eitthvað og þeir sendu mér IP-tölu sem þeir höfðu komist yfir. IP-talan var síðan rakin til þessa heimilis.“

„Er alveg pottþétt að hún komi frá heimili Garðars?“

„Já, hún er skráð á hans netaðgang. IP-tölur eru eins og heimilisföng.“

„Er þetta þá nokkuð mál?“ spurði Georg sem sat aftur í. Hann nánast fyllti út í aftursætið á bimmanum. „Getum við ekki fengið IP-tölurnar hjá öllum sem eru að tengjast þessu þarna úti?“

„Það getur verið svolítið erfitt,“ svaraði Guðmundur. IP-tölurnar breytast reglulega og þessir aðilar skipta um þær oftar en þeir skipta um nærbuxur.“

„Hvað sagði Interpol?“ spurði ég. „Eru þeir að rannsaka þetta eitthvað?“

„Mér skildist að þeir séu skammt á veg komnir, en það stendur til að setja meiri mannskap í þetta,“ svaraði Guðmundur. „Barnamálin njóta forgangs hjá þeim en mér skilst að það sé vilji til að reyna að kæfa þetta í fæðingu.“

„Ertu að segja að þetta sé nýtilkomið?“ spurði ég. „Þessir raunveruleika morðþættir, innan gæsalappa. Er þetta nýbyrjað?“

„Meira en það,“ svaraði Guðmundur. „Þetta er að verða að hálfgerðu æði á netinu. Fyrst komu upptökur af slagsmálum, síðan þetta.“

„Þetta er sem sagt eins og eiturlyf fyrir suma,“ sagði Georg. „Þú þarft alltaf að fá meira. Komast í meiri vímu.“

„Það má kannski orða það þannig,“ svaraði Guðmundur. „Þetta er sjúkur heimur sem við búum í. Sjúkur heimur.“

Hann var himinlifandi. Bæði með myndbandið í heild sinni og útkomuna þegar hann var búinn að klippa það. Sannkallað meistaraverk. Það besta sem hann hafði gert hingað til. Hann var tilbúinn að senda það á vefinn. Koma því í sýningu. Verst að hann gat ekki fengið einhver verðlaun. Einhverja viðurkenningu sem listamaður. Hann vildi rita nafn sitt á spjöld sögunnar. Nafn sem allir myndu eftir. Nafn sem yrði nefnt í samblandi aðdáunar og ótta. Hann vildi vera Jack the Ripper sinnar samtíðar. Ódauðleg vera sem allir vildu vita hver væri í raun og allir hötuðu, elskuðu og óttuðust. Hann var búinn að velja sér listamannsnafn. Hann var búinn að hugsa lengi um hvaða nafn væri við hæfi. Hvaða nafn hentaði honum, gerði honum góð skil sem listamanni og snillingi. Hann valdi nafnið Einstein.

Þegar ég var búinn að skila Georg og Guðmundi af mér fór ég beina leið heim. Mamma var sofnuð og það var ró og friður yfir húsinu. Ég sótti mér bjór í ísskápinn og hélt áfram þar sem frá var horfið með heyrnartólin á höfðinu og Louis Armstrong í geislaspilaranum. Ég var í skapi fyrir Louis þessa nótt. Naut þess að hlusta á seiðandi röddina og mjúka trompet tónana í bland um leið og ég fékk mér sopa af ísköldum bjór. Það eina sem vantaði var líkkistunaglinn. Þetta var ein þeirra stunda sem mig langaði mest til þess að hlaupa út í sjoppu, kaupa mér pakka og reykja hann í einum rykk. Sem betur fer þá var engin sjoppa í hlaupafæri og ef svo hefði verið þá hefði hún líklega verið lokuð. Ég varð þess vegna að sætta mig við bjórinn og Louis þessa nótt.

18. kafli

Dagurinn heilsaði mér með austangolu og sól. Það var kuldahrollur í mér þegar ég ók af stað í vinnuna og ég bölvaði veðráttunni á Íslandi í trilljónasta skipti. Sólin var góð en norðanáttin var vond og mér var kalt enda illa sofinn eftir viðburðaríka nótt. Nóttin hafði verið ein af þeim sem ég vildi helst gleyma sem fyrst. Full af hryllilegum sýnum og drungalegum hugsunum. Ég efaðist enn og aftur um það hvort ég væri á réttri hillu í lífinu. Ég var undir það búinn í mínu starfi að horfa upp á afleiðingar ofbeldis og slysa en það dugði ekki til. Ekkert hefði getað búið mig undir þá hluti sem ég hafði þurft að horfast í augu við undanfarna daga. Hvorki andlega né líkamlega. Mamma hafði alltaf lagt mikla áherslu á það við mig að sýna tilfinningar í öllu sem ég fékkst við. Ekki byrgja hlutina inni í mér eða grafa þá langt niður í undirmeðvitundina, heldur halda þeim uppi á yfirborðinu og sýna þá sem voru jákvæðir en losa mig við þá neikvæðu. Ég valdi þá leið að grafa hlutina og ég hafði grafið djúpt og langt og það hafði virkað ágætlega fyrir mig þangað til núna. Holan var full og mér fannst ég ekki geta komið meiru niður í hana. Í gegnum hugann flugu myndir af öllu því fólki sem hafði orðið illskunni að bráð síðustu daga. Þær flögruðu fyrir framan mig eins og litlir fuglar að leita að innkomuleið í búrið sitt. Ég hægði ferðina og lagði bimmanum úti í vegkanti. Ég gróf andlitið í höndum mér og fann hvernig mér vöknaði um augu. Tárin komu án viðvörunar og kökkurinn í hálsinum var nánast orðinn óbærilegur. Mér hafði mistekist. Ég var búinn að vera eins og smákrakki í höndunum á þeim illmennum sem höfðu herjað á okkur. Eins og heimskur smákrakki sem beið bara eftir því að kennarinn ynni heimavinnuna fyrir hann. Ég hafði meira að segja næstum misst Sigrúnu fyrir eigin heimsku og það áður en mér hafði gefist tækifæri til að segja henni hvaða tilfinningar ég bar til hennar. Ef ég ætlaði mér að komast í gegnum þetta varð ég að taka mig á. Ég þurfti að koma auga á það sem mér hafði yfirsést. Enginn var svo fullkominn að hann kæmist upp með fjöldamorð í litlu samfélagi eins og okkar. Það gat ekki verið. Einhversstaðar var eitthvað sem ég sá ekki. Einhver slóð sem hægt væri að fylgja.

Ég þurrkaði mér um augun og ók aftur af stað. Það var kominn tími til að velta við steinum og sjá hvað væri undir þeim. Ég tók tilfinningarnar og tróð þeim ofan í holuna sem ég var búinn að grafa og mokaði yfir. Þær yrðu að bíða betri tíma. Núna varð ég að einbeita mér að því að ná árangri með öllum tiltækum ráðum.

Guðmundur var búinn að fara yfir upplýsingaskrána sem skráði upplýsingar um netnotkun tölvunnar, aftur og aftur. Miðað við þær upplýsingar sem hún veitti var alveg á hreinu að tölva á heimili Garðars í Grafarvoginum hafði verið notuð til að tengjast netþjóni í Belgíu sem Live Murder-klúbburinn hafði notað til að miðla myndum. Þessi netþjónn var núna í vörslu Interpol en þaðan var ekki frekari upplýsingar að hafa í bili. Þeir voru að fara yfir allar upplýsingaskrár á netþjóninum til að reyna að rekja tengingarnar til baka og áfram til þeirra sem stóðu fyrir þessum sýningum. Þeirra sem báru ábyrgð á þessum félagsskap. Guðmundur vissi sem var að svona klúbbar voru einfaldlega klúbbmeðlimirnir sjálfir. Þannig að ef þeir væru stöðvaðir þá myndi starfsemi klúbbsins lamast, í smá tíma að minnsta kosti. Það voru þeir sem sáu um daglegan rekstur á klúbbnum sem Interpol vildi hafa hendur í hári á. Þeir sáu um að innheimta gjöldin af meðlimum og líklega greiða fyrir þær myndir sem voru sýndar á vegum klúbbsins. Ef netþjónninn hefði yfir að ráða upplýsingum um greiðslur þá væru menn í góðum málum, en ef ekki þá væri mikil vinna framundan og óvíst hvort hún myndi bera árangur? Guðmundur var búinn að fá tvo aðra starfsmenn tæknideildarinnar til liðs við sig. Þeir hétu Garðar og Karl og voru bestu mennirnir sem Guðmundur gat fengið til að hjálpa sér. Garðar var vel að sér um stýrikerfi netþjóna og Karl hafði mikla rannsóknarreynslu af tölvubrotamálum. Þeir voru búnir að skrekkræða fram og til baka um það hvað væri næsta skrefið og niðurstaðan var sú að þeir ætluðu sér að reyna að brjótast inn í tölvu Garðars. Það yrði einfalt verk fyrir þá en sá böggull fylgdi skammrifi að það mátti ekki fréttast undir neinum kringumstæðum. Það sem þeir voru að gera var ólöglegt en þar sem Guðmundur reiknaði fastlega með því að Garðar myndi líklega farga tölvunni fyrir kattarnef, var þetta eina raunhæfa leiðin að þeirra mati. Og þeir þurftu að láta hendur standa fram úr ermum. Hver mínúta sem leið án þess að þeir kæmust inn í tölvuna jók líkurnar á því að Garðar gripi til sinna ráða. Nema hann væri saklaus og Guðmundur var nokkuð viss um að svo væri ekki.

Ég var varla búinn að fá mér sæti við skrifborðið sem ég hafði til umráða í rannsóknarherberginu þegar Baldur og Lárus gengu inn. Með þeim í för var jakkafataklæddur maður, þunnhærður með hornrétt gleraugu á nefinu og skjalatösku í annarri hendi. Hann var meðalmaður á hæð og með ístru sem hlaut að byrgja honum sýn þegar hann þyrfti að létta á sér. Pissar sitjandi, hugsaði ég með mér um leið og ég stóð upp til að heilsa honum.

„Axel, þetta er Brynjar Guðmundsson frá dómsmálaráðuneytinu,“ sagði Lárus.

Handtak Brynjars var lint og höndin þvöl. Mér líkaði ekki máttlaus handabönd. Það var eitthvað við þau sem fékk mig til að vera á varðbergi.

„Sæll og blessaður,“ sagði ég.

„Ertu nokkuð til í að koma aðeins og segja nokkur orð við okkur.“ Lárus benti með höfuðhreyfingu í áttina að dyrunum á herberginu og ég skildi strax að þetta var ekki bón, heldur skipun.

Ég elti þá út úr herberginu og inn í lítið fundarherbergi innar á ganginum, þar sem við fengum okkur sæti gegnt hvor öðrum við lítið fundarborð. Ég og Baldur sátum gegnt Lárusi og Brynjari þannig að mér leið ekki alveg eins og það væri verið að taka mig á teppið þó að mig grunaði að sá væri tilgangurinn með þessum óboðaða fundi.

„Við höfum miklar áhyggjur, Axel,“ sagði Brynjar. Hann tók skrifblokk og kúlupenna upp úr skjalatöskunni sinni og lagði á borðið fyrir framan sig.

„Nú?“ Svaraði ég og reyndi að sýnast undrandi.

„Já, við erum ekki alls kostar ánægðir með gang mála hjá ykkur.“

„Þú ert væntanlega að tala um morðrannsóknina sem nú stendur yfir?“

Brynjar brosti eins og ég hefði sagt brandara. „Þú ert ansi glöggur,“ sagði hann í hæðnistón.

„Ég ætla að vona það,“ svaraði ég. „Við myndum ekki vilja hafa heimskingja í rannsóknarlögreglunni?“

Það örlaði á smá brosvipru á andliti Baldurs, en Lárus starði á mig með morðingjasvip.

„Og fyndinn líka,“ sagði Brynjar. Hann leit upp úr skrifblokkinni sinni og starði beint í augun á mér. Hann var með lítil stingandi augu og ljótan munnsvip. Ennið sem var hátt og hárlaust var nánast þakið af perlandi svitadropum. Dæmigerður kerfiskall, hugsaði ég með mér. Svona eins og maður býst við að hitta hjá tollstjóranum. „Að allri aulafyndni slepptri, Axel, þá er ég hingað kominn til þess að reyna að blása smá lífi í ykkur.“

Þú mættir þá byrja á sjálfum þér, hugsaði ég með mér.

„Við skiljum þá aðstöðu sem þið eruð í, en þrátt fyrir það erum við ekki ánægðir með framgang mála og af því að þú ert einn reyndasti rannsóknarlögreglumaðurinn sem vinnur að þessari rannsókn vildi ég fá að heyra þína skoðun á gangi rannsóknarinnar.“ Brynjar velti kúlupennanum á milli vísifingurs og löngutangar án þess að hafa augun af mér. Hann vill raunverulega fá að heyra mína skoðun! Getur það verið? Hugsaði ég með mér.

„Hver er aðal ástæðan fyrir því að ykkur gengur svona illa að hafa hendur í hári þessa manns?“ hélt Brynjar áfram. „Eruð þið of fámenn? Fáið þið ekki frið? Hvað er að?“

Ég leit á Baldur og Lárus til skiptis í von um að þeir leggðu eitthvað til málanna. Þeir gerðu nákvæmlega það sama. Litu á mig og Brynjar til skiptis án þess að segja orð.

„Sko, í fyrsta lagi, Brynjar, þá stjórna ég ekki þessari rannsókn og er því kannski ekki rétti maðurinn til þess að svara þér. Í öðru lagi, þá erum við ekki búin undir svona rannsókn. Og í þriðja lagi, þá eigum við í höggi við tvo morðingja en ekki einn og þeir eru klókari og snjallari en andskotinn.“

„Hvað áttu við með því að þið séuð ekki undirbúin?“

„Við höfum ekki reynslu af því að fást við svona umfangsmikið mál,“ sagði ég. Mér var farið að renna í skap. Hvað vildi þessi pappírslúði fá frá okkur eiginlega? „Við höfum verið að fást við tvo raðmorðingja og við erum búin að ná öðrum þeirra. Svona nokkuð hefur aldrei gerst hér áður og það er engin bók og ekkert námskeið sem býr mann undir svona lagað.“

Brynjar sagði ekkert. Hann leit niður á skrifblokkina sína og krassaði eitthvað í hana með kúlupennanum. Hann leit síðan snögglega upp og beint í augun á mér.

„Þú ert í raun að segja mér að þið séuð ekki starfi ykkar vaxin?“

„Nei, ég sagði að við byggjum ekki yfir nægilegri reynslu. Það tekur okkur tíma að átta okkur á því hvað við erum að fást við.“

„Hvað þýðir það á mannamáli? Ertu að segja að það muni taka ykkur marga mánuði að ná þessum morðingjum?“

„Nei, ekki endilega. Ég er að segja að við höfum ekki unnið að svona rannsókn áður og það tefur alla vinnu. Við erum samt að vinna tvöfaldar vaktir.“

Brynjar horfði á mig stutta stund án þess að segja orð. „Ég vil fá nákvæma skýrslu um framgang rannsóknarinnar á borðið hjá mér í fyrramálið.“

„Viltu fá hana frá mér?“ spurði ég.

„Já, það væri ágætt,“ svaraði Brynjar. „Kannski á skrifborðið mitt í fyrramálið?“

„Á skrifborðið þitt?“ spurði ég undrandi.

„Já. Er það eitthvert vandamál?“

„Nei, það er ekkert vandamál,“ svaraði Lárus fyrir mig. „Axel kemur til þín í fyrramálið með ýtarlega skýrslu um málið.“

„Er það?“ spurði ég og leit á Baldur í von um hjálp, en sá strax að þar var enga hjálp að fá.

„Já, Axel!“ sagði Lárus ákveðinn.

„Ég þarf víst ekki að minna ykkur á að þingmaður var myrtur í gær. Mikils metinn þingmaður og það setur ugg að okkur að enginn virðist vera óhultur,“ sagði Brynjar um leið og hann pakkaði skrifblokkinni og pennanum ofan í töskuna aftur. „Það getur enginn þingmaður eða ráðherra hugsað sér að vera með lögregluvörð fyrir utan heimili sitt og það er mitt verk að fullvissa menn um að þess sé ekki þörf. Á móti er það ykkar verk að fullvissa mig um að þess sé engin þörf.“

„Ég get fullvissað þig um að við erum að gera allt sem í okkar valdi stendur og ríflega það,“ sagði Lárus auðmjúkum rómi. „Við munum ná þessum morðingjum fljótlega.

„Ég vona það ykkar vegna. Sjáðu bara um að skýrslan verði komin á borðið mitt í fyrramálið. Við sjáum síðan hvað setur.“ Brynjar kinkaði kolli til okkar og gekk út úr fundarherberginu.

Ég komst ekki út af stöðinni fyrr en rúmum klukkutíma eftir að Brynjar fór. Þessum klukkutíma hafði ég þurft að eyða í að taka við skömmum frá Lárusi. Hann fór mikinn eins og við var að búast af manni sem hafði nýlega verið kjöldreginn sjálfur. Slíkir hlutir ganga alltaf niður. Niður í neðsta þrep þar sem menn þurftu aðeins að kyngja þeim, nema þeir sem voru svo ólánssamir að taka þá með sér heim og skila þeim af sér þar. Ég hringdi í Georg í sama mund og ég settist inn í bimmann. Ég ætlaði að skreppa í heimsókn á ákveðinn stað og það var nauðsynlegt fyrir mig að hafa Georg með mér.

Georg var á vakt og gat því ekki hitt mig fyrr en síðar um daginn. Við mæltum okkur mót á bílastæðinu fyrir utan lögreglustöðina um kaffileitið, en Georg gat fengið sig lausan þá. Ég ákvað að nota tímann til að heimsækja Sigrúnu á spítalann. Ótrúlegt en satt, þá hafði ég nánast gleymt henni í öllum látunum. Ég gat gleymt nánast öllu öðru en því sem ég var að gera í það og það skiptið, þegar ég var undir miklu álagi. Þannig hafði ég nánast gleymt minni fyrrverandi og um leið ástinni. Það var ekki gott og ég einsetti mér að venja mig af þessu sem allra fyrst.

Sigrún var að búa sig undir að fara heim þegar ég kom á sjúkrahúsið. Henni var farið að líða betur og þá var henni að sjálfsögðu sparkað út af spítalanum. Það voru forréttindi að fá að liggja inni á sjúkrahúsi og engu máli skipti hverjar aðstæður fólks voru. „Sjúkrahús eru ekki hótel,“ hafði ég einhvertímann heyrt einhvern af okkar æviráðnu stjórnmálamönnum segja. Það var rétt hjá honum. Bara út með alla aumingjana sem allra fyrst! Setjum þá bara á guð og gaddinn.

Ég ræddi málin lauslega við Sigrúnu og fylgdi henni síðan út í bíl. Hún vildi ekki leyfa mér að keyra sig heim, en lofaði mér því að hún skyldi hringja í mig fljótlega. Mér fannst hún fjarlæg og hálf kuldaleg. Það var greinilegt að hún bar engar tilfinningar til mín og ég láði henni það ekki. Þó að ég væri myndarlegur maður, þá var ég hálfgerður lúser í kvenna- og tilfinningamálum. Ég hafði ekki og myndi líklega aldrei geta borið ábyrgð á annarri manneskju að neinu leyti, hvað þá ástarsambandi. Ég var dæmdur til að verja ellinni einn, en það var þó bót í máli að núna hafði ég mömmu. Ég beið eftir því að Sigrún æki af stað áður en ég ók út af bílastæðinu við Landspítalann í Fossvogi.

Guðmundur tölvunörd og aðstoðarmenn hans voru komnir á kaf í tölvuna hans Garðars. Þeir unnu kerfisbundið að því að sækja þær upplýsingar úr tölvunni sem þeir töldu að gætu skipt máli. Það var enginn tími til að skoða neitt ofan í kjölinn því að sífelld hætta var á því að einhver slökkti á vélinni eða sliti nettenginguna. Miðað við það sem Guðmundur hafði þegar séð, þá var ljóst að Garðar eða einhver á hans heimili voru djúpt sokknir í þennan vafasama félagsskap sem stundaði það að horfa á Live Murder myndir í tölvunni sinni. Núna þurftu þeir aðeins að ljúka afrituninni og fara síðan yfir innihaldið. Þá kæmi væntanlega í ljós hvort þeirra hjóna væri meðlimur í Live Murder Club.

Það var sportbíll í innkeyrslunni við húsið hans Garðars. Ég lagði bimmanum við hliðina á honum, steig út og leit í kringum mig. Þetta var rólegt hverfi. Ekki mikið líf að sjá fyrir utan eina kisu sem spásseraði í mestu makindum eftir gangstéttinni í áttina til mín. Ég virti húsið fyrir mér. Það var risastórt, örugglega meira en fjögurhundruð fermetrar, byggt á tveimur hæðum með hálf niðurgröfnum kjallara og bílskúr. Ansi stórt hús fyrir tvær manneskjur, hugsaði ég með mér. Ég var aðeins búinn að kynna mér heimilishagi og vissi að Garðar var hæstaréttarlögmaður og kona hans fréttamaður hjá sjónvarpinu. Þess vegna hafði ég kannast við hana þegar við heimsóttum þau kvöldið áður. Ég hafði oft séð hana í sjónvarpinu en aldrei líkað almennilega við hana. Það var eitthvað í fasi hennar sem orkaði illa á mig. Ég fékk oft slíkar tilfinningar fyrir fólki og stundum hafði ég rétt fyrir mér en stundum ekki. Ég gekk framhjá svarta sportbílnum og upp tröppurnar að útidyrunum á húsinu. Ég var ekki alveg viss um hvað ég var að gera og hvað ég ætti að segja en mér var eiginlega alveg sama. Þetta hús var eina tengingin sem við höfðum við morðin. Eina hugsanlega slóðin sem við gátum fylgt hvort sem hún myndi leiða okkur í rétta átt eða ekki. Við höfðum samt ekki nógu mikið í höndunum enn til að fá húsleitarheimild.

Ég hringdi dyrabjöllunni og beið. Ekkert gerðist, svo ég hringdi aftur. Sama sagan. Eftir þrjár mínútur gafst ég upp og gekk niður tröppurnar og til hægri út í garðinn. Það var engin girðing sem markaði garðinn í kringum þetta stóra hús, heldur einungis nokkrar runnaplöntur. Ég gekk rólega hringinn í kringum húsið og litaðist um í leiðinni. Allt var snyrtilegt, blómabeðin voru litskrúðug og laus við arfa og grasið vel hirt. Meira að segja stéttin var hrein og fín. Garðyrkjumaður, hugsaði ég með mér. Þessi garður var einungis upp á punt og örugglega aldrei notaður. Það var hvergi nein garðhúsgögn að sjá og ekki einu sinni gamall grillræfill var sjáanlegur á lóðinni. Ég gekk rólega að bimmanum og settist inn. Það var ekkert að sjá hérna og enginn heima til að tala við. Ég stakk lyklinum í svissinn og ætlaði að fara að snúa honum þegar ég tók eftir henni. Hún sat í miðju aftursætinu og hún var frekar reiðileg á svipinn.

„Hvað á það að þýða að vera að njósna svona um okkur?“ spurði hún frekjulega. „Þetta er ekkert annað en einelti.“

Ég gat bara komið upp einu „Úff,“ sem svari. Hjartað hamaðist í brjósti mér eins og taktmælir á yfirhraða og ég rétt náði andanum. Ég var ekki viðbrigðinn maður en þessu hafði ég ekki búist við. Ekki um hábjartan dag og ekki frá henni. Þó að ég hefði ekkert á móti því að fá fallegt kvenfólk upp í bílinn til mín vildi ég ekki að það gerðist á þennan hátt.

„Hvað er það eiginlega sem þið viljið okkur?“ Hún talaði hátt, æpti næstum á mig og var mjög æst að sjá.

„Ég spyr á móti hvað það eigi að þýða að brjótast svona inn í bílinn minn?“ Ég hleypti brúnum og reyndi að vera eins ákveðinn og ég gat án þess þó að sýnast reiður.

„Hann var opinn.“

„Og var einhversstaðar skilti sem á stóð „gjörið svo vel að setjast inn“?“

„Æ, góði vertu ekki með þetta kjaftæði. Þú varst að læðupokast í kringum húsið mitt svo að ég ákvað að læðast inn í bílinn þinn.“ Það var kominn hæðnistónn í rödd hennar.

„Veistu að ég get tekið þig með mér niður á stöð og kært þig?“

„Keyrðu þá af stað.“

Ég leit út um framgluggann á bílnum og andvarpaði í hálfgerðri uppgjöf.

„Ég kom til þess að fá að segja eitt orð við þig, en þú svaraðir ekki bjöllunni. Þess vegna ákvað ég að athuga hvort þú værir nokkuð út í garði. Ég sá bílinn þinn í innkeyrslunni og taldi þess vegna að þú værir heima.“

„Kjaftæði. Þú komst bara til þess að njósna um okkur.“

„Nei.“

„Ég er búinn að hringja í manninn minn og hann er ekki ánægður.“ Nú vottaði fyrir glotti undir rauðmáluðum vörunum. „Hann ætlar að leggja fram kæru á hendur ykkur þannig að ég færi varlega í þínum sporum.“

„Býrð þú yfir einhverri þekkingu á kvikmyndagerð?“ spurði ég. Ég var sallarólegur og ákveðinn í því að halda stillingu minni.

„Hvað meinarðu?“ Það kom smá fát á hana við spurninguna.

„Það sem ég sagði. Kanntu að búa til myndir?“

„Nei.“

„Ertu alveg viss? Ég get komist að því eftir öðrum leiðum.“

„Svarið er ennþá nei.“ Hún opnaði afturdyrnar og setti annan fótinn út. „Ekki koma hingað oftar,“ hvæsti hún á mig.

„Ég kem eins oft og ég þarf.“

Hún brosti kuldalega og steig út úr bílnum. „Farðu varlega. Farðu varlega,“ sagði hún ísmeygilega og í það lágum tón að ég rétt greindi það sem hún sagði.

„Er þetta hótun?“

„Taktu því eins og þú vilt.“ Hún skellti hurðinni á bílnum fast á eftir sér og gekk af stað upp tröppurnar og inn í húsið. Það var greinilegt að sumum var ekki sama um það hvað við vorum að gera. Það fannst mér góðs viti.

„Hann er með ansi mikið af myndefni í vélinni hjá sér,“ sagði Guðmundur. „Við vitum samt ekki ennþá hvort eitthvað af því er það sem við leitum að.“

Ég sat í bimmanum fyrir utan einbýlishúsið í Breiðholti. Guðmundur hafði hringt í gemsann minn með fréttir af „innbrotinu“ í tölvu Garðars.

„Það er ekki víst að við getum afritað allt myndefnið því að tengingin er svo hæg. Það fer eiginlega eftir því hvað vélin verður lengi tengd netinu.“

„En þið náið einhverju?“

„Við náum að minnsta kosti öllum skýrslum og minni skjölum. Það kemur síðan í ljós hvernig okkur tekst til við myndefnið.“

„Þú lætur mig vita.“

„Já, um leið og ég hef eitthvað að segja þér.“

Ég kvaddi Guðmund, startaði bimmanum í gang og ók af stað. Næst á dagskrá var að sækja Georg og halda svo í næstu heimsókn. Ég taldi að það væri betra að hafa hann með á þann stað. Það kallaðist nú einfaldlega að vera hræddur og ég var pínulítið hræddur.

19. kafli

Snillingurinn var búinn að fá móttökustaðfestingu á nýjustu myndinni sinni. Hún var á leið í sýningu og að henni lokinni myndi hann fá að vita hvað hann fengi háa upphæð fyrir.

Hann fékk ákveðið grunngjald fyrir hverja mynd sem hann framleiddi og skilaði af sér. Sú upphæð var ekki há. Síðan fékk hann greitt í hvert skipti sem einhver horfði á myndina, eins konar höfundarlaun. Góð og vinsæl mynd gat þannig malað gull. Ef einhver vildi eiga myndina þurfti sá hinn sami að greiða fasta upphæð sem var ákveðin eftir vinsældum myndarinnar. Þess vegna skipti miklu máli að myndin yrði vinsæl og á þessum markaði voru það myndirnar sem hneyksluðu sem mest og sýndu eitthvað nýtt sem voru vinsælastar. Hann var að framleiða þáttaröð. Hún hét Snow White og það sem þegar hafði verið sýnt naut gríðarlegra vinsælda. Hann var hvergi nærri hættur, en hann vissi að hann yrði að gæta sín á því að staðna ekki. Hann var á hraðri ferð upp á stjörnuhimininn og það var fátt sem gat stöðvað hann. Hann hálf vorkenndi næsta fórnarlambi. Næstu meðstjörnu í myndinni hans. Hún ætti eftir að öðlast frægð og frama í augnablik. Frægðin er fallvölt, það er öruggt, hugsaði hann með sér og brosti. Engin mistök.

Georg var óeinkennisklæddur eins og ég og það var gott. Ég vildi ekki vara menn við komu okkar og þess vegna þurftum við að láta lítið á okkur bera og reyna að vera eins og venjulegir menn. Það var síðan spurning hvort það myndi takast. Georg var í leðurjakkanum sínum og svörtum bómullarbuxum en ég í mínum elskulega ullarfrakka og svörtum gallabuxum. Ullarfrakkinn var kannski ekki heppilegasti klæðnaðurinn á svona stundu, enda þungur og heitur og ólíklegt að venjulegur maður mundi klæðast slíkum fatnaði á miðju sumri. En ég var ekki venjulegur maður. Ég var kulsækinn með afbrigðum og síðan elskaði ég frakkann minn. Hann var í raun orðinn partur af mér og ég hafði tekið ástfóstri við hann eins og barn tekur ástfóstri við ákveðna sæng eða teppadruslu.

Við ókum niður Laugaveg og beygðum upp Klapparstíg, sem leið liggur að gatnamótunum við Grettisgötu. Húsið sem við ætluðum í var þriðja í röðinni á Grettisgötu frá gatnamótunum. Ég var þegar búinn að leggja línurnar og Georg vissi nákvæmlega til hvers ég ætlaðist af honum. Ég lagði bimmanum í bílastæði rétt við gatnamótin, þaðan sem við gengum að húsinu. Húsið ef hús skyldi kalla, hafði einhvertímann verið fallegt og reisulegt. Það var tveggja hæða með risi, smíðað úr timbri og klætt bárujárni sem var svo ryðgað að erfitt var að finna málaðan blett á því. Fyrir gluggunum héngu hvítar tuskugardínur sem höfðu greinilega ekki komist í samband við vatn og sápu í mörg ár, ef nokkurn tímann. Ég var í raun undrandi á því að svona hús skyldi fá að standa í dag. Kannski var það friðað, hugsaði ég með mér. Við gengum upp stuttar, fúnar viðartröppur, upp að útidyrunum, sem voru í verra ástandi en tröppurnar. Hurðin var grá af fúa með uppflosnuðum málningarflögum á við og dreif. Ég ákvað að leggja í það að banka á litla gluggann í miðju hurðarinnar og vonaði að hann léti ekki undan. Ég bankaði tvisvar en fékk ekkert svar. Það var ekki fyrr en ég bankaði fjórða sinni að það örlaði á lífi innandyra. Maðurinn sem kom til dyra var á milli þrítugs og fertugs, meðalmaður á hæð, horaður og órakaður. Hann angaði af einhverskonar samblandi svita og skítafýlu sem hugsanlega átti upptök sín í hlýrabolnum sem hann klæddist og hafði einhvertímann verið hvítur.

„Er Larissa við?“ spurði ég um leið og ég setti annan fótinn í dyragættina. Ég vildi ekki gefa honum færi á að skella á mig.

„Hún ekki heima,“ svaraði hann á bjagaðri íslensku.

„Ertu viss?“

Hann gretti sig og sýndi mér smávegis sýnishorn af gulum framtönnum. „Hún ekki heima.“ Hann var ákveðnari í svörum í þetta skipti.

„Við erum frá lögreglunni,“ sagði ég og flaggaði skírteininu framan í hann eitt stundarkorn. „Megum við koma inn fyrir?“

„Nei, ekki inn. Ég einn heima.“

Litháinn gretti sig aftur og ég velti því örsnöggt fyrir mér hvernig hann gat verið með þriggja daga skegghýjung eins skítugur og hann var til fara og útlits. Gat það verið að hann rakaði sig en færi ekki í bað?

„Það tekur enga stund,“ sagði ég og gaf Georg merki með lítilli höfuðhneigingu. Litháinn hrökklaðist undan þegar Georg ýtti við dyrunum og við gengum inn í húsið. Það kom mér á óvart að húsið var ekki eins og svínastía innandyra. Lyktin sem tók á móti okkur var ekkert sérlega vond, en heldur ekkert góð. Svona sambland af blómailmi og fúkkalykt. Georg gekk á undan mér inn þröngan gang og Litháinn fylgdi í humátt á eftir.

„Þið ekki mega þetta. Ég klaga ykkur,“ æpti hann á eftir okkur.

Við létum sem við heyrðum ekki í honum. Ég smokraði mér framhjá Georg og gekk á undan í gegnum dyraop við endann á ganginum og inn í stofuna. Larissa sat upprétt í sófa sem stóð upp við einn vegginn í stofunni. Hún hafði greinilega verið að horfa á eitthvað í sjónvarpinu en hætt því þegar hún heyrði í okkur. Sjónvarpstækið stóð upp við vegginn gegnt sófanum. Hún hélt á sjónvarpsfjarstýringunni í annarri hendi en hálfreyktri sígarettu í hinni. Larissa var stór kona. Hún var vel yfir hundrað og áttatíu sentímetrar á hæð, feitlagin með sítt svart hár og klessumálað hrukkótt andlit. Ég þekkti hana ekki neitt en hafði lesið mér sitthvað til um hana í skýrslum lögreglunnar. Hún var talin einn höfuðpaurinn í skipulagðri glæpastarfsemi litháskra innflytjenda á Íslandi og hún var talin standa ásamt félögum sínum á bakvið eiturlyfjainnflutning og -sölu, skipulegt vændi, fjárkúgunarstarfsemi og fleira. Hún var undir eftirliti, en enn sem komið var höfðum við ekkert á hana nema orðróm og ásakanir.

Ég gaf Georg merki með snöggri höfuðhneigingu og hann hvarf aftur fram á ganginn. Skítugi Litháinn vissi ekki hvort hann átti að elta hann eða vera kyrr í stofunni. Hann tók loks ákvörðun um að elta Georg.

Konan var sest upp í sófanum og hrukkótta klessumálaða andlitið var reiðilegt að sjá.

„Hvað í andskotanum á þetta að þýða,“ hreytti hún út úr sér á bjagaðri íslensku. „Hvað eruð þið að gera hérna og hverjir í andskotanum eruð þið?“

„Við erum frá lögreglunni,“ sagði ég og rak skírteinið örsnöggt út í loftið í áttina að henni. „Við þurfum aðeins að fá að litast um hjá þér og svör við nokkrum spurningum í leiðinni.“

„Þið hafið ekkert leyfi til að ryðjast hér inn,“ æpti hún. Hún reis úr sófanum og var verulega æst. Ég velti því stundarkorn fyrir mér hvort ég gæti ráðið við hana ef hún réðist á mig?

„Við höfum fullt leyfi til þess,“ svaraði ég ákveðinn. „Viltu ekki bara fá þér sæti og róa þig aðeins? Þá verður þetta miklu einfaldara.“

„Fuck you.“ Hún æpti á mig og bandaði með höndunum út í loftið. „Komdu þér út.“

Ég lét sem ég heyrði ekki í henni og gekk lengra inn í stofuna og leit í kringum mig í leiðinni. Það var ekki mikið að sjá í þessari litlu stofu. Örfáar styttur og blómavasar prýddu snjáða hillusamstæðuna sem einhverntíma hafði verið svört en var núna næstum eins og KR-búningur með hvítar skorur hér og þar í viðnum.

„Ef þú verður ekki róleg og samvinnuþýð förum við með þig niður á stöð,“ sagði ég og reyndi að halda ró minni þó að ég væri ákveðinn og fastur fyrir. „Við getum haldið þér þar í tólf tíma hið minnsta. Þú hefur kannski áhuga á því?“

„Hvað í fucking shit viljið þið mér?“ æpti hún.

„Sestu niður,“ sagði ég ákveðinn.

„Fuck you,“ sagði hún um leið og hún hlammaði sér niður í sófann. „Þú ert aumingi.“

„Live Murder,“ sagði ég. „Hefurðu heyrt minnst á það?“ Ég gekk fram og aftur um gólfið í stofunni fyrir framan sófaborðið.

„Nei.“

„Alveg viss?“

„Fuck you.“

„Byrjum aftur,“ sagði ég. „Live Murder. Hefur þú heyrt um það?“

„Ég var búin að segja nei.“ Hún gretti sig framan í mig og kveikti sér í annarri sígarettu.

„Það er verið að myrða fólk og taka það upp á myndband og ég held að þú og þitt hyski séuð viðriðin það. Hvað fáið þið fyrir hverja mynd?“

„Heyrðu stupid,“ sagði hún hæðnislega. „Ég sagði að ég hef ekki hugmynd um þetta sem þú ert að fucking tala um.“

Ég gekk upp að sófaborðinu, beygði mig niður og barði með krepptum hnefa í það svo að brakaði í. „Ekki reyna að ljúga að mér,“ æpti ég á hana fullum hálsi. Askan í hálffullum öskubakkanum fauk úr honum og niður á borð. Larissu virtist hvergi brugðið. Hún gretti sig enn meira ef eitthvað var.

„Ég er ekki að ljúga. Hef aldrei heyrt minnst á þetta.“

Ég gekk fram á mitt gólf og hugsaði mig um stundarkorn. Gat verið að hún vissi ekkert?

„Þetta er samt ansi góð hugmynd,“ sagði hún á bakvið mig og ég greindi smá háð í röddinni. „Maður gæti kannski grætt á því?“

Georg kom inn í stofuna og gekk til mín.

„Eitthvað?“ spurði ég hann.

„Það eru fjórar stelpur uppi,“ svaraði hann. „Líklega svona frá tuttugu og upp í tuttugu og fimm ára. Þær eru allar sofandi eða hálfsofandi.“

Ég sneri mér að Larissu. „Hvaða stúlkur eru þetta sem eru sofandi uppi?“

Hún leit á mig og blés frá sér reyknum úr sígarettunni. „Frænkur mínar. Þær eru í heimsókn hjá mér.“

„Einmitt,“ sagði ég. „Ætli það sé ekki best að við tökum þær með okkur á stöðina, Georg, og könnum hvort hún segir satt?“

„Jú,“ svaraði Georg. „Á ég að ná í þær?“

„Já.“

„Ég er að segja satt, fucking fíflið þitt,“ æpti Larissa. „Ég veit ekkert um þetta Live Murder.“

Ég benti Georg á að bíða aðeins.

„Einhvern veginn á ég bágt með að trúa því að þú vitir ekkert um það,“ sagði ég. „Ertu að segja mér að þú hafir ekkert heyrt? Ekki bofs? Þú sem veist allt um það sem gerist í undirheimunum.“

Hún kveikti sér í enn einni sígarettu og leit á mig. „Kannski smávegis?“

„Hvað? Segðu mér.“

„Ef þið lofið að fara héðan um leið og ég er búin að segja ykkur hvað ég veit. Og þið látið mig og frænkur mínar í friði.“

„Allt í lagi. Segðu mér hvað þú veist.“

Hún leit á mig hálf vantrúuð á svip. Hún var greinilega ekki alveg viss um það hvort hún ætti að treysta okkur, en sá síðan að hún átti engra kosta völ. Við vildum fá svör, sama hvað það kostaði.

„Það eina sem ég hef heyrt er að það sé par sem standi að þessu og að maðurinn sé snarklikkaður.“

„Hefurðu einhver nöfn?“

„Nei. Ég heyrði þetta hjá vini mínum sem sagðist hafa hitt mann á krá í bænum og að hann hafi boðið honum að ganga í klúbb þar sem raunveruleg morð væru sýnd. Og líka nauðganir og svoleiðis viðbjóður.“

„Hvað heitir þessi vinur þinn?“

„Barsian.“

„Hvar finn ég hann?“

„Hann er fyrir austan núna. Hann vinnur við stífluna.“

„Sagði hann eitthvað fleira?“

„Nei, ekki nema það að hann hafnaði boðinu. Síðan heyrði hann einhvern tala um að hann hefði séð eina svona mynd og það væri par sem væri að þessu.“

„Hvernig vissi hann að það væri par? Það sést bara einn karlmaður á myndinni.“

„Ertu viss um það?“ Hún glotti til mín og drap í sígarettunni. „Þið eruð svo fucking vitlausir að þið getið ekki einu sinni séð það sem blasir við ykkur.“

„Hvað á að blasa við okkur?“

„Vinur minn sagði mér að það væri galli í myndinni. Hann sagði að þetta fólk væri amatörar. Hann útskýrði það ekkert nánar.“

„Ef þú ert að ljúga þessu að okkur þá máttu vita að við komum aftur,“ sagði ég. „Og þá verðum við ekki tveir. Við komum með her með okkur og rífum þetta greni í tætlur þangað til við finnum eitthvað.“

„Ég er að segja satt.“

„Við skulum vona það,“ sagði ég. „Við skulum drífa okkur, Georg. Hér er ekkert meira að fá nema kannski lús.“

„Hvað með stelpurnar uppi?“ spurði hann.

„Þær eru ekki okkar höfuðverkur.“ Ég hefði feginn viljað taka þær með, en það myndi bara flækja málið og gera mér erfitt fyrir. Það var best að láta þá sem voru að fylgjast með þessu greni vinna sína vinnu. Ég hafði nóg með það sem ég var að gera.

„Þú manst að við komum aftur ef þú ert að ljúga að okkur,“ sagði ég um leið og ég gekk á undan Georg út úr stofunni, fram ganginn og út um útidyrnar. Ég var hálf feginn að komast út undir bert loft.

Við ókum beina leið á fund Guðmundar tölvunördar. Ég vildi fara í gegnum myndbandið sem við höfðum undir höndum og reyna að finna það sem Larissa sagði að lægi í augum uppi.

„Við ættum kannski að reyna að hafa upp á þessum Barsian fyrir austan?“ spurði ég Georg.

„Það hefur ekkert upp á sig,“ svaraði hann. „Hann á ekki eftir að segja neitt.“

„Kannski ekki. Hvað varð um skítuga Litháann?“ Ég leit á Georg og reyndi að geta mér til um það hvað hefði orðið af honum.

„Ég skildi hann eftir á efri hæðinni.“

„Ég vona að þú hafir skilið hann eftir í heilu lagi?“

„Já, nánast.“ Það var skrítinn svipur á Georg og hann forðaðist augnsamband við mig.

„Hvað meinarðu með nánast?“

„Ég þurfti aðeins að dangla í hann. Hann var með hótanir við stúlkurnar.“

„Ég ætla að vona að þú hafir ekki danglað of fast.“

„Nei, alls ekki. Ég sló hann létt utanundir og læsti hann síðan inni í hornherberginu.“

„Við viljum ekki fá á okkur kæru.“

„Nei, alls ekki.“

„Ekki hótaði hann þeim á íslensku?“

„Nei, ekki ensku heldur.“

„Og hvernig skildirðu að hann væri að hóta þeim.“

„Það fór ekki á milli mála. Hann var alveg brjálaður þegar ég fór að spyrja þær um nafn og svoleiðis.“

„Það er gott að þú lést hann ekki komast upp með neitt múður.“

Georg leit loks á mig alvarlegur á svip. „Hann átti þetta alveg skilið, þetta kvikindi. Guð má vita hvað hann hefur gert þessum stúlkum?“

„Þú tekur þetta með stúlkurnar ansi nærri þér þykir mér.“

„Ég geri það, já. Ég þoli ekki svona aumingja sem níðast á saklausum stúlkum og börnum. Ég hefði viljað taka þetta pakk niður á stöð, læsa það inni og henda lyklinum.“

„Ég þoli þetta ekki heldur, en við verðum að reyna að brynja okkur fyrir svonalöguðu. Þetta er hluti af starfi okkar.“

„Ég er ekki sammála því að við þurfum að brynja okkur fyrir svonalöguðu. Við erum mannlegir þó að við séum löggur.“

„Rétt er það.“ Ég brosti dauflega.

„Þú hefur nú ekki verið neitt borubrattur sjálfur þegar þú hefur farið á morðstaðina.“

„Nei, ég á ansi erfitt með að venjast þessu.“ Það fór smávegis velgjutilfinning um magann þegar ég hugsaði um allt blóðið og allan hryllinginn sem ég hafði séð.

„Við erum betri löggur ef við erum mannleg,“ sagði Georg. „Ef við tækjum svona hluti ekki nærri okkur kynni svo að fara að okkur stæði á sama.“

„Já, það er líklega rétt.“ Ég ók inn á bílastæðið við lögreglustöðina og lagði bimmanum. „Þú lofar mér því samt, Georg, að fara aldrei að skæla þegar þú ert með mér. Sama hversu mikið hlutirnir taka á þig.“

Georg leit á mig undrandi. Hann virtist hálf móðgaður á svipinn.

„Ég var bara að stríða þér,“ sagði ég og glotti til hans.

Georg glotti á móti. „Ég skal samt lofa þér því,“ sagði hann. „Ég get rétt ímyndað mér hvað það hlýtur að vera hræðileg sjón að sjá mig gráta.“

„Það er skelfileg tilhugsun,“ sagði ég og steig út úr bimmanum. Ég þakkaði Georg fyrir hjálpina og lofaði að láta hann vita ef ég kæmist að einhverju bitastæðu.

20. kafli

Ég var nýkominn inn úr dyrunum á lögreglustöðinni þegar gemsinn minn hringdi. Ég svaraði án þess að athuga úr hvaða númeri hringt var og það kom mér þægilega á óvart að Sigrún skyldi vera á línunni.

„Hæ!“ Hún var hress í málrómnum. „Hvað segirðu? Er eitthvað að frétta?“

„Sæl og blessuð,“ sagði ég og gekk í áttina að stiganum. Það var óhugsandi að taka lyftuna og hætta með því á það að síminn dytti út. „Það er svo sem ekkert sérstakt að frétta. En hvað með þig? Hvernig hefur þú það?“

„Ég er öll að braggast. Komin á ról með smá aðstoð frá Íbúfen.“

„Frábært.“ Ég var kominn upp tvær hæðir af fimm og mæðin var farin að láta á sér kræla.“

„Hvar ertu?“ spurði hún.

„Niðri á stöð.“

„Hvað ertu að gera? Þú ert svo móður.“

„Ég er að þramma upp stigana.“

„Nú, ókei.“ Það varð smá þögn á línunni. „Ég var að spá í að hitta þig kannski?“

Ég staðnæmdist á stigapalli þriðju hæðar. „Mér líst vel á það. Hvenær?“

„Bara fljótlega.“

Ég hélt áfram að þramma upp stigana. „Hvernig gengur annars?“ spurði Sigrún.

„Ekki vel. Við höfum ekkert í höndunum ennþá.“

„Vantar ykkur kannski aftur kvenlegt innsæi í rannsóknina?“ Það var glettnishljómur í röddinni.

„Við myndum fagna því.“ Ég var loksins kominn upp á fimmtu hæð þar sem ég varð að nema staðar og varpa öndinni. „Fyrirgefðu, Sigrún, ég þarf aðeins að blása.“

„Ekkert mál. Blástu eins og þú vilt.“ Hún sleit samtalinu. Hún bara skellti á mig eins og ekkert væri. Ég trúði þessu varla. Hún hafði skellt á mig.

Ég staulaðist af stað inn ganginn í húsakynnum tæknideildarinnar á fimmtu hæð. Ég var búinn að jafna mig eftir stigagönguna en ekki á Sigrúnu og þeirri staðreynd að hún hafði skellt á mig. Kannski hafði rafhlaðan í símanum hennar tæmst? Ég efaðist þó um það.

Skrifstofa Guðmundar var innst á ganginum. Ég tók eftir því að dyrnar voru opnar og greindi óm af mannamáli þaðan. Eftir því sem ég nálgaðist skrifstofuna meira greindi ég óminn betur og betur og það var greinilega glatt á hjalla. Ég heyrði hlátrasköll og síðan kvenmannsmálróm sem ég kannaðist við. Gat það verið? Ég fór að finna fyrir máttleysi í fótunum og þurrki í munninum og hjartað hamaðist sem ótt væri undir þykkum ullarfrakkanum. Ég gægðist inn fyrir dyraþröskuldinn og hjartað hætti næstum að slá. Hún sat í stól við hliðina á Guðmundi og hann var að sýna henni eitthvað á tölvuskjánum. Hún var ennþá svolítið marin í andlitinu, en það skipti ekki máli. Hún var fallegasta manneskjan sem ég hafði séð þann dag. Á því var enginn vafi.

„Afsakið, er ég nokkuð að trufla?“

Þau litu bæði upp. „Sælir,“ sagði Guðmundur. „Nei, þú ert alls ekkert að trufla. Við vorum að skoða brandara sem ég var að fá sendan á netinu.

Sigrún reis á fætur og gekk til mín þar sem ég stóð í dyragættinni.

„Ég vona að þú sért ekki fúll út í mig fyrir að skella á þig?“ Hún brosti glettnislega til mín. „Mig langaði bara til að stríða þér svolítið.“

Ég gat ekki haft augun af henni. Ljóst hár hennar var slegið, hún var með rauðan varalit og hún var klædd þröngum gallabuxum og stuttermabol. „Nei, ég er sko ekki fúll,“ stamaði ég. „Ég er rosalega ánægður að sjá að þú ert komin á fætur og orðin hress.“

„Það þýðir ekkert að leggjast í kör og gefast upp. Ég varð að komast af stað aftur sem fyrst.“

„Ekki ertu komin til vinnu?“ Ég gekk framhjá henni og inn á stóru skrifstofuna hans Guðmundar. „Þarftu ekki að hvíla þig lengur?“

„Nei, það er nóg komið af hvíld. Ég er komin aftur til vinnu, nokkra tíma á dag til að byrja með.“

„Þú verður samt að fara varlega.“

„Ég er nú ekki neitt gamalmenni.“ Hún brosti og blikkaði mig með öðru auganu.

„Nei, sem betur fer,“ svaraði ég. „Það er frábært að fá þig aftur.“

„Það fer ekki á milli mála,“ skaut Guðmundur inn í og ræskti sig.

Ég sendi honum illt augnaráð. „Ertu tilbúinn með myndbandið, tölvunördinn þinn?“

„Að sjálfsögðu.“ Guðmundur glotti og blikkaði mig með öðru auganu. „Um leið og þú hættir þessu hjali, þá er ég klár.

„Þú veist það, Sigrún, að hann Gummi er kynskiptingur?“ Ég gekk afturfyrir tölvuskjáinn hans og fékk mér sæti til hliðar við hann. „Hann var karlmaður en lét breyta sér.“

„Nú?“ sagði Sigrún og fékk sér sæti hinum megin við Guðmund. „Hvað er hann þá núna?“

„Hann er kelling,“ sagði ég og glotti.

Guðmundur glotti og sneri sér að Sigrúnu. „Ertu viss um að þú treystir þér til að horfa á þetta?“

„Ja, úr því að ég treysti mér til að vera ein í sama herbergi og þið kellingarnar, þá treysti ég mér til þess.“

Guðmundur setti myndbandið í gang. Myndin sem færðist yfir skjáinn á tölvunni hans var sú sama og við höfðum áður séð saman. Ég var nokkuð viss um að við myndum ekki græða neitt á því að horfa aftur á myndbandið vegna þess að það var ekki tekið með vél morðingjanna og þar af leiðandi var það ekki það sama og Larissa var að tala um. Við horfðum á myndbandið tvisvar, á fullum hraða og hægum, en sáum þó ekki neitt sem við höfðum ekki þegar séð.

„Við verðum að komast yfir myndina sem er í dreifingu,“ sagði ég um leið og myndin hvarf af skjánum hjá Guðmundi. „Við þurfum að komast yfir hana sem allra fyrst.“

„Það getur verið að ég geti komist yfir hana fljótlega,“ svaraði Guðmundur.

„Hvernig ferðu að því?“

„Ég ætla að reyna að tengjast einum af netþjónunum sem sýnir þessar myndir með því að nota upplýsingarnar sem við fundum í tölvu Garðars.“

„Þú varst búinn að segja mér að þú hefðir fundið óhugnanlegt myndefni í tölvunni hans.“

„Já, en ekkert sem tengist beinlínis okkar máli. Við fundum sadó-masó efni og dýraklám í vélinni.“

„Ógeðslegt,“ sagði Sigrún. „Dýraklám! Hvers konar fólk horfir á slíkt?“

„Eða stundar það?“ spurði ég.

„Viðbjóður,“ sagði Sigrún og gretti sig.

„Eftir því sem ég best veit er ekki ólöglegt að horfa á svona efni,“ sagði Guðmundur.

„Nei, kannski ekki,“ sagði ég. „Það er verið að rannsaka efnið, er það ekki?“

„Það er verið að skoða efnið sem fannst í tölvunni.“

„Það skiptir gríðarlega miklu máli að komast yfir myndbandið eða myndböndin sem þetta morðóða par hefur verið að gera. Það verður að hafa forgang fram yfir allt annað.“

„Ég skal setja alla mína menn í það,“ sagði Guðmundur. „Við teljum okkur hafa fundið rétta netþjóninn svo að nú er bara að sjá hvað við finnum á honum.“

„Þú lætur mig vita um leið og þú ert kominn með eitthvað,“ sagði ég og stóð á fætur. Ég leit á klukkuna og sá að hún var langt gengin í sjö. „Ég ætla að skjótast aðeins heim og athuga hvort eitthvað sé í pottunum hjá gömlu konunni.“

„Allt í lagi, litli mömmustrákur,“ sagði Guðmundur og glotti. „Ég verð í sambandi við þig ef eitthvað gerist.“

„Það er eins gott, kelling“ sagði ég um leið og ég gekk út úr skrifstofunni. Sigrún kvaddi Guðmund og gekk á eftir mér fram á ganginn.

„Verður þú lengur hérna?“ spurði ég.

„Nei, ég ætla að fara að koma mér heim.“

„Ég held að það væri skynsamlegt hjá þér að reyna að fara ekki of geyst af stað.“

„Kannski. Ég hefði nú samt viljað setjast einhversstaðar yfir eina kollu smástund, en ég treysti mér varla til þess núna.“

„Það er nægur tími til þess,“ sagði ég. „Hvað segirðu um að ég bjóði þér út að borða þegar þessu er lokið.“

„Mér líst vel á það. Ef þessu lýkur einhvern tíma.“ Hún brosti til mín daufu brosi.

„Því lýkur. Þú getur verið viss um það. Þau gera mistök, ef þau eru ekki þegar búin að því og þá ætla ég að vera tilbúinn.“

„Þú manst að taka mig með.“

„Ég skal reyna að muna það.“

Ég fylgdi Sigrúnu að Mösdunni hennar og horfði á eftir henni aka á brott. Efinn nagaði mig enn einu sinni. Hefði ég átt að fara með hana á næsta pöbb? Eða fylgja henni heim og sníkja glas hjá henni? Nei, það var betra að bíða. Góðir hlutir gerast hægt, hugsaði ég með mér og hló síðan þegar ég áttaði mig á því hvað þessi setning var í raun sönn.

Í þetta sinn ákváðu þau að breyta til. Snillingurinn hafði fengið enn eina snilldar hugmyndina og eftir ítarlega skipulagningu komust þau að samkomulagi. Leikstjórinn var búinn að gera myndavélina klára, setja upp lýsinguna og stilla hljóðupptökuna. Snillingurinn stóð við hliðina á stóru hjónarúmi og var allsnakinn fyrir utan rauðu latexgrímuna sem hann var með á höfðinu og hvítu einnota gúmmíhanskana á höndunum. Hann virti fyrir sér mannveruna sem lá á bakinu í rúminu. Hún var í snjáðum gallabuxum, svörtum stutterma háskólabol og hvítum íþróttasokkum. Marglituð silkislæða huldi augun og breiðu pakkalímbandi hafði verið vafið marga hringi yfir munninn og aftur á hnakka. Hendurnar voru bundnar saman með hvítu nælonbandi og síðan strekktar afturfyrir höfuð, að höfðagaflinum, þar sem nælonbandið var kirfilega fest. Hvítt nælonband var sömuleiðis vafið utan um ökkla fórnarlambsins og strekkt undir rúmið svo að fæturnir voru í sundur og námu við rúmbríkina hvorum megin. Leikstjórinn gaf snillingnum merki með því að mynda orðið „leika“ með hljóðlausum varahreyfingum um leið og hann ýtti á upptökuhnappinn á myndbandstökuvélinni. Snillingurinn beygði sig niður og tók stóran og beittan veiðihníf upp af gólfinu. Hann hallaði sér yfir fórnarlambið og lét hnífsblaðið renna lauslega yfir vanga þess. Hann sussaði með hughreystandi rómi þegar fórnalambið reyndi í örvæntingu að losna úr böndunum. Hann sussaði aftur og strauk vanga fórnarlambsins ofurlétt með handarbakinu. „Suss,“ sagði hann ofurlágt og angurvært. „Suss.“

Hann settist á rúmstokkinn og hófst handa við að skera háskólabolinn utan af fórnarlambinu frá hálsi og niður úr. Hann fór sér að engu óðslega og sussaði reglulega í hvert skipti sem fórnarlambið togaði í böndin. Hann lauk við að skera bolinn og kippa honum burt. Næst voru það gallabuxurnar. Það var öllu erfiðara verk. Hann skar hverja skálm fyrir sig neðan frá og upp að mitti þangað til hann gat kippt buxunum burt. Fórnarlambið lá núna allsnakið fyrir utan bláar boxer-nærbuxur og hvíta íþróttasokkana. Snillingurinn var hættur að sussa. Hann reis á fætur og hófst handa við að koma smokknum á sinn stað og lét sem hann heyrði ekki niðurbæld óhljóðin í fórnarlambinu sem var orðið tryllt af hræðslu. Kjökrið hafði engin áhrif á snillinginn. Hann hafði engan tíma fyrir neina vorkunnsemi. Þetta var bisness og í bisness er ekki pláss fyrir vælukjóa.

Hann hoppaði upp í rúmið og settist klofvega yfir fórnarlambið en gætti þess þó að skyggja ekki á myndavélina sem tók suðandi upp hvert smáatriði. Fyrsta höggið sem fórnarlambið fékk var laus löðrungur þvert yfir andlitið. Það næsta var þungt hnefahögg í magann og það þriðja á kjálkann. Fórnarlambið missti nú allan mátt og lá sem meðvitundarlaust með höfuðið í lausu lofti á milli strekktra handanna. Snillingurinn vissi að núna væri komið að því að færa verkið á næsta stig. Hann ætlaði að gera nokkuð sem hann hafði ekki áður gert. Nýtt fórnarlamb, ný mynd, ný aðferð. Hann skar á hvíta nælonbandið sem hélt fótunum föstum og reif nærbuxurnar af hálf meðvitundarlausu fórnarlambinu. Hann færði sig síðan á milli fóta þess og þrykkti sér inn í það með eins miklum krafti og hann þoldi. Í hvert skipti sem hann þrykkti sér inn, sló hann fórnarlambið með krepptum hnefa í magann og í hvert skipti sem hann færði sig út sló hann aftur. Hann hélt svona áfram þangað til útrásin kom nokkrum mínútum síðar. Hann dró sig út úr fórnarlambinu og stökk út á gólf. Hann þurfti engan tíma til að jafna sig. Hann var sterkur og hraustur. Hann tók hnífinn í hægri hönd og skar í sundur slæðuna frá augunum á fórnarlambinu og lagði hnífinn síðan upp að hálsi þess. Það var komið að lokaatriðinu í myndinni. Veislunni var að ljúka. Hárbeittur veiðihnífurinn sökk inn í hálsinn á fórnarlambinu og blóðið spýttist úr sárinu í stuttum strokum. Augun í lífvana höfði Lárusar yfirlögregluþjóns störðu beint inn í linsuna á myndavélinni. Leikstjórinn gaf merki og snillingurinn gekk frá rúminu í áttina að fötunum sínum sem lágu á stól í einu horninu á svefnherberginu. Upptökunni var lokið. Nú tæki við sú vinna sem var hvað vandasömust, en það var klipping myndarinnar. Þá vinnu sæi snillingurinn sjálfur um enda var það vandasamt verk sem krafðist listræns innsæis.

„Axel?“

„Já. Hver er þetta?“

„Þú mátt kalla mig Einstein.“

Röddin var djúp og bæld, eins og sá sem hana átti talaði í gegnum dós.

„Einstein?“ Ég hugsaði mig um stutta stund. „Það segir mér ekki neitt. Ef þetta á að vera eitthvert grín finnst mér það ekki fyndið.“

„Hún er falleg, ljóshærða vinkonan þín í löggunni. Ég gæti alveg hugsað mér að taka mynd af henni. Það yrði vinsælt. Ég og hún saman í fullkominni sælu.“ Hann hló kuldalega.

Það fór hrollur upp um bakið á mér og ég var næstum búinn að missa stjórn á bimmanumþar sem ég ók eftir Vesturlandsvegi fyrir ofan Mosfellsbæ.

„Hvaða bull er þetta?“ sagði ég reiðilega. „Hver er þetta?“

„Ég sagði þér það áðan, löggufífl. Við getum svo sem bætt því við að ég er framtíð þín og forlög.“

„Ég nenni þessu ekki,“ sagði ég og sleit samtalinu. Ég skoðaði símtalaskrána í gemsanum og sá mér til undrunar að sá sem kallaði sig Einstein hafði hringt úr heimasíma og númerið var ekki falið. Ég hringdi strax í Baldur og bað hann um að athuga númerið og láta mig vita hvaðan væri hringt. Það læddist að mér illur grunur. Varla gat það verið að hann vildi láta ná sér? Hann hlaut að vera að leiða okkur eitthvert? Benda okkur á eitthvað?

Hann hringdi aftur. Ég var búinn að leggja bimmanum upp við húsið mitt og var að búa mig undir að stíga út. Hann var reiður.

„Ef þú skellir aftur á mig, auminginn þinn, þá drep ég kerlinguna, hana mömmu þína. Ég slít hana úr hálsliðnum og síðan gamna ég mér kannski með henni eftirá. Þú veist að ég er gefinn fyrir smá sex af og til.“

Ég sagði ekkert.

„Skilurðu?“ hvæsti hann.

„Já.“

„Ég veit allt um þig, heilalausi auminginn þinn. Allt um þig og þína og ef þú heldur áfram að áreita fólk læt ég til skarar skríða.“

„Áreita hvaða fólk?“

„Þú veist vel hvað ég á við.“ Hann sagði ekkert í nokkrar sekúndur. Líklega til að gefa mér tækifæri til að melta það sem hann hafði sagt. „Kannski drep ég ljóshærðu lögguvinkonu þína, kannski kellinguna, kannski stóru lögguna, eða bara þig?“ Málrómurinn var geðveikislegur.

„Eigum við ekki að hittast og ræða málin augliti til auglitis? Ég skal koma einn.“

„Ha,ha,ha.“ Hann hló hrjúfum hlátri. „Kannski vek ég þig í nótt og sker þig á háls, aumingi.“ Hann skellti á.

Ég flýtti mér út úr bílnum, inn í húsið og beina leið inn í eldhús. Mamma sat við eldhúsborðið. Hún hrökk í kút þegar ég kom inn og leit upp úr Fréttablaðinu sem hún hafði verið að lesa. Aldrei þessu vant var enginn matarilmur í húsinu, bara ilmur af nýlöguðu kaffi. Ég sagði henni frá símtalinu sem ég hafði fengið og skipaði henni að hafa allar dyr og alla glugga læsta á meðan ég væri ekki heima. Ég gekk því næst á alla glugga og allar útidyr í húsinu til þess að fullvissa mig um að allt væri læst.

„Ég þarf að fara aftur niður á stöð,“ sagði ég um leið og ég klæddi mig í Ecco-skóna sem ég hafði nýlokið við að klæða mig úr. Mamma stóð yfir mér í forstofunni með áhyggjusvip á andlitinu.

„Ertu ekki að gera of mikið úr þessu, Axel minn?“

„Nei. Þessi náungi er snargeggjaður og til alls líklegur. Við þurfum að vera viðbúin því versta.“

„Ég held nú samt að þetta sé of mikið af því góða. Við getum ekki lokað okkur inni í húsinu. Við verðum að halda áfram að lifa.“

Ég lét sem ég heyrði ekki í henni. „Þú manst að hringja strax í mig ef eitthvað óvenjulegt gerist?“

„Eins og hvað? Hvað er óvenjulegt?“

„Ekki vera svona erfið, mamma.“ Ég lokaði útidyrunum sem ég hafði nýlokið við að opna og sneri mér að henni. „Ég á mjög erfitt með að einbeita mér í vinnunni ef ég þarf að hafa áhyggjur af þér.“

„Þú þarft ekki að hafa neinar áhyggjur af mér. Ég hef kökukeflið við höndina.“

„Þetta er ekkert grín.“ Ég tók með báðum höndum um upphandleggina á henni. „Þú opnar ekki fyrir neinum og hringir í mig ef þú verður vör við mannaferðir?“

„Allt í lagi,“ sagði hún með uppgjafatón í röddinni. „Hvenær kemur þú aftur?“

„Ég veit það ekki. Vonandi ekki seint.“ Ég opnaði útidyrnar. „Læstu á eftir mér. Ég sé þig á eftir eða í fyrramálið.“

Ég flýtti mér út í bimmann og startaði honum í gang. Mamma horfði á eftir mér bakka út úr innkeyrslunni áður en hún lokaði útidyrunum.

21. kafli

Ég stóð lengi og horfði á Lárus þar sem hann lá í rúminu sínu. Höfuðið hékk í lausu lofti á milli strekktra handleggjanna og skurðurinn á hálsinum æpti á mig. Þetta var það versta sem ég hafði á ævi minni séð. Ég hefði aldrei nokkurn tíma getað búið mig undir eitthvað þessu líkt. Þetta var eitthvað sem maður sá í bíómyndum en ekki í raunveruleikanum og alls ekki á Íslandi. Baldur stóð þögull fyrir aftan mig við fótagaflinn á rúminu, Georg við hlið mér og nokkrir frá tæknideildinni stóðu báðum megin við rúmið. Ég gat næstum þreifað á andrúmsloftinu, það var þungt og þrungið reiði. Ég gat skynjað heiftina sem allir viðstaddir reyndu að bæla. Ekki sorg. Ekki eftirsjá. Aðeins reiði og heift. Hann hafði verið einn af okkur, einn úr hópnum, og þó að hann hafi verið óvinsæll á meðal flestra undirmanna sinna þá var þetta með öllu ófyrirgefanlegt. Árás á einn var árás á okkur alla. Mælirinn var fullur. Héðan af mundi enginn unna sér hvíldar, ekki sofa, ekki borða, fyrr en þessi morðóði vitfirringur væri bakvið lás og slá.

Ég fór beina leið til Sigrúnar. Við settumst hvort á móti öðru við eldhúsborðið og sögðum ekkert í nokkrar mínútur. Ég horfði í augun á henni og drakk hana í mig. Dropa eftir dropa. Ég var búinn að gera mér grein fyrir því að ég var ástfanginn. Ég hafði aldrei fundið svo sterka þrá til nokkurrar manneskju á ævi minni. Ég elskaði hana alla. Hvernig hún talaði, hvernig hún brosti, hvernig hún borðaði. Ég elskaði hana fullkomlega, en þrátt fyrir það leið mér illa og ég var hræddur. Mér leið illa vegna þess að ég kunni ekki að elska og ég var hræddur vegna þess að ég vissi ekki hvort hún bæri sömu tilfinningar til mín eða einhverjar yfir höfuð?

„Ég er alveg tómur,“ sagði ég.

„Hvað meinarðu?“

„Ég veit ekki hvort ég á að vera sorgbitinn yfir því sem kom fyrir Lárus eða ekki?“

„Ertu að meina af því að þið þolduð ekki hvor annan?“

„Hann var alveg ótrúlega leiðinlegur og alveg ótrúlega mikill asni.“

„Hann var samt vinnufélagi okkar. Yfirmaður okkar.“

„Ég veit það. Ég ber enga sorg í brjósti hans vegna, en ég er reiður og ég er hræddur.“ Ég horfði beint í augun á henni. „Ég vona að þú haldir ekki að ég sé hjartalaus hroki?“

Hún brosti dauflega til mín. „Ég veit að þú ert ekki hjartalaus.“

„Kannski ekki. En ég sakna hans ekki neitt.“

„Ég geri það kannski ekki heldur, en ég er samt sorgbitin yfir því sem gerðist.“ Hún reis á fætur. „Á ég að hella á könnuna? Eða viltu kannski frekar bjór eða gos?“

„Veistu, ég myndi kannski þiggja einn bjór, ef þú átt hann?“

Hún sótti tvo bjóra í ísskápinn og tvö glös upp í eldhússkáp. „Ég held að það sé eðlilegt að syrgja ekki þá sem maður þekkir ekki eða líkar ekki við?“ Hún hellti bjór í bæði glösin og settist aftur við eldhúsborðið.

„Það er líklega rétt hjá þér.“ Sagði ég og fékk mér sopa af bjórnum. „Ég er hins vegar alveg brjálaður.“

„Það er ég líka, og við öll, held ég?“ Hún fékk sér góðan sopa af bjórnum. „Er þér ekkert heitt?“ Hún brosti og núna var brosið aðeins líflegra.

„Út af frakkanum, meinarðu? Jú, kannski pínulítið.“ Ég reis á fætur, fór úr frakkanum og lagði hann yfir stólbakið við hliðina á mér. „Líst þér betur á mig núna?“ Ég brosti kankvíslega til hennar um leið og ég settist aftur.

„Mér líst alltaf vel á þig, Axel,“ sagði hún. Hún horfði beint í augun á mér og hún var alvarleg á svip. Ég varð hreinlega að gera eitthvað. Segja eitthvað. Ég mátti ekki frjósa núna.

„Mér líkar mjög vel við þig, Sigrún,“ sagði ég og horfði beint niður á bjórglasið sem var á milli handa mér á eldhúsborðinu. „Mér líður mjög vel nálægt þér fyrir utan þau skipti sem ég missi máttinn.“

„Missir máttinn?“ Hún leit á mig með spurnarsvip á andlitinu. „Hvað áttu við?“

Ég leit upp og beint í augun á henni. „Mér líkar mjög, mjög vel við þig.“

Hún var pínulítið vandræðaleg og ég gat ekki betur séð en að hún roðnaði lítillega í vöngunum.

Ég fann hvernig hitinn jókst í kinnum mínum og ég var kominn með kökk í hálsinn. „Það getur verið að ég þekki ekki tilfinningar mínar nógu vel núorðið og ég er frekar mikill auli í mannlegum samskiptum, en ég held að ég sé ástfanginn.“ Ég fann ekki fyrir stólnum sem ég sat á og fæturnir voru alveg dofnir. Það var eins og ég væri í lausu lofti. „Af þér,“ bætti ég við. „Ég held að ég sé ástfanginn af þér.“

Hún starði á mig eins og í leiðslu. Það voru engin svipbrigði á fallegu andliti hennar, hún starði bara á mig.

„Æ, ég er svo mikill asni stundum,“ sagði ég og reis á fætur. „Ég á ekkert með það að tala svona við þig. Fyrirgefðu. Geturðu fyrirgefið mér?“

„Sestu niður.“ Tónninn var skipandi svo ég þorði ekki annað en að hlýða.

„Þú ert dásamlegur,“ sagði hún. Hún tók aðra hönd mína í lófa sinn og kreisti hana. „Það hefur enginn sagt svona nokkuð við mig á svo einlægan hátt.“ Hún brosti og fór síðan að hlæja. Mér hitnaði ennþá meira í framan og ég sá sjálfan mig fyrir mér með asnahöfuð á öxlunum þarna sem ég sat við eldhúsborðið.

Hún hætti að hlæja og kreisti hönd mína enn meir. „Ég hef alltaf elskað þig,“ sagði hún.

„Ha?“

„Frá því ég hitti þig fyrst.“

„Ertu að gera grín að mér?“

„Þú ert og hefur alltaf verið prinsinn minn á hvíta hestinum. Þú ert fallegur, gáfaður og góður maður, Axel. Fyrir mig var það ást við fyrstu sýn þegar við hittumst fyrst.“

Ég fór að gráta. Ég þetta mikla karlmenni, þessi óbugandi lögga, hetjan sjálf holdi klædd. Ég fann hvernig augu mín fylltust tárum og kökkurinn í hálsinum stækkaði og stækkaði.

„Ég trúi þessu ekki,“ kjökraði ég. „Fyrirgefðu. Ég haga mér eins og smábarn.“

„Nei, þú ert manneskja og þú ert yndislegur.“ Hún stóð á fætur og gekk til mín. Hún faðmaði mig að sér og strauk mér um hárið eins og smástrák. „Ég elska þig,“ sagði hún undurblítt.

Ég reis á fætur og kyssti hana. Ég kunni það ennþá þótt ótrúlegt mætti virðast. Ég hafði loksins fundið ástina aftur. Mitt í öllum harmleiknum hafði ég fundið hamingjuna og ég var ákveðinn í því að sleppa henni ekki. Sama á hverju gengi.

Hún engdist sundur og saman þar sem hún lá undir honum í hjónarúminu á litla mótelherberginu fyrir austan fjall. Þau voru búin að vera að samfleytt í þrjátíu mínútur og það leit út fyrir að sá tími ætti eftir að teygjast. Hún var búin að fá fullnægingu sjö sinnum og sú áttunda var á leiðinni. Hún kreisti á honum þjóhnappana og saug á honum geirvörturnar til skiptis þangað til hún fékk það aftur. Hann fór sér að engu óðslega. Hann var búinn að fá eina útrás fyrr um daginn svo að úthaldið var meira. Hann hélt sér uppi á sterkum framhandleggjunum og þrýsti sér taktfast inn í hana eins og vel stilltur taktmælir. Inn og út á sama hraðanum. Fyrir honum var þetta eins og létt líkamsæfing á meðan hann gat haldið útrásinni í skefjum. Þetta var enn ein staðfesting þess að hann hafði yfirburði. Hann gat látið hana engjast undir sér í unaðsstraumi eins lengi og hann vildi og hann gat líka svipt hana þessum unaði á örskotsstundu. Hann hafði völdin og það skipti mestu máli. Hann hætti þegar hún fékk það í tíunda sinn. Það var kominn tími til þess að sinna öðrum verkum.

Ljósmyndin af næsta fórnarlambi lá á gólfinu við hliðina á rúminu og skipulagningin beið. Hann gat alltaf tekið hana eftir á ef honum sýndist svo. Eða látið hana sjúga sig á meðan hann sinnti skipulagningunni. Hann gat gert það sem honum sýndist. Það sem mestu skipti var að hann hafði völdin. Hann var jafnvígur á karla og konur hvort sem það þurfti að enda þeirra auma líf eða veita þeim líkamlega ást og fullnægingu. Hann hafði völdin og hann naut þess. Þau voru hans fullnæging.

Við ákváðum að hafa hemil á okkur og fara hægt í sakirnar. Það var erfitt en það var skynsamlegt. Við vorum bæði í tilfinningalegu uppnámi og undir mikilli pressu í vinnunni. Við lögðumst hlið við hlið á parketlagt stofugólfið hvort með sinn koddann undir höfðinu. Ég hélt fast í höndina á henni, ekki of fast, en nógu fast til þess að vera viss um að hún myndi ekki sleppa takinu.

„Ég frétti að hann hefði hringt í þig í kvöld.“

„Hver?“

„Morðinginn.“

Ég hallaði höfðinu og horfði á hana. „Já, hann hringdi tvisvar.“

„Og hvað?.“

„Hann hótaði mér og öllum sem mér eru kærastir. Þar á meðal þér.“

„Hvað ætlið þið að gera?“

„Fyrir það fyrsta þá myndi ég vilja að þú kæmir heim með mér núna.“

„Ekki heldurðu að hann komi hingað?“

„Honum er trúandi til alls.“

„Hvað með Lárus? Hvernig í ósköpunum komst hann svona að honum? Hvernig fór hann að því að komast inn til hans og hvernig tókst honum að yfirbuga hann svo auðveldlega?“ Hún leit á mig með spurnarsvip. „Við erum að tala um þrautþjálfaðan lögreglumann.“

„ Ég er búinn að velta þessu talsvert fyrir mér,“ sagði ég. „Við megum ekki gleyma því að hann er ekki einn. Konan sem við sáum á myndbandinu er með honum í þessu.“

„Hún hefur kannski verið einhverskonar tálbeita? Platað hann til að bjóða sér heim?“

„Það gæti verið? Þau komust að minnsta kosti inn án þess að þess sjáist einhver merki.“

„Hann hefur þá hleypt þeim inn sjálfur?“ Sagði Sigrún

„Hugsanlega? Hann hefði reyndar ekki hleypt hverjum sem er inn.“

„Alveg örugglega ekki. Getur verið að hann hafi þekkt þau eða að minnsta kosti annað þeirra?“

„Það er spurning.“ Ég velti þessum möguleika fyrir mér í huganum. Gat það verið að við þekktum morðingjana? Mér fannst það ólíklegt. Líklegra að þau hafi komist inn á fölskum forsendum. Önnur spurning frá Sigrúnu vakti mig af þessum hugsunum mínum.

„Hefur eitthvað verið rýnt ofan í kollinn á þessum morðingjum?“

„Áttu við hvort þeir hafi verið sálgreindir?“

„Já.“

„Við höfum fengið í hendur ákveðna skilgreiningu, ef þú átt við það. Það eru til skýrslur eftir bæði afbrotafræðing og sálfræðing.

„Hvað stendur í þeim?“

„Ekkert sem við getum notað á þessari stundu. Það er eingöngu talað um hugsanlegan geðklofa og veruleikafirringu.“

„Ertu viss um að það sé ekki rétt greining?“

„Ég veit það ekki. Vissulega hljóta þau að vera veik á geði, en hvort þau greinist með geðklofa eða eitthvað annað veit ég ekki. Ég veit það eitt að þau eru bæði mjög gáfuð og klár og eru að þessu til þess að græða peninga og kannski skemmta sér svolítiðí leiðinni.“

„Hvers konar fólk skemmtir sér við svona lagað?“

„Þau gera það án efa,“ sagði ég um leið og ég hallaði höfðinu í áttina að Sigrúnu. „Ég er sannfærður um að þau líta á þetta sem ákveðna áskorun og þau skemmta sér í hvert skipti sem þau sleppa. Geðbilunin snýst síðan um það vald sem þau hafa í raun. Þau hafa vald og getu til að taka líf og þau græða á því í leiðinni. Mér er sama hvort þau verða greind geðbiluð eða ekki. Ég vil bara ná þeim sem fyrst.“

„Kannski ættum við að gera ráð fyrir því að þau séu orðin örugg með sig og velji næsta fórnarlamb samkvæmt því? Að því gefnu að það sé rétt að um par sé að ræða?“

„Ég er sannfærður um að það er rétt. Þau virðast velja fórnarlömbin handahófskennt með tveimur undantekningum og við gætum aldrei giskað á það hvar þau láta til skarar skríða næst.“

„Við höfum sem sagt ekkert í höndunum? Engar vísbendingar sem við getum notað?“

„Nei, ekki nema það sé eitthvað til í því sem Larissa sagði um eina myndina.“

„Við verðum bara að vona að við komumst sem fyrst yfir þessar myndir,“ sagði Sigrún.

„Hann kallar sig Einstein,“ sagði ég hugsandi á svip. „Það er nú geðbilað út af fyrir sig.“

„Það er nokkuð ljóst að þetta fólk er alvarlega bilað.“

„Já, en okkur vantar mynstrið. Það er ekkert mynstur hjá þeim,“ sagði ég.

Ég velti mér upp að henni og smellti einum koss á kinnina á henni. „Ég get ekki legið hér við hliðina á þér í kvöld. Það er of mikil kvöl og pína fyrir mig.“

„Og hvað ætlar þú að gera í því?“ Hún horfði ástúðlega á mig.

„Ég ætla að draga þig með mér út í bíl og keyra með þig heim til mín. Við getum eytt nóttinni í að passa hvort annað og fylgst með mömmu í leiðinni.“

„Mér líst vel á allt nema þetta með að passa hvort annað. Við hljótum að geta fundið eitthvað skemmtilegra að gera?“

Ég stóð upp af gólfinu, tók í hönd hennar og dró hana á fætur. „Örugglega. Við getum horft á góða mynd í sjónvarpinu eða spilað Lúdó?“

Hún gekk þétt upp að mér og tók fast utan um mig. „Við erum hálf biluð sjálf að haga okkur eins og ástfangnir unglingar á sama tíma og vinnufélagar okkar eru myrtir á hrottalegan hátt.“

„Við erum mannleg,“ sagði ég. „Mitt í öllu myrkrinu og óhugnaðinum fundum við hvort annað. Það er það sem skiptir máli.“

„Ég vissi ekki að þú værir svona rómantískur?“ sagði hún stríðnislega.

„Aðeins þegar ég þarf á því að halda,“ sagði ég og brosti til hennar.

Hún kyssti mig létt á kinnina um leið og hún sleit sig úr armi mínum. „Ég ætla að henda smá dóti ofan í tösku til að taka með mér.“

„Ég vona að það sé ekki allur fataskápurinn?“

Hún hló létt. „Nei, bara tannburstinn og eitthvað til að fara í á morgun.“

Það kom mér á óvart hvað hún var snögg. Ekki nema fimm mínútur liðu frá því að hún rauk inn í svefnherbergi og þangað til hún kom til mín aftur með pokatösku á öxlinni. Við slökktum ljósin í íbúðinni og gengum saman út í bimmann. Um leið og við ókum af stað hringdi farsíminn minn og ég sá að það var Guðmundur sem var að hringja. Ég vissi það ekki áður en ég svaraði að nóttin ætti eftir að þróast á annan veg en ég hafði ráðgert.

Sumir listamenn þurftu að vinna venjulega vinnu til að eiga fyrir salti í grautinn. Stundum þróuðust hlutirnir þannig að listin varð tómstundagaman, en stundum tókst mönnum að lifa á listinni. Snillingurinn var einn af þeim mönnum sem áttu ennþá eftir að ná þeim áfanga að geta lifað af listinni. Hann var reyndar ansi nálægt þeim áfanga og ef allt gengi samkvæmt áætlun gat hann sagt upp í vinnunni innan tveggja vikna. Hann var orðinn hundleiður á henni, hafði varla tíma til að sinna henni af einhverju viti lengur og listin tók líka sinn toll. Það kom sér að vísu vel að vinna vaktavinnu og það gaf honum aukið svigrúm til að sinna listinni, en það var samt þreytandi og lýjandi fyrirkomulag. Allar áætlanirnar sem hann hafði gert höfðu staðist og nú mundi hann fljótlega uppskera árangur erfiðisins. Þá gæti hann nánast sest í helgan stein. Hann ætlaði sér ekki að vera listamaður lengi. Einungis nógu lengi til að setja mark sitt á söguna og græða nógu mikið af peningum.

Nú var hann á leið í vinnuna í Land Cruisernum sínum og hann hlakkaði ekki til. Hann var þreyttur og hálf þunglyndur yfir því að þurfa að mæta í þessa leiðinlegu vinnu sína og hann sá ekki tilganginn með því. Þungur á brún lagði hann Land Cruisernum í fyrsta lausa bílastæðið sem hann fann við vinnustaðinn sinn. Hann steig út úr jeppanum, sótti töskuna sína aftur í og hengdi hana yfir öxlina um leið og hann lokaði afturhurðinni og ýtti á takkann á fjarstýringunni til að læsa bílnum. Hann hugsaði með sér hvort þessi vakt yrði eins viðburðarík og allar hinar um leið og hann gekk upp steintröppurnar að útidyrunum á vinnustaðnum. Hann brosti með sjálfum sér af því að hann vissi að svo yrði varla. Dyrnar á lögreglustöðinni lukust sjálfkrafa upp þegar hann gekk upp að þeim. Nú gátu íbúar Reykjavíkur sofið rólegir. Hann var mættur í vinnuna.

Í stað þess að fara beina leið heim til mín eins og við höfðum ráðgert, lá leiðin beina leið niður á stöð. Guðmundur hafði komist yfir tvö myndbönd og núna beið hann bara eftir okkur. Við Sigrún sögðum fátt á leiðinni og það var greinilegt að hún hafði hugann við myndböndin eins og ég. Hvað myndum við sjá á þeim sem gæti hjálpað okkur? Hvaða myndbönd voru þetta og voru þetta réttu myndböndin? Margar spurningar brunnu á okkur. Spurningar sem við myndum kannski aldrei fá svör við. Ég lagði bílnum í fyrsta auða bílastæðið sem ég fann við lögreglustöðina og við flýttum okkur inn og upp á fimmtu hæð þar sem Guðmundur beið okkar. Hann var einn á skrifstofunni og hafði greinilega ekki látið neinn vita af því sem til stóð. Ég var hálf feginn. Ég vildi ekki vekja neinar vonir að óþörfu. Kannski var það sem Larissa sagði okkur eintómt bull og vitleysa. Við fengum okkur sæti hjá Guðmundi, hvort sínum megin við skrifborðið hans, fyrir framan tuttugu tommu flatskjá.

„Ég er ekki búinn að horfa á nema brot af þessu. Fyrsta myndin sem ég ætla að spila virðist vera af morðinu á þingkonunni.“ Guðmundur ræsti myndaskrána í tölvunni og óhugnanleg myndskeiðin færðust yfir skjáinn hvert af öðru.

Hann hafði rétt fyrir sér. Myndin sýndi þegar Guðlaugu Hartmann var misþyrmt og hún síðan myrt. Í þetta skipti var henni misþyrmt kynferðislega áður en hún var myrt. Það var örugglega nýlunda. Annað sem vakti athygli mína var áherslan sem var lögð á að sýna sem mest af nauðguninni og þá í smáatriðum. Það var nánast eins og þetta væri klámmynd.

Myndin rann skeið sitt á enda og við litum hvert á annað, öll með sama vonleysissvipinn á andlitinu.

„Það sem við erum að horfa á er án efa þaulskipulagður verknaður með það að markmiði að búa til eitthvað sem hægt er að selja og græða á,“ sagði ég. „Myndatakan og klippingin er eins og maður sér í klámmyndum.“

„Hvað kemur það málinu við?“ spurði Sigrún.

„Það kemur málinu þannig við að við erum að horfa á eitthvað sem er framkvæmt af faglegum metnaði. Geðsjúkir einstaklingar færu aldrei svona að, hvað þá að taka slíkar athafnir upp á þennan hátt.“

„Þú átt semsé við að þetta fólk sé alveg heilbrigt á geði?“ Það var hneykslunarsvipur á Sigrúnu.

„Út frá skilningi geðveikinnar held ég það, já. Þetta snýst um peninga og kannski líka list, þó að ógeðfellt sé að segja það.“

„Ég get verið sammála því,“ sagði Guðmundur. „Mér finnst þetta ekki vera list, en það er örugglega ætlunin hjá þessu fólki.“

„Ég get ekki séð hvað það er sem getur talist listrænt við svo viðbjóðslegan verknað?“ sagði Sigrún. „Hann er þá alveg örugglega bilaður á geði, þessi listamaður.“

„Þú verður að horfa á þetta með þeirra augum. Þau leggja mikla áherslu á að gera þetta eins og um hard core klám sé að ræða og síðan ganga þau fram af áhorfandanum með morðinu,“ sagði ég. „Þau líta örugglega á sig sem listamenn og ætla sér að græða í leiðinni. Ég er viss um að það er einhverskonar samkeppni í gangi á milli þessara vitleysinga á netinu.“

„Eigum við að skoða hina myndina?“ spurði Guðmundur.

„Nei, ég vil fá að sjá þessa aftur,“ sagði ég. „Þið verðið að hjálpa mér með því að horfa á eitthvað annað en til er ætlast.“

„Þú meinar að horfa ekki á það sem myndavélin sýnir okkur í raun, heldur það sem er í jaðrinum?“ spurði Sigrún.

„Einmitt.“

Við horfðum á myndina tvisvar sinnum í viðbót án þess að finna neitt sem okkur fannst undarlegt eða gátum hugsanlega notað. Við skelltum okkur því strax í næstu mynd.

Við höfðum séð hana áður, en frá öðru sjónarhorni. Við höfðum séð morðingjann aftan frá og einnig konuna sem sá um myndatökuna. Núna fengum við að sjá morðingjann frá fleiri sjónarhornum, en ekkert af konunni sem var á bakvið myndavélina. Við horfðum tvisvar á myndina án þess að finna neitt athugavert. Það var ekki fyrr en við vorum langt komin í þriðju sýningu að ég fattaði hvað það var sem Larissa átti við. Við sáum óskýra spegilmynd af andliti. Það speglaðist á stórri mynd sem hékk á veggnum við hliðina á hjónarúminu. Í eitt örstutt andartak brá því fyrir og um leið og Guðmundur náði að stöðva myndina nákvæmlega á þeim stað sá ég og þekkti andlitið. Þetta var frægt andlit og þó að það væri óskýrt fór ekki á milli máli hver þetta var.

22. kafli

Ég rétt náði að láta vita hverju við höfðum komist að áður en ég botnaði bimman út af bílastæðinu við lögreglustöðina. Ég var með gemsann í annarri hendi og stýrið í hinni og sá út undan mér skelfingarsvipinn á Guðmundi sem sat í keng í framsætinu við hliðina á mér. Sigrún sat aftur í og ríghélt í handfangið fyrir ofan afturhurðina.

„Viltu slaka aðeins á, maður!“ æpti hún á mig.

Ég lét sem ég heyrði ekki í henni. Ég var kominn með Baldur í símann og var að gefa honum upplýsingar og biðja hann um að sjá til þess að allir nauðsynlegir pappíraryrðu útbúnir. Við þurftum að hafa húsleitarheimild í bakhöndina ef eitthvað færi úrskeiðis. Þegar ég var búinn að tala við Baldur hringdi ég í Georg, sagði honum hvert við værum að fara og bað hann um að hitta okkur á staðnum. Það reyndist óþarfi því að hann var á vakt og hafði heyrt útkallið í talstöðinni.

Ég var orðinn verulega æstur. Loksins vorum við að ná árangri. Eftir allan þennan tíma og öll þessi hroðalegu morð vissum við hver var annar morðinginn. Hún hét Ragnheiður og átti heima í Breiðholti. Ég bölvaði sjálfum mér fyrir að hafa ekki áttað mig á þessu fyrr. Ef ég hefði lagt meira upp úr rannsókninni á henni hefði ég ef til vill getað bjargað lífi Lárusar. Það var svo sem auðvelt að vera vitur eftir á en ég gat ekki neitað þeirri staðreynd að ég hefði getað gert meira. Við nálguðumst Breiðholtið óðum og ég vonaði að við yrðum fyrst á vettvang. Ég vildi sjálfur handsama þessa tík. Einn og óstuddur.

Ragnheiður leit á SMS skilaboðin sem hún var nýbúin að fá í gemsann sinn. Þau voru stutt og laggóð: „Forðaðu þér!“ Hún greip veskið sitt og bíllyklana og snaraðist út um útidyrnar á húsinu. Hjartað hamaðist sem ótt væri í brjósti hennar og hún fann svitann spretta fram úr hverri einustu svitaholu líkamans. Í fjarska ómuðu sírenur frá lögreglubíl, en hún áttaði sig ekki fullkomlega á því hversu nálægar þær væru. Núna skipti mestu máli fyrir hana að halda ró sinni. Hún andaði djúpt að sér nokkrum sinnum áður en hún opnaði bílstjórahurðina á Land Rover-jeppanum. Hún settist inn og stakk lyklinum fumlaust í svissinn. Það var ekkert að sjá í baksýnisspeglinum. Enginn lögreglubíll sjáanlegur ennþá. Land Roverinn fór í gang í fyrstu tilraun og hún ók af stað eins rólega og hún mögulega gat. Hana langaði mest til þess að gefa allt í botn en hún vissi að slíkt myndi vekja eftirtekt og það vildi hún síst af öllu. Hún mætti fyrsta lögreglubílnum rétt áður en hún tók beygjuna út úr götunni sem hún bjó við og hann ók framhjá henni án þess að veita henni athygli. Um leið og hún sá lögreglubílinn ekki lengur í baksýnisspeglinum jók hún hraðann og tók stefnuna í átt að Vatnsenda. Hún vissi hvert hún átti að fara. Þau höfðu farið yfir þetta margoft ef til þess kæmi að þau þyrftu að flýja. Nú var komið að því. Þetta var eitthvað sem hún hafði ekki búist við en þó búið sig undir. Hún varð að vera sterk og yfirveguð og mátti ekki gera nein mistök. Fylgja áætluninni út í ystu æsar. Engin mistök.

Lögregluþjónarnir sem voru fyrstir á staðinn biðu eftir okkur við lögreglubílinn. Við vorum rétt svo stigin út úr BMW-inum þegar Georg kom aðvífandi á lögreglumótorhjólinu sínu og á eftir honum kom annar lögreglubíll. Ég bað lögregluþjónanna í þeim bíl að loka götunni og sjá um að enginn færi akandi í burtu og ég sendi þá sem höfðu verið fyrstir á staðinn út í garðinn til að gæta framhliðarinnar á húsinu. Ég ætlaði ekki að taka neina áhættu. Sem betur fer leit allt út fyrir að Ragnheiður væri ein heima því að Land Rover-jeppinn var ekki í innkeyrslunni. Það auðveldaði okkar verk ef við þyrftum ekki að kljást við manninn hennar, lögfræðinginn. Við vorum fjögur sem tókum okkur stöðu við útidyrnar. Ég, Guðmundur, Sigrún og Georg. Ég hringdi dyrabjöllunni og leit síðan á Georg sem stóð við hlið mér alvarlegur á svip.

„Það eru kannski mistök að hringja bjöllunni,“ sagði ég. „Við ættum bara að ryðjast beint inn.“

„Ég held að það sé betra að hafa þetta svona,“ svaraði Georg.

Ekkert lífsmark virtist vera inni í húsinu. Að minnsta kosti kom enginn til dyra. Ég var farinn að ókyrrast og hringdi bjöllunni aftur og í þetta sinn lét ég ekki nægja að ýta einu sinni á hnappinn. Loksins sáum við hreyfingu fyrir innan dyrnar. Það var Garðar lögmaður, maður Ragnheiðar, sem opnaði dyrnar. Svipurinn á andliti hans lýsti í fyrstu undrun en breyttist nánast strax í mikinn reiðisvip.

„Þið aftur?“ hreytti hann út úr sér. „Hvað viljið þið núna?“

„Við þurfum að ná tali af konunni þinni,“ sagði ég um leið og ég gaf Georg merki með höfuðhreyfingu. Hann ýtti Garðari til hliðar eins og hann væri smákrakki og gekk hröðum skrefum inn í húsið. Við fylgdum á eftir, fyrst ég, síðan Guðmundur og Sigrún rak lestina. Við létum sem við heyrðum ekki kröftug mótmæli Garðars sem stóð ennþá í dyragættinni á útidyrunum.

„Þið hafið ekkert leyfi til að ryðjast hingað inn,“ æpti hann á eftir okkur.

„Takt þú efri hæðina, Georg, þú mátt taka kjallarann, Guðmundur, við Sigrún tökum þessa hæð,“ sagði ég. „Munið að það er möguleiki á því að hún sé vopnuð.“

Garðar var skyndilega kominn upp að mér og ég tók eftir því að hann horfði á okkur til skiptis með opinn munn.

„Hva, hvað eruð þið að gera?“ Hann var orðinn ennþá æstari. „Hvern djöfulinn eruð þið að gera hérna?“

Ég gaf Sigrúnu merki um að byrja að svipast um á hæðinni og sneri mér síðan að Garðari.

„Hvar er konan þín?“

„Hvað kemur þér það við?“

„Við erum með handtökuheimild á hana og húsleitarheimild. Það væri betra ef þú sýndir smá samvinnu.“

„Handtökuheimild? Húsleitarheimild? Hvar eru þær? Eruð þið orðnir sjóðandi vitlausir?“

„Hvar er hún?“ spurði ég ákveðinn.

„Ég veit það ekki?“

„Er hún uppi eða niðri? Hvar er hún?“ Ég hnyklaði brýnnar og gekk alveg upp að Garðari sem rétt náði mér í brjóst. Hann varð ekkert smeykur heldur þvert á móti þá æstist hann bara enn meira.

„Þú skalt byrja á því að sýna mér heimildirnar,“ hreytti hann út úr sér. „Ég vil sjá þær núna strax.“

Ég sá hvar Baldur kom hálf hlaupandi í áttina til okkar og ég sá ekki betur en að hann væri með einhverja pappíra í höndunum.

„Hann Baldur hérna er með heimildirnar,“ sagði ég.

Garðar sneri sér við rétt í þann mund sem Baldur kom til okkar.

„Sæll Baldur,“ sagði ég. „Ertu til í að láta Garðar hafa heimildirnar og útskýra kannski málið fyrir honum?“ spurði ég án þess að vænta svars. Ég sneri mér frá þeim og hélt á eftir Sigrúnu. Ég nennti ekki að standa í einhverju karpi við Garðar.

Það var ekki oft sem snillingurinn lenti í vandræðum. Að minnsta kosti ekki neinum í líkingu við þau vandræði sem nú voru í uppsiglingu. Það sem ekki átti að geta gerst hafði gerst. Hann hafði fylgt öllum áætlunum út í ystu æsar og ekki gert nein mistök. Þess vegna skildi hann ekki hvers vegna komist hafði upp um Ragnheiði. Hafði hún kjaftað í einhver? Talað upp úr svefni svo að feita fíflið sem hún var gift hafði heyrt eitthvað? Nei, hann trúði því ekki. Hún var of snjöll til þess að falla á einhverjum aulahætti. Það var eitthvað annað sem hafði gerst og úr því að hann var ennþá þar sem hann var þá gat frjáls gátu þeir ekki vitað um hann ennþá. Það þýddi að Ragnheiður hlaut að hafa komist undan. Hann varð að komast að því hvað hafði gerst sem varð þess valdandi að þeir voru búnir að komast að því að Ragnheiður væri viðriðin morðin.

Hann gekk inn á stóru skrifstofuna sem ofbeldisbrotadeildin hafði lagt undir rannsóknina á morðunum. Honum kom það ekki á óvart að sjá aðeins eina manneskju þar inni núna. Líklega voru allir hinir lagðir af stað upp í Breiðholt, heim til Ragnheiðar.

„Ég var að frétta að það hefði eitthvað gerst varðandi morðmálin?“

Stúlkan sem sat við skrifborðið sitt var ung, varla miklu eldri en tuttugu og fimm ára. Hún leit upp úr blaðabunkanum sem hún hafði verið upptekin við að fara í gegnum og flokka í möppur.

„Já,“ svaraði hún brosandi. „Það er alveg ótrúlegt.“

„Hvað gerðist? Erum við búin að ná morðingjanum?“

Hún leit aftur upp úr blaðabunkanum. „Ég veit það ekki alveg. Mér skilst að þeir hafi komist að því hver konan er. Hún er víst þekkt sjónvarpskona.“

„Hvað ertu að segja? Var einhver sem sagði til hennar?“

„Nei. Andlit hennar sést víst í einu af þessum hryllilegu myndböndum.“ Hún gretti sig eins og til að leggja áherslu á hryllinginn. „Viltu pæla í því. Hún var ekki með neina grímu eða neitt. Þvílíkur auli.“ Hún brosti út að eyrum. „Aulaskapur hans varð okkur að happi.“

Hann trúði ekki eigin eyrum. Gat verið að þetta hafi farið fram hjáframhjá þeim? Hvernig í ósköpunum gat andlitið á henni hafa sést? Hann fór að horfa á myndirnar í huganum til að reyna að átta sig á því hvort einhversstaðar hafi verið spegill þar sem andlitið á henni gæti hafa sést.“

„Ert þú ekki að fara á staðinn?“ Stúlkan leit á hann spurnaraugum.

Hann hrökk upp af hugsunum sínum. „Ha, nei ég þarf ekki að fara. Að minnsta kosti ekki strax.“ Hann brosti til hennar. „Ég sé þig síðar.“

„Já.“ Hún sneri sér aftur að blaðabunkanum á borðinu.

Hann gekk hratt út úr skrifstofunni og alla leið fram á stigaganginn. Hann þurfti að taka ákvörðun strax enda mátti hann engan tíma missa. Nú var enginn tími til að gera fleiri áætlanir. Það var kominn tími til að svara fyrir sig. Engin mistök.

Við vorum búin að fínkemba húsið en án árangurs. Ekki fannst tangur né tetur af Ragnheiði. Garðar þvertók fyrir að vita hvar hún væri niðurkomin og hann þvertók sömuleiðis fyrir það að hafa vitað hvað kona hans hafði fyrir stafni í frístundum. Ég trúði honum. Hann gat ekki verið viðriðinn þessi mál á nokkurn hátt. Ég lagði samt til við Baldur að Garðar yrði yfirheyrður og að honum yrði ekki sleppt fyrr en búið væri að fara enn betur í gegnum húsið. Það var þegar kominn liðsauki frá ofbeldisbrotadeild og tæknideild á staðinn og alltaf bættust fleiri í hópinn. Ég tók Sigrúnu, Guðmund og Georg með mér afsíðis og við ræddum næsta leik í stöðunni. Við tókum ákvörðun um að Guðmundur færi niður á stöð til að athuga hvort það væru fleiri „óvænt“ atriðið í þeim myndum sem við höfðum undir höndum, en nú hafði hann að auki fartölvu Ragnheiðar og Garðars. Georg ætlaði að sjá um að láta lýsa eftir Land Rovernum og Ragnheiði ásamt því að tala sjálfur við öll lögregluembætti landsins. Við Sigrún ætluðum að svipast aðeins um í nágrenninu og kannski á fleiri stöðum. Að auki var búið að senda bíla heim til foreldra Ragnheiðar og allra vina og kunningja sem vitað var um. Ein umfangsmesta leit að glæpamanni í sögu lögreglunnar var hafin. Við ætluðum að finna hana fljótt.

Hann þurfti ekki að hugsa sig lengi um áður en hann tók ákvörðun. Ragnheiður hafði nánast örugglega farið á staðinn sem þau höfðu ákveðið að hittast á ef eitthvað færi úrskeiðis. Hann tilkynnti sig út með þeim skilaboðum að hann væri orðinn veikur og treysti sér ekki til að standa vaktina. Snillingurinn flýtti sér út í Land Cruiserinn og ók af stað. Hann varð að hafa hraðar hendur og núna mátti ekkert fara úrskeiðis.

Ég var nokkuð viss um að við myndum hafa upp á Ragnheiði. Spurningin var bara hvað það tæki okkur langan tíma. Hún var eftirlýst hjá öllum lögregluembættum landsins, hjá Tollayfirvöldum og auðvitað í öllum flughöfnum líka. Hún var ekki á förum neitt. Atburðarás síðustu klukkutíma hafði verið hröð og spennuþrungin og það var ekki laust við að ég væri pínulítið eftir mig. Við vorum búin að keyra stefnulaust um borgina í næstum klukkustund án þess að það bæri nokkurn árangur. Ég hafði ekki heldur reiknað með því að við myndum aka fram á Ragnheiði bara si svona, heldur vildi ég vera á ferðinni ef svo kynni að fara að einhver kæmi auga á hana einhversstaðar.

„Ætlarðu að halda svona áfram lengi í viðbót?“ spurði Sigrún. Hún var þreytuleg að sjá.

„Ertu orðin þreytt?“

„Já, ég er eiginlega alveg dauðuppgefin og glorhungruð.“

„Ég skal stoppa einhversstaðar.“

„Það væri ágætt ef þú værir til í að stoppa í einhverri pylsusjoppu og keyra mig síðan heim.“ Hún geispaði nánast framan í mig.

„Þú getur ekki verið ein heima.“

„Fyrirgefðu.“ Hún hló og hristi höfuðið í leiðinni. „Ég meinti heim til þín. Ég mismælti mig pínulítið.“

„Ég ætlaði að segja það.“

„Ef ég vil einhvertíma vera nálægt þér, þá er það í nótt,“ sagði hún „Ég ætla ekki að liggja rotuð uppi í rúmi á meðan þú upplifir allt fjörið. Ég ætla að vera með þegar þú nærð henni.“

„Þú þarft að hvíla þig, ekki ég.“ Ég skrúfaði niður rúðuna í bílstjórahurðinni. Bimminn var ekki af þeirri fullkomnu gerð bíla sem voru með rafmagnsrúður. Hann var bara orginal og gamall. Stúlkuandlitið sem mætti mér í lúgunni á Essó á Ártúnshöfða var brosandi.

„Góða kvöldið.“

Ég bauð henni gott kvöld á móti og bað um tvær kók og tvær pylsur með öllu.

Hann var kominn á áfangastað. Hann hafði haft nægan tíma á leiðinni til þess að skipuleggja sig upp á nýtt. Það var ljóst hvað hann þurfti að gera og hann ætlaði að ganga hreint til verks. Kartöflukofinn sem hann gekk upp að var lítill, varla meira en tuttugu fermetrar. Kofann hafði hann erft eftir föður sinn fyrir nokkrum árum og síðan þá hafði hann lagað hann aðeins til og útbúið hann sem eins manns herbergi með svefnaðstöðu. Þarna hafði hann átt margar unaðsstundir með Ragnheiði og nokkrar með konunni sinni. Þarna hafði fyrsta barnið þeirra komið undir. Í ástarhreiðrinu eins og hann kallaði kofann. Hann reif sig upp úr hugsunum sínum og bankaði létt á dyrnar. Það var ekkert ljós innandyra og það var heldur engan að sjá á ferli í næsta nágrenni enda var þessi staður á Þingvöllum ekki fjölsóttur og næsta sumarhús var í nokkurra kílómetra fjarlægð. Ragnheiður opnaði dyrnar varlega. Hún var ómáluð, í gallabuxum og vindjakka og greinilega mjög óörugg og hrædd.

„Guð hvað ég er feginn að sjá þig.“ Sagði hún „Þú getur ekki ímyndað þér hvað ég var heppin að sleppa.“ Hún sneri bakinu í hann og gekk á undan honum inn í kofann. Snillingurinn gekk inn fyrir, lokaði dyrunum á eftir sér og tók hvítt nælonband upp úr vasanum á jakkanum sínum. Hann var ekki með tár í augunum þegar hann brá bandinu utan um hálsinn á Ragnheiði sem sneri baki í hann. Hann var ekki sorgbitinn að sjá og hann var ekki skjálfhentur. Hann herpti saman munninn þannig að hann varð eins og mjótt strik og augun sýndu ekkert nema kulda. Bandið hertist meira og meira að hálsinum á Ragnheiði sem hafði átt von á nánast öllu öðru en þessu. Ef hún treysti einhverjum manni þá var það elskan hennar. Hennar stóra ást í lífinu. Maðurinn sem hafði gefið henni svo margt. Spennu, útrás, ást og hlýju. Núna var þessi maður að murka úr henni lífið.

Snillingurinn herti meira og meira að hálsi Ragnheiðar og dró hana að sér í leiðinni. Hann hallaði sér upp að öðru eyranu hennar.

„Fyrirgefðu mér ásin mín,“ hvíslaði hann. „Þín leið verður að enda núna.“

Hann sleppti ekki takinu fyrr en Ragnheiður varð máttlaus og lyppaðist niður á viðargólfið í kofanum. Hann fylgdi henni eftir með nælonbandið strekkt þangað til hann var viss um að verkinu væri lokið. Þá losaði hann bandið og stóð á fætur. Þetta verk hafði verið það leiðinlegasta sem hann hafði þurft að vinna. En hann fann þó ekki fyrir neinum söknuði. Það var engin sorg, engin eftirsjá, heldur honum til undrunar, einungis léttir. Hann var búinn að afgreiða einu manneskjuna sem gat komið upp um hann. Hennar hlutverki var lokið.

23. kafli

Það kom mér ekkert mikið á óvart að sjá að húsið mitt væri uppljómað þó að klukkan væri nánast tólf á miðnætti. Þó að gömul væri þá var mamma ekki ein af þeim sem sofnuðu fram á brjóstið fyrir framan sjónvarpið. Hún lagði sig frekar í eftirmiðdaginn og gat á móti verið aðeins lengur á fótum á kvöldin. Hún sat að á uppáhalds staðnum sínum, við eldhúsborðið, með kaffikrús við aðra höndina og hina ofan á ensku slúðurblaði. Hún skyldi ekki mikið í ensku og gat lesið þeim mun minna af henni, en myndirnar skyldi hún mæta vel og hún naut þess að skoða þær og krafsa sig fram úr textanum sem var undir þeim.

„Sæl mamma mín.“ Ég fór ekki lengra en í dyrgættina á eldhúsinu.

„Nei ertu loksins kominn?“ Hún leit upp úr blaðinu og tók af sér gleraugun sem fengu að hanga frjálst í bandinu sem hún var með í yfir hálsinn.

„Mig langar að kynna þig fyrir vinkonu minni.“ Ég sneri við fram í forstofuna til að hengja frakkann minn upp og sækja Sigrúnu sem minnti mig örlítið á feimna skólastúlku þar sem hún stóð stíf á miðju gólfinu í forstofunni.

Mamma var staðin upp af eldhússtólnum.

„Ætlið þið ekki að koma inn?“

Ég gekk á undan Sigrúnu inn í eldhúsið.

„Þetta er hún Sigrún, mamma. Þetta er hún mamma mín.“

„Svo að þetta er stúlkan sem þú ert sífellt að tala um, Axel,“ sagði mamma um leið og hún tók brosandi í höndina á Sigrúnu. „Vertu velkomin, vina mín.“

Ég roðnaði lítillega í framan og Sigrún varð hálf vandræðaleg á svipinn. „Sæl og blessuð. Hann Axel hefur sagt mér heilmikið um þig.“

„Nú? Vonandi ekki allt slæmt?“

„Nei, þvert á móti.“

„Mér léttir stórlega við að heyra það,“ sagði mamma og sendi mér glott.

„Ég ætla rétt að vona að þú talir vel um mig við vinkonur þínar,“ sagði ég.

„Þú þarft nú ekki að hafa áhyggjur af því, Axel minn. Ég þarf ekkert að tala um þig við þær því að þær vita vel hvað þú ert myndarlegur og duglegur og latur við heimilisstörfin.“

„Fyndin.“ Ég gat ekki annað en brosað. Hún hafði ennþá munninn fyrir neðan nefið, gamla konan.

„Jæja, þið hljótið að vera dauðuppgefin, greyin mín,“ sagði mamma og umhyggjan skein úr andliti hennar. „Eruð þið svöng? Á ég að búa eitthvað til handa ykkur?“

„Nei, það er alger óþarfi,“ svaraði Sigrún. „Alls ekki hafa neitt fyrir mér.“

„Er heitt á könnunni?“ spurði ég og gekk að hitabrúsanum sem stóð á eldhúsborðinu.

„Nei, ég skal hella á,“ svaraði mamma. Hún hljóp í áttina að vaskinum.

„Sigrún ætlar að fá að gista hjá okkur í nótt,“ sagði ég. „Eins og ástandið er, þá er ekki öruggt að hún sé ein heima.“

„Satt segirðu, Axel minn.“ Það var áhyggjusvipur á andliti mömmu. „Eruð þið búin að ná þessum manni?“

„Nei, en við vitum núna hver er í vitorði með honum,“ svaraði ég.

„Mikið er ég glöð,“ svaraði mamma. „Þá förum við loksins að sjá fyrir endann á þessari martröð.“

„Ég ætla að vona það,“ sagði ég

„Viltu kannski að ég búi um hana í gestaherberginu uppi?“

„Nennirðu því?“ Ég var feginn að mamma skyldi bjóðast til að búa um Sigrúnu. Ég var ekki góður í slíkum hlutum og það var rétt svo að ég vissi hvar rúmfötin mín væru geymd, þau tvennu sem ég átti til skiptanna.

„Komdu bara með mér, vinan. Ég skal sýna þér hvar þú getur sofið í nótt.“ Mamma gekk framhjá Sigrúnu og út úr eldhúsinu.

Sigrún brosti hálf vandræðalega til mín áður en hún fór á eftir mömmu upp á eftir hæðina í húsinu. Mér leið eins og litlum skólastrák sem var nýkominn heim af skólaballi með nýja vinkonu. Litlum mömmustrák. Ég var ekki alveg viss um að það væri sú ímynd sem ég vildi að Sigrún hefði af mér. Og núna var mamma að raða okkur niður á herbergi eins og við værum unglingar á heimavist. Ég kláraði að setja kaffibaunir og vatn á kaffivélina. Kaffi var það eina sem ég hafði áhuga á að fá ofan í magann á mér að sinni. Ég var aðeins léttari í kollinum eftir daginn, en ég mátti samt ekki slaka á. Ragnheiður var ennþá ófundin, að ekki sé nú talað um hinn morðingjann. Ég varð að vera skýr í kollinum og leysa þetta mál sem allra fyrst. Núna var tækifærið.

Hann hefði getað lent í smá vandræðum með Land Roverinn. Hann gat ekki látið hann hverfa og hann gat ekki heldur skilið hann eftir við kofann. Hann hafði séð þetta allt saman fyrir og búið sig undir svona uppákomu. Það var kosturinn við að skipuleggja hlutina fyrir fram. Engar óvæntar uppákomur. Hann ók Land Rover-jeppanum alla leið út að aðalveginum sem lá framhjá Þingvöllum. Þar lagði hann jeppanum á bílastæði við ruslagám sem stóð á vegastæði, tók reiðhjólið sem hann hafði sótt heim til sín á leiðinni úr bænum út úr honum og byrjaði að hjóla af stað til baka. Hann yrði töluverðan tíma að hjóla aftur að kofanum, en það varð bara að hafa sig. Hann átti alla nóttina framundan þannig að tíminn var nægur ef ekkert óvænt kæmi upp á. Engar óvæntar uppákomur.

Brynjar frá dómsmálaráðuneytinu var afskaplega leiðinlegur maður eða svo fannst Baldri að minnsta kosti. Hann hélt GSM símanum nokkrum millimetrum frá eyranu á sér svo hátt talaði Brynjar. Baldur hefði getað kallað ræðuna sem hann fékk fyrirlestur en hann valdi frekar að kalla hana sambland af hótunum og dónaskap. Morðið á Lárusi, fullvissa hans um að það væri og yrði engin skýrsla tilbúin á morgun og síðan uppgötvunin um Ragnheiði og sú staðreynd að hún rann okkur úr greipum hafði sannfært Brynjar um að við værum algerlega ófærir að ná árangri í þessu máli. Baldur hafði vit á því að halda ró sinni og svara einungis með einsatkvæðisorðum. Hann vissi að öll sín ráð og hugsanlega annarra starfsmanna rannsóknarlögreglunnar voru í höndunum á þessu möppudýri úr dómsmálaráðuneytinu og þá var betra að hafa sig hægan og bíða þess að þetta gengi yfir. Brynjar lauk samtalinu með því að boða komu sína niður á stöð daginn eftir. Baldur setti gemsann ofan í vasann á jakkanum sínum og andaði djúpt að sér fersku kvöldloftinu áður en hann settist inn í bílinn sinn og ók af stað. Hann var á leiðinni niður á stöð þaðan sem hann ætlaði að stjórna leitinni að Ragnheiði.

Georg var búinn að tala við alla sem hann þekkti vítt og breitt um landið, en árangurinn var enginn. Enginn hafði séð neitt eða heyrt eitthvað þannig að það leit út fyrir að það myndi taka lengri tíma en menn höfðu gert sér vonir um að finna Ragnheiði. Það var engu líkara en að hún hefði gufað upp? Hann settist við skriforðið inni á almennu deildinni á lögreglustöðinni og hallaði sér aftur í skrifborðsstólnum. Eftir stutta umhugsun hallaði hann sér fram í stólnum og kveikti á tölvunni. Í tölvunni var nákvæmt landakort af Íslandi sem notað var með staðsetningarbúnaði lögreglunnar. Hann skoðaði nágrenni höfuðborgarinnar og þær vega og tímalengdir sem það tók að komast á milli staða. Hafi Ragnheiður farið úr borginni komu ekki margir staðir til greina. Miðað við tímann sem leið frá því að hún hvarf og þangað til lýst var eftir henni var nær útilokað að hún hafi komist til næstu nágrannasveitarfélaga utan höfuðborgarsvæðisins. Hún gat auðvitað verið innan borgarinnar eða höfuðborgarsvæðisins ennþá, en honum fannst líklegra að hún hefði haldið eitthvert út á land. Hann fór að velta fyrir sér hvort hún og maðurinn hennar ættu sumarhús einhversstaðar í nágrenni höfuðborgarinnar. Ætli einhver hafi athugað það, hugsaði hann með sér. Ef ekki, þá var kominn tími til þess.

Snillingurinn setti hjólið á sinn stað í Land Cruiserinn áður en hann gekk úr skugga um að það væru engin verksummerki um Ragnheiði í kofanum. Engin merki um átök eða að einhver hafi komið þangað yfir höfuð. Hann leit einu sinni yfir kofann áður en hann lokaði útidyrunum á honum og skellti í lás. Núna var bara eitt smávægilegt verkefni eftir. Hann ók greitt af stað í áttina að ruslagáminum og Land Rovernum hennar Ragnheiðar og það tók hann ekki nema nokkrar mínútur að komast á áfangastað. Hann stökk út úr Land Cruisernum, gekk hröðum skrefum að Land Rovernum, opnaði dyrnar á honum og tróð þykkum bunka af dagblöðum upp fyrir fótstigin á bílnum og eins langt undir mælaborðið og hann gat. Hann kveikti að því loknu á kveikjaranum sem hann hafði í vasanum og bar eldinn að dagblaðabunkanum. Það logaði strax það glatt að hann varð ósjálfrátt að hörfa til baka og skella bílstjórahurðinni aftur. Hann leit einu sinni enn á Ragnheiði þar sem hún sat lífvana spennt í öryggisbeltið í bílstjórasætinu á Land Rovernum. Far vell mín kæra, muldraði hann með sjálfum sér áður en hann snerist á hæli og settist upp í Land Cruiserinn. Hann ók af stað og fylgdist með í baksýnisspeglinum þegar eldurinn í Land Rovernum jókst jafnt og þétt. Hann var viss um að þetta yrði nóg til þess að fela slóðina og það hlakkaði í honum þegar hann sá andlit Axels og Georgs fyrir sér þar sem þeir stóðu ráðþrota við hliðina á brunnum jeppanum. Jú, hann var sniðugur. Hann var rosalega sniðugur og núna þurfti hann að taka þá ákvörðun sem honum kveið mest fyrir. Átti hann að losa sig við Axel og jafnvel Georg líka? Hann var ekki búinn að ákveða það ennþá. Ugla sat á kvisti …

Mér brá þegar Sigrún gekk inn í stofuna. Mamma hafði gert það sem ég hafði alls ekki átt von á. Hún hafði lánað henni gömul blá og hvít bómullarnáttföt af mér. Ekki það að mér væri ekki sama, heldur var þetta svona dulin ábending að hún væri viss um að það væri eitthvað meira en bara vinskapur á milli okkar Sigrúnar. Náttfötin fóru Sigrúnu reyndar ágætlega. Þau voru allt of stór og víð á hana, en mér fannst það bara krúttlegt og auðvitað pínulítið æsandi. Ég neyddist til að fórna þægindunum sem fólust í því að liggja flatur í stofusófanum og setjast upp. Verkirnir sem fóru um líkamann við það eitt sögðu mér að ég væri farinn að misbjóða sjálfum mér. Ég hafði lítið sofið síðustu nætur, en þegar það hafði gerst þá hafði ég sofið laust og illa.

„Hvernig lýst þér á mig?“ Sigrún sneri sér brosandi í einn hring á miðju stofugólfinu áður en hún settist við hliðina á mér í stofusófann.

„Þú ert alltaf glæsileg,“ svaraði ég. Ég reyndi að brosa en máttlítill geispi náði yfirhöndinni. „Það skemmir heldur ekki fyrir að þú ert í glæsilegum náttfötum.“

„Segðu!“ Hún klappaði mér laust á bakið og brosið breyttist í áhyggjusvip. „Þú verður að sofa eitthvað. Þú ert útkeyrður.“

„Það er enginn tími til að sofa núna.“

„Láttu ekki svona. Þú vaknar um leið og síminn hringir og ég er líka með minn síma.“ Hún var mjög ákveðin á svipinn.

„Kannski ég reyni að sofna í smástund,“ sagði ég. Það er rétt hjá þér, ég er algerlega útkeyrður.“

Hún brosti til mín og strauk mér mjúklega um brjóstbakið. Mér leið vel. Það var langt síðan einhver hafði sýnt mér slíka hlýju.

„Finnst þér þetta ekkert skrýtið með Ragnheiði?“

„Hvað? Að vinsæl sjónvarpskona skyldi vera viðriðin svo hryllilega glæpi?“

„Nei, ekki það,“ sagði ég. „Eða jú, kannski líka. Ég átti við hvort þér hafi ekki þótt undarlegt að hún hafi verið horfin þegar við ætluðum að handtaka hana?“

„Þegar ég hugsa um það, jú,“ svaraði Sigrún. „Ef það hefur hist svoleiðis á að hún hafi bara akkúrat verið í heimsókn einhversstaðar eða út í búð, þá hefði hún átt að koma heim aftur?“

„Hún hefur kannski séð lögreglubílana og snúið við?“

„Það hefði einhver tekið eftir því.“

„Kannski.“ Ég leit hugsi á Sigrúnu. „Kannski fékk hún viðvörun.“

„Frá hverjum? Hinum morðingjanum? Hvernig hefði hann átt að vita af því að við vorum á leiðinni?“

„Það er spurning? Hann gæti verið með skanna?“

„Hugsanlega. Hvað ertu að hugsa?“

„Allt. Ég er eiginlega að velta öllum möguleikum fyrir mér.“

„Ef þú heldur að einhver af okkur sé viðriðinn þetta, þá trúi ég því ekki.“

„Við verðum að halda öllum möguleikum opnum?“ sagði ég.

Sigrún brosti dauflega til mín. „Kannski á morgun. Við skulum kanna þetta betur þegar við erum búin að hvíla okkur og hreinsa hugann.“

„Kannski það sé rétt hjá þér?“ Ég leit hugsandi á hana. „Mér finnst eins og við höfum þekkst lengi.“

„Af hverju segirðu það?“

„Það er eitthvað við þig sem ég er búinn að þekkja mjög lengi.“

Hún brosti skilningsvana. „Hvað áttu við?“

„Nei, bara það að ég þori og get sagt nánast hvað sem er við þig.“

„Við erum búin að vinna saman í smá tíma og þú ert nú vanur að segja þína skoðun.“

„Ég er ekki að meina þannig.“ Ég tók um hönd hennar sem hafði haldið áfram að strjúka mér um bakið og sneri mér beint að henni. „Ég þorði til dæmis að segja þér hvaða tilfinningar ég ber til þín.“

„Það var nú eins gott,“ svaraði hún kímin. „Annars hefði ég neyðst til að reyna við þig og með því hefði ég gert út af við karlmennskuímynd þína.“

Ég brosti en var síðan alvarlegur á ný. „Að öllu gríni slepptu, Sigrún, þá held ég að við séum sálufélagar. Mér líður vel í návist þinni og ég held að ég geti talað um allt við þig.“

„Ég verð að segja það sama. Ég hefði aldrei trúað því að óreyndu, en ég held að okkur hafi verið ætlað að kynnast?“

„Já, örugglega.“ Ég brosti kankvíslega.

Hún fór að hlæja. Skellihlæja og ég gat ekki annað en gert það líka. Það var gott að hlæja og það var nauðsynlegt. Ég fann það núna að mitt í allri illskunni var nauðsynlegt að hlæja. Við féllumst í faðma og ég kyssti hana almennilega í fyrsta skipti. Það var unaðslegt þangað til ég heyrði mömmu ræskja sig í dyragættinni inn í stofu.

„Ég ætlaði bara að bjóða góða nótt,“ sagði hún hálf skömmustuleg á svipinn.

Við hlógum bara enn meira og núna að mömmu. Hún hristi höfuðið og lét sig hverfa og það sama gerðum við. Við Sigrún hurfum inn í sitthvort herbergið. Hún í gestaherbergið og ég í mitt herbergi. Við höfðum verið sammála um að eiga hvort annað inni í smá tíma og kynnast hvort öðru aðeins betur. Nú var kominn tími til að hvíla sig og ég var hvíldinni feginn. Ég hlakkaði til að fá að sofna og endurnærast. Ég fékk að sofa í nákvæmlega fjórar klukkustundir og tíu mínútur.

24. kafli

Ég vaknaði um leið og síminn hringdi. Viðbrögðin voru nánast ósjálfráð og ég áttaði mig ekki á því að ég var varla vaknaður fyrr en ég heyrði röddina í sjálfum mér óma í gemsanum.

„Já, Axel,“ svaraði ég hásum rómi.

„Var ég að vekja þig?“

Ég vaknaði samstundis.

„Nei.“

„Þú lýgur því. Ekki ljúga að mér, Axel. Ef þú gerir það þá kemur eitthvað slæmt fyrir þig eða einhvern sem þú þekkir.“

Þetta var sama röddin og þegar hringt var í mig heiman frá Lárusi. Hún var pínulítið hás og dimm og það var ekki laust við að mig grunaði að hann væri að tala í gegnum eitthvað tæki.“

„Hvað viltu?“ Ég settist upp í rúminu með fæturna fram á gólf. Klukkan á náttborðinu mínu sýndi 05:16.

„Hættu að leita að mér.“

Ég skellti upp úr. „Hætta að leita að þér. Ég hætti ekki að leita að þér fyrr en ég er búinn að ná þér.“

„Hættu að leita að mér eða ég geng frá þér og löggupíkunni. Kellingin gæti síðan verið smá eftirréttur.“ Ég fann hvað hann var ógnandi þó að hann væri einungis að tala í símann. Hann var snarruglaður, þessi náungi.

„Komdu bara núna og gakktu frá mér,“ sagði ég kokhraustur. „Ég skal bíða eftir þér.“

„Ha,ha,ha.“ Hann hló gleðisnauðum háðslegum hlátri. „Þú ert bara fyndinn.“

Ég sagði ekkert heldur flýtti mér út úr herberginu og fram í eldhús. Ég varð að komast í annan síma.

„Ertu búinn að ríða henni?“

„Ha. Hvað ertu að tala um?“

„Löggupíkunni sem sefur í gestaherberginu þínu. Tókstu hana í stofunni?“

Ég skellti á. Hann vissi að Sigrún var hjá mér og hann vissi meira að segja í hvaða herbergi hún svaf. Hann gæti verið inni í húsinu. Ég opnaði efstu eldhússkúffuna og tók upp stóran steikarhníf. Var morðinginn niðri eða uppi? Var hann inni í herberginu hjá Sigrúnu eða kannski mömmu? Það fór kuldahrollur niður bakið á mér þegar ég gerði mér grein fyrir því að ég hafði vanmetið hann. Innst inni hafði ég ekki reiknað með því að hann mundi gera alvöru úr hótun sinni um að heimsækja mig. Ég fikraði mig rólega út úr eldhúsinu og í áttina að svefnherbergjunum. Ég var farinn að óska þess að þetta væri allt saman vondur draumur.

Þegar slökkvilið Árnessýslu kom á staðinn hafði allt brunnið sem brunnið gat í Land Rover-jeppanum. Það voru ennþá glóðir í dekkjunum og því sem eftir var af gólfteppunum í jeppanum. Nokkrir bændur og forvitnir sumarbústaðareigendur stóðu hjá í öruggri fjarlægð og fylgdust með þegar slökkviliðið slökkti í síðustu glæðunum. Tveir lögreglubílar lokuðu veginum hvor úr sinni áttinni og þrír lögregluþjónar sem hættu sér nógu nálægt virtu fyrir sér það sem eftir var af mannverunni sem sat í bílstjórasætinu. Það var skelfingarsvipur á andlitum þeirra og tveir þeirra notuðu lófa annarrar handar til að hylja nef sitt og munn en sá þriðji talaði í talstöðina. Þeir þurftu ekki að vera nein gáfnaljós til að átta sig á því að þarna var kominn Land Rover-jeppinn sem lýst hafði verið eftir.

Ég fikraði mig varlega upp stigann, upp á efri hæð hússins. Öll skynfærin voru í viðbragðsstöðu, tilbúin að greina minnstu breytingu í umhverfinu. Lykt, hreyfingu eða hávaða. Öll mín reynsla og þjálfum komu að litlum notum núna. Ég stóð ekki andspænis drukknum fauta sem var nýbúinn að lumbra á konunni sinni, eða uppdópaðri manneskju sem hélt hnífi upp að hálsinum á sér. Ég gat ekki stokkið á neinn og snúið hann niður, eða sveiflað lögreglukylfu í kringum mig. Ég stóð einn í stiganum með eldhúshníf í annarri hendi og ég hafði ekki hugmynd um hvort óboðinn gestur var í húsinu eða ekki. Ég staðnæmdist á stigapallinum á efri hæðinni, þurrkaði svitann af enninu á mér með öðru handarbakinu og leit snöggt í kringum mig. Ég varð ekki var við neitt. Enga hreyfingu neins staðar. Ekkert hljóð. Enga óeðlilega lykt. Ég gekk varlega að dyrunum að herberginu sem Sigrún svaf í og opnaði þær eins hljóðlega og ég gat. Hún svaf værum blundi í rúminu og það var engan annan að sjá í herberginu. Ég sneri við og hélt í áttina að herbergi mömmu. Þar var sömu sögu að segja. Hún svaf eins og ungbarn og enginn annar var sjáanlegur. Ég athugaði baðherbergið með sama árangri og fikraði mig síðan varlega niður á neðri hæðina aftur. Þar var sömu sögu að segja. Enginn var í stofunni eða geymslunni og ekki heldur á baðherberginu. Ég gat andað léttar. Hann var að minnsta kosti ekki inni í húsinu. Ég gekk úr skugga um að útidyrnar væru læstar, sótti mér síðan gosdós í ískápinn og fékk mér sæti við eldhúsborðið.

Ég var ennþá þreyttur og mér leið eins og ég hefði ekki sofið neitt. Kannski hafði ég bara dottað? Það fór hrollur um mig þegar ég hugsaði um símtalið. Hvers konar vitfirringur var þetta eiginlega? Við urðum að ná honum. Við hreinlega máttum alls ekki láta hann sleppa. Ég kláraði úr gosdósinni og gekk inn í herbergið mitt. Ég gat með góðri samvisku lagt mig í að minnsta kosti tvo tíma í viðbót og eftir að ég var lagstur á koddann og búinn að hjúfra mig inn í svala og mjúka sængina sannfærðist ég um að allt annað gæti beðið á meðan.

Ég átti ekki séns. Ekki möguleika. Hann var svo ótrúlega snöggur að ég áttaði mig ekki á því sem var að gerast fyrr en hann hafði svipt hurðinni á fataskápnum upp innanfrá, stokkið út úr honum og sest klofvega ofan á mig í rúminu. Hann var stór, þungur og sterklega vaxinn með rauða latexgrímu yfir andlitinu.

„Á bara að fara að sofa aftur?“ hvæsti hann á mig.

Áður en ég fékk rönd við reyst hafði hann gefið mér raflost með lítilli raflostsbyssu.

Ég veit ekki hversu langur tími leið frá því að hann gaf mér raflost og þangað til ég rankaði við mér. Ég sat á borðstofustól fyrir neðan stigann upp á efri hæðina. Hendurnar voru festar við armana á stólnum með plastböndum og eins var um fæturna, en þeir voru festir kirfilega við stólfæturna með samskonar plastböndum. Munninum á mér hafði hann lokað með límbandi sem dregið var einn hring utan um munninn og afturfyrir hnakka. Ég var í vonlausri aðstöðu og hann vissi það. Ég vissi hvers vegna hann hafði sett mig beint fyrir neðan stigann sem lá upp á efri hæðina. Þetta sálsjúka kvikindi ætlaði mér að heyra hvað hann væri að gera uppi á efri hæðinni. Hann vissi mætavel að þar voru þær tvær manneskjur sem mér voru kærari en allt annað. Ég barðist um í stólnum til að reyna að losa mig en hafði ekki erindi sem erfiði. Hvernig í ósköpunum hafði hann komist inn í húsið? Ætli hann hafi verið kominn inn þegar hann hringdi í mig? Það hlaut að vera. Hann hafði vitað það mikið um okkur að hann hlaut að hafa verið inni í húsinu. Hversu lengi?

Skerandi neyðaróp frá mömmu vöktu mig upp af hugsunum mínum. Ég barðist aftur um til að reyna að losa mig, en án árangurs. Hvað gat ég gert? Reiðin óx og óx innra með mér og ég vissi að hvað sem ég gerði þá yrði ég að gera það strax. Ég varð að finna leið út úr þessu. Ég, hinn þrautreyndi lögreglumaður hafði látið taka mig í bólinu í orðsins fyllstu merkingu. Stóllinn sem ég sat á var kominn til ára sinna. Þetta var Ikea-stóll, smíðaður úr einhverskonar pappafylltum viðarplötum. Ég vissi það af því að það höfðu þegar brotnað tveir svona stólar hjá mér. Ég fann að ég gat aðeins sveigt mig fram á við í stólnum og ég gat auðveldlega ruggað honum. Ég varð bara að passa mig á því að falla ekki á hliðina. Þá væri ég í vonlausri stöðu. Annað skerandi neyðaróp frá mömmu hvatti mig til dáða. Ef ég ætlaði að gera eitthvað varð það að gerast núna. Ég sveigði mig eins langt fram á við og ég gat án þess þó að detta og lagði síðan allan þungann afturábak í bakið á stólnum. Hann féll með mig á bakið og ég fann hvernig setan hafði losnað frá stólbakinu. Ég tók af öllu afli á stólörmunum og reyndi að sveigja þá upp og til hliðanna. Fyrst náði ég að losa mig við annan arminn og þá var eftirleikurinn auðveldur. Ég braut hinn arminn í einu handtaki og sneri mér því næst að stólfótunum. Ég var loksins laus og það var ekki laust við að ég þakkaði Ikea í huganum fyrir lélega framleiðslu þegar ég stóð á fætur. Reiðin og heiftin náði nú fullum tökum á mér. Það hvarflaði ekki að mér að finna síma til að hringja eftir hjálp og ekki einu sinni að reyna að ná í Georg. Ég hentist af stað upp stigann og upp á efri hæðina og svipti upp dyrunum að herbergi mömmu í einu handtaki. Sjónin sem mætti mér gerði mig reiðari en ég hafði nokkurn tíma verið. Hann var búinn að binda mömmu á höndum og fótum við gaflana á rúminu og rífa utan af henni fötin. Hann sat klofvega yfir henni, allsnakinn fyrir utan rauðu latex grímuna, og hann var í óðaönn að setja á sig smokk. Ég öskraði af öllum lífs og sálar kröftum um leið og ég sló hann með krepptum hnefa í bakið rétt fyrir neðan herðablöðin. Hann féll til hliðar og fram af rúminu niður á gólf. Hann hafði greinilega ekki átt von á þessu. Ég stökk á hann og sló hann aftur og aftur með krepptum hnefunum í andlitið þangað til hann missti meðvitund. Viti mínu fjær af bræði tók ég undir fæturna á honum og dró hann á bakinu út úr herberginu og niður stigann á neðri hæðina. Ég dró hann inn á baðherbergi og skildi hann eftir á miðju gólfinu. Því næst tók ég lykilinn úr skráargatinu og læsti dyrunum utan frá. Ég titraði allur og skalf af geðshræringu þar sem ég stóð á gólfinu fyrir utan baðherbergisdyrnar. Þá mundi ég eftir mömmu og Sigrúnu. Ég hafði ekki heyrt neitt í Sigrúnu frá því að ég rankaði við mér. Ég hljóp inn í eldhús og sótti lítinn, beittan steikarhníf og þráðlausa innanhússímann sem lá á eldhúsborðinu þar sem mamma hafði skilið hann eftir kvöldið áður. Ég reyndi að átta mig á því hvað ég hafði verið lengi meðvitundarlaus. Kannski hálftíma eða klukkutíma? Stafirnir á stóru klukkunni sem hékk á veggnum í eldhúsinu sýndu að hún var fimmtán mínútur yfir sex. Það merkti að frá því að ég vaknaði var liðinn eitthvað um klukkutími, en það merkti aftur að hann hafi hugsanlega ekki haft tíma til að gera Sigrúnu neitt áður en hann réðst á mömmu. Ég hljóp af stað út úr eldhúsinu og upp stigann á efri hæðina og inn í herbergið sem Sigrún hafði sofið í. Hún lá á bakinu í rúminu, nakin ofan við mitti, með hendur og fætur strekktar með hvítu nælonbandi við höfða- og fótagaflinn. Gullituð slæða var bundin utan um augun á henni og hann hafði notað sama límband og hann notaði á mig til að kefla hana. Ég reif slæðuna frá augunum á henni og tók límbandið varlega af munninum áður en ég skar á nælonböndin sem héldu útlimum hennar föstum við rúmið. Hún var ekki með meðvitund og bærði ekki á sér þó að ég hristi hana. Þegar ég hafði fullvissað mig um að hún andaði og væri á lífi, flýtti ég mér inn í herbergið til mömmu. Hún lá grafkyrr bundin í rúminu með augun lokuð og munninn herptan saman. Ég breiddi sængina yfir hana áður en ég skar á plastböndin sem héldu henni fastri.

„Er allt í lagi með þig?“ Ég settist á rúmgaflinn hjá henni og strauk henni blíðlega um vangann.

„Náðirðu honum?“ Hún opnaði augun og það kom mér á óvart að í stað þess að sýna einhver einkenni áfalls sem hún hlaut að hafa fengið þá var sýndi svipur hennar heift.

„Já, ég læsti hann inni á baði.“

„Sigrún?“

„Ég veit það ekki ennþá. Hún er að minnsta kosti lifandi.“ Ég rétti mömmu símann. „Treystirðu þér til að hringja í neyðarlínuna?“

Hún tók við símanum og kinkaði kolli.

Ég rauk af stað aftur til Sigrúnar, settist á rúmið hjá henni og hristi hana varlega. Hún bærði á sér, en naumlega þó, og það var greinilegt að hún var í roti. Pínulítið sár á upphandleggnum sýndi að hún hafði fengið að kenna á rafstuðtækinu eins og ég. Ég tók hana í fangið og lyfti henni upp og gekk af stað með hana niður á neðri hæðina þar sem ég lagði hana varlega út af í sófanum í stofunni. Ég fór síðan aftur upp á efri hæðina að sækja mömmu, en hún harðneitaði að leyfa mér að bera sig. Hún sagðist alveg geta gengið sjálf enda væri hún ekkert gamalmenni.

Sásaukinn nísti í gegnum merg og bein. Hann var helaumur í andlitinu og nefið var dofið og stíflað. Hann reyndi að setjast upp en nístandi sásauki í hnakkanum og brjóstbakinu neyddi hann til að leggjast aftur á kalt flísalagt gólfið. Hugsanirnar flugu um kollinn á honum og smátt og smátt rifjaðist upp fyrir honum hvað hafði gerst. Honum hafði mistekist í fyrsta skipti og það hrapallega. Hann svipaðist um á baðherberginu. Gólfflöturinn var næstum of lítill til að rúma hann allan þar sem hann lá með fæturna út að dyrunum og höfuðið nokkra sentímetra frá sturtuklefanum. Meðalstór gluggi á veggnum fyrir ofan klósettið vakti athygli hans og hann lét sig hafa það að setjast upp þrátt fyrir nístandi sársaukann. Þegar hann hafði setið í nokkrar mínútur tókst honum með herkjum að reisa sig á fætur með því að styðja sig við klósettið. Verkirnir í hnakkanum og bakinu færðust af fullu afli upp í andlitið og hann varð að styðja sig við vaskinn með báðum höndum til að verjast svimatilfinningunni sem heltist yfir hann. Rauða latexgríman var óhugnanleg að sjá í speglinum og blóðið sem hafði runnið undan henni niður hálsinn var dökkrautt og storknað eins og uppþornað fljót. Hann lagði ekki í að taka grímuna af sér enda var enginn tilgangur með því. Hálfnað verk ey hafið er, hugsaði hann með sér um leið og hann velti fyrir sér hvernig best væri að komast út um gluggann. Hann var ákveðinn í því að klára það sem hann hafði byrjað á.

25. kafli

Georg var næstum því búinn að missa stjórn á Harley Davidson-lögreglumótorhjólinu þegar hann heyrði tilkynninguna í talstöðinni. Það hafði komið neyðarkall heiman frá Axel og allt tiltækt lögreglulið var beðið um að sinna því strax. Georg var staddur í Grafarvoginum, ekki langt frá heimili sínu, og hann beið ekki boðanna heldur kveikti á forgangsljósum og sírenum og gaf allt í botn.

Ég átti erfitt með að róa mig niður. Mamma og Sigrún voru að fullu komnar til sjálfs sín og höfðu sest hjá mér við eldhúsborðið. Við sögðum ekki margt, heldur horfðum þögul hvort á annað og dreyptum á sterku kaffi. Það var ég sem rauf þögnina.

„Ég veit ekki hvernig ég get fyrirgefið sjálfum mér,“ sagði ég og leit á þær til skiptis. „Ég hefði átt að vera viðbúinn þessu og það var vítavert kæruleysi að gleyma að læsa bakdyrunum.“

„Þú varst útkeyrður og gast ekki með nokkru móti vitað að hann kæmi hingað í nótt,“ sagði Sigrún. Hún var döpur á svip en samt ekki í neinni geðshræringu. Hún mundi ekki eftir neinu sem gerðist áður en ég vakti hana í stofunni. Hún lagði aðra höndina hughreystandi á handlegginn á mömmu. „Er allt í lagi með þig?“

„Já, það er allt í fínu með mig. Það þarf meira en einhvern öfugugga til að koma mér úr jafnvægi.“ Hún brosti dauflega til Sigrúnar og klappaði henni laust á handlegginn. „Það er bara fyrir mestu að það er í lagi með ykkur tvö og þessi aumingi er á bakvið lás og slá.“

Ég hrökk við. Í öllum látunum hafði ég gleymt að athuga með morðingjann sem ég hafði læst inni á baðherbergi. Ég hafði ekki einu sinni bundið hann, hvað þá tekið grímuna af honum til að sjá hver hann væri. Ég rauk upp úr stólnum, greip fast um steikarhnífinn sem hafði legið á eldhúsborðinu við hliðina á mér og gekk út úr eldhúsinu.

„Hvert ertu að fara?“ kallaði Sigrún á eftir mér.

Ég svaraði henni engu. Ég gekk rakleitt að baðherbergisdyrunum, sneri lyklinum sem var í skráargatinu að utanverðu og opnaði. Það þyrmdi yfir mig þegar ég sá að það var enginn inni á baðherberginu. Ég kíkti á bakvið dyrnar og inn í sturtubotninn, en auðvitað var enginn þar. Opinn glugginn sagði allt sem segja þurfti. Ég bölvaði sjálfum mér upphátt fyrir heimskuna og flýtti mér út úr baðherberginu. Ég varð að ganga úr skugga um að allar dyr væru læstar og allir gluggar á neðri hæðinni væru kirfilega lokaðir. Um leið og ég gekk fram í forstofuna áttaði ég mig á því að ég var of seinn. Ég sneri mér við í dyragættinni og leit á hann þar sem hann stóð nakinn og gleiðfættur í miðri stofunni, vopnaður stórri járnstöng. Ég var ekki viss um hvar hann hefði náð í hana, en líklega hafði hún legið einhversstaðar fyrir utan húsið. Hann var stór og hann var sterklegur að sjá, að minnsta kosti jafnstór og ég, en mun vöðvastæltari. Ég gekk rólega í áttina að honum án þess að segja orð og reyndi að átta mig á því hvar ég hafði séð hann áður. Ég þekkti hann og ég var viss um að hann þekkti mig, en ég vissi samt ekki hver hann var. Rauða latex gríman villti mér sýn því að hún huldi allt andlitið nema augun og varirnar.

„Þú verður að skilja það, Axel, að ég gat ekki farið frá ókláruðu verki,“ sagði hann. Röddin var lág og hás og ég kom henni ekki fyrir mig. „Ég get ekki leyft ykkur að lifa. Það er of mikið í húfi.“

Ég staðnæmdist þegar ég átti um tvo metra ófarna að honum. „Þú vogar þér, auminginn þinn, að ráðast inn á heimili mitt,“ æpti ég á hann. „Þú vogar þér að ráðast á móður mína og Sigrúnu og mig, inni á mínu eigin heimili.“ Ég mundaði hnífinn og beindi honum að honum. Allt sem ég hafði lært hjá lögreglunni um aðstæður af þessu tagi var nú gleymt og grafið. Allar samningaviðræður, allt sálfræðibullið og allt tal um að það væri betra fyrir hann að gefast bara upp, var víðs fjarri mér á þessari stundu. Ég var æfur af bræði, óttalaus og tilbúinn að ganga alla leið. Ég var tilbúinn að ganga frá honum.

„Þú varst orðinn of nærgöngull,“ sagði hann. „Ég þurfti að ryðja þér úr vegi og úr því að svo var, hvað var þá að því að gamna sér smávegis í leiðinni?“ Hann rak upp stutta hláturroku. „Ég er líka viss um að sú gamla hefur ekki fengið það í mörg, mörg ár.“

Þetta var nóg fyrir mig. Ég réðst á hann með hnífinn mundaðan í stingstöðu og ég beindi honum beint á brjóstkassann á honum. Þessi atlaga mín var ótrúlega heimskuleg og fyrirsjáanleg. Hann hafði beitt mig einföldu og ofnotuðu bragði. Með því að espa mig upp og gera mig brjálaðan fékk hann mig til að ráðast á sig hugsunarlaust. Hann vék sér fimlega undan atlögu minni og sveiflaði járnstönginni um leið. Hún lenti af fullu afli á bakinu á mér, rétt fyrir neðan herðablöðin, og höggið kastaði mér einn metra inn á stofugólfið þar sem ég lenti kylliflatur á maganum. Ég heyrði útundan mér ópin í Sigrúnu og mömmu blandast saman í einu ofsafengnu öskri þegar þær réðust á hann samtímis. Hann henti mömmu af sér eins og flugu og losaði auðveldlega hálstakið sem Sigrún hafði náð á honum. Ég sá þegar hann sló hana utan undir, svo fast að hún hentist afturábak út úr stofunni og lenti á gólfinu við hliðina á mömmu. Þessi atlaga þeirra hafði gefið mér nægan tíma til að rísa á fætur. Ég stökk á hann umhugsunarlaust og reyndi að ná taki á hálsinum á honum, en það var hægara sagt en gert þar sem hann var ekki í neinum fötum. Hann sleppti járnstönginni og greip í brjóstmálið á bolnum mínum með báðum höndum.

„Þú ert bara slappari en kerlingarnar,“ sagði hann háðslega um leið og hann kastaði mér afturábak þannig að ég féll í gólfið nánast á sama stað og áður. Hann beygði sig eftir járnstönginni um leið og ég reisti mig upp.

„Ég held að það sé best að enda þetta núna. Það er nóg komið af gamni,“ sagði hann og sveiflaði járnstönginni. Í þetta sinn náði ég að bera hendurnar fyrir mig. Ég heyrði smellinn þegar bein í vinstri handleggnum brotnaði og ég reyndi að taka sársaukanum eins karlmannlega og ég gat, með því að öskra úr mér lungun. Hann sveiflaði járnstönginni aftur og ég gat nánast séð glottið á honum undir grímunni. Ég bjó mig undir að taka á móti högginu með hinum handleggnum þegar ég sá hvar Sigrún greip um járnstöngina fyrir aftan morðingjann. Hann sleppti stönginni og sneri sér snögglega að henni. Ég nýtti mér tækifærið og sló hann bylmingshögg í bakið rétt fyrir neðan hægra herðablaðið. Ég vissi að högg á þennan stað var mjög sársaukafullt og þá skipti engu hvort maður var stór eða lítill, vöðvastæltur eða væskilslegur. Hann rak upp óp og sneri sé að mér hálfboginn í bakinu. Ég sló hann aftur af fullu afli og að þessu sinni í andlitið. Hann hrökk eitt skref afturábak við höggið en stóð samt enn í fæturna. Ég sló hann aftur, en í þetta skiptið var hann viðbúinn og náði að bera vinstri hönd fyrir höfuð sér. Hann svaraði með höggi beint á brotna handlegginn minn og það var nóg fyrir mig. Verkurinn bar mig nánast ofurliði, en ég náði þó að færa annan fótinn svo að ég félli ekki í gólfið. Hann gekk svo til alveg upp að mér og sló mig aftur á sama stað með þeim afleiðingum að ég féll á hnén. Ég bjóst við að fá síðasta höggið strax, höggið sem gerði út af við mig, en sá þá hvar hann féll sjálfur á hnén fyrir framan mig. Ég horfði undrandi á hann og velti fyrir mér hvort hann ætlaði að berjast við mig á jafnréttisgrundvelli. Kannski bara með annarri hendi? Þá sá ég Sigrúnu og járnstöngina sem hún hélt á með báðum höndum. Hún lyfti henni og sló hann aftur í höfuðið. Hann lyppaðist niður eins og tuskubrúða fyrir framan mig og lá þar hreyfingarlaus. Ég skreið til hans á fjórum fótum og barðist við að halda mér vakandi. Ég varð að fá að vita hver hann var. Rauða latex gríman hafði sýnst svo þröng á andlitinu á honum en ég náði henni samt af í fyrstu tilraun. Andlitið á Grími var illa farið. Nefið var brotið og kinnbeinin örugglega líka. Ég þekkti hann samt strax og það eina sem ég var viss um áður en ég féll í ómegin var að hann ætti ekki eftir að meiða fólk né taka ljósmyndir á glæpavettvangi framar.

Ef það er hægt að kalla það að ranka við sér þegar maður vaknar og sér allt í móðu í kringum sig, þá rankaði ég við mér á sjúkrabörum á leið út í sjúkrabíl. Mér leið eins og ég svifi í lausu lofti og verkurinn í hendinni var víðs fjarri. Læknirinn í sjúkrabílnum hafði dælt í mig verkjalyfjum og stórum uppblásnum plastkraga hafði verið komið fyrir utan um hálsinn á mér. Mér tókst þó að snúa höfðinu nógu mikið til að sjá framan í Sigrúnu sem gekk við hliðina á sjúkrabörunum og hélt í hægri hönd mína.

„Er allt í lagi með þig?“ stundi ég þvoglumæltur.

„Já, það er í fínu lagi með mig,“ svaraði hún og ég gat séð að hún var tárvot í augunum.

„Mamma?“

„Þeir fóru með hana í hinum sjúkrabílnum. Það er allt í lagi með hana, en þeir vildu samt fara með hana á sjúkrahús til skoðunar.“

Ég sá bjarma frá bláum blikkljósum allt í kringum mig og miðað við magnið var ljóst að margir lögreglubílar stóðu fyrir utan húsið mitt.

„Hvað með Grím?“

„Hann hafði það ekki.“

„Er hann dauður?“

„Já.“ Við vorum komin að sjúkrabílnum og Sigrún varð að sleppa takinu meðan þeir lyftu sjúkrabörunum upp í bílinn.

„Farið hefur fé betra,“ muldraði ég.

„Þú skalt hætta að tala núna, Axel,“ sagði Sigrún. „Þú verður að taka því rólega þangað til það er búið að rannsaka þig.“ Hún var sest við hliðina á mér í sjúkrabílnum.

„Við náðum honum,“ sagði ég.

„Já, við gerðum það.“

„Þú ert alger hetja,“ sagði ég og reyndi að brosa til hennar. „Þú bjargaðir okkur.“

Ég sá hvar tárin tóku að renna niður kinnarnar á henni. Hún hallaði sér að mér og lagði höfuðið á brjóstkassann minn.

„Við sluppum öll,“ kjökraði hún. „Ég hefði viljað sleppa við að gera það sem ég gerði, en hann hefði drepið þig ef ég hefði ekki slegið hann með járnstönginni.“

„Ég veit það, elskan,“ muldraði ég. „Þú bjargaðir okkur.“

Verkjalyfin voru farin að virka að fullu og ég fann að ég var að sofna. Mér leið undarlega. Ekki vel og ekki heldur illa. Ég fann að spennan var horfin og þreytan hafði tekið öll völd í samvinnu við verkjalyfin. Það sem mestu máli skipti var að ég átti ennþá mömmu, ég hafði kynnst ástinni og ég var á lífi. Það síðasta sem ég heyrði áður en ég sofnaði var rödd Sigrúnar þegar hún sagði: „Ég elska þig, Axel.“