Efnisyfirlit

Upplýsingar

Fyrsti kafli

Annar kafli

Þriðji kafli

Fjórði kafli

Fimmti kafli

Sjötti kafli

Sjöundi kafli

Áttundi kafli

Níundi kafli

Tíundi kafli

Ellefti kafli

Tólfti kafli

Þrettándi kafli

Fjórtándi kafli

Fimmtándi kafli

Sextándi kafli

Sautjándi kafli

Átjándi kafli

Nítjándi kafli

Bráðar eru blóðnætur

Bráðar eru blóðnætur

© Þórarinn Gunnarsson 2009

www.bokaland.is

Útgefandi:

bokaland.is (Tölvuland ehf)

www.bokaland.is

Reykjavík, nóvember 2010

Hönnun kápu:

Kristjana Albertsdóttir

www.janalart.com

ISBN: 978-9979-9894-7-9

Allar persónur í þessari bók eru skáldskapur

og eiga sér enga stoð í raunveruleikanum.

Allur Réttur áskilinn

Þessa bók má eigi afrita með neinum hætti, svo sem með

ljósmyndun, prentun, hljóðritun eða á annan sambærilegan hátt,

að hluta eða í heild, án skriflegs leyfis höfundar eða útgefanda.

Áður útkomið eftir þórarinn Gunnarsson:

Ógn, 2007

Svartar Sálir, 2008

Fyrsti kafli

Litirnir í kringum fyrirsætuna í málverkinu voru æpandi skærir. Það var engin regla eða form á þeim. Þeir blæddu yfir strigann í fullum litastyrk en þynntust út við hvítan bakgrunninn undir fölleitu andliti fyrirsætunnar. Hún lá á bakinu á fleti sem samanstóð af marglitum og slitnum rúmteppum. Andlitið hallaði út á hlið í átt að trönum listamannsins og fæturnir voru beinir en krosslagðir. Hendurnar huldu brjóst hennar þar sem hún krosslagði þær, með lófana niður, ofan á bringunni. Listamaðurinn lagði pensilinn frá sér, gekk að fyrirsætunni og dreifði úr hvítu síðu hári hennar þannig að það huldi helming andlitsins og fingurna ofan á bringunni. Nú var hún einmitt eins og hann vildi hafa hana. Listamaðurinn snaraði sér til baka að trönunum og málverkinu og lauk við síðustu penslastrokurnar. Eftir að hafa virt málverkið fyrir sér í nokkrar sekúndur skráði hann nafn sitt og ártal undir það. Fullkomið var ekki orðið sem kom upp huga í hans þegar hann virti málverkið aftur fyrir sér. Stórkostlegt passaði betur. Hann tók málverkið varlega af trönunum og lagði það frá sér upp við vegg í vinnustofunni. Þessu næst gekk hann frá málningarpenslunum á sinn stað, lokaði litatúpunum og færði trönurnar upp að öðrum vegg í vinnustofunni.

„Jæja vina mín, þá er þessu lokið.” Hann beygði sig niður að fyrirsætunni og strauk hár hennar frá andlitinu. Svo falleg, svo saklaus, svo yndisleg. Fyrirsætan starði á hann og skelfingin í augnaráði hennar leyndi sér ekki. Hún var hætt að reyna að losa sig úr böndunum sem héldu henni fastri enda vissi hún af fenginni reynslu að það var vonlaust. Seglgarnið sem hann hafði vafið utan um hana eins og hún væri rúllupylsa, skarst inn í húð hennar í hvert skipti sem hún reyndi að færa sig. Listamaðurinn rykkti snöggt í annan endann á límbandinu sem huldi munn fyrirsætunnar svo það losnaði auðveldlega. Áður en hún gat komið upp orði lagði hann vísifingur yfir varir hennar.

„Suss,“ hvíslaði hann. „Það hefur ekkert upp á sig að fara að æpa. Það heyrir enginn í þér.“ Hann smellti léttum kossi á varir hennar áður en hann rétti úr sér og gekk yfir að borðinu sem geymdi málningarpenslana.

„Hvers vegna ertu að gera þetta?“ Stundi fyrirsætan upp þvoglumælt. „Af hverju er ég bundin? Hvar er ég eiginlega?“

„Þetta er allt saman hluti af listaverkinu vina mín,“ svaraði listamaðurinn. Hann tók Canon EOS 40 myndavél af borðinu og sneri sér að fyrirsætunni. „Ef þú bærir eitthvað skynbragð á list þá myndir þú kannski skilja þetta allt saman. En þar sem þú veist örugglega ekki hvað list er þá ætla ég ekki að vera að eyða tímanum í að útskýra það fyrir þér. Það eina sem þú þarft að vita er að nú ert þú hluti af listaverki. Ódauðlegu listaverki.“ Hann beindi myndavélinni að fyrirsætunni og smellti af nokkrum sinnum.

„Getur þú þá ekki losað böndin af mér núna? Þau meiða mig og mér er illt í höfðinu.“

„Vertu róleg.“ Listamaðurinn færði ól myndavélarinnar yfir höfuð sér og lét hana hanga niður á bringu. „Ég gaf þér róandi. Þess vegna ertu með höfuðverk.“

„Leystu mig. Þessi bönd meiða mig,“ sagði fyrirsætan ákveðnum en þó biðjandi rómi.

„Slakaðu á,“ svaraði listamaðurinn um leið og hann kraup fram á annað hnéð við hliðina á fyrirsætunni. Án þess að hika tók hann stóran glæran plastpoka upp úr öðrum buxnavasanum og smeygði honum yfir höfuð fyrirsætunnar. Þessu næst teygði hann sig í límbandsrúllu sem lá á gólfinu við hliðina á honum og vafði límbandinu nokkra hringi utan um háls fyrirsætunnar til að það héldi plastpokanaum á sínum stað. Hann lét sem hann heyrði ekki niðurbælt ópið sem barst í gegnum plastpokann heldur stóð á fætur með myndavélina á milli handanna og smellti af í gríð og erg.

Þær gengu skipulega til verks. Birna Guðríður stakk lyklinum í skráargatið á útidyrahurðinni á meðan Ingiríður Arna fylgdist með hvort einhver væri á ferli í nágrenninu. Dyrnar opnuðust í fyrstu atrennu og konurnar smeygðu sér inn fyrir og lokuðu á eftir sér. Þær gengu beint af augum inn stuttan þröngan gang og að hurð við enda hans. Þær litu hvor á aðra í augnablik áður en Ingiríður Arna opnaði svefnherbergisdyrnar. Sólmundur var þegar kominn fram úr rúminu og út á mitt gólf í herberginu. Hann var á nærbuxum einum fata og ringlaður að sjá enda nývaknaður.

„Hvað í andskotanum eruð þið að gera hér?“ Hann gekk ógnandi í átt til kvennanna sem voru komnar inn í herbergið.

„Komið ykkur út á stundinni dópistapakk,“ hvæsti hann.

„Þú ættir að fá þér öryggiskerfi Sólmundur minn“, sagði Ingiríður Arna um leið og hún gaf Sólmundi raflost með litlu rafstuðtæki sem hún hélt á í annarri hendi.

„Hver andskotinn,“ stundi Sólmundur. Hann greip um öxl sér og steig eitt skref afturábak en hlaut að launum annað og eilítið lengra rafstuð. Það var meira en hann þoldi og hann féll meðvitundarlaus í gólfið.

„Það er meira hvað karlmenn eru miklir aumingjar nú til dags“, sagði Birna Guðríður með glott á vör. „Við svona aðstæður hefði maður haldið að menn gerðu eitthvað allt annað en að lyppast niður? Ég meina, þú ert karlmaður sem vaknar upp við það að tvær kynæsandi konur eru komnar inn i svefnherbergið þitt. Og þú lyppast bara niður og verður að aumingja.“

Ingiríður Arna skellti upp úr. „Já það er enginn dugur í þessum körlum lengur. Hjálpaðu mér að koma honum upp af gólfinu.“

Þær hjálpuðust að við að lyfta Sólmundi af gólfinu og upp í rúm.

Annar kafli

Hann þurfti að beita mig fortölum til að fá mig til að hjálpa sér, eða svo taldi ég sjálfum mér trú um. Sannleikurinn var hins vegar sá að ég hefði næstum því tekið hvaða verkefni sem var svo leiður var ég orðinn á því að gera ekki neitt. Það voru liðnir margir mánuðir síðan mér var gert að hætta í lögreglunni. Vegna kvíðakasta og þreytu var sagt en ég var viss um að eitthvað annað og meira bjó að baki. Stundum kveið mig fyrir einu og öðru og oft var ég þreyttur en ég var svo sannarlega ekki veikur á geði. Svo mikið var víst. Læknirinn sem skoðaði mig og úrskurðaði mig óvinnufæran sagði mér að ég væri ekki lengur hæfur til að starfa í lögreglunni. Ástand mitt væri þess eðlis að með því að starfa áfram gæti ég mögulega lagt líf félaga minna og almennings i hættu. Ég hafði þá um tvennt að velja. Mótmæla mati læknisins og heimta annað álit eða sætta mig við það og hætta í lögreglunni. Ég ákvað að sætta mig við matið. Ég var ekki búinn að jafna mig að fullu eftir átök síðustu mánaða og ég hafði það á tilfinningunni að einhver eða einhverjir vildu losna við mig úr lögreglunni. Mér var ekki einu sinni boðið upp á að taka skrifstofustarf. Ég átti bara að hætta. Ég var ekki tilbúinn að skríða fyrir mönnum til að halda vinnunni. Þá var betra að láta sig bara hverfa og snúa sér að einhverju öðru.

Nú, fjórum mánuðum síðar, hafði ég ekkert að gera annað en að dunda mér heima við. Ég var búinn að taka til í bílskúrnum oftar en ég gat munað, mála húsið einu sinni og það var meira að segja kominn matjurtargarður í eitt hornið á lóðinni. Það gerðist síðan þegar ég var á leiðinni út að hengja upp þvottinn, að skipan mömmu, að símtalið örlagaríka kom. Símtalið sem ég hafði beðið svo lengi eftir og var orðinn úrkula vonar um að kæmi.

Ég laug að mömmu að ég þyrfti að fara í sjúkraþjálfun, greip frakkann minn og flýtti mér út í bimmann. Leið mín lá niður á Laufásveg og þegar ég leit á klukkuna, um leið og ég hringdi dyrabjöllunni á jarðhæðinni í þriggja hæða steinhúsinu, sá ég að það var liðinn klukkutími frá því ég fékk símtalið. Í öllum æsingnum yfir því að hafa loksins fengið eitthvað að gera, einhvern tilgang í tilveruna á nýjan leik hafði ég gleymt mér og hreinlega ætt af stað. Maðurinn sem opnaði dyrnar var hávaxinn og vöðvastæltur á miðjum fimmtugsaldri.

„Sólmundur?“

„Já“. Glóðaraugun sem voru að myndast undir báðum augum Sólmundar settu mark sitt á útitekið og smáfrítt andlit hans.

„Ég heiti Axel. Þú hringdir áðan.“

„Já. Sæll og blessaður. Það tók þig ekki langan tíma að komast hingað!“ Sólmundur brosti út í annað. „Gerðu svo vel.“ Hann steig til hliðar til að hleypa mér inn í húsið.

Ég gekk á eftir honum inn breiðan gang og inn í stofuna.

„Þú vildir ekki segja mér í símanum hver hefði bent þér á að hringja í mig,“ sagði ég um leið og ég settist í hægindastól sem stóð á miðju gólfi andspænis þriggja sæta leðursófa og nýtísku sófaborði úr stáli og gleri.

„Það er svo sem ekkert leyndarmál. Hann Baldur hjá lögreglunni ráðlagði mér að hafa samband við þig.“

„Ókei. En hvað er það sem þú vilt að ég geri fyrir þig?“

Sólmundur lét sig falla ofan í sófann. „Það var brotist inn hérna í nótt.“

Ég leit undrandi á Sólmund. „Ekki þarftu mína aðstoð í sambandi við innbrot?“

„Jú. Það er einmitt vandamálið. Ég get ekki blandað lögreglunni í málið.“ Sólmundur ók sér til í sófanum og var vandræðalegur á svip.

„Hvers vegna ekki?“

„Veistu hver ég er?“

„Ja mér finnst ég kannast eitthvað við þig en kem þér ekki alveg fyrir mig. Ertu eitthvað skyldur honum Baldri?“

„Nei. Ég heiti Sólmundur Dýrfjörð og er Alþingismaður.“

„Nú. Ég fylgist svo lítið með stjórnmálum.“ Ég brosti vandræðalega. „En hvað hefur það að þú sért þingmaður með málið að gera?“

„Sko, sjáðu til.“ Sólmundur færði sig fram á brún sófans og spennti greipar. „Það sem gerðist hér í nótt má alls ekki fréttast.“

„Af því að þú ert þingmaður?“

„Já og líka af því að mér var nauðgað.“

„Hvað ertu að segja. Mér varð hverft við þessi tíðindi. Þingmanni nauðgað í heimahúsi. Það væri frétt fyrir blaðasnápana.

„Þetta má alls ekki fréttast en ég verð samt að finna þær sem gerðu mér þetta.“

Ég tók sérstaklega eftir því að hann sagði þær, en ákvað að segja ekkert heldur hallaði mér aftur í stólnum og þagði á meðan Sólmundur sagði mér hvað hafði gerst.

Stúlkan átti í erfiðleikum með að komast yfir grófa mölina sem þakti svæðið fyrir framan hálfkláruðu raðhúsalengjuna. Þrátt fyrir að henni fyndist þessi staðsetning undarleg var hún ákveðin í að athuga hvort hún væri ekki á réttum stað. Svona tækifæri komu ekki á hverjum degi og hún var ekki á þeim buxunum að láta þetta renna sér úr greipum. Á endanum tókst henni að klöngrast upp að dyrunum á endaraðhúsinu. Hún renndi hendinni í gegnum sítt svart hárið og lyfti því frá augunum um leið og hún ýtti á spónaplötuna, sem gegndi hlutverki hurðar, með hinni hendinni.

Hann virti myndirnar fyrir sér með bros á vör. Þessi var glæsileg viðbót í safnið hans. Ung og horuð eins og hún hefði ekki fengið neitt að borða í mánuð. Kinnfiskasogið andlitið var hvorki fagurt né ófagurt, heldur andlit ósköp venjulegrar unglingsstúlku sem vildi líta út eins og vannærðu fyrirsæturnar sem hún sá í sjónvarpinu og á netinu. Svarta hárið, sem var örugglega litað, var í fullkomnu ósamræmi við fölt andlitið og rauðmálaðar varirnar voru þunnar og fínlegar. Listamaðurinn strauk varlega yfir myndirnar og velti því fyrir sér hvernig hann ætti að mála hana. Nakta, í fötum eða kannski aðeins í nærbuxum. Möguleikarnir voru margir. Hann hrökk upp úr hugsunum sínum við ískrið í lömunum sem héldu spónaplötuútidyrunum á hálfkláruðu raðhúsinu.

„Ég vaknaði við það að útidyrahurðin var opnuð. Ég var ekki nema nokkrar sekúndur upp úr rúminu og fram á gólf þegar ég mætti þeim.“

„Mættir þeim? Inni í svefnherberginu?“

„Já. Ég var kominn fram á mitt gólf þegar þær ruddust inn í herbergið.“

„Þú segir að árásarmennirnir hafi í raun verið tvær konur? Tókstu eftir útliti þeirra?“

„Ó já. Þær voru báðar svarthærðar, svartklæddar frá hvirfli til ylja, með svört sólgleraugu og rauðan varalit.“

„Eitthvað fleira?“

Sólmundur hallaði sér afturábak í sófann. „Önnur var lítil, kannski einn og sextíu á hæð en hin var mikið stærri. Svipuð á hæð og þú og þær voru nákvæmlega eins klæddar.“ Sólmundur leit hugsi niður á gólf. „Þær voru í einhvers konar leðurgöllum. Leðurpilsum og hnéháum stígvélum ef ég man rétt.“

„Tókstu eftir því hvort þær voru með hanska? Sögðu þær eitthvað?“

„Þær voru með svarta hanska. Allt svart nema andlitin og varirnar. Skjannahvítar í framan með rauðar varir. Þær sögðu eitthvað en ég man ekki hvað það var. Eitthvað í sambandi við öryggiskerfi minnir mig.“

„Öryggiskerfi?“

„Já mig minnir það. Síðan fékk ég rafstraum í mig og það leið yfir mig.“

„Sástu hvort þær voru með einhvers konar rafbyssur?“

„Nei ég sá það ekki.“ Sólmundur gerði hlé á máli sínu og reis upp úr sófanum. Hann gekk út að stofuglugganum og sneri baki í mig. „Ég vaknaði síðan við það að þær voru að nauðga mér.“

„Hvernig var þér nauðgað?“

„Hvað áttu við með hvernig?“ Sólmundur sneri sér að mér.

„Ég á við hvort þér hafi verið nauðgað eins og kona og karl hafa samfarir?“ Ég var pínulítið vandræðalegur og átti erfitt með að finna réttu orðin yfir þá mynd sem kom upp í huga mér af nauðguninni.

„Nei. Eins og tveir karlmenn.“

„Ég skil. En þetta voru tvær konur er það ekki?“

„Jú.“ Sólmundur settist aftur í sófann og það fór hrollur um hann. Þær nauðguðu mér með einhverju. Það var eitthvað sem þær voru með fest utan um sig. Eitthvað kalt og hart.“

„Ertu búinn að láta skoða þig?“

„Skoða mig.“ Sólmundur æstist allur upp. „Þetta má ekki fréttast. Ekki undir neinum kringumstæðum.“

„Nei alveg rétt. Fyrirgefðu. Haltu áfram.“

Sólmundur hélt áfram sögu sinni.

„Halló! Er einhver hérna?“ Sunna leit í kringum sig í raðhúsinu sem var tæplega fokhelt. Hún var stödd á fyrstu hæðinni í húsinu, á þeim stað sem forstofan átti að vera. Í gegnum hurðaropið í forstofunni sá hún ópússaða steinveggi á hægri hönd og steypt stigaþrep á vinstri hönd. Stigaþrepin voru ópússuð og lágu í u-beygju upp á hæðina fyrir ofan. „Halló!“ Sunna ætlaði að fara að snúa við og ganga út úr húsinu þegar hún heyrði þrusk af efri hæðinni.

„Halló. Sunna? Ert þetta þú?“

„Já. Hvar ertu?“

„Ég er hérna uppi á hæðinni fyrir ofan þig. Passaðu þig á því að líta hvert þú stígur á leiðinni upp.“ Karlmannsröddin var vingjarnleg og Sunna varð strax rólegri. Hún fikraði sig varlega upp stigatröppurnar miðjar og gætti að hverju skrefi þar sem ekkert handrið var á stiganum. Þessi hæð var spegilmynd af hæðinni fyrir neðan fyrir utan tvö herbergi sem búið var að setja upp með hlöðnum ómúruðum veggjum. Engar hurðir voru á herbergjunum en út úr öðru þeirra barst daufur ljósbjarmi.

„Halló. Ég er komin,“ kallaði Sunna.

„Ég er hérna. Inni í herberginu“

Sunna gekk varlega yfir ópússað steingólfið í átt að herberginu. „Átt þú þetta hús?“ kallaði hún.

„Nei. Ég fékk það lánað.“ Maðurinn var kominn fram í hurðargættina á herberginu. Sunna staðnæmdist og brosti til hans. „Bara skrítið að þú viljir hitta mig hér.“ Hún brosti vandræðalega.

„Nú! Finnst þér það?“ Maðurinn gekk í átt til Sunnu. „Þetta er einmitt fullkominn staður fyrir okkur að hittast á. Sagðirðu einhverjum hvert þú værir að fara?“

„Sagði ég einhverjum?“

„Já. Mömmu þinni? Pabba þínum? Vinum þínum?“ Maðurinn var kominn alveg upp að Sunnu. Hann strauk hárlokk blíðlega frá andliti hennar og brosti. „Þú ert ansi snotur.“

„Ja, ég sagði vinkonu minni það á msn. Af hverju ertu að spyrja að því?“

„Æi. Vinkonu þinni.“ Listamaðurinn tók einnota gúmmíhanska upp úr buxnavasanum og hóf að smokra þeim upp á hendurnar. „Við getum þá ekki verið hérna lengi.“

„Hvað áttu við?“ Sunnu var hætt að lítast á blikuna. „Hvað erum við að fara að gera hér? Þú sagðir mér í símann að þú vildir bara hitta mig til að sjá mig í eigin persónu.“

„Já og ég er búinn að hitta þig og sjá hvernig þú lítur út. Þú ert fullkomin.“ Listamaðurinn lauk við að klæða sig í hanskana og brosti til Sunnu. „Komdu með mér.“ Hann rétti út annan handlegginn til að vísa henni leiðina fram hjá sér og inn í herbergið. „Ég get ekki beðið eftir að byrja að mála þig.“

„Nú er það?“ Sunna brosti blítt um leið og hún gekk framhjá listamanninum inn í herbergið á efri hæðinni í ókláraða raðhúsinu.

Ég átti í erfiðleikum með að einbeita mér að akstrinum þar sem ég ók á rúmlega áttatíu kílómetra hraða upp Ártúnsbrekkuna. Klukkan var rétt tæplega fimm um eftirmiðdaginn og ég var ennþá með slökkt á gemsanum mínum. Ég hafði ákveðið að nota það sem afsökun að ég hefði ekki komist í að hlaða hann því ég hafði verið að þvælast á milli bílasala. Það myndi síðan koma í ljós hvort kvenfólkið á heimilinu tryði þeirri sögu. Einbeitingarskorturinn kom líka í veg fyrir að ég gæti teiknað almennilega mynd í huganum af þeirri skelfilegu lífsreynslu sem Sólmundur hafði lent í.

Nauðgað af tveimur konum þar sem hann lá bundinn á maganum uppi í rúmi heima hjá sér, keflaður með tusku og límbandi, með klút fyrir augunum og eyrnatappa í eyrunum. Ég gat með engu móti sett mig í hans spor. Ef árásin á Sólmund hafði verið handahófskennd árás innbrotsþjófa gat ég ekki annað en þakkað fyrir að heimilið hans í Reykjavík var í raun aðeins íverustaður hans. Örlítið afdrep fyrir einmanna þingmann að norðan og engin börn eða eiginkona á staðnum.

Ég ákvað að hætta að hugsa um mál Sólmundar þangað til ég myndi ná einbeitingunni aftur. Framundan, út um bílgluggann, blasti heimili mitt við og ég fann fyrir kvíðahnút í maganum. Líklega biðu mín þau örlög er inn væri komið að svara lymskulegum og ágengnum spurningum tveggja kvenna sem vildu fá að vita hvar ég hefði alið manninn síðustu klukkutímana.

Þriðji kafli

Svartklæddu konurnar brostu sigri hrósandi til hvors annarrar. Þær voru í sigurvímu eins og glímukappar sem höfðu sigrað andstæðinginn. Birna Guðríður var hávaxin, nálægt hundrað og áttatíu sentímetrar á hæð, grannvaxin með mjóslegið og fíngert andlit. Hún var barmmikil, með blá augu og þunnar varir sem rétt náðu að hylja stórar og hvítar tennurnar.

Ingiríður Arna var lágvaxin, um eitthundrað og sextíu sentímetrar á hæð, bústin í vexti en með fíngert og snoppufrítt andlit.

„Hvað nú,“ spurði Birna Guðríður.

„Ég er að hugsa,“ svaraði Ingiríður Arna, hugsandi á svip. „Ég held að það hafi verið mistök hjá okkur að breyta áætluninni?“

„Það þýðir ekkert að tala um það núna. Við tókum ákvörðun um að breyta henni.“

„Já ég veit það. Ég vona bara að það komi okkur ekki um koll,“ sagði Ingiríður Arna

„Það er engin hætta á því. Við gerðum engin mistök.“

„Nei ég veit það.“

„Ég vil sjá hann kveljast. Þú veist það,“ sagði Birna Guðríður.

„Já. Hann á það líka skilið. Svo mikið er víst.“

„Við getum líka sagt sem svo að þetta hafi verið ágætis próf fyrir okkur. Og við stóðumst það,“ sagði Birna Guðríður.“

„Með glans,“ sagði Ingiríður Arna og brosti.

„Við leyfðum honum að kynnast því hvernig er að vera tekinn með valdi og hótuðum honum svo að taka af honum það sem honum er kærast.“

„Peningana!“

„Já.“

„Síðan höldum við áfram með listann. Alveg eins og við ætluðum okkur.“ Birna Guðríður brosti og leit í kringum sig inni á Macdonalds veitingastaðnum. „Við ættum ekki að vera að ræða þetta hér inni,“ bætti hún við.

„Nei, við skulum koma heim og fara yfir listann og framhaldið. Við megum ekki klúðra neinu. Ekki núna.“ Ingiríður Arna saug síðasta dropann úr gosdósinni og stóð upp frá borðinu.

„Bílasölu? Ertu búinn að vera á bílasölum í allan dag?“ Mamma þurrkaði sér um hendurnar með gömlu gatslitnu viskastykki, braut það saman og lagði það á eldhúsborðið.

„Já ég gleymdi mér og síðan varð síminn batteríslaus,“ laug ég.

„Fórstu sem sagt ekki í sjúkraþjálfunina?“

„Sjúkraþjálfunina?“ Ég hlammaði mér niður á stól við eldhúsborðið. „Sagði ég að ég væri að fara í sjúkraþjálfun?“

„Eitthvað rámar mig í það?“

„Þú hefur heyrt eitthvað vitlaust!“ Ég teygði mig í kaffikrús sem hékk á bollastandi á borðinu og hellti kaffi í hana.

„Þú ert ekki í neinum lögregluleik Axel?“

„Lögregluleik?“ Ég glotti sakleysislega. „Nei af hverju heldur þú það? Ef ég hefði áhuga á því þá færi ég bara aftur að vinna. Þeir tækju mig inn um leið.“

„Ég er ekki viss um það Axel minn.“ Mamma settist við eldhúsborðið á móti mér. „Þeir hefðu svo sem full not fyrir þig en ég er ansi hrædd um að það skipti ekki máli. Það er einhver þarna innandyra sem vill þig ekki. Einhverjum er illa við þig eins og ég hef alltaf sagt.“

„Um hvað ertu að tala?“ Sagði ég önuglega. „Ég er ekkert á leið í lögregluna aftur. Þeim kafla í lífi mínu er lokið.“

„Sumir sögðu að þú ættir ekki að gefast upp og reyna að fá þessum læknisúrskurði hnekkt en ég er ekki ein þeirra.“ Mamma dýfði einum sykurmola ofan í kaffið sitt og stakk honum upp í sig þannig að hann sat á milli varanna. „Ég segi að þú eigir að leyfa þeim að kafna í eigin skít.“

„Ég skil ekki hvað þú ert að tala um mamma.“ Ég hækkaði málróminn örlítið. „Ég er ekki að fara aftur í lögregluna. Ég hef ekki nokkurn áhuga á því hvað sem hver segir.“ Ég fékk mér sopa úr kaffibollanum mínum. „Enda er það líklega rétt sem þú sagðir áðan. Þeir tækju ekki við mér aftur.“

Mamma bruddi sykurmolann og horfði íbyggin á svip í augun á mér. „Þú manst bara Axel að ræða það við Sigrúnu ef þú ert að velta því fyrir þér að fara að vinna aftur. Guð má vita að við værum örugglega öruggari með þig í lögreglubúningi.“

„Það kemur maður í manns stað, mamma. Það er enginn ómissandi. Þú veist það jafn vel og ég.“

„Kannski.“ Mamma reis upp frá borðinu og gekk að eldhúsvaskinum. „Þeir standa nú samt á gati út af þessum stúlkum.“

„Hvaða stúlkum?“

„Ertu ekki búinn að hlusta á fréttirnar? Það fannst stúlka látin í morgun.“

„Í morgun? Nei ég er ekki búinn að fara á netið í dag.“

„Það er talið að hún hafi ekki látist af eðlilegum orsökum.“

„Hvað ertu að segja.“ Ég stóð upp frá borðinu. „Var þetta í útvarpinu?“

„Já. Öllum fréttatímum.“

Ég flýtti mér út úr eldhúsinu. Ég þurfti að fara á netið.

Listamaðurinn virti málverkið fyrir sér með velþóknunarsvip á andlitinu. Ef honum gæti mögulega farið fram, orðið betri listmálari en hann þegar var, þá hafði það gerst með þessu málverki. Hann var góður, hafði frábæran stíl, góða tilfinningu fyrir litasamsetningum og hann var öðruvísi. Það var lykillinn að velgengni. Að vera öðruvísi en hinir. Tónlistamenn sem voru öðruvísi náðu eyrum þeirra sem fylgdu ekki fjöldanum í tónlistarvali. Kvikmyndaleikstjórar sem voru öðru vísi náðu augum og eyrum þeirra sem þoldu ekki iðnaðarframleiðslu Hollywood. Listamenn sem voru öðruvísi náðu augum þeirra sem höfðu ekki áhuga á venjulegri myndlist nútímans og gömlu meistaranna. Hann var þannig listamaður. Listamaður sem var öðruvísi. Listamaður sem ögraði listunnandanum. Listamaður sem þorði.

Sólmundur las SMS skilaboðin nokkrum sinnum yfir. Þau voru í þremur hlutum og í þeim var útlistað nákvæmlega hvernig og hvar hann átti að greiða lausnargjald fyrir ljósmyndir og myndbönd af nauðguninni. Hann lagði símann frá sér á stofuborðið með skjálfandi höndum og hallaði sér afturábak í sófanum. Þær vildu fá tvær milljónir í peningum. Hvar átti hann að fá tvær milljónir á einum og hálfum degi án þess að konan hans kæmist að því? Hann var búinn að vera. Yrði að segja af sér þingmennsku og fara í felur. Ef þessar myndir færu á netið gæti hann pakkað öllum draumum um frama í stjórnmálum saman í einu lagi. Hann yrði að útskýra fyrir öllum styrktaraðilunum af hverju fjárfestingin þeirra væri verðlaus. Þeir bæru ekkert úr býtum. Engin fyrirgreiðsla hjá hinu opinbera út á hann. Hann gat alveg eins verið dauður.

Grisjutuskan, sem var vafin utan um höfuðið á Sunnu eins og eyrnaband, var blaut og skítug. Skrúfurnar sem festu hendur hennar og fætur við gifsplöturnar sem lágu á ská upp við vegginn í herberginu voru svartar. Tvær í hvorum lófa og ein í gegnum báða fætur. Gifsplatan bak við hana var hrjúf og köld og við hlið hennar var grófpússaður steinveggur. Sunna var allsnakin og fullkomlega varnarlaus. Hún sá útundan sér þegar listamaðurinn pakkaði dótinu sínu saman ofan í ferðatösku. Hún heyrði þegar hann bar töskuna og málverkið út úr herberginu og lágt ískrið í hjörunum á spónaplötunni við útganginn. Hún reyndi að kalla en það kom ekkert hljóð. Hún reyndi að hreyfa höfuðið og losa hendurnar og fæturna en það var eins og skilaboðin hefðu ekki borist frá heilanum til útlima hennar. Hún fann hvorki fyrir kulda né sársauka. Allt í einu heyrði hún útidyrnar lokast og hljóðið þegar skósólar listamannsins muldu steypumolana í stiganum var eins og hljóðið þegar poppkorn poppast í örbylgjuofni. Hún sá hann koma inn í herbergið og fann súra svitalyktina af honum þegar hann nálgaðist hana. Sunna reyndi að halda niðri í sér andanum eins lengi og hún gat þegar hann lagði lófann yfir vit hennar en það var ekki til neins.

Kvöldmaturinn þetta laugardagskvöld var mömmu ekki að skapi. Hún kallaði pítsurnar platbökur af því að það var ekkert matarkyns á þeim, að hennar mati. Aðeins sýnishorn af hinu og þessu eins og hún orðaði það. Við Sigrún borðuðum þess vegna pítsurnar ein ásamt Söru en mamma fékk sér afganga frá deginum áður. Við Sigrún settumst fyrir framan fréttirnar í sjónvarpinu eftir matinn en Sara fór inn til sín til að leika sér í smástund fyrir svefninn. Fréttatíminn var undirlagður fréttum af líkfundinum fyrr um morguninn. Ung íslensk stúlka hafði fundist á útisvæði hjá einni af bílapartasölum borgarinnar. Líkið var sagt illa útleikið og ekki lék vafi á að um manndráp var að ræða. Ég sá Georg og Úlfari bregða fyrir þar sem þeir voru að koma að bílapartasölunni. Mér leið ekki vel. Sama gamla vonda tilfinningin var komin aftur. Tilfinningin sem sagði mér að nú væri eitthvað slæmt í uppsiglingu.

„Aumingja stúlkan.“ Sigrún sat við hliðina á mér með fæturna kreppta undir sér í sófanum. „Ætli hún hafi verði myrt?“

„Ég veit það ekki,“ svaraði ég. „Ég neita að trúa því að við séum enn og aftur farin að upplifa eitthvað slíkt.“

„Ég þori að veðja ellilífeyrinum mínum að það finnast fleiri stúlkur á næstunni.“ Mamma var sest í lazyboy stólinn með kaffibolla á milli handanna.

„Öllum sem eftir eru eða bara eins mánaðar ellilífeyri?“ Spurði ég glottandi.

„Ég vona að þetta sé bara eitt einstakt tilvik,“ sagði Sigrún.

„Ég trúi ekki öðru,“ sagði ég.

„Hefur þú ekkert heyrt í Georg nýlega?“ Sigrún geispaði og teygði sig í kaffikrús sem stóð á stofuborðinu.

„Jú ég heyrði í honum á fimmtudaginn,“ svaraði ég.

„Og var hann ekki hress?“

„Jú bara svona eins og vanalega.“

„Ég skal veðja ellilífeyrinum mínum að áður en næsta vika er liðin verða þeir búnir að hringja í þig Axel.“ Mamma stakk kaffifylltum sykurmola upp í munninn.

„Þú ert búin að veðja honum mamma mín.“

„Þeir eiga eftir að grátbiðja þig um að koma aftur.“

„Nei mamma. Þeir eiga ekki eftir að gera það. Aldrei.“

„Af hverju heldurðu að þeir muni gera það?“ Sigrún leit á mömmu með spurnarsvip á andlitinu.

„Af því að þeir eru aular og líka af því að Axel nennir ekki að hanga lengur hérna heima.“

„Nenni ég ekki að hanga heima,“ sagði ég með bros á vör. „Ég elska það að hanga heima og gera ekki neitt.“

„Það er hið minnsta rétt hjá þér Axel. Þú gerir ekki neitt.“

„Er þetta rétt hjá henni? Ertu virkilega að spá í að fara aftur að vinna?“ Sigrún leit á mig. „Eftir allt sem á undan er gengið.“

„Nei ég er ekki að spá neitt í það,“ svaraði ég og það var örlítið hik í málrómnum.

„En?“

„En hvað?“

„Það er eitthvað sem þú ert ekki að segja mér Axel.“ Sigrún var ákveðin á svip. „Þú hefur ekki heilsu til að takast á við svona mál núna. Hvorki andlega né líkamlega.“

„Ég veit það og ég er ekkert að fara að vinna aftur.“ Ég var vandræðalegur í öllu fasi.

„Út með það Axel. Við þekkjum þig betur en þú sjálfur,“ sagði mamma. Hún dýfði öðrum sykurmola í kaffið sitt.

„Ég tók að mér smá verkefni. Pínulítið ráðgjafastarf sem ég var beðinn um að taka að mér.“

„Ráðgjafastarf? Fyrir lögregluna.“ Sigrún settist upp í sófanum.

„Nei. Prívat.“

„Prívat. Fyrir hvern?“

Ég gafst upp og sagði þeim frá heimsókn minni til Sólmundar fyrr um daginn.

Fjórði kafli

Taktu það sem þú vilt. Ef þú gerir það ekki þá tekur einhver annar það. Það er ekkert ókeypis í lífinu nema það sem þú vilt að sé ókeypis. Þú ert heiðarlegur þegar þú þarft að vera það og minna heiðarlegur þegar það hentar þér. Þú átt eftir að hitta tvenns konar fólk í lífinu. Annars vegar þá sem vinna til að borga og síðan þá sem lifa til að þiggja. Þú þarft að hafa það á hreinu að þú lifir ekki til að borga öðrum. Þú lifir til að þiggja það sem aðrir borga. Þú sérð eitthvað sem þig langar í og þú tekur það. Þú lætur engan og ekkert stoppa þig en mundu að þú mátt heldur ekki láta neinn nappa þig. Sólmundur heyrði rödd pabba síns þruma yfir sér aftur og aftur. Þiggja og taka. Þiggja og taka. Þiggja og...

Hann hrökk upp við það að útidyrahurðin var opnuð, settist upp í rúminu og greip úrið sitt af náttborðinu. Klukkan var að verða fimm að morgni. Án þess að hugsa sig tvisvar um greip hann farsímann sinn af náttborðinu og valdi símanúmer Axels. Með símann upp við eyrað stökk hann fram úr rúminu og flýtti sér í átt að fataskápnum sem stóð við vegginn hinum megin í herberginu. Í viðbót við föt og annað hústau geymdi fataskápurinn gólfsett Sólmundar og gólfkylfur voru jú ágætis vopn ef út í það var farið. Í þetta skipti ætlaði Sólmundur ekki að taka neina áhættu. Ef hann hafði ekki hreinlega dreymt að útidyrahurðin var opnuð þá var ljóst að óboðinn gestur var kominn inn í íbúðina. Sólmundur ætlaði ekki á láta taka sig í bólinu oftar en einu sinni. Hann var ákveðinn í því. Bölvandi í hljóði yfir því að Axel var ekki enn búinn að svara símanum læddist Sólmundur eftir parketlögðu svefnherbergisgólfinu í áttina að hurðinni á herberginu. Hann var í þann mund að fara að opna hurðina þegar henni var skyndilega sparkað upp af miklu afli með þeim afleyðingum að hún skall á honum. Sólmundur hrasaði nokkur skref afturábak og féll beint á rassinn.

„Þú ert vonandi ekki búinn að bíða lengi eftir okkur elskan?“

Sér til skelfingar sá Sólmundur að svartklæddu konurnar frá kvöldinu áður voru komnar inn á mitt gólf í svefnherberginu hans. Hann fann hvernig honum hitnaði ört í andlitinu og bræðin jókst jafnt og þétt. Þvílík ósvífni þetta var að voga sér að brjótast aftur inn hjá honum. Hvað héldu þær eiginlega að hann væri? Allra gagn eða hvað?

„Djöfuls píkurnar ykkar!“ Sólmundur mundaði gólfkylfuna eins og sverð í átt að konunum sem stóðu yfir honum og bjó sig undir að stökkva á fætur. Hann rétt náði að komast upp á annað hnéð þegar sú hávaxnari sló hann í hnakkann. Sólmundur vissi ekki með hverju hún sló hann en sársaukinn benti til þess að hún hafði notað eitthvað annað en tóman hnefann. Hann greip um höfuð sér með annarri hendi og reyndi í leiðinni að komast upp á hitt hnéð.

„Alveg rólegur karlinn,“ hvæsti Ingiríður Arna. Hún stökk örsnöggt aftur fyrir Sólmund og vafði stálvír utan um hálsinn á honum. „Þú ert ekki að fara neitt góðurinn án okkar leyfis.“ Hún setti annað hnéð í bakið á Sólmundi og strekkti á vírnum en þó ekki nógu fast til að kyrkja hann.

„Manstu eftir litlu stúlkunni óþverrinn þinn?“

„Nei. Hvaða stúlku?“ Sólmundur gat varla talað fyrir vírnum sem herti að hálsi hans.

Birna Guðríður beygði sig og sló Sólmund utan undir með flötum lófanum.

„Ég veit ekki hvað þið eruð að tala um,“ stundi Sólmundur.

Ingiríður Arna herti aðeins á vírnum. „Lítil stúlka, sex árum yngri en þú. Þú beiðst þangað til skólinn var búinn. Þá dróstu hana inn á klósett. Manstu ekki hvað þú gerðir við hana þar?“ Hún herti aftur á vírnum

„Jú ég man. Ég man,“ stundi Sólmundur. „Ég var bara barn. Ég vissi ekki hvað ég var að gera.“

Ingiríður Arna slakaði aðeins á vírnum en þó ekki meira en svo að hún hafði fullkomna stjórn á Sólmundi þar sem hann lá á hnjánum á gólfinu.

„Hvað gerðir þú við hana?“ Hvæsti hún í eyrað á honum. „Segðu okkur hvað þú gerðir?“

„Ég lét hana sjúga mig,“ skældi Sólmundur. „Ó guð ég sé svo eftir því.“

„Og hvað.“ Sagði Birna Guðríður. „Vildi hún það? Vildi hún sjúga þig?“

„Nei.“ Sólmundur var farinn að gráta. „Fyrirgefið mér. Í guðanna bænum, fyrirgefið mér.“

„Tími fyrirgefninga er löngu liðinn,“ hvæsti Ingiríður Arna. „Nú er komið að skuldadögum.“ Hún herti að vírnum sem var vafinn um háls Sólmundar.

Ég vaknaði þegar síminn minn hafði hringt fjórum sinnum. Ég settist loks upp í rúminu og greip símann. Í gegnum litla rifu sem mér hafði með erfiðismunum tekist að opna á öðru auganu sá ég að klukkan var að verða fimm. Ég þekkti ekki númerið en var samt viss um að hafa séð það áður þannig að ég ákvað að svara. Í fyrstu heyrði ég ekki neitt nema einhverja skruðninga og óm af mannamáli í fjarska.

„Halló. Hver er þar,“ sagði ég þreytulega í símann. Ekkert svar. Aðeins sami ómurinn. Ég reis með erfiðismunum upp úr rúminu, gekk út úr svefnherberginu og lokaði hurðinni á eftir mér. Þegar ég var kominn fram í eldhús ákvað ég að reyna einu sinni enn að komast að því hver væri í símanum.

„Halló! Hver er þetta? Ef þetta á að vera fyndið þá er mér ekki skemmt.“ Ég talaði hátt án þess þó að æpa.

„“Djöfuls...ykkar. Rólegur karlinn. Þú ert ekki að fara neitt..“

Ég þurfti ekki að heyra meira til að átta mig á því hvað var að gerast. Ég hentist fram í forstofu, greip frakkann minn og rauk út.

Listamaðurinn braut tvö egg á pönnuna við hliðina á nokkrum sneiðum af beikoni. Morgunmatur meistaranna yrði á borð borinn þennan sunnudagsmorgun. Beikon og egg var ekki venjulegur morgunmatur á heimili listamannsins sem valdi sér frekar hollari mat eins og AB mjólk með múslí eða Cheerios með mjólk. En þessi morgun var morgun syndanna. Hann hafði vaknað rúmlega fjögur, vakið konuna sem svaf við hlið hans og notað hana í rúman hálftíma. Að því loknu fór hann í sturtu og nú var kominn tími á að syndga aðeins í eldhúsinu. Detta í drullumallið eins og hann kallaði það. Hann steikti eggin báðum megin og leyfði beikoninu að skorpna pínulítið áður en hann skóflaði öllu saman á stóran matardisk. Hann skellti disknum á eldhúsborðið og fyllti glasið sitt af ísköldu vatni sem hafði fengið að renna í tíu mínútur í eldhúsvaskinum.

„Eru þetta þín börn?“

Listamaðurinn leit upp og á ástkonuna sem stóð við ísskápinn og virti ljósmyndirnar sem voru seglaðar á hann fyrir sér.

„Nei. Þarftu ekki að fara að drífa þig?“ Listamaðurinn fletti tímaritinu sem hann hafði lagt á borðið við hliðina á matardisknum og fékk sér sopa úr vatnsglasinu.

„Hva! Á ekki að bjóða manni morgunmat?“ Ástkonan fékk sér sæti við eldhúsborðið á móti listamanninum.

„Ég vil vera einn núna. Viltu vera svo væn að láta þig hverfa?“ Listamaðurinn brosti til ástkonunnar og klappaði laust á kinnina á henni. „Ég skal bjóða þér út að borða seinna.“

„Það er naumast að þú ert morgunfúll. Maður gæti haldið að þú hafir ekki fengið neitt nýlega.“ Ástkonan gretti sig framan í listamanninn. „Má ég kannski steikja mér smá beikon og egg sjálf?“

„Farðu. Farðu núna.“ Listamaðurinn brýndi raustina og var illilegur á svip. „Þú ert búin að fá borgað er það ekki?“

„Það er nánast mið nótt maður. Andskotinn sjálfur.“ Ástkonan stóð upp frá borðinu og strunsaði inn í svefnherbergi. „Þú er helvítis aumingi og ekkert annað,“ kallaði hún.

Listamaðurinn lét sem hann heyrði ekki í henni. Þessar kerlingar voru alltaf sí tuðandi. Hann hafði aðeins tvenns konar not af þeim. Mála þær og ríða þeim. Hann glotti með sjálfum sér og stóð upp frá borðinu um leið og hann heyrði útidyrahurðina skellast á eftir ástkonunni. Hann málaði þær ungu og fallegu en þessar gömlu, ofmáluðu og ofnotuðu nýtti hann í annað. Þær voru hvort eð er ekki nýtar í neitt annað en rúmið og kannski þvottahúsið.

Ég ók eins og byssubrandur niður á Laufásveg. Það var ekki fyrr en leiðin var hálfnuð sem ég gerði mér grein fyrir því að í öllum látunum hafði ég gleymt gemsanum mínum og gat þess vegna ekki hringt í neyðarlínuna á leiðinni. Það var ekkert sem ég gat gert í því annað en að stíga fastar á bensíngjöfina og vona að ég rækist á lögreglubíl á leiðinni. Það var borin von. Ég mætti ruslabílum, rútum, einum eða tveimur leigubílum en engum lögreglubíl. Það ískraði í bimmanum í hverri beygju eins og hann væri að mótmæla þeirri meðferð sem hann fékk enda hafði ég ekki ekið honum svona hratt í ansi marga mánuði, ef ekki ár. Hann hékk þó saman alla leið og ég lagði honum í stæði við innkeyrsluna upp að húsinu sem Sólmundur bjó í á Laufásveginum. Ég hentist út úr bílnum og upp stéttina að útidyrunum á íbúð Sólmundar. Mér til lítillar undrunar vor þær hálfar upp á gátt. Ég skáskaut mér varlega inn fyrir dyrnar og kallaði: „Lögreglan.“

Ekkert heyrðist. Ekki stuna eða hósti og ekki einu sinni fótatak barst innan úr íbúðinni. Ég fikraði mig varlega inn ganginn og kíkti fyrir horn á hverju hurðagati sem varð á vegi mínum. Hvað var ég annars eiginlega að gera þarna einsamall? Hugsaði ég með mér. Eins og hetja úr amerískri bíómynd eða sjónvarpsþætti. Hetjan sem kemur á síðustu stundu og bjargar fórnarlambinu frá dauða með því að skjóta árásarmanninn. En ég var ekki með byssu, ég var alls engin hetja og það var ekki lengur hægt að bjarga fórnarlambinu.

„Eigum við að fara aftur inn? Afgreiða þennan líka?“

Birna Guðríður hugsaði sig um í stutta stund. „Nei ég held ekki. Við höfum lokið því sem við ætluðum okkur að gera.“

„Hver er þetta? Kannastu við hann?“

„Nei ég kem honum ekki fyrir mig.“

„Ætli hann sé lögga?“

„Varla. Hann væri ekki einn á ferð. Það væri örugglega allt krökkt af hettumávum hérna ef hann væri lögga.“

„En af hverju?“

„Af hverju hvað?“

„Af hverju kemur hann núna þessi náungi? Það er eins og einhver hafi hringt í hann.“

„Ég veit það ekki.“ Birna Guðríður fylgdist annars hugar með húsinu. „Var hann ekki með síma?“

„Hver? Þessi náungi?“

„Nei Sólmundur. Var hann ekki með síma í hendinni áðan?“

„Ég man það ekki.“ Ingiríður Arna hugsaði sig um í stutta stund. „Ég tók ekki eftir því.“

„Það hlýtur að vera. Hann hefur verið búinn að hringja þegar við náðum til hans.“

„Það má vera.“ Ingiríður Arna leit á Birnu Guðríði og sagði áhyggjufull á svip: „Eigum við ekki að koma okkur? Við förum örugglega að heyra í sírenu fljótlega.“

Birna Guðríður sleit sig frá því að fylgjast með húsinu og startaði bílnum í gang. „Jú við skulum gera það. Það er ekkert sem við getum gert meira hér hvort eð er.“

Ég fann farsíma Sólmundar undir rúminu hans og valdi númer neyðarlínunnar. Helst af öllu langaði mig til að láta mig hverfa um leið og ég var búinn að tilkynna um lát Sólmundar. Láta mig hverfa án þess að segja til nafns en ég vissi að það var ekki hægt. Til þess var málið mér of tengt. Eftir að hafa sagt til nafns sleit ég símtalinu og lagði símann frá mér á náttborðið við hliðina á rúminu. Sólmundur lá á bakinu í rúminu í nærbuxum einum fata. Morðvopnið var vafið utan um hálsinn á honum. Grannur vír sem mér sýndist í fljótu bragði vera samskonar vír og notaður var til að festa myndir upp á vegg. Sólmundur var með opin augu og munnurinn var gapandi. Úr augum hans skein angist og kvöl þess sem gat enga björg sér veitt. Ég heyrði sírenuóminn nálgast og vissi að innan nokkurra sekúndna yrði allt krökkt af lögregluþjónum í íbúðinni og ég var sá sem þyrfti að svara spurningum.

Fimmti kafli

Hvar eru börnin? Litlu og fallegu börnin. Litla og fallega stúlkan. Stóri og sterki strákurinn. Ligga lá, ligga lá, má ég smá, ligga lá, leika við þig.

Ingiríður Arna vaknaði upp í svitabaði með dúndrandi höfuðverk og velgju í maganum.

„Hvað. Hvar erum við?“

„Við erum alveg að koma heim. Þú sofnaðir.“ Birna Guðríður lagði bílnum í stæði við heimili þeirra og drap á vélinni. „Var þig að dreyma eitthvað?“

„Úff ég veit það ekki. Mér líður frekar illa.“ Ingiríður Arna opnaði dyrnar á bílnum og steig út.

Úlfar var alveg eins og þegar ég sá hann síðast. Sama skræka röddin og renglulega útlitið. Hann var undrandi á að hitta mig þarna og eftir að ég hafði sagt honum lauslega frá ástæðu veru minnar á staðnum bað hann mig um að bíða eftir sér úti í bílnum sínum. Ég settist í framsætið á Subaru bílnum sem Úlfar hafði til umráða hjá lögreglunni og fylgdist með þegar tæknideildin mætti á svæðið. Tíu mínútum síðar kom Úlfar út í bíl til mín.

„Mér þykir fyrir því Axel en ég er hræddur um að þú verðið að koma með mér niður á stöð í skýrslutöku.“ Hann var kurteis en ópersónulegur í framkomu. Nákvæmlega eins og hann átti að vera við þessar kringumstæður.

„Allt í lagi. Ég skil það mæta vel,“ svaraði ég. „Má ég fara á mínum bíl.“

„Já það er allt í lagi ef þú lofar mér því að fara beinustu leið niður á stöð.“

„Já ég lofa því. Þú heldur þó ekki að ég hafi eitthvað komið nálægt þessu?“

„Ég held ekki neitt Axel. Ég þarf bara að fylgja reglunum. Þú ættir manna best að vita það.“

„Já. Ekkert mál. Ég legg af stað núna.“ Ég steig út úr bílnum og gekk yfir að bimmanum. Hvað sem ég var búinn að koma mér í þá leið mér ekki vel.

Eftir hálftíma bið inni í yfirheyrsluherbergi númer sjö á lögreglustöðinni við Hverfisgötu var ég orðinn verulega pirraður. Ég var ekki viss hvort ég var látinn bíða svona lengi af yfirlögðu ráði. Ef svo var þá fannst mér ég ekki verðskulda slíka meðferð eftir að hafa setið hinum megin borðsins nánast alla mína starfsævi. Loks opnaðist hurðin og inn gekk Úlfar og á eftir honum ungur maður sem ég kannaðist ekki við.

„Afsakaðu þessa bið Axel,“ sagði Úlfar. „Má bjóða þér eitthvað að drekka? Kaffi? Vatn?“

„Nei takk.“

„Allt í lagi.“ Úlfar fékk sér sæti við borðið á móti mér og ungi maðurinn settist við hliðina á honum. „Þetta er Leifur,“ sagði Úlfar. „Hann er yfirmaður ofbeldisbrotadeildar.“

„Nú. Nýbyrjaður?“ Spurði ég.

„Ekki alveg. Ég er búinn að vera hér í mánuð,“ svaraði Leifur. „Þú ert nokkuð frægur maður innan lögreglunnar Axel,“ bætti hann við

„Nú er það?“

„Já. Þú ert í miklum metum sumstaðar.“ Leifur lagði stóra skrifblokk á borðið fyrir framan sig og einnota kúlutússpenna við hliðina á henni. Hann var ótrúlega ungur maður í svo ábyrgðarfullt starf sem starf yfirmanns ofbeldisbrotadeildar var. Ég giskaði á að hann væri rétt tæplega þrítugur ef hann var þá svo gamall. Hann var lágvaxinn og sæmilega vel í holdum með þunnt ljóst hár og búlduleitt andlit. Ég var ekki viss hvort mér líkaði við hann svona við fyrstu sýn.

„Við þurfum að hafa það á hreinu að þín fyrri störf hér hjá lögreglunni breyta engu varðandi þá yfirheyrslu sem hér mun fara fram,“ hélt Leifur áfram.

„Er þetta yfirheyrsla?“ Ég var undrandi á svip og pirraður í málrómnum. „Ég hélt að ég væri að koma í skýrslutöku?“ Úlfar var vandræðalegur á svip og forðaðist að líta í augun á mér.

„Við skulum nú ekki fara að búa til eitthvað vesen út af þessu Axel minn. Þú ættir nú að vita það manna best hvernig við vinnum í svona málum.“

„Ég er búinn að segja Úlfari allt sem máli skiptir. Ég var að vinna að ákveðnu máli fyrir Sólmund og hann hringdi í mig í nótt. Ég mat það svo að hann væri í hættu og flýtti mér heim til hans.“

„Af hverju hringdir þú ekki á neyðarlínuna?“

„Af því að ég gleymdi gemsanum mínum heima í öllum látunum.“

„Ég sé að þú hefur gleymt fleiru.“ Leifur skrifaði eitthvað hjá sér í skrifblokkina.

„Hvað áttu við?“ Ég leit á þá til skiptis en náði enn ekki augnsambandi við Úlfar.

„Það hlýtur að liggja í augum uppi,“ sagði Leifur og skrifaði eitthvað meira hjá sér.

„Ég nenni ekki að tala í einhverjum gátum,“ hvæsti ég og stóð upp frá borðinu. „Ég tek ekki þátt í þessu lengur.“

„Þú ert í náttfötum Axel,“ stundi Úlfar vandræðalega.

Mér brá og ég fann að ég roðnaði í andlitinu. Ég hafði ekki tekið eftir því að ég var í náttfötum einum fata. Hvað var eiginlega að mér? Kominn með elliglöp ekki orðinn fimmtugur maðurinn. Ég settist aftur við borðið.

„Voruð þið Sólmundur í sambandi?“ Spurði Leifur

„Sambandi? Hvað áttu við?“

„Þú veist vel hvað ég á við!“ Sagði Leifur frekjulega. „Áttuð þið í ástarsambandi? Deilduð þið rúmi saman svona við og við.“

„Hvernig í andskotanum dettur þér það í hug.“ Ég var orðinn reiður. „Ég er giftur maður. Hvers konar bull er þetta eiginlega?“

„Þú hefur kannski orðið ósáttur við elskhuga þinn og óvart orðið honum að bana í bræði þinni?“ Leifur leit örsnöggt niður á minnisbókina sína. „Var vírinn kannski partur af ástarleiknum??

„Ertu eitthvað bilaður,“ sagði ég reiðilega. „Þú ert að ýja að því að ég sé samkynhneigður og morðingi í þokkabót. Ég tek ekki þátt í svona rugli.“ Í þetta skipti stóð ég upp og gekk út úr herberginu. Þeir reyndu ekki að hefta för mína.

Listamaðurinn festi nokkrar ljósmyndir af Sunnu upp á vegg við hliðina á hinum myndunum. Myndirnar af Sunnu voru tíu talsins eins og myndirnar af hinum stúlkunum. Þær urðu að vera tíu. Ekki einni færri og ekki einni fleiri. Hann steig nokkur skref afturábak og virti myndirnar fyrir sér úr fjarlægð. Sunna var fallegust af þeim öllum. Saklaus fegurð hennar var takmarkalaus. Hún var nýsprottið blóm og nýfallin mjöll. Listamaðurinn fann hvernig hann sameinaðist myndunum. Varð nánast hluti af þeim. Hluti af sakleysinu og fegurðinni. Lífið var yndislegt.

Hvers vegna hafði Sólmundur verið myrtur? Ég áttaði mig ekki alveg á tilganginum að brjótast inn til hans og beita hann grófu ofbeldi einungis til þess að brjótast aftur inn til hans sólarhring síðar og myrða hann. Ég reiknaði að sjálfsögðu með því að konurnar sem voru að verki í fyrra skiptið hefðu aftur verið að verki nú. Þar að auki höfðu þær ekki þurft að brjóta sér leið inn í íbúðina. Það voru hvergi nein merki um innbrot. Engar skemmdar læsingar eða brotnir gluggar.

Þekkti hann þær? Voru þær skyldar honum? Ég sem hafði reiknað með því að konurnar hefðu ætlað sér að kúga hann á einhvern hátt. Hafa af honum peninga. Hvers vegna þá að drepa mjólkurkúnna? Kannski voru einhverjar vísbendingar í gemsanum hans Sólmundar? Ég fann fyrir honum í innri brjóstvasanum á frakkanum mínum og brosti með sjálfum mér þegar ég ímyndaði mér svipinn sem kæmi á andlit unga fávitans hans Leifs, þegar hann kæmist að því að síminn var ekki á meðal þeirra hluta sem tæknideildin hefði fundið í íbúð Sólmundar.

Ég eyddi restinni af deginum í að sinna Söru og Sigrúnu. Við fórum með Söru í bíó og síðan á Kentucky Fried. Klukkan var farin að ganga tólf á miðnætti þegar ég fékk loks það næði sem ég þurfti til að skoða síma Sólmundar. Mér leið pínulítið eins og ég væri að gera eitthvað sem ég mátti ekki gera. Eins og ég væri að skoða hlut sem ég hefði stuttu áður hnuplað úr búðarhillu. Ég ýtti þeirri hugsun þó fljótlega frá mér og valdi þann hluta í valmynd símans sem geymdi smáskilaboðin. Ég var fljótur að finna það sem ég leitaði að. Síðustu skilaboðin sem Sólmundur hafði fengið send í símann voru frá leyninúmeri.

Í fyrstu skilaboðunum stóð:

„Ágæti Sólmundur. Við vonum að þú hafir notið næturinnar eins mikið og við. Til að varðveita minningu næturinnar ákváðum við að festa atburði hennar á filmu.

Í næstu skilaboðunum stóð:

Við viljum nú gefa þér kost á að tryggja þér þessar minningar gegn hóflegu gjaldi. Þú greiðir okkur tvær milljónir og minningarnar eru þínar.

Í síðust skilaboðunum stóð:

Vertu klár með seðlana á mánudagsmorgun. Settu þá í svartan plastpoka og aktu með þá að afleggjaranum í Rauðhóla kl. 11.30 stundvíslega. Mundu að hafa símann með þér og Sólmundur. Engar löggur eða allt fer á fésbókina. Ingiríður Arna og Birna Guðríður.

Ég áframsendi skilaboðin í minn síma áður en ég gekk frá síma Sólmundar í innri vasann á frakkanum mínum. Ingiríður Arna og Birna Guðríður. Hverjar voru þessar konur? Af hverju myrtu þær Sólmund áður en hann afhenti þeim peningana? Hafði hann neitað að borga? Ég taldi svo ekki vera. Hann hefði ekki tekið þá ákvörðun án þess að ræða það við mig fyrst. Gat verið að fjárkúgunin hafi einungis verið fyrirsláttur? Höfðu þessar konur, Ingiríður Arna og Birna Guðríður aðeins verið að leika sér að Sólmundi? Ég botnaði lítið í þessu. Ég tók gemsann minn upp af eldhúsborðinu þar sem hann lá og var í þann mund að velja númerið hjá Georg þegar gemsinn hringdi. Ég sá að Baldur, af öllum mönnum var að hringja í mig. Ég svaraði strax.

„Axel?“

„Já“

„Blessaður og afsakaðu hvað ég hringi seint. Varstu nokkuð sofnaður?“

„Nei, allt í lagi. Ég er enn á fótum.“

„Ég þarf að ræða aðeins við þig út því sem gerðist í morgun.“

„Nú? Ég er búinn að gefa ykkur skýrslu.

„Já ég veit það. Það er út af henni sem við þurfum að tala saman.“

„Hvað með hana?“

„Þetta lítur ekki vel út.“

„Ég sagði þeim frá öllu sem ég veit um málið,“ svaraði ég önuglega.

„Það eru menn hér sem vilja að þú fáir stöðu grunaðs manns í þessu máli. Það er alvarlegt mál.“

„Og hvað? Ætlið þið að handtaka mig? Ertu að hringja í mig til að láta mig vita af því?“

„Nei það stendur ekki til að handtaka þig Axel.“ Baldur dæsti í símann. „Ekki enn að minnsta kosti.“

„En þú veist hver mín aðkoma er að þessu máli Baldur. Þú bentir manninum á að tala við mig út af því sem hann lenti í.“

„Í hverju lenti hann Axel?“

„Hvað áttu við?“

„Hann sagði mér ekki neitt. Bað bara um nafn á einhverjum sem hann gæti treyst.“ Baldur gerði hlé á máli sínu. „Þú verður að gefa okkur eitthvað. Segja okkur nákvæmlega hvað þú veist um þetta mál.“

„Það stendur í skýrslunni.“

„Allt saman? Er allt í skýrslunni?“

„Allt sem ég hef að segja um málið að sinni.“

„Það er sem sagt eitthvað meira? Eitthvað sem þú ert að leyna okkur.“

„Maðurinn gaf í skyn að ég væri samkynhneigður og hefði átt í ástarsambandi við Sólmund.“ Ég hvæsti í símann. „ Ég sá ekki ástæðu til að ræða meira við hann.“

„Leifur.“ Baldur dæsti aftur. „Hann er svolítið ákafur greyið.“

„Ákafur! Hann er hálfviti og ekkert annað.“

„Hittu mig Axel. Þú getur sagt mér allt af létta. Þú þarft að hreinsa þig í þessu máli.“

„Ég hringi í þig.“

„Axel. Þú verður að hitta mig sem fyrst.“

„Ég hringi.“

„Allt í lagi.“ Baldur dæsti enn og aftur í símann. „Láttu það bara ekki dragast of lengi.“

Ég lagði farsímann frá mér á stofuborðið og kveikti á fartölvunni minni. Símtalið frá Baldri hafði komið mér í talsvert uppnám og ég átti erfitt með að hætta að hugsa um þennan Leif og þær ásakanir sem hann bar á mig í yfirheyrslunni. Fyrir mér lá sá möguleiki að þurfa að sanna sakleysi mitt og þá var eins gott að ég hefði eitthvað í höndunum. Fyrsta skrefið í þá átt var að kanna nöfn kvennanna nánar. Hverjar voru þær? Ingiríður Arna og Birna Guðríður.

Sjötti kafli

Listamaðurinn vaknaði með andhvælum og settist upp í rúminu. Lakið undir honum var rakt eftir svitann á líkama hans. Draumurinn sem hann hafði dreymt, og hafði framkallað allan þennan svita, var skýr og skilaboðin sem hann færði listamanninum voru einföld. Hann smeygði sér í inniskóna og staulaðist út úr svefnherberginu og inn á baðherbergið þar sem hann þurrkaði sér um líkamann með handklæði. Hann staulaðist síðan inn i eldhús þar sem hann fann autt blað og penna á eldhúsborðinu. Allt var á sínum stað. Eins og það hefði átt að vera þar. Hann var tilbúinn að skrá það sem draumurinn hafði fært honum.

„Þú veist hvað gerist ef þú segir einhverjum frá?“

„Nei.“

„Ekki láta svona.“ Guðbrandur brosti út í annað munnvikið. „Þú verður sendur í sveitina. Þú verður sendur langt í burtu og færð aldrei að sjá mömmu þína eða systur þína aftur.“

„Nei. Það er ekki satt,“ æpti litli drengurinn reiðilega. „Þú meiddir mig og ég ætla að segja mömmu.“

„Heyrðu litla kvikindið þitt.“ Guðbrandur hnyklaði brýrnar og greip fast utan um öxlina á litla drengnum.

„Á. Þú meiðir mig,“ kjökraði drengurinn.

„Hlustaðu á mig.“ Guðbrandur lét sig falla á hnén fyrir framan drenginn sem sat uppréttur á rúminu. „Ef þú segir mömmu þinni eitthvað þá meiði ég hana eins og ég meiddi þig. Skilurðu?“

„Nei.“ Kjökraði drengurinn.

„Ef þú segir eitthvað við hana þá meiði ég hana svo mikið að hún verður á spítala í langan tíma. Og á meðan hún er á spítalanum þá meiði ég þig meira. Skilurðu það?“

Drengurinn leit niður á gólf og kjökraði: „Já.“

„ Þú manst þá að segja ekkert við mömmu þína eða neinn annan?“

„Já ég man það.“

„Góður strákur.“ Guðbrandur klappaði drengnum laust á aðra kinnina og brosti framan í hann. „Okkur á eftir að koma vel saman í framtíðinni.“ Hann stóð á fætur og tók þúsundkall upp úr öðrum buxnavasanum. Hann rétti drengnum seðilinn.

„Farðu núna og keyptu þér eitthvað nammi.“

Það var bankað laust á hurðina. „Nonni. Nonni. Opnaðu.“

Guðbrandur gekk að hurðinni og opnaði hana. Á ganginum fyrir utan stóð lítil sjö ára gömul stúlka.

„Sæl Ragna mín.“ Guðbrandur brosti fallega til stúlkunnar. „Við Nonni vorum aðeins að spjalla saman.“´

„Má ég koma inn?“

„Hvar er mamma þín?“

„Hún er að elda matinn.“

Guðbrandur beygði sig áfram og klappaði laust á kollinn á stúlkunni. „Kannski við spjöllum saman seinna Ragna mín.“ Hann brosti breytt til stúlkunnar um leið og hann smeygði sér fram hjá henni og gekk út úr herberginu.

Guðbrandur teygði sig í fjarstýringuna á stofuborðinu við hliðina á honum og slökkti með henni á sjónvarpinu. Hann reis með erfiðismunum upp úr hægindastólnum og gekk rakleiðis inn á baðherbergið þar sem hann settist á upphækkaða klósettið til að hægja á sér. Guðbrandur var sjötíu og átta ára gamall, hávaxinn með ístru sem huldi honum sýn við baðherbergisverkin. Líkaminn var ekki lúinn eftir erfitt lífsstaf. Þvert á móti hafði Guðbrandur aldrei dýft hendi í saltan sjó á ævinni enda var hann endurskoðandi að mennt og hafði starfað sem slíkur alla sína starfsævi.

Guðbrandur lauk við baðherbergisverkin og gekk inn í svefnherbergið sem var lítið og snyrtilegt eins og íbúðin sem hann bjó í. Hann var búinn að klæða sig úr öllu nema nærbuxunum þegar dyrabjallan hringdi. Hann bölvaði upphátt. Hver í andskotanum var að koma á þessum tíma sólarhringsins. Guðbrandur leit á úrið sitt til öryggis og sá að klukkan var rétt farin að ganga eitt eftir miðnætti. Bjallan hringdi aftur. Bölvandi enn hærra en áður klæddi hann sig í náttslopp og gekk fram að útidyrunum á íbúðinni. „Hver er þar,“ kallaði hann um leið og hann kíkti í gegnum gægjugatið á hurðinni. Guðbrandur bjó í þjónustuíbúð í stóru fjölbýlishúsi í vesturbæ Reykjavíkur. Dyrabjallan hringdi aftur og það var ekki um að villast. Hljómurinn var sá sami og þegar ýtt var á bjölluhnappinn við íbúðardyrnar. Hringingin var öðruvísi þegar dyrabjöllunni við innganginn í fjölbýlishúsið var hringt.

„Hver er þar?“ Kallaði Guðbrandur. „Ég opna ekki hurðina fyrr en ég veit hver þú ert.“ Eina svarið sem hann fékk var enn ein hringingin.

„Allt í lagi. Þú mátt hringja eins og þú vilt. Ég opna ekki.“ Hann kíkti aftur í gegnum gægjugatið en sá ekki neitt.

„Mig vantar aðstoð ef þú vildir vera svo vænn.“ Var kallað utan af ganginum. „Ég kemst ekki inn til mín.“

„Talaðu við helvítis húsvörðinn,“ hreytti Guðbrandur út úr sér. „Það er ekkert sem ég get gert.“

„Hann er ekki við. Ég þarf að komast í síma ef þú vildir vera svo vænn.“ Konuröddin var lág og biðjandi.

Guðbrandur bölvaði í hljóði og opnaði hurðina í hálfa gátt.

„Þetta er nú meira helvítis ónæðið svona um miðja nótt. Hvernig fórstu að því að læsa þig úti?“ Guðbrandur kipraði augun saman til að sjá hver það var sem var fyrir utan.

„Það skiptir ekki máli lengur. Ekki úr því að þú opnaðir gamla flón.“ Svartklædda konan sem stóð fyrir utan hurðina var á hæð við Guðbrand. Hún sparkaði hurðinni upp þannig að Guðbrandur hrökklaðist afturábak inn í íbúðina. „Hver andskotinn,“ æpti hann um leið og hann datt í gólfið.

Svartklædda konan var komin inn í íbúðina á eftir honum og að baki henni birtist önnur alveg eins svartklædd kona sem var aðeins lágvaxnari en sú sem stóð yfir Guðbrandi.

„Komdu sæll Guðbrandur,“ sagði hún um leið og hún skellti útidyrahurðinni á eftir sér.

Ég vaknaði hress og endurnærður. Það var orðið langt síðan ég vaknaði hress og fullur eftirvæntingar yfir deginum sem framundan var. Loks hafði það einhvern tilgang að fara á fætur á morgnana. Einhvern annan en þann sem ég var farinn að venjast. Að sinna konunum á heimilinu. Það var á þessum tímapunkti þegar ég leit á nýrakað andlitið mitt í speglinum á baðherberginu að ég áttaði mig á því að það var ekkert líf að vera heimavinnandi húsfaðir. Ekki fyrir mig hið minnsta. Ég gekk inn í eldhús og bauð konunum á heimilinu góðan dag með kossi á kinn. Þær litu á mig í forundran og síðan hver á aðra.

„Ertu nokkuð veikur Axel minn?“ Spurði Sigrún.

Ég skellti tveimur brauðsneiðum í brauðristina og fékk mér sæti við eldhúsborðið.

„Nei. Af hverju heldurðu það?“

„Þú ert ekki alveg líkur sjálfum þér í dag.“

„Það er ekkert að mér,“ svaraði ég. „Í raun er langt síðan mér hefur liðið eins vel og í dag.“ Ég brosti til Sigrúnar og Söru sem var að háma í sig Cheerios. „Ég er á lista grunaðra manna.“

„Ha?“ Sigrún leit á mig og síðan á mömmu. „Grunaðra manna! Hvað ertu að tala um?“

„Hann er veikur,“ sagði mamma sem stóð við eldavélina með aðra hönd á trésleif sem var á kafi í hafragraut sem hún var að elda.

„Ég er grunaður í sambandi við mannslát.“

„Hvað ertu að tala um? Hvaða mannslát?“ Sigrún var alvarleg á svip

„Þið munið eftir manninum sem ég var að vinna fyrir?“

„Sigurgeir eitthvað...“ Sagði mamma

„Nei Sólmundur.“

„Já alveg rétt. Mig minnti að það hafði verið eitthvað ess.“

„Hvað með hann? Þennan Sólmund?“ Spurði Sigrún

„Hann er dauður,“ sagði ég um leið og brauðið poppaði upp úr brauðristinni. „Og ég var fyrstur á staðinn.“

„Og hvað?“ Spurði mamma.

„Nú, ég er grunaður. Þeir halda meira að segja að ég sé hommi. Laumuhommi.“

„Halda þeir hvað?“ Mamma skellti upp úr. „Hommi. Þú? Nei þá þekkja þeir þig ekki vel þessir fyrrverandi vinnufélagar þínir ef þeir halda það.“

„Eru þeir eitthvað bilaðir?“ það var vantrúarsvipur á andliti Sigrúnar. „Halda þeir að þú hafir drepið hann? Þú sem getur ekki gert flugu mein. Ekki einu sinni glæpamönnum.“

„Ég fann hann. Var á staðnum og engin merki um innbrot.“

„Þetta er nú meiri vitleysan. Hvað segir Georg um þetta?“ Spurði mamma.

„Ég hef ekki talað við hann ennþá.“

„Eru þeir búnir að yfirheyra þig? Hver stjórnar rannsókninni?“ Spurði Sigrún

„Þeir eru búnir að tala við mig. Það er einhver nýr með málið. Einhver Leifur.“

„Ég held að þú ættir að tala við Georg og biðja hann um að hjálpa þér að leiðrétta þennan misskilning.“ Sigrún var alvarleg á svip. „Þú getur ekki verið með þetta hangandi yfir þér.“

Gemsinn minn hringdi áður en ég gat svarað Sigrúnu og ég sá að það var Georg sem var að hringja.

Georg og Baldur voru alvarlegir á svip þar sem þeir sátu á móti mér aftan í merktum Econoline lögreglubíl fyrir utan heimili mitt. Georg hafði tilkynnt mér nokkrum mínútum áður að hann væri á leiðinni til mín og þyrfti að ræða við mig undir fjögur augu. Hann hafði ekki sagt mér að Baldur yrði viðstaddur og það kom mér á óvart að sjá hann aftan í lögreglubílnum við hlið Georgs. Þetta laumuspil boðaði ekkert gott að mínu mati. Ég kastaði kveðju á þá um leið og ég fékk mér sæti.

„Hvað er í gangi?“ Spurði ég brosandi. „Af hverju þessi leynd? Megið þið ekki sjást með mér?“

„Auðvitað megum við sjást með þér Axel,“ svaraði Baldur afsakandi. „Við viljum hins vegar forðast spurningar ef við skyldum sjást vera á tali við þig.

„Nú? Af hverju?“

„Þú veist af hverju,“ svaraði Georg. „Þú ert flæktur í mál sem er mögulega morðmál.“

„Flæktur í mál!“ Ég var orðinn pirraður á þessu. „Ég var búinn að segja þér Baldur að ég myndi vera í sambandi við þig út af þessu máli.“

„Ég veit það. Við höfum bara ekki tíma til að bíða eftir því að þú ákveðir að hafa samband.“ svaraði Baldur.

„Það er greinilegt.“

„Þetta mál sem þú ert flæktur í er hins vegar aðeins hluti af ástæðunni fyrir því að við erum að tala saman núna.“

„Nú. Er eitthvað meira í gangi?“

„Við þurfum aðstoð.“ Sagði Georg alvarlegur á svip.

„Aðstoð? Við hvað?“

„Þú hefur fylgst með fréttunum?“

„Já ég reyni það svona alla jafna.“

„Þá veistu um stúlkuna sem fannst látin?“

„Já ég sá eitthvað um það í fréttum. Hvað með hana?“

„Það er önnur.“

„Önnur stúlka?“

„Já. Það er eitthvað helvíti farið af stað. Einhver andskoti sem er að drepa ungar stúlkur.“ Georg var mikið niðri fyrir.

„Ungar stúlkur og einnig miðaldra menn sýnis mér.“ Sagði ég.

„Við viljum ráða þig í vinnu,“ sagði Baldur.

„Ráða mig í vinnu?“ Ég skellti upp úr. „Ertu í alvöru að bjóða mér starfið mitt aftur? Þú manst að ég er haldinn kvíðaröskun og er líkamlega ófær um að starfa í lögreglunni?“ Ég andvarpaði og leit á Georg. „Það er að segja samkvæmt því sem geðlæknir lögreglunnar sagði mér.“

„Baldur hristi hausinn og hvessti á mig augun. „Þú veist það fullvel Axel að það var ekkert sem ég gat gert varðandi það mál. Hvernig í ósköpunum átti ég að véfengja þetta mat læknisins?“

„Það skiptir ekki máli lengur.“ Sagði ég hæðnislega. „Eftir á að hyggja þá hefur mér aldrei liðið eins vel og eftir að ég hætti í lögreglunni. Það eru ekki allir sem geta hangið heima á daginn á fullum launum.“

„Þú ert að klepra á þessu Axel.“ Sagði Georg. „Þú þolir ekki að hanga heima og gera ekki neitt. Það ert ekki þú.“

„Hvað veist þú hvað ég er?“ Hreytti ég út úr mér.

Georg svaraði engu og ég sá samstundis eftir orðum mínum. Georg hafði ekki gert neitt á minn hlut og verðskuldaði ekki svona framkomu frá mér. „Fyrirgefðu Georg,“ muldraði ég. „Ég meinti þetta ekki.“

„Ég er ekki að bjóða þér starfið þitt aftur Axel.“ Sagði Baldur. „Bara svo það sé á hreinu.“

„Nú. Hvað ertu þá að tala um?“

„Við viljum ráða þig sem ráðgjafa.“

„Ráðgjafa!“ Ég hló hæðnislega. „Ráðgjafa í sjálfboðavinnu?“

„Nei alls ekki. Þú færð að sjálfsögðu greitt fyrir þína þjónustu.“

„Frá lögreglunni?“

„Já.“ Baldur hallaði sér fram í átt að mér. „Við þurfum bara að halda þessu leyndu svona fyrst um sinn. Ég varð að samþykkja það til að fá fjárveitingu í þetta.“

„Þú ert að tala um svona „undercover“ eða eitthvað í þá áttina,“ sagði ég og glotti. „Nei takk. Ég hef ekki áhuga.“

„Axel ekki láta svona.“ Georg leit á mig biðjandi augum. „Við þurfum á þér að halda og þetta er eina leiðin fyrir okkur. Við getum ekki látið það fréttast að óvinnufær lögreglumaður sé að vinna fyrir okkur sem verktaki.“

„Það yrði allt brjálað innanhúss.“ Sagði Baldur alvarlegur á svip. „Það er niðurskurður á öllum sviðum og það síðasta sem við þurfum á að halda er uppreisn.“

Ég hugsaði mig um í stutta stund. „Hvað er það sem þið viljið að ég geri?“

Þeir sögðu mér hvers þeir óskuðu af mér.

Guðbrandur var enn með lífsmarki þegar heimilisaðstoðin fann hann. Heimilisaðstoðin, sem var tælensk kona á fertugsaldri, gerði allt rétt þó að hún ætti erfitt með að halda ró sinni. Hún byrjaði á því að hringja í neyðarlínuna áður en hún tók utan um fætur Guðbrandar og reyndi að lyfta honum upp. Hún hafði ekki erindi sem erfiði enda Guðbrandur um hundrað kílóum þyngri en hún. Heimilisaðstoðin gafst á endanum upp eftir þrjár tilraunir og settist á rúm Guðbrands. Hún starði sem í leiðslu á tær Guðbrandar sem rétt náðu að snerta stólinn sem var undir þeim.

Listamaðurinn hlóð myndum af fyrirsætunum inn í tölvuna sína og lagaði þær til í Photoshop forritinu áður en hann hlóð þeim inn á vefsíðuna. Hann skrifaði stuttan texta með myndunum áður en hann aftengdist vefsíðunni og slökkti á tölvunni. Hann setti fartölvuna ofan í tösku og renndi töskunni undir skrifborðið. Það var aldrei of varlega farið en færni hans var orðin það mikil í notkun á tölvunni að honum hafði á tíu mínútum tekist að laga myndirnar til, hlaða þeim inn á netið og fara yfir þau svör sem honum hafði borist í tölvupóstinum. Á blaðsnepli fyrir framan hann á skrifborðinu voru skrifuð þrjú símanúmer með netföngum og nöfnum. Nú átti hann aðeins eftir að ákveða hver yrði sú heppna. Hvaða stúlka fengi þann heiður að prýða ódauðlegt listaverk eftir hann? Listamaðurinn reis upp frá skrifborðinu og gekk út af skrifstofunni sinni á þriðju hæð í skrifstofubyggingu Tryggingastofnunar við Laugaveg.

„Ertu til í að róa þig aðeins niður Georg?“ Ég sat við eldhúsborðið heima og í gegnum farsímann minn ómaði æst rödd Georgs. „Farðu yfir þetta aftur og ekki vera svona æstur,“ hélt ég áfram.

„Það er allt að verða vitlaust. Það fannst gamall maður á elliheimili í vesturbænum.“

„Og hvað með það?“

„Maðurinn var hengdur, Axel.“

„Hengdur? Gerði hann það ekki bara sjálfur.“

„Nei það er útilokað.“

„Af hverju er það útilokað?“

„Af því að morðinginn skildi eftir miða. Eða morðingjarnir réttara sagt.“

„Hvernig miða?“

„Það var miði festur við gamla manninn.“

„Og hvað? Hvað stóð á miðanum?“ Ég var óþolinmóður í málrómnum

„Hvíldu í helvíti. Kveðja, Birna Guðríður og Ingiríður Arna.“ Sagði Georg.

Ég fékk hroll um allan líkamann. „Ég held það sé betra að við hittumst. Það er ekki sniðugt að tala um þetta í síma Georg.“

Georg samþykkti að hitta mig eftir klukkutíma.

„Þannig að þú ert bara farinn að vinna aftur?“ Mamma var önnum kafin við að hlaða óhreinum eldhúsáhöldum í uppþvottavélina.

„Nei ekki beinlínis.“ Ég lagði símann frá mér á eldhúsborðið fyrir framan mig.

„Hvernig er hægt að vinna ekki beinlínis? Annað hvort er maður að vinna eða ekki.“

„Ég samþykkti að hjálpa þeim aðeins.“

„Þeir ráku þig Axel og síðan um leið og þeir koma skríðandi til þín þá segirðu já. Eins og viljalaus stelpa á skólaballi.“ Mamma lokaði uppþvottavélinni og kveikti á henni.

„Þeir ráku mig ekki mamma. Ég var úrskurðaður óvinnufær.“

„Það er það sama.“ Án þess að líta á mig skrúfaði mamma frá eldhúskrananum og vatt borðtuskuna vel og lengi undir rennandi vatninu. „Þeir þurftu bara einhverja afsökun til að geta rekið þig.“

„Ekki láta svona,“ sagði ég pirraður. „Þú ert að tala um vini mína. Menn sem ég er búinn að þekkja í mörg ár og vinna mjög náið með.“

„Þeir eru ekki vinir þínir þessir menn. Nema kannski Georg. Hann hefði þó mátt standa betur með þér.“

„Hættu þessu mamma. Þú veist að ég gekk ekki heill til skógar og var ófær um að sinna mínu starfi. Það er ekki við neinn að sakast nema mig sjálfan.“

„Leyfi frá störfum Axel. Þú hefðir átt að fá leyfi frá störfum en ekki úrskurð um endalausa óvinnufærni.“

„Það var aldrei talað um annað en að ég fengi starfið mitt aftur um leið og ég næði heilsu. Síðan var ég líka feginn að losna.“

„Feginn að losna.“ Það hnussaði fyrirlitlega í mömmu. „Þú ert búinn að vera algerlega óalandi síðan þú hættir í vinnunni.“

„Ég get svo sem viðurkennt að það hefur ekki verið neitt sérlega spennandi að hanga heima og gera ekki neitt. Ég hef hins vegar engan áhuga á því að fara aftur í lögregluna.“

„Þú segir mér það.“ Mamma gekk frá eldhústuskunni og fékk sér sæti á móti mér við eldhúsborðið.

„Það er satt. Ég hefði kannski áhuga á því að vinna við eitthvað sem tengist mínu gamla starfi en ekki taka við því aftur.“

„Þú átt við einkaspæjaraævintýrið?“

„Já og nei. Það var bara spennandi á þeim tíma. Það sem ég er að fara að gera núna er meira spennandi.“

„Og hvað er það sem þú ert að fara að gera núna Axel?“

„Hjálpa þeim að rannsaka andlát Sólmundar og ungu stúlkunnar.“

„Hjálpa hverjum?“ Sigrún kom askvaðandi inn í eldhúsið með innkaupapoka í báðum höndum og Sara fylgdi í kjölfarið upptekin af því að skoða nýja Bratz dúkku sem hún hélt á. Ég hafði verið svo upptekinn við að tala við mömmu að ég hafði ekki heyrt í bílnum hennar Sigrúnar þegar hún lagði honum í bílastæðið við húsið.

„Georg og Baldri.“ Ég stamaði og var vandræðalegur í málrómnum enda leið mér eins og skólastrák sem hafði gert eitthvað af sér og þurfti að gera hreint fyrir sínum dyrum.

„Georg og Baldri?“ Sigrún lagði innkaupapokana frá sér við hliðina á eldhúsvaskinum og sneri sér að mér. „Hvað ertu að fara að hjálpa þeim við? Rannsókn á láti mannsins sem þú varst að vinna fyrir?“

„Já meðal annars.“

„Ekki ertu að segja mér að þú sért að taka aftur við gamla starfinu þínu?“

„Nei alls ekki. Það er ekki inni í myndinni enda er ég enn þá óvinnufær að læknisráði.“

„Ég er ekki alveg að skilja þetta. Þú ert ekki að taka við starfinu þínu aftur en þú ert að fara að vinna fyrir fyrrverandi yfirmann þinn og samstarfsfélaga við að rannsaka morð.“ Sigrún gekk að eldhúsborðinu og settist við hliðina á mömmu sem stóð samstundis upp frá borðinu.

„Best að ganga frá vörunum,“ muldraði hún með sjálfri sér.

„Hvaða vitleysa er í gangi Axel?“ Sigrún hvessti á mig augum og fagra andlitið hennar var hálf ógnvekjandi að sjá. Ég einhvern veginn skrapp allur saman undan augnaráði hennar. „Ertu að fara að hjálpa mönnunum sem ráku þig? Ertu að segja mér það?“

„Þeir ráku mig ekki Sigrún. Það var læknirinn sem úrskurðaði mig óvinnufæran. Ekki Baldur eða Georg.“

„Kannski ekki Georg enda ræður hann svo sem engu. En Baldur ræður því sem hann vill og hann samþykkti álit læknisins.“

„Hann gat ekki annað.“

„Jú hann gat sent þig í endurhæfingarleyfi í einn eða tvo mánuði í stað þess að víkja þér varanlega úr starfi.“

„Þetta var ekkert varanlegt Sigrún. Þú veist það alveg eins vel og ég.“ Ég hristi hausinn og teygði mig í kaffibrúsa sem var á borðinu fyrir framan mig. „Ég þurfti á því að halda að taka mér smá frí og það var aldrei neitt annað inni í myndinni en að ég myndi snúa aftur í mitt gamla starf um leið og læknirinn gæfi grænt ljós.“

„Þú ert allt of linur Axel.“ Málrómur Sigrúnar var mildari og fallega andlitið hennar kom aftur upp á yfirborðið. „Ég þoli það ekki þegar þú lætur troða svona á þér. Baldur hefði getað sent þig í tveggja mánaða frí og látið þig síðan fá eitthvað léttara starf eftir það.“

„Ég hef engan áhuga á léttara starfi og ég læt engan troða á mér.“ Hreytti ég út úr mér. „Ég er ekki gamall karl sem sest á bak við skrifborð og visna þar upp.“

„Það er alveg sama hvað þú segir Axel. Í mínum huga þá ráku þeir þig á eins fínan hátt og þeir gátu. Einhverjum, sem vildi losna við þig, varð að ósk sinni. Hvort sem það var Baldur eða einhver annar.“ Sigrún teygði sig í kaffibrúsann. „Og þú hefur auðvitað strax sagt já þegar þeir báðu þig um hjálp?“

„Hvað áttu við með því?“

„Bara það sem ég sagði. Þú hefur samþykkt þetta strax?“ Hvassa augnaráðið var aftur allsráðandi í andliti Sigrúnar og hún talaði til mín í hæðnislegum tón. Það var meira en ég gat sætt mig við.

„Ég ræð því sjálfur hvað ég geri andskotinn hafi það,“ æpti ég á Sigrúnu um leið og ég stóð upp frá borðinu. „Ég þarf ekkert að fá leyfi hjá þér fyrir því að fara að vinna aftur.“ Ég strunsaði út úr eldhúsinu og fram í forstofu þar sem ég greip frakkann minn á leið minni út úr húsinu.

Sjöundi kafli

Ég las vandlega yfir öll blöðin sem Georg hafði rétt mér og ég var fljótur að komast að niðurstöðu. Enn einu sinni átti lögreglan ekki aðeins í höggi við einn morðóðan vitleysing heldur tvo eða jafnvel þrjá.

„Hvað segirðu um þetta?“ Georg fékk sér sopa úr kaffibollanum sínum. Við sátum við borð innst inni i horni á eftir hæðinni á Kaffi Keisaranum. Georg hafði ályktað sem svo að þar væru minnstar líkur á því að einhver færi að gefa okkur gaum enda ekki margir heiðvirðir menn sem lögðu leið sína þangað og ef einhver af hinum fjölmörgu ógæfumönnum borgarinnar færi að ramba inn á efri hæðina þá væri víst að sá hinn sami myndi snúast á hæl við að sjá Georg þar.

„Ég vil ekki þetta laumuspil Georg.“ Ég fékk mér sopa úr kaffibollanum mínum og horfði beint í augun á Georg. „Allir, í viðkomandi deildum lögreglunnar, þurfa að vita af því að ég er að hjálpa ykkur.“

„Hvað ertu að tala um.“ Georg leit reiðilega á mig. „Þú veist að það er ekki hægt. Þú ert óvinnufær.“

„Ég er ekkert óvinnufær og þú veist það jafnvel og ég. Ég er ekki að biðja um gamla starfið mitt aftur Georg. Þú þarft ekki að vera hræddur um það. Ég neita bara að taka þátt í svona laumuspili.“

„Hvað ertu að fara? Ertu að gefa það í skyn að ég hafi átt einhvern þátt í því að þú varst úrskurðaður óvinnufær?“

„Segð þú mér? Ég veit ekki hvað ég á að halda en mig grunar að einhver hafi viljað losna við mig.“

„Ef þú værir ekki vinur minn Axel þá myndi ég rota þig hér og nú,“ hvæsti Georg. „Ég myndi aldrei gera neitt á þinn hlut og mér sárnar að þú skulir gefa það í skyn.“

„Ég veit það Georg. En þú veist eitthvað sem ég veit ekki. Þú veist af hverju mér var bolað í burtu.“

„Ég veit ekki neitt. Ekki annað en þann orðróm sem gengur á milli manna.“

„Hvaða orðróm?“

„Það er sagt að lögreglustjóri hafi viljað losna við þig af því að þú varst orðinn of áberandi.“

„Of áberandi?“

„Já. Næstum því eins og einhver stjarna. Það er líka talað um niðurskurðinn og þú hafir verið á svo háum launum.“

Ég skellti upp úr. „Há laun. Já menn ættu að sjá ofan í veskið mitt. Þeir myndu nú skipta um skoðun ef þeir sæu hvað væri í því.“

„Ég veit það. Þetta er fáránlegt.“

„Þú mátt vita það Georg að ég treysti þér fullkomlega en ég varð bara að fá svör við þessum spurningum. Fyrirgefðu að ég skyldi ásaka þig svona.“

„Já ekkert mál. Það er gleymt og grafið.“ Georg glotti til mín. „Varstu ekki líka að grínast með að gera aðild þína að málinu opinbera?“

„Nei.“

„Það er ekki hægt. Það er útilokað Axel. Lögreglustjóri myndi aldrei samþykkja það opinberlega að þú værir að vinna fyrir okkur sjálfstætt.“

„Allt í lagi. Þá verður ekkert úr þessu.“

„Þér er alvara?“ Það var vonleysissvipur á andliti Georgs.

„Já mér er alvara. Það þarf hins vegar ekki að gera mína aðkomu að þessum málum opinbera á annan hátt. Ég vil einfaldlega að þeir sem verða að vinna að rannsókninni viti af minni aðkomu að henni.“

Georg var kominn með farsímann upp að eyranu. Hann stóð upp frá borðinu og gekk fram í miðjan salinn þar sem hann talaði í símann í nokkrar mínútur. Hann var frekar glaðlegur á svip þegar hann settist aftur við borðið.

„Allt í lagi. Við erum tilbúnir að láta menn vita af þinni aðkomu en við munum gera það mann á mann. Ekki á fundi.“

„Það er í góðu lagi.“

„Ætlar þú þá að segja mér eitthvað?“

„Já. Hvar á ég að byrja? Sjáum til.“ Ég renndi fingrum annarrar handar í gegnum hárið og leit á Georg.

„Það er einn aðili að myrða ungar stúlkur. Síðan eru tveir aðilar, líklega konur, að myrða karlmenn.“

Georg glotti til mín. „Við vitum að það er verið að myrða ungar stúlkur og þar er líklega karlmaður á ferð. En hvað með konurnar?“

„Ég er með síma Sólmundar.“

„Nú. Við erum búnir að fínkemba íbúðina hans í leit að símanum.“ Georg hristi hausinn fúll á svip.

„Ég ætlaði að láta þig hafa hann en gleymdi því.“

„Þú ert með mikilvægt sönnunargagn í höndunum Axel og þú leynir því fyrir okkur. Það lítur ekki vel út.“

„Ég veit það og ég biðst afsökunar. Má ég halda áfram að fara yfir það sem ég hef komist að og það sem ég tel mikilvægt í málinu?“

„Endilega.“ Georg hallaði sér afturábak í stólnum.

„Konurnar eru tvær. Þær kalla sig Ingiríði Örnu og Birnu Guðríði og þær vita upp á hár hvað þær eru að gera.“

„Þú átt við að þær séu skipulagðar?“ Georg nuddaði hökuna á sér hugsi á svip. „Ingiríður Arna og Birna Guðríður. Skrítin nöfn. Líklega ekki þeirra réttu nöfn?“

„Það held ég að sé frekar ólíklegt. Það væri of einfalt. En kannski hafa þær víxlað nöfnunum. En eitt er víst. Þær ganga hreint til verks.“ Ég fékk mér sopa úr kaffibollanum mínum en skyrpti kaffinu aftur ofan í hann þar sem það var kalt og bragðvont.

„Ingiríður og Birna.“ Georg hallaði sér fram á borðið. Konurnar sem fóru inn til gamla mannskins voru tvær og þær voru svartklæddar frá toppi til táar með svart hár og sólgleraugu.“

„Myndavélar?“

„Já. Það náðust myndir af þeim á göngunum. Ekki skýrar en myndir samt.“

„ Ég þarf að fá að sjá þær.“

„Ég læt þig fá afrit af þeim.“

„Hvað vitið þið meira?“

Georg tók litla minnisbók upp úr innri vasanum á jakkanum sínum og opnaði hana.

„Stúlkurnar sem fundust látnar voru báðar að reyna að koma sér áfram í fyrirsætubransanum. Þær voru ekki misnotaðar kynferðislega og þeim var ekki misþyrmt á annan hátt.“ Georg fletti um eina blaðsíðu og hélt áfram. „Við erum að bíða eftir niðurstöðu úr blóðferlarannsóknum en það er ljóst að stúlkan sem fannst fyrst var ekki myrt á staðnum þar sem hún fannst. Hin var líklega myrt á staðnum sem hún fannst á.“

„Sem var íbúðarhús í byggingu?“

„Já. Reyndar ekki í byggingu en rúmlega fokhelt.“

„Kreppuhús?“

„Já eins og allt hverfið sem húsið er í.“

„Bölvuð þessi kreppa.“ Ég fletti lauslega í gegnum blöðin sem Georg hafði látið mig hafa.

„Það er ljóst að við höfum aðeins meira í höndunum varðandi Ingiríði og Birnu. Þær réðust tvisvar sinnum á Sólmund og reyndu að kúga af honum fé. Síðan er eins og þær hafi skipt um skoðun og ákveðið að koma honum fyrir kattarnef áður en hann borgaði.“

„Það er skrítið.“ Georg klóraði sér í hausnum.

„Ekki nema fjárkúgunin hafi alltaf verið yfirskin.“

„Það gæti verið. En af hverju. Hvaða tilgangi þjónaði það hjá þeim að kúga hann ef þær ætluðu allan tímann að drepa hann?“

„Ég veit það ekki ennþá. Kannski er það eitthvað táknrænt. Eitthvað sem tengist ástæðunni fyrir því að þær ákváðu að drepa hann. Mögulega dulin skilaboð til okkar?“

„Ég vona ekki. Ég þoli ekki gátur.“

„Þú þarft að kanna hvort Sólmundur hafi staðið í einhverjum málaferlum á síðustu árum. Hvort hann hafi unnið einhver mál þar sem peningar komu við sögu. Og einnig þessi nöfn. Athuga hvort þau séu raunveruleg eða hvort þær hafi víxlað þeim á einhvern hátt.“

Georg hripaði eitthvað hjá sér í minnisbókina og leit að því loknu á mig.

„Hvað með gamla manninn? Heldur þú að þeir Sólmundur tengist á einhvern hátt?“

Ég brosti framan í Georg. „Það er eitthvað sem þú ættir að vera að segja mér. Þið hljótið að vera búnir að kanna það til hlítar?“

„Ekki ennþá,“ Georg var vandræðalegur á svip. „Við erum undirmannaðir. Kreppan herðir að hjá okkur eins og öllum öðrum.“

„Það er engin afsökun.“ Ég braut blöðin saman og setti þau í vasann á frakkanum mínum. „Reddaðu þessum myndum fyrir mig og kíktu með þær til mín í kvöld,“ sagði ég um leið og reis á fætur. „Ég þarf að fara heim. Mamma bíður örugglega með matinn.“

Georg reis á fætur. „Er ekki nóg fyrir þig að fá myndirnar í fyrramálið?“

„Nei ég myndi vilja fá þær í kvöld. Þú hlýtur að geta reddað því?“

„Já en það kostar mig sjálfboðavinnu.“ Georg gretti sig. „Helvítis kreppan.“

Ég glotti framan í hann og klappaði honum vinalega á öxlina. „Svona er þetta bara Georg minn. Maður verður að fórna sér í svona málum. Kreppa eða ekki kreppa. Það þarf einhver að vinna vinnuna.“

Við gengum saman út af Kaffi Keisaranum og héldum síðan hvor í sína áttina.

Listamaðurinn var fangi sjálfs sín. Fangi rangra ákvarðana, fangi hlýðni, fangi eigin getuleysis. Hann minnti sjálfan sig á það á hverjum degi. Í hvert sinn sem hann opnaði dyrnar á skrifstofunni sinni, hengdi yfirhöfnina á snagann á bak við hurðina og settist við skýrslum hlaðna skrifborðið sitt minnti hann sjálfan sig á að hann hafði látið aðra velja líf sitt fyrir sig. Frá unga aldri hafði líf hans verið undirbúið og skipulagt fyrirfram af föður hans og móður. Hvað hann vildi gera eða hafði áhuga á að gera skipti aldrei nokkru máli og allar bænir hans um að fá að sækja námskeið í listmálun voru kæfðar í fæðingu. Listmálun er fyrir homma eða aumingja sem nenna ekki að vinna, sagði faðir hans alltaf og blessunin hún móðir hans gerði nákvæmlega það sem faðir hans sagði. Hún var eins og hermikráka enda undirokuð og kúguð frá því að hún hitti faðir hans fyrst. Listamaðurinn hafði ekki gert sér grein fyrir þessu fyrr en löngu eftir að hann hafði lokið námi og hafið störf sem lögfræðingur hjá Tryggingastofnun Ríkisins. Svo beygður var hann af áralangri kúgun foreldra sinna að það hafði ekki einu sinni hvarflað að honum að hætta í lögfræðinámi og fara út í heim til að læra það sem hann hafði alla tíð dreymt um að læra. Listmálun. Nú var hann búinn að fá nóg. Hann var búinn að fá ógeð af öllum öryrkja aumingjunum sem voru endalaust að sækja um hinar og þessar bætur. Bætur fyrir hvað eina sem þeim datt í hug að gæti fært þeim eins og eina eða tvær milljónir. Ekki líkaði honum betur við alla hina sem voru að slasa sig við að ryksuga heima hjá sér eða gátu ekki hunskast til að þrífa sig nógu vel til að halda skítnum frá skurðsárunum sem þeir voru með eftir einhverja tilgangslausa læknisaðgerð. Allt þetta pakk bjó til endalausa vinnu fyrir hann. Fara yfir skattframtöl. Finna réttu lagagreinina. Rökstyðja matið. Svara kærum. Listamaðurinn kreppti hnefann utan um gaffalinn sem hann hélt á í annarri hendi svo að hnúinn hvítnaði. Eitt ár. Það var markmiðið. Eitt ár og síðan yrði hann frjáls. Frjáls til að gera það sem hann elskaði. Mála.

Ég bjóst við köldum móttökum þegar ég gekk inn í forstofuna heima hjá mér. Eftir brottför mína að heiman fyrr um daginn átti ég líklega ekkert annað skilið og ég hefði örugglega ekki tekið á móti Sigrúnu með brosi á vör ef hún hefði rokið út í fússi. Mér til mikillar furðu var Sigrún hvorki reið né fúl út í mig. Hún lá í stofusófanum íklædd baðsloppnum sínum einum fata með handklæði vafið um hárið. Kertaljósin í stofunni sögðu mér að Sara og mamma væru sofnaðar. Mamma var ekki hrifin af kertaljósum og eitt aðal áhugamál Söru var að blása á logana.

„Hæ. Eru allir sofnaðir?“ spurði ég um leið og ég tók bíllyklana upp úr frakkavasanum og lagði þá á eldhúsborðið.

„Ekki ég.“ Sigrún brosti fallega til mín en brosið ásamt ilminum sem barst frá henni fram í dyragættina og inn í stofuna kom skilningarvitum mínum í viðbragðsstöðu. Nú var eitthvað í gangi. Það var enginn möguleiki á því að Sigrún væri búin að fyrirgefa mér svona allt í einu. Yfirleitt þurfti ég að sleikja fýluna úr henni ef við rifumst.

„Hvað er í gangi?“ Ég lét mig falla ofan í lacyboy stólinn minn.

„Ekkert.“ Sigrún brosti aftur til mín. „Ég er hálf leið yfir því hvernig þetta fór þarna í dag. Ég ætlaði ekki að særa þig eða neitt.“

„Ha? Nei þú særðir mig ekki neitt.“ Ég var aulalegur á svip og vissi varla hvað ég átti að segja.

„Ertu þreyttur?“

„Já frekar. Ég er ekki vanur svona dögum eins og deginum í dag. Þvílíkur dagur.“

„Ég er líka svolítið þreytt, svaraði Sigrún. Hún reis upp úr sófanum og gekk einn hring í stofunni til að slökkva á öllum kertum. „Ert þú ekki að koma inn í rúm?“

„Ha?“ Stamaði ég. „Ja jú ætli það ekki.“ Ég hafði ætlað mér að fá mér eitthvað í svanginn fyrir svefninn en framkoma Sigrúnar var þannig að ég varð að kanna hana nánar. Ég átti ekki eftir að sjá eftir því.

Mig dreymdi um sígarettu þar sem ég lá sveittur og másandi í rúminu við hliðina á Sigrúnu. Það síðasta sem ég þurfti á þessari stundu var tjörublandaður kolsýringur ofan í lungun mín en fíknin í nikótín var öllu öðru yfirsterkari. Sigrún var fljót að vekja mig af draumnum.

„Þú veist að ástæðan fyrir því að ég lét svona við þig í dag er af því að ég hef áhyggjur af þér og ég þoli heldur ekki að þú skulir láta nota þig.“

„Áhyggjur af mér! Þú þarft ekki að hafa neinar áhyggjur af mér Sigrún mín og ég er ekki að láta nota mig ef þú heldur það.“

„Þú gengur ekki heill til skógar Axel. Þess vegna hef ég áhyggjur.“

„Hvaða vitleysa er þetta.“ Ég brýndi raustina lítillega. „Hver segir að ég gangi ekki heill til skógar? Einhver lögreglulæknir sem gengur erinda einhverra manna sem hafa það að markmiði að losna við mig!“

„Einmitt það sem ég sagði í dag.“ Sigrún sneri sér að mér. „Ég held að matið sé að hluta til rétt og að hluta til rangt. Þeir hefðu átt að færa þig til í starfi en ekki láta þig fara. Þú hefði getað unnið í umferðardeildinni eða í afgreiðslunni.“

„Ég hefði aldrei samþykkt það. Þú veist það.“

„Þú hefðir þó hið minnsta haft eitthvað val. Ekki verið hent út eins og gamalli tusku. Og þrátt fyrir það ætlarðu að hjálpa þeim.“

„Já. Ég ætla að hjálpa vinum mínum.“ Ég settist upp í rúminu. „Með því skilyrði að allir innan lögreglunnar viti af því.“

„Viti af því? Af hverju skiptir það þig máli?“

„Ég vil ekki standa i einhverju læðupokastandi. Ég sagði þeim að ef ég ætti að hjálpa þeim þá yrði það að vera á yfirborðinu.“

„Og hvað. Hvernig ætlarðu að hjálpa þeim?“

„Ég verð bara ráðgefandi. Fer yfir skýrslur og rannsóknarniðurstöður. Þá fá þeir aðra sýn á málin.“

„Ég skil ekki af hverju þeir þurfa á þér að halda? Ég held að þeir séu að reyna að bæta þér eitthvað? Eða bæta sér eitthvað? Friða samviskuna eftir að hafa látið þig fara.“

„Það má vel vera en mér er alveg sama. Ég verð að hafa eitthvað að gera og svona get ég stjórnað vinnutímanum sjálfur. Það er kostur.“

„Já vissulega. Ég vil bara að þú vitir að ég styð þig að sjálfsögðu heilshugar.“ Sigrún teygði sig að mér og smellti kossi á kinnina á mér. „Ég ætlaði líka að segja þér að mig vantar nýja kápu og Söru vantar regngalla og ný stígvél.“

„Nýja kápu?“ Þó að mig grunaði að þarna væri skýringin á góða skapinu og kertaljósunum komin þá neitaði ég að trúa því.

„Ertu ekki nýbúin að fá þér kápu? Og ég veit ekki betur en Sara sé í nýjum regngalla.“

„Það er bara þunn sumarkápa. Mig vantar þykka og hlýja kápu. Ekki eitthvað drasl sem endist bara mánuðinn.“

„Ef þú átt nóg af einhverju þá eru það föt,“ tautaði ég. Hvað kostar þessi regngalli?“

„Það fer eftir því hvernig regngalla við erum að tala um,“ svaraði Sigrún. Og hvort þú vilt að hún gangi í hallærislegum fötum,“ hélt hún áfram.

„Æi Sigrún ég nenni þessu ekki. Keyptu bara það sem þú vilt. Mér er alveg sama.“

„Okei.“ Ég heyrði þegar Sigrún beygði sig yfir mig og stuttu síðar fann ég varir hennar á kinninni. „Takk elskan. Þú leggur þá inn á mig?“

„Ha.“ Ég sneri mér að Sigrúnu. „Áttu ekki pening?“

„Nei. Ég þarf að borga svo mikið um næstu mánaðarmót og ég vil helst ekki nota kortið meira.“

Ég andvarpaði upphátt. „Viltu ekki bara taka debetkortið mitt og taka út af því,“ sagði ég með uppgjafartón. Bara helst ekki að taka meira en milljón.“

„Ha, ha. Ef þú ættir svo mikið af peningum þá værum við ekki að ræða þessi fatakaup.“

„Ef við eignumst einhvern tímann svo mikið af peningum þá verða þeir ekki lengi til,“ sagði ég um leið og ég slökkti ljósið. „Ekki nema þá í formi tuskularfa í fataskápnum.“

Þær héldu lista sem var skráður í excel. Hann var langur og ítarlegur, innihélt nöfn, staðsetningar og ýmsar aðrar upplýsingar sem skiptu máli. Þær kölluðu hann dauðalistann. Nöfnunum á listanum var ekki raðað upp í stafrófsröð heldur í númeraröð. Í reit númer eitt stóð nafn Sólmundar og í reit númer tvö var nafn Guðbrands. Báðir reitirnir voru fylltir með rauðum lit. Rauður litur táknaði einfaldlega að þeim lið væri lokið.

Gáfað fólk er stundum hrokafullt og ákaflega öruggt með sig. Það sama á við um fólk sem heldur að það sé gáfað en er það ekki. Það lék enginn vafi á gáfum listamannsins. Þær voru vel yfir meðallagi og rúmlega það. Hann hafði sýnt gáfur sínar í námi og starfi og hann var vel meðvitaður um þær. Svo meðvitaður að hann átti það til að líta niður á fólk sem var á lægra þrepi en hann í fæðukeðjunni. Það gilti einu hvort hann þekkti viðkomandi manneskju persónulega eða ekki. Hann talaði niður til afgreiðslufólksins í stórmarkaðnum ef þannig lá á honum og það sama átti við um gjaldkerana í bankanum hans. Hann kom stundum fram við samstarfsfólk sitt af fullkomnum hroka eins og það væri honum óæðra. Síðan furðaði hann sig oft á tíðum á því hvers vegna hann var eins vinafár og hann var. Fyrirsætan sem hann var búinn að ákveða að mála þessa nótt hafði ekki látið sjá sig. Hann hafði sagt henni að mæta í ákveðið hús í ákveðnu hverfi í Hafnarfirði og til öryggis lét hann það fylgja með í fyrirmælunum að hún ætti að koma ein og vera vel klædd þar sem stúdíóið í Hafnarfirðinum var í óupphitaðri nýbyggingu. Hús sem var í byggingu. Þegar stúlkan hváði við og spurði af hverju hún ætti að mæta á slíkan stað til að sitja fyrir og hvort hún fengi meira borgað fyrir það, svaraði hann að húsið skapaði það umhverfi sem hann þurfti til að geta málað í kvöld. Hann var beinskeyttur og öruggur með sjálfan sig og viss um að þessi stúlka yrði auðveld bráð. Hún var ung og óreynd og líklega heimsk í þokkabót. Það eina sem skipti máli var líkami hennar og andlit. Þegar klukkan var farin að ganga í eitt eftir miðnætti gafst listamaðurinn upp á biðinni og fór að taka föggur sínar saman. Það var á þeirri stundu sem útidyrnar voru opnaðar á neðri hæðinni. Loksins var hún komin, hugsaði listamaðurinn með sér um leið og hann reis upp af hækjum sínum til að taka á móti stúlkunni.

Georg fékk símtalið flutt yfir í farsímann sinn. Stúlkan sem var á línunni var óðamála og æst og hann skildi ekki nema annað hvert orð sem hún sagði.

„Róaðu þig aðeins niður vinan. Ég skil ekki orð af því sem þú segir.“

„Sko. Ég er fyrirsæta. Sit fyrir hjá listmálurum og ég hringdi til að tilkynna um svindlara.“

„Svindlara? Hvað áttu við?“

„Ég fékk tölvupóst frá listmálara sem kallar sig Leó. Hann bauð mér að sitja fyrir hjá sér í kvöld en þegar ég fór að athuga málið kom í ljós að hann er ekki listmálari.“

„Ég er ekki alveg að skilja þetta vinan. Hvað kemur það lögreglunni við hvort hann er listmálari eða ekki. Gerði hann þér eitthvað?“

„Nei en ég held að hann hafi ætla að gera eitthvað við mig annað en að mála mynd af mér. Ég átti að mæta í eitthvað hús sem var verið að byggja. Hús þar sem er ekki einu sinni rafmagn.“

„Hvað segirðu.“ Athygli Georgs var vakin. Hann tók minnisbókina upp úr innri vasanum á jakkanum sínum. „Hvar er þetta hús? Manstu það?“

„Já. Í Hafnarfirði.“ Stúlkan gaf Georg upp götuheitið og númerið á húsinu. „Ég athugaði hvort hann væri í félaginu en þar hafði enginn heyrt neitt um hann. Þá gúgglaði ég hann á netinu og fann einhverja síðu með ógeðslegum myndum.“

„Hvaða síðu? Ertu með slóðina?“

„Nei ég man hana ekki. Kannski er hún í tölvunni en þú getur líka gúgglað hann. Hann kallar sig Leó.“

„Já ég veit.“ Georg skrifaði upplýsingarnar hjá sér. Ef hann hringir aftur í þig viltu þá lofa mér því að láta mig vita strax? Og alls ekki fara að hitta hann.“ Georg gaf stúlkunni upp farsímanúmerið sitt.

„Hann sendir mér tölvupóst. Hann er ekki með símanúmerið mitt. Er hann eitthvað hættulegur? Veistu hver hann er?“

„Nei ég veit það ekki. Hins vegar þurfum við að athuga málið og á meðan mátt þú ekki tala við þennan mann. Hvað er nafnið þitt og hvar býrðu?“

Stúlkan gaf Georg upp nafnið sitt og lofaði að láta hann vita ef listmálarann hefði samband aftur. Georg sleit samtalinu og startaði bílnum í gang. Hann var á leiðinni í Hafnarfjörð.

Það tók Georg ekki nema sex mínútur að komast á leiðarenda, á Kvistavelli í Hafnarfirði, enda hafði hann verið staddur í Garðabænum þegar stúlkan hringdi í hann. Á þeim sex mínútum sem það tók Georg að komast á staðinn hafði hann kallað eftir aðstoð og hringt í Baldur. Baldur bað hann um að bíða með að fara inn í húsið þangað til aðstoð bærist en Georg var ekki á því. Hann lagði bílnum í tveggja húsa fjarlægð frá húsinu, kvaddi Baldur og steig út úr bílnum. Líklega var enginn í húsinu og þess vegna ekkert að óttast. En væri morðinginn staddur þar þá myndi merktur lögreglubíll örugglega styggja hann og þá gæti hann runnið þeim úr greipum. Þess vegna tók Georg þá ákvörðun að láta slag standa og kanna húsið sjálfur. Hann gekk hægt en örugglega eftir götunni í átt að húsinu og reyndi að gera það upp við sig hvort hann ætti einfaldlega að ganga inn um aðaldyrnar eða leita að öðrum inngangi. Aðaldyrnar urðu strax fyrir valinu enda taldi Georg að það væri best að koma sér beint að efninu. Koma morðingjanum á óvart ef hann væri inni í húsinu. Húsið, sem var einbýlishús á tveimur hæðum með tvöföldum bílskúr, var eitt af þessum fjölmörgu húsum sem hafði sligað eiganda sinn. Líklega var einhver fjölskylda búin að tapa öllu sínu í hyldýpi gengisfalls íslensku krónunnar. Ein af mörgum, hugsaði Georg með sér. Hann fikraði sig varlega yfir grjót og möl upp að spónaplötunni sem gegndi hlutverki útidyra á hálfkláruðu húsinu.

Það varð listamanninum til happs að mannveran sem gekk inn í húsið gerði samstundis grein fyrir sér. Ef hún hefði ekki kallað hátt og skýrt: „Þetta er lögreglan. Vinsamlega komdu hingað með hendur á hnakka.“ hefði hann gengið beint í flasið á henni og þá hefði leiknum líklega verið lokið. En heppnin var með listamanninum sem næstum því fraus í sporunum. Hugur hans fór í yfirgír við að leita að lausn. Leið út úr vandanum. Hvað var best fyrir hann að gera í stöðunni? Átti hann að gefa sig fram og þykjast vera hústökumaður? Honum varð litið á málaradótið sem lá á gólfinu við hliðina á honum og áttaði sig strax á því að það var vonlaust mál. Enginn hústökumaður væri með rándýrar listmálaravörur með sér. Hvað þá hárbeittan veiðihníf. Listamaðurinn fann fyrir veiðihnífnum innanklæða. Kannski var hann lausnin. Ef þessi lögga væri ein á ferð, sem var líklegt miðað við þá manneklu sem var í lögreglunni, þá ætti hann að ráða við hann með hjálp veiðihnífsins. Hann gæti kannski tekið mynd af honum að verki loknu og málað síðan eftir henni? Það væri snilld. Listamaðurinn dró veiðihnífinn upp úr beltisslíðrinu, mundaði hann í stingstöðu og stökk öskrandi fram á ganginn.

Georg var ekki viðbúinn árásinni að öðru leyti en því að öll skilningarvit hans voru yfirspennt. Maðurinn sem réðst á hann var klæddur í hettuúlpu og svartar gallabuxur og veiðihnífurinn sem hann hélt á í annarri hendi var stór með tvíeggja blaði. Georg sleppti vasaljósinu sem hann hélt á í annarri hendi og greip utan um úlnlið hnífshandar listamannsins. Með hinni hendinni greip hann um háls listamannsins og kreisti eins fast og hann gat. Það var engu líkara en listamaðurinn hefði hlaupið á vegg og öskrið sem hann hafði rekið upp um leið og hann lagði til atlögu breyttist í niðurbælt kokhljóð. Georg náði að halda honum föstum í greipum sér í nokkrar sekúndur en varð þá að láta undan síga eftir högg sem listamaðurinn veitti honum á bak við hægra eyra. Höggið nægði til að vanka hann það mikið að hann féll afturábak og varð að sleppa takinu sem hann hafði á listamanninum. Listamaðurinn öskraði eins og sært dýr um leið og hann lagði til Georgs með hnífnum. Georg reyndi að komast undan laginu en tókst ekki betur til en svo að hnífurinn stakkst inn í hægri upphandlegg hans. Listamaðurinn dró hnífinn úr sárinu og gerði aðra atlögu en í þetta skipti náði Georg að beina henni frá sér með karatesparki í magann á listamanninum. „Djöfullinn,“ æpti Georg um leið og hann skreiddist hálf vankaður á fætur. Hann svimaði og verkurinn í handleggnum þar sem hnífurinn hafði skilið eftir sig djúpan skurð var nánast óbærilegur. Hann steig eitt skref í átt að listamanninum sem lá kylliflatur á gólfinu fyrir framan hann en fékk þá spark í sköflunginn. Listamaðurinn sparkaði aftur og Georg féll niður á hnén. Án þess að segja orð, vippaði listamaðurinn sér örsnöggt á fætur og mundaði hnífinn í þriðja sinn. Allt er þegar þrennt er, hugsaði hann með sér. Nú ætlaði hann að ljúka verkinu.

Það voru tveir lögregluþjónar í lögreglubílnum sem kom fyrstur á vettvang á Kvistavelli í Hafnarfirði. Þeir voru báðir ungir og sú reynsla sem þeir höfðu öðlast á að takast á við erfiðar og hættulegar aðstæður samanstóð af eltingaleik við ölvaða ökumenn og uppdópaða innbrotsþjófa. Stjórnstöð lögreglunnar hafði upplýst þá um mögulegar aðstæður á vettvangi og þeir fóru sér í engu óðslega þegar þeir nálguðust útidyrnar á einbýlishúsinu úr sitthvorri áttinni. Annar hægra megin og hinn vinstra megin. Listamaðurinn fylgdist með þeim í gegnum eldhúsgluggann og beið þangað til þeir opnuðu útidyrnar. Þá gekk hann hröðum skrefum yfir stofugólfið, ýtti hleranum sem gegndi hlutverki svalahurðar upp og steig út á grófjafnaða lóðina. Án þess að líta um öxl tók hann á rás yfir nærliggjandi lóðir þar til hann kom niður á Ásvallabraut, en þar hafði hann lagt bílnum sínum. Eftir að inn í bílinn var komið beið hann í stutta stund áður en hann startaði honum í gang og ók af stað. Spennan var þrúgandi og hann leit reglulega í baksýnisspegilinn til að athuga hvort lögreglan væri komin á eftir honum. Reykjanesbrautin nálgaðist óðum og listamaðurinn andaði léttar. Honum hafði tekist að komast undan í þetta sinn og hann vissi að hann gat prísað sig sælan með það. Því miður hafði hann orðið að skilja málarahlutina sína eftir í húsinu en það skipti ekki miklu máli þar sem þeir hlutir höfðu ekki að geyma neinar upplýsingar um hann. Hann var hólpinn.

Áttundi kafli

Mamma vakti mig klukkan hálf níu og bað mig um að drífa mig á fætur. Það væri kominn gestur. Við svo búið hvarf hún út úr svefnherberginu og lokaði hurðinni á eftir sér. Ilminn af nýlöguðu kaffi lagði inn i svefnherbergið og ég vaknaði samstundis. Ég settist upp í rúminu og sá að Sigrún var farin á fætur. Hver var komin i heimsókn svona snemma dags? Ég klæddi mig í gallabuxur og stuttermabol og flýtti mér fram. Gesturinn sat við eldhúsborðið andspænis Sigrúnu og mamma var á spani að og frá borðinu með smurt brauð og aðrar kræsingar.

„Góðan dag,“ sagði ég hressilega. „Loksins fær maður eitthvað almennilegt í morgunmat. Þú verður að koma sem oftast.“

„Ég væri nú alveg til í það Axel minn en ég er hræddur um að það myndi hafa slæm áhrif á heilsuna þína að þurfa að vakna svona snemma á morgnana.“ Georg sneri sér glottandi í átt til mín.

Mér krossbrá þegar ég sá útlitið á honum. Hann var með skrámur í andlitinu, annað augað var stokkbólgið og hægri upphandleggurinn var vafinn inn í grisjubindi. „Hvað kom fyrir?“ Ég fékk mér sæti við hliðina á Sigrúnu.

„Hann lenti í morðingjanum,“ sagði mamma. „Var einn síns liðs og það kostaði hann næstum því lífið. Hvenær ætlið þið eiginlega að skilja að þið eruð ekki John Willis? Þið eruð lifandi menn en ekki einhverjar bíómyndafígúrur.“

„Bruce Willis mamma eða John Wayne og viltu leyfa Georg að svara. Við erum þó fullorðnir þó að við séum lifandi.“ Sagði ég ákveðinn.

„Ekki skal ég sverja fyrir það að þið séuð fullorðnir,“ tautaði mamma.

„Mamma!“ Ég hvessti á hana augun

„Já fyrirgefðu,“ Hún sneri sér að brauðskurðarbrettinu.

„Hvað gerðist eiginlega? Er þetta rétt sem mamma var að segja?“ Ég hellti kaffi í bolla.

„Já að mestu leyti.“ Georg sagði mér undan og ofan af því sem hafði hent hann þar til morðinginn réðst á hann.

„Kom hann þér að óvörum?“ Spurði Sigrún. „Þú reiknaðir með því að hann væri í húsinu?“

„Já og nei. Ég reiknaði alveg eins með því að hann væri farinn og ég átti alls ekki von á því að hann myndi ráðast á mig með hníf að vopni.“

„Rotta sem er króuð af snýst til varnar,“ sagði mamma sem var komin með ábót á smurbrauðið.

„Þú áttir ekki að fara einn inn í húsið,“ sagði ég alvarlegur í bragði. „Þú hefðir átt að fylgjast með því úr fjarlægð þar til þér bærist aðstoð.“

„Já. Það er auðvelt að vera vitur eftir á,“ sagði Georg. „Ég tók þessa ákvörðun i hita leiksins. Ég reiknaði einfaldlega ekki með því að lenda í þessum kringumstæðum og það hefði getað orðið mér dýrt.“

„Hvað gerðist síðan? Hvernig slapp hann?“ Spurði Sigrún

„Það má frekar spyrja að því hvernig ég slapp. Hann var búinn að særa mig með hnífnum og fella mig í gólfið þegar hann hætti við og hvarf á braut. Líklega af því hann hefur heyrt í lögreglubílnum sem kom fyrstur á svæðið.“

„Þannig að hann slapp.“ Sagði ég vonsvikinn. Enginn slóð eftir hann? Ekkert sem hann skildi eftir?“

„Hann skildi eftir málningu, málaratrönur og fleira drasl. Hvarf síðan út um svaladyrnar.“

„Það er þó bót í máli að þú hefur séð framan í hann. Er til mynd af honum á skrá?“

„Nei ég sá ekki framan í hann. Hann var með hettu á höfðinu og það var dimmt á ganginum þar sem hann réðst á mig.“

„Hvað með þig?“ Spurði ég. Er allt í lagi með þig?“

„Fyrir utan þessar skrámur í andlitinu þá er ég með pínulítið sár á upphandleggnum.“

„Þú ert sem sagt stálsleginn,“ Sagði ég. „Gott að þú slappst þó svona vel en vont að morðinginn skyldi sleppa.“

„Við náum honum. Hann er búinn að gera ein mistök og hann gerir önnur,“ sagði Georg.

„Mistök eru til þess að læra af þeim,“ sagði mamma. „Það er eitthvað sem þið félagarnir ættuð að hafa í huga.“

„Ekki láta svona mamma. Þarftu ekki að leggja þig eða eitthvað,“ sagði ég.

„Leggja mig! Ég er nývöknuð.“ Mamma var móðguð á svip.

Georg kláraði að segja mér frá atburðum næturinnar.

Svartklæddu konurnar gengu beint af augum inn ganginn á elliheimilinu Grund og skeyttu engu um þá ómældu athygli sem þær vöktu. Þeir sem voru á ferli á ganginum ráku upp stór augu enda ekki á hverjum degi sem elliheimilið fékk slíka heimsókn. Ungar konur með biksvart sítt hár, dökk sólgleraugu, rauðlitaðar varir og klæddar svörtum latexgöllum frá toppi til táar voru ekki daglegir gestir á elliheimilinu. Þær gengu rakleiðis inn um dyr á enda gangsins og lokuðu á eftir sér.

„Komdu aðeins með mér vinur. Ég ætla að sýna þér svolítið.“ Sævar opnaði herbergisdyrnar og beið í dyragættinni á meðan litli drengurinn gekk framhjá honum og inn í herbergið. Hann lokaði hurðinni, gekk að rúmi sem stóð upp við vegg andspænis hurðinni og settist á það.

„Komdu vinur. Sestu hérna við hliðina á mér.“ Hann klappaði létt á rúmið við hliðina á sér og brosti til drengsins.

Drengurinn var smávaxinn og fíngerður með skollitað hár, snyrtilegur til fara og feiminn i fasi. Hann hlýddi manninum og settist á rúmið við hliðina á honum.

„Hvað ertu gamall? Tíu ára?“

„Átta.“

„Átta ára? Ég hefði getað svarið að þú værir eldri en það. Þú er svo stór.“ Sævar brosti og lagði aðra höndina á læri drengsins.

„Ertu til í að koma í smá leik?“

„Hvernig leik?“ Drengurinn leit í augun á manninum og úr andliti hans skein forvitni þess sem er alltaf að læra eitthvað nýtt um dásamleika þess að vera til.

„Hann er mjög skemmtilegur þessi leikur. Fyrst kyssi ég þig og síðan mátt þú kyssa mig.“

„Kyssa mig? Er það leikur?“

„Já. En þú verður að lofa mér því að segja engum frá. Hann á að vera okkar leyndarmál.

„Af hverju?“

„Af því að við viljum ekki að neinn annar læri þennan leik.“ Sævar lagðist á hnén á gólfið fyrir framan drenginn og renndi buxnaklaufinni á gallabuxunum hans niður.

Sævar sat í stólnum sínum í litla herberginu sem hann hafði til afnota á elliheimilinu Grund og reyndi eftir fremsta megni að stafa sig í gegnum forsíðu Morgunblaðsins. Hann var áttatíu og tveggja ára gamall og sjónin var orðin slæm eins og við var að búast. Heyrnin var enn að mestu leyti til staðar og hugsunin var skýr. Það var fyrir mestu. Hann þekkti ekki konurnar sem allt í einu voru komnar inn i herbergið til hans og hann fékk ónotahroll í magann þegar Ingiríður Arna beygði sig niður að honum.

„Hvur ert þú,“ spurði hann hálf skelkaður á svip. „Þekki ég þig?“

„Þú þekkir mig Sævar. Það er öruggt. Þú manst bara ekki eftir mér,“ hvíslaði konan í eyra hans. „En ég man eftir þér. Ég man mjög vel eftir þér.“ Hún hélt áfram að hvísla einhverju í eyra Sævars í stutta stund áður en hún rétti úr sér. Sævar var orðinn sótrauður í framan og skelfingin skein úr augnaráði hans.

„Ég vil að þið farið núna,“ sagði hann. „Ég þekki ykkur ekki. Farið út.“

„Þú vilt bara ekki þekkja okkur,“ hvæsti Birna Guðríður um leið og hún gekk upp að hlið Ingiríðar Örnu. Þær litu hvor á aðra í augnablik og það vottaði fyrir glotti á vörum Ingiríðar Örnu.

Svartklæddu konurnar voru ekki lengur en fimmtán mínútur að ganga frá bílnum, upp í herbergi Sævars, ljúka verkinu og koma sér aftur út í bíl. Birna Guðríður startaði bílnum í gang og ók af stað vestur Hringbrautina. Hún ók út úr hringtorginu í átt að Ánanaustum og beygði síðan út úr hringtorginu við Ánanaust inn á Héðinsgötu í átt að miðbænum. Hún ók innan leyfilegs hámarkshraða til að forðast að aksturinn vekti athygli. Ingiríður Arna sagði ekki orð fyrr en þær voru komnar á Skúlagötuna.

„Hann átti þetta skilið helvítið.“

„Ó já. Það átti hann sannarlega og þó fyrr hefði verið,“ svaraði Birna Guðríður. „Er ekki annars allt í lagi með þig? Þú sérð ekki eftir neinu?“

„Ha nei,“ svaraði Ingiríður Arna. „Ég sé ekki eftir neinu en mér finnst þetta samt svo dapurlegt.“

„Þú mátt ekki guggna núna,“ sagði Birna Guðríður ákveðin.

„Nei ég geri það ekki. Ég er bara eitthvað svo tóm.“

„Svona reyndu að hressa þig við. Hann átti þetta skilið og meira til.“

„Ég veit það.“ Ingiríður Arna leit brosandi á Birnu Guðríði. „Fyrirgefðu.“

„Allt í lagi. Fannstu símann“?

„Já. Ingiríður Arna dró farsíma Sævars upp úr einum vasanum á latexgallanum. „Ég held að hann sé batteríslaus. Hann hefur örugglega ekki notað hann mikið.“

„Nei en við skulum vona að það sé símkort í honum og að það sé virkt.“

„Hvað með númerið?“

„Hvaða númer?“

„Pin númerið! Lykilorðið. Við vitum ekki hvað það er.“

„Það er ekkert mál. Ég þekki náunga sem brýtur það upp fyrir okkur.“
„Nú. Hver er það?“

„Enginn sem þú þekkir.“ Birna Guðríður ók inn á bílastæði í Borgartúni og drap á bílnum. „Nú er það næsta verkefni.“ Þær stigu út úr bílnum og læstu á eftir sér.

Í stað þess að tala við Georg í símann var ég mættur til fundar við hann. Fundarstaðurinn var elliheimilið Grund og ástæðan var líkfundur. Georg hafði hringt í mig stuttu áður en ég náði að hringja í hann. Hann sagði mér stuttlega frá líkfundinum á Grund og bað mig um að hitta sig þar. Það tók mig rúman hálftíma að komast á staðinn þar sem ég stóð nú inni í litlu vistherbergi með Georg mér við hlið og Úlfar og Leif fyrir framan mig þar sem þeir stumruðu yfir líki Sævars Pálssonar. Fyrir mig var þetta ágætis prufa. Lyktin, útlit líksins og allar kringumstæður færðu mig marga mánuði aftur í tímann, til þess tíma þegar ég mætti fyrstur allra á manndrápsvettvang. Sævar sat í stólnum sínum með hendurnar ofan á stólörmunum og báða fætur á gólfinu. Höfuð hans hallaði niður á bringu og augu hans og munnur voru lokuð. Við fyrstu sýn var ekki annað að sjá en hann hafi látist eðlilegum dauðdaga. Orðið bráðkvaddur í stólnum sínum. Það voru hins vegar gestirnir sem heimsóttu hann stuttu áður en hann fannst látinn sem vöktu grunsemdir hjá Georg. Tvær svartklæddar konur eða „skutlur“ eins og einn gamli maðurinn á deildinni orðaði það höfðu heimsótt Sævar fyrr um daginn. Þær stoppuðu stutt hjá honum og klukkutíma eftir að þær voru farnar fannst hann látinn í stólnum sínum.

„Það eru engir áverkar sjáanlegir á líkinu,“ sagði Leifur. Hann sneri sér að mér. „Kannski getur Axel sagt okkur hvað gerðist hér,“ sagði hann með háðstón í röddinni.

Georg lét sem hann heyrði ekki til hans.

„Ég held að það sé deginum ljósara að þessar svartklæddu konur eru viðriðnar dauða Sævars. Á sama hátt og þær voru viðriðnar dauða Sólmundar og Guðbrands.“

„Ingiríður Arna og Birna Guðríður.“ Sagði ég upphátt. „Af hverju kalla þær sig þessum nöfnum? Er einhver merking í því?“

„Ég get ekki séð það,“ svaraði Georg.

„Það hlýtur að vera einhver tenging á milli fórnarlambanna og þessara kvenna,“ sagði ég hugsi á svip. „Kannski á svarti liturinn að merkja eitthvað?

„Hver svo sem tengingin er þá finnum við hana ekki hér,“ sagði Leifur. „Við skulum láta tæknideildinni eftir vettvanginn hér.“ Hann leit til skiptis á Georg, Úlfar og mig. „Og þú átt ekki að vera hér Axel. Ég skil ekki hver það var sem heimilaði veru þína á morðvettvangi og ég skil ekki af hverju.“

„Þú þarft ekki að hafa áhyggjur af Axel,“ sagði Georg ákveðinn. „Hann er hér á mínum vegum. Það er það eina sem þú þarft að vita núna.“

„Ja ég ætla að fá skýringar á því þegar ég kem niður á stöð,“ svaraði Leifur með vott af hæðni í röddinni. „Hvort sem hann er á þínum vegum eða ekki þá kemur hann ekki nálægt rannsókn þessa máls ef ég fæ einhverju um það ráðið.“

„Við sjáum til,“ sagði Georg. „Komdu Axel. Við skulum drífa okkur. Það er ekki hollt að vera í svona fúlu andrúmslofti.“ Hann gekk út úr herberginu og ég fylgdi í fótspor hans.

Listamaðurinn var ekki búinn að jafna sig. Hann var hátt uppi, órólegur í fasi og geðvondur í framkomu við samstarfsfélaga sína. Hann hafði ekki aðeins tapað einni fyrirsætu heldur hafði hann lent í átökum við lögregluna. Raunverulegum líkamlegum átökum. Það var eitthvað sem hann hafði ekki reiknað með að gæti gerst. Ef hann hefði haft meiri tíma. Aðeins ef hann hefði fengið frið. Þá hefði hann gengið frá löggunni og kannski komið henni á striga í leiðinni. Eftir á að hyggja var það kannski gott að hann var truflaður. Kannski var þar forsjónin að verki. Einhver æðri máttur sem kom í veg fyrir að hann stigi út af þeirri línu sem hann fór eftir með því að kála löggu. Það hefði allt orðið vitlaust og hann hefði ekki fengið neinn vinnufrið. Þeir hefðu sett aukinn mannskap í málið og það hefði komið niður á honum. Listamaðurinn sótti sér kaffi í bollann sinn inn á kaffistofu og sneri til baka inn á skrifstofuna sína. Hann þurfti að finna aðra fyrirsætu.

Ég lokaði mig af inni í svefnherbergi og lagðist upp í rúm með fartölvuna mína í kjöltunni. Upplýsingarnar sem Georg hafði lofað mér voru komnar til mín í tölvupósti. Ég hafði beðið hann um að senda mér allar upplýsingar sem hann hefði um mennina þrjá, Sólmund, Guðbrand og Sævar í von um að mér tækist að finna einhverja tengingu á milli þeirra. Eitthvað sem gat skýrt það sem fyrir þá hafði komið. Ég ákvað að skrá allt sem máli skipti í töflu í excel. Fæðingardag, menntun, starfsheiti, heimilisfang, nöfn maka og barna. Allt sem ég taldi skipta máli. Það eina sem ég átti eftir að gera var að fletta þeim upp á ættfræðivefnum til að athuga hvort þeir væru skyldir. Samkvæmt tölvupóstinum frá Georg hafði tæknideildin ekki fundið neinar greinilegar vísbendingar á vettvangi. Þar með var ljóst að morðingjarnir voru líklega ekki hefðbundnir raðmorðingjar sem oft skildu vísvitandi eftir vísbendingar á morðstað. Það var eitthvað annað sem bjó að baki þessum morðum. Eitthvað sem ég varð að komast að sem allra fyrst. Ég bjó mig undir langan dag.

Ég var ekki þessi týpíska fundartýpa. Sérstaklega ef fundurinn var líklegur til að taka langan tíma. Þetta var þannig fundur. Hann var haldinn í fundarherbergi á lögreglustöðinni og ég, Georg og Baldur sátum hann. Baldur hafði boðað mig á fundinn sem að hans sögn átti að snúast um aðkomu mína að rannsókn morðmálanna sem var gott frá mínum bæjardyrum sér. Ég þurfti að fá það á hreint hvað ég átti að gera og hvað ég mátti gera. Við sátum á móti hvor öðrum við ferkantað borð og ég tók eftir því að Baldur var þreytulegur og með bauga undir báðum augum.

„Ég tók þá ákvörðun Axel að reyna að berja það í gegn að fá þig úrskurðaðan vinnufæran og aftur í vinnu.“ Sagði Baldur án þess að líta upp úr blaðabunka sem hann hafði raðað á borðið fyrir framan sig.

„Nú. Ertu með því að segja að ég hafi aldrei verið óvinnufær í raun?“

„Nei alls ekki. Af hverju heldurðu það?“ Baldur leit upp úr blaðabunkanum með undrunarsvip á andlitinu.

„Nú ef þú getur barið það í gegn að ég fái starfið mitt aftur þá getur ekki verið mikið að mér. Þú ert ekki læknir. Þarf ekki læknir að skoða mig áður en þið farið að berja mig inn aftur?“

„Þú veist hvað ég er að tala um Axel. Ég vildi láta á það reyna hvort menn væru tilbúnir til að taka þig aftur að undangenginni læknisskoðun að sjálfsögðu.“

„Og það tókst ekki?“

„Nei.“

„Kemur ekki á óvart.“ Ég leit á Georg. „Vissir þú af þessu?“

„Nei. Ekki hugmynd.“ Georg var sakleysið uppmálað.

„Niðurskurður og sparnaður. Það er það eina sem við fáum.“ Sagði Baldur pirraður. „Ég fékk aftur á móti leyfi til að ráða þig freelance.“

„Freelance?. Hvað þýðir það?“ Spurði ég. „Ertu nokkuð til í að tala íslensku Baldur?“

„Það þýðir einfaldlega það að ég get ráðið þig inn í lausamennsku. Þú færð þá greitt fyrir þau verkefni sem ég fel þér.“

„Þetta er það sama og að vera verktaki,“ skaut Georg inn í. „Þú kemur með reikning og við borgum hann.“

„Einmitt.“ Sagði Baldur.

Ég leit á þá til skiptis. „Þið eruð að segja mér að þið þurfið á mér að halda en getið ekki ráðið mig aftur í vinnu?“

„Eitthvað svoleiðis,“ sagði Baldur.

Ég hugsaði mig um í stutta stund. „Hvaða upphæð erum við að tala um?“ Spurði ég.

„Upphæð!“ Baldur leit upp úr blaðabunkanum.

„Já. Hvaða upphæð get ég rukkað? Ekki get ég rukkað það sem mér dettur í hug?“

„Ja eigum við ekki að orða það þannig að ég muni samþykkja flest alla reikninga frá þér svo framarlega að þeir séu ekki eitthvað bull.“ Baldur glotti til mín. „Þú hefur mun meira upp úr þessu svona en að vera á launaskrá.“

Ég leit á Georg. „Hvað finnst þér um þetta Georg? Á ég að niðurlægja mig með því að hjálpa ykkur vitandi að þið viljið ekki fá mig í vinnu aftur?“

„Ég myndi gera það ef ég fengi vel borgað,“ svaraði Georg. „Og til þess að það sé á hreinu þá viljum við Baldur fá þig aftur til vinnu. Við ráðum bara engu um það.“

„Allt í lagi. Ég skal þá hjálpa ykkur,“ sagði ég.

„Gott.“ Baldur stóð brosandi upp frá borðinu. „Það var nauðsynlegt að koma þessu máli á hreint,“ sagði hann. „Það er bara eitt skilyrði,“ bætti hann við.

„Nú? Hvaða skilyrði er það?“

„Þú vinnur með Georg og engum öðrum. Þú færð allar þær upplýsingar sem þú þarft hjá honum og að sjálfsögðu mér ef þú vilt.“

„Það er bara eins og það hefur verið hingað til,“ sagði ég.

„Þá er það á hreinu,“ sagði Baldur. „Nú er bara að spýta í lófana og ná árangri sem fyrst.“

„Er ekki verið að skoða og fara yfir allar netsamskiptasíðurnar varðandi fyrirsætumálið?“ Spurði ég Georg sem sat á móti mér við borðið í fundarherberginu.

„Jú við erum að því.“

„Fésbókina, stefnumótasíður, Barnaland?“

„Já ég veit ekki betur.“

„Og ekkert sem þið hafið rekist á ennþá?“

„Nei ekki mér vitanlega.“ Georg nuddaði hökuna á sér hugsi á svip. „Það er fundur á eftir. Ég skal fara yfir þetta á honum.“

„Ég mæli með því að þú gerir það. Annars er ekki víst að hann noti netið til að finna fórnarlömbin.“

„Við vitum að hann notar tölvupóst.“ Sagði Georg

„Já en einhvers staðar fær hann netföngin.“

„Já. En ég held að það sé ekki líklegt að hann sé að nota vefsíður í þetta.“

„Af hverju ekki?“ Spurði ég

„Af því að það er of hættulegt fyrir hann. Hann er að fá netföngin eða nöfnin á fórnarlömbunum annars staðar frá.“

„Ég er sammála. Þið þurfið að tala við allar umboðsskrifstofur, alla fyrirsætuskólanna og segja þeim að gefa ekki upp nein nöfn eða netföng nema þau þekki og treysti viðkomandi aðila.“

Georg hripaði eitthvað hjá sér í minnisbókina sína. „Ég nefni það á fundinum.“

„Ef hann er að tala við atvinnugeirann þá verðum við fljótir að finna hann.“

„En ef ekki? Hvað ef hann finnur fórnarlömbin á skemmtistöðum eða á líkamsræktarstöðvum?“

„Þá erum við í aðeins verri málum,“ sagði ég. „Hins vegar er hann búinn að gera ein mistök og þá er alveg öruggt að það fylgja önnur í kjölfarið.“

„Kannski?“

„Síðan eru það Birna Guðríður og Ingiríður Arna. Svartklæddu konurnar. Ég hef meiri áhyggjur af þeim.“ Sagði ég. „Ég er búinn að leita að einhverju samhengi á milli fórnarlamba þeirra án þess að finna nokkuð sem skiptir máli.“

„Ég skal reyna að útvega þér frekari upplýsingar frá tæknideildinni.“

„Já það væri ágætt,“ sagði ég. „Allt sem tæknideildin er með ásamt krufningarskýrslum.“

Georg skrifaði meira hjá sér.

„Síðan er bara að krossa sig og vona það besta,“ bætti ég við.

Listamaðurinn var þegar búinn að hanna sviðsmyndina í huganum og fórnarlambið sem hann hafði valið passaði fullkomlega inn í hana. Hann var búinn að kaupa þá hluti sem hann þurfti á að halda og koma þeim fyrir í vinnustofunni sinni. Í þetta skipti ætlaði hann ekki að taka neina áhættu.

Níundi kafli

Hún þekkti munin á réttu og röngu þó að hún væri aðeins sjö ára. Hún vissi að það væri rangt að skrökva og það mætti ekki taka hluti sem maður átti ekki sjálfur nema fá leyfi fyrst. Hún sagði nei við Grím oftar en einu sinni en hann hlustaði ekki á hana. Hann sló hana utan undir og sagði henni að gera eins og hann sagði. Síðan lyfti hann hendinni aftur og spurði hana hvort hún ætlaði að hlýða sér. Ragna þorði ekki öðru. Hann hélt fast utan um hana á meðan hún gerði eins og hann vildi. Hann stundi og sagði henni margsinnis að hún væri góð og falleg stúlka. Í gegnum stunurnar í Grími heyrði Ragna óminn af hlátri móður sinnar framan úr stofunni. Hún óskaði sér að hún ætti betri mömmu. Mömmu sem passaði hana fyrir ljótu körlunum. Hláturinn framan úr stofunni varð hærri og lengri og hann yfirgnæfði að lokum stunurnar sem Grímur gaf frá sér. Ragna litla þekkti þennan hlátur og vissi hvað hann þýddi. Hún vissi að mamma hennar var að „djamma“ og hún vissi að djamm þýddi fullt af ókunnugu fólki, hávaða og læti. Mamma hennar kæmi örugglega ekki til að hjálpa henni.

Grímur var hrifinn af fallegu kvenfólki og hann þurfti ekki neinar pillur til að standa sig. Hann var fær í flestan sjó í kvennamálum þrátt fyrir að vera kominn á áttræðisaldur og hann var vanur að fá eina stúlku í heimsókn til sín í hverri viku hið minnsta. Útlitið skipti hann ekki miklu máli og ekki þjóðernið heldur. Honum var sama hvort hann tók pólska, rússneska eða íslenska stelpu. Eina skilyrðið var aldurinn. Hún varð að vera ung. Alls ekki eldri en tvítug. Því eldri sem þær voru því erfiðara átti hann með að standa sig. Svoleiðis hafði það alltaf verið. Grímur varð hissa þegar hann opnaði útidyrnar heima hjá sér og sá ekki eina heldur tvær stúlkur á þröskuldinum. Hann mældi þær út með augunum og áætlaði aldur þeirra um þrjátíu og fimm ár hið minnsta. Þó að þær væru stórglæsilegar í útliti voru þær of gamlar.

„Ég er því miður upptekinn núna stúlkur mínar,“ sagði hann afsakandi. „Þið eruð líka tvær. Ég bað um eina en ekki tvær og þið eruð líka pínulítið of gamlar fyrir mig.“ Hann bjó sig undir að loka hurðinni en Ingiríður Arna setti fótinn í dyragættina og ýtti hurðinni harkalega upp þannig að Grímur þurfti að stíga tvö skref afturábak til að missa ekki jafnvægið.

„Hvað er að Grímur minn? Bjóstu við einni tíu ára? Það var þér líkt saurugi öfugugginn þinn.“ Hún ýtti Grími afturábak inn í íbúðina. „Þú verður að sætta þig við okkur í þetta skipti.“ Birna Guðríður fylgdi á eftir inn i íbúðina og skellti útidyrunum á eftir sér.

Hún greip fast utan um þjóhnappana mína, færði sig neðar í rúmið og þrýsti mér betur inn í sig. Ég kyssti hana á munninn, hálsinn og varirnar og fikraði mig síðan hægt og rólega niður á þrýstin brjóst hennar án þess að hægja á taktföstum hreyfingum mínum þegar ég þrýsti mér inn í hana og út aftur. Hún læsti fótunum utan um leggina á mér, kyssti mig blautum kossi og strauk mér blítt niður bringuna og ofan á maga. Ég jók hraðan jafnt og þétt um leið og ég fann að fullnægingin var að koma. Hún þrýsti sér hægt en örugglega upp eftir líkama mínum alveg frá ökkla og upp að mjöðm þar sem hún staðnæmdist og breyttist í eina allsherjar útrás og sælu. Ég lyppaðist niður eins og undin tuska og velti mér á bakið í rúmið við hliðina á Sigrúnu. Hún færði sig upp að mér og við lágum hljóð í faðmlögum í nokkrar mínútur.

„Ertu búinn elskan?“ Ég fann fyrir blautum vörum Sigrúnar á vanga mínum.

„Já,“ stundi ég. „En þú?“

„Nei ég á nóg eftir,“ svaraði hún um leið og hún velti sér ofan á mig. „Ég get ekki betur séð en hann sé enn á lífi:“

Ég kyssti hana á munninn og lá kyrr á meðan hún stýrði mér inn í sig aftur. Þó að ég væri uppgefinn á sál og líkama þá var Sigrún þannig af guði gerð að ég missti alla stjórn. Hugurinn sagði mér að ég væri búinn að fá mitt og ætti að fara að hvíla mig en líkaminn gerði uppreisn í orðsins fyllstu merkingu. Ég strauk fagurlöguð brjóstin hennar um leið og ég fann hvernig hún fékk fyrstu fullnæginguna sína þetta kvöld.

„Þér getur ekki verið alvara?“ Ég settist upp í rúminu með gemsann minn við annað eyrað.

„Jú mér er fúlasta alvara,“ svaraði Georg á hinum enda línunnar. „Tvö lík á sitthvorum staðnum. Gamall maður og ung stúlka. Ég verð kominn til þín eftir fimmtán mínútur. Vertu tilbúinn.“ Georg sleit samtalinu.

„Hvað er að?“ Muldraði Sigrún þar sem hún lá við hliðina á mér í rúminu.

„Fyrirgefðu að ég skuli hafa vakið þig,“ sagði ég. „Þeir voru að finna tvö lík. Ég þarf að koma mér á fætur.“

„Hvað segirðu? Tvö lík?“ Sigrún settist upp í rúminu. „Hvað er klukkan?“ Hún greip gemsann af náttborðinu sínu og leit á hann. „Hálf sex,“ sagði hún. „Það er eiginlega kominn morgun.“

„Farðu aftur að sofa,“ sagði ég. Þér veitir ekki af því að hvíla þig.“

Sigrún lagðist geispandi aftur á koddann sinn. „Allt í lagi. Gangi þér vel Axel minn og farðu varlega.“

Við byrjuðum á því að fara á staðinn þar sem stúlkan, sem við vissum núna að hét Fríða, fannst. Hún hafði sannarlega borið nafn með rentu. Hún var með ljóst hár, hávaxin og grönn með smáfrítt andlit. Við vissum að hún var tuttugu og tveggja ára gömul. Hún lá í vegarkantinum við afleggjarann upp í Rauðhóla að hálfu vafin inn í svartan ruslapoka. Við hlið hennar lá rifinn og tættur svartur ruslapoki og utan um hálsinn á henni var svert pakkalímband og leifar af glærum plastpoka.

„Hver fann hana?“ Ég leit á einkennisklæddan lögreglumann sem stóð við hliðina á líkinu.

„Maður sem átti leið um. Hann sá pokann hér í vegarkantinum og stöðvaði til að athuga hvað væri í honum.“

„Reif hann pokana utan af henni?“

„Ruslapokann já. Við þorðum ekki annað en að rífa pokann sem var utan um hausinn á henni ef ske kynni að hún væri á lífi.“ Lögreglumaðurinn tvísté órólega.

„Var einhver vafi á því?“ Spurði ég hvasst.

„Vafi á hverju?“

„Á því hvort hún væri lifandi,“ svaraði ég pirraður.

„Maður veit aldrei,“ svaraði lögreglumaðurinn.

„Þið vitið að þið megið ekki hreyfa við neinu á vettvangi,“ sagði Georg. „Þið eigið að bíða eftir okkur.“

„Ég veit það en við vildum vera vissir. Hvað ef hún hefði verið á lífi.“

„Var einhver hreyfing á pokanum?“ Spurði Georg. „Eins og það væri loft inni í honum?“

„Nei hann var límdur utan um hausinn á henni,“ sagði lögreglumaðurinn. „Næstum ofan í kok.“

„Og var það ekki næg vísbending fyrir ykkur um að hún væri dáin?“

Lögreglumaðurinn yppti öxlum. „Maður veit aldrei.“

Georg hristi hausinn án þess að segja nokkuð. Það var heldur ekki til neins að vera að þrátta um þetta við manninn. Vettvangurinn var þegar mengaður.“

„Var rigning í kvöld?“ Spurði ég. Ég kraup niður við hliðina á líkinu af Fríðu og kom við hárið á henni.

„Nei það hefur ekkert rignt í dag,“ svaraði Georg „Af hverju spyrðu?“

„Hárið á henni er blautt,“ svaraði ég um leið og ég renndi augunum yfir líkama hennar. „Hún er nakin með plastpoka um höfuðið og gegnblautt hár.“

„Drukknun?“ Georg kraup niður við hliðina á mér.

„Miðað við það sem við vorum að frétta varðandi plastpokann þá kafnaði hún en drukknaði ekki. Pokinn hefði ekki verið límdur við andlitið á henni ef hún hefði verið dáin.“

„Nei það er rétt,“ sagði Georg. „Hún hefur kannski verið í baði þegar hún var myrt?“

„Mögulega.“ Ég reis upp og gekk af stað í áttina að bílnum hans Georgs. „Förum á næsta stað,“ sagði ég um leið og ég settist inn í bílinn.

Tæknideildin var þegar mætt í kjallaraíbúð Gríms í Norðurmýrinni og Leifur var að gefa þeim einhver fyrirmæli. Ég lét sem ég sæi hann ekki þegar ég gekk inn í íbúðina heldur sneri mér beint að Úlfari sem stóð á miðju gólfi í stofunni með hendur á mjöðm.

„Sælir,“ sagði hann kumpánlega. „Það eru engin merki um innbrot neins staðar.“

„Hvar er líkið?“ Spurði ég

„Inni í svefnherbergi,“ svaraði Úlfar. „Ég myndi í ljósi reynslunnar varast að anda í gegnum nefið þar inni,“ sagði hann og það var ekki ljóst við að það örlaði á glotti á vörum hans. Ég snerist á hæl án þess að segja neitt og gekk inn i svefnherbergið sem var við hliðina á stofunni. Ég var ekki hrifinn af því að menn væru að gera að gamni sínu á svona stundum. Ég ákvað samt að fara að ráðum Úlfars og anda með munninum. Ég átti ekki eftir að sjá á eftir því. Ég sá út undan mér hvar Georg tók fyrir vit sér með lófanum þar sem hann stóð fyrir aftan mig á miðju gólfi í svefnherbergi Gríms. Miðað við það sem fyrir augu mín bar gat ég ekki álasað honum. Grímur lá nakinn á bakinu í rúminu með alla útlimi glennta út frá líkamanum. Það voru blóðslettur upp um alla veggi og langt út á gólf og blóðpollurinn sem var undir honum taldi án efa nokkra lítra. Ég byrjaði að reyna að telja hnífstungurnar á líkama Gríms en gafst fljótlega upp. Þær voru óteljandi. Hann hafði verið skorinn á háls, úlnliðirnir hans voru nánast skornir af og ofan á blóðugum maga hans lá hrúga af einhverju sem ég giskaði á að væru kynfærin hans. Ég snerist á hæl og gekk hröðum skrefum út úr herberginu og rakleiðis út úr íbúðinni. Georg fylgdi í humátt á eftir mér.

Birna Guðríður og Ingiríður Arna sátu hlið við hlið með bakið upp við vegg inni á baðherbergi heima hjá Birnu Guðríði í nærfötunum einum fata. Þær sögðu ekki orð heldur störðu beint fram fyrir sig eins og þær væru að horfa á sama hlutinn. Eftir nokkrar mínútur stóðu þær samstundis á fætur og gengu inn i sturtuna.

„Þetta toppar allt sem ég hef á ævi minni séð,“ sagði ég titrandi röddu.

„Þetta er hrikalegt.“ Georg startaði bílnum í gang. „Það liggur við að ég þurfi áfallahjálp.“

„Hvað sem þessi maður gerði af sér þá efa ég að hann hafi verðskuldað þennan dauðdaga,“ sagði ég.

„Ertu viss um að hann hafi gert eitthvað af sér?“

„Já ég er sannfærður um það. Þeir hafa allir gert eitthvað af sér. Það er einhver að hefna sín.“

„Eitthvað kynferðislegt,“ sagði Georg hugsandi á svip. „Reyndar væri það komið fram ef þeir hefðu nauðgað einhverri.“

„Nauðganir eru ekki alltaf kærðar,“ sagði ég.

„Nei reyndar ekki.“

„Og ef þessir menn hafa allir nauðgað morðingjunum þá ættu að vera einhver tengsl á milli þeirra.“

„Það er búið að kafa ofan í það,“ sagði Georg. „Fyrir utan Grím að sjálfsögðu.

Þið þurfið að kafa dýpra. Það hljóta að vera einhver tengsl á milli þeirra.“ Ég leitaði ofan í vasana á frakkanum mínum í von um að finna þar vindlastubb. Ég hafði ekki erindi sem erfiði.

„Ég skal láta gera það strax. Við verðum að finna þessar konur.“

„Já. Mér segir svo hugur að það verði fleiri.“

„Þú heldur þá að þær séu í einhvers konar leiðangri. Hefndarleiðangri.“

„Já ég er nokkuð viss um það. Ég vona bara að þessi hafi verið sá síðasti.“

„Vonandi.“

Listamaðurinn tók margar myndir af málverkinu áður en hann var sáttur við útkomuna. Málverkið var af ungri fallegri stúlku þar sem hún hékk með fæturna festar upp í loft og höfðið á kafi ofan í litlu fiskabúri sem var fullt af vatni. Í gegnum vatnið sást í opin augu hennar og andlitið. Svipurinn á andlitinu lýsti allri þeirri skelfingu sem hægt var að ímynda sér að birtist á andliti manneskju sem vissi að hún var við það að drukkna. Listamaðurinn starði sem dáleiddur á málverkið og furðaði sig á nákvæmninni. Þessari listilegu nákvæmni sem gerði hann að snillingi. Á meðan Fríða hafði barist við að reyna að lyfta höfðinu upp úr vatninu í fiskabúrinu hafði hann einbeitt sér að því að mála hana. Kaldur og yfirvegaður kepptist hann við tímann. Kepptist við að ná andartakinu án þess að leyfa því að enda. Hann hélt fumlaust utan um pensilinn með hægri hendinni og með þeirri vinstri dró hann kaðalinn nægjanlega mikið að sér til að höfuð Fríðu lyftist rétt upp fyrir vatnsyfirborðið í fiskabúrinu. Hann hélt því þannig í nógu langan tíma til að hún gæti fyllt lungun af súrefni. Síðan lét hann hana síga aftur ofan í fiskabúrið. Svona gekk þetta þangað til hann hafði klárað að mála andlit hennar. Þá dró hann hana upp úr balanum og leyfði henni að anda og ná áttum. Nógu lengi til að hún fengi vonina á ný. Vonina um að eftir allt saman þá myndi hann sleppa henni. Þá setti hann plastpokann yfir höfuð hennar og límdi hann utan um hálsinn á henni með pakkalímbandi.

Ættingjar og vinir Fríðu gátu ekki gefið okkur neinar upplýsingar sem bit var í. Hún hafði ekki sagt neinum frá því hvert hún var að fara eða hvern hún ætlaði að hitta kvöldið sem var hennar síðasta í þessu lífi. Eina von okkar var farsíminn og tölvan hennar en við urðum að bíða eftir niðurstöðu tæknideildarinnar varðandi það hvort þeir hlutir hefðu einhverjar upplýsingar að geyma. Í tilfelli Gríms var ekki um neina ættingja eða vini að ræða. Hann átti engin börn, hafði aldrei verið giftur og nágrannar hans gátu ekki upplýst okkur um neina sem hann var vanur að umgangast. Við Georg bárum saman minnisbækur okkar inni í bíl Georgs og ákváðum að ég skyldi einbeita mér fyrst um sinn að því að rannsaka stúlknamorðin.

Birna Guðríður var ekki svartklædd þegar hún gekk inn í Þjóðarbókhlöðuna. Hún var klædd í þröngar gallabuxur og dökkan flísjakka og eins og til að undirstrika hæð sína var hún í háhæluðum skóm. Hún fékk sér sæti við borð á kaffistofunni og kveikti á fartölvunni sem hún hafði meðferðis. Á meðan tölvan ræsti sig, sótti hún sér kaffibolla og rúnstykki og greip eintak af Fréttablaðinu um leið og hún borgaði veitingarnar. Hún settist aftur við borðið og fletti Fréttablaðinu en þar var hvergi minnst á dauða Gríms. Hún reiknaði svo sem með því að blaðið hafi verið farið í prentun þegar karlinn fannst. Hún sneri sér að tölvunni og fletti í gegnum vefsíður netfréttamiðlanna en með sama árangri. Það var hvergi minnst á Grím. Hverjum var svo sem ekki sama, hugsaði hún með sér. Hann var ekki þess verður að komast á síður fréttamiðlanna. Hún ræsti Excel í tölvunni og hófst handa við að skipuleggja næsta verk.

Ég lagði gestaherbergið undir mig í orðsins fyllstu merkingu. Tautið í mömmu þegar ég bar gamla stóla og nokkra kassa út úr herberginu og fram á gang, fóru inn um annað og út um hitt. Ég hreinlega varð að koma skipulagi á rannsóknina hvað sem raulaði og tautaði og til þess þurfti ég næði. Stað þar sem ég gat unnið í friði. Eftir rúman klukkutíma var ég búinn að festa stóra tússtöflu sem ég hafði fjárfest í, upp á vegg og festa á hana þær ljósmyndir sem Georg hafði sent mér eða látið mig fá. Ég hófst síðan handa við að tengja myndirnar með línum og athugasemdum og fékk mér að lokum sæti í skrifborðsstólnum mínum. Myndirnar sem blöstu við mér voru ekki margar og það voru ekki mörg atriði sem ég gat skráð við þær. Eitthvað var þó skárra en ekki neitt. Ég sneri mér að lokum að tölvunni minni og hófst handa við að útbúa samanburðarskjal í Excel. Það hlaut að vera einhver tenging þarna. Eitthvað annað sem tengdi stúlkurnar saman en fyrirsætustörfin. Ég átti eftir að komast að því stuttu síðar að tengingin hafði verið fyrir framan nefið á mér frá upphafi.

„Sjúkraskrár Georg. Ég þarf að fá afrit af sjúkraskrám stúlknanna.“ Ég sat í skrifborðsstólnum mínum með gemsann upp við annað eyrað.

„Hvað viltu með þær?“

„Ég þarf að athuga svolítið.“

„Út með það Axel. Ekkert svona laumuspil.“ Georg var pirraður í málrómnum.

„Anorexía, Georg.“

„Anorexía?“

„Já. Mig grunar að þessar stúlkur hafi allar verið með átröskun.“

„Átröskun. Anorexía.“ Hvernig datt þér það í hug?“

„Grindhoraðar fyrirsætur Georg.“

„Það þarf ekki að vera að þær hafi verið með anorexíu þó að þær hafi verið grannar.“

„Horaðar Georg. Þær voru horaðar og ég er viss um að ég hef rétt fyrir mér.“

„Allt í lagi. Við skulum skoða það nánar,“ svaraði Georg. „Ég skal koma afritunum af sjúkraskránum til þín um leið og ég fæ þau.“

Ég þakkaði Georg fyrir og kvaddi.

Ég hafði ekki hugmynd um það hvort mamma hafði legið á hleri þegar ég talaði við Georg eða hvort hún hafði einhverja dulræna hæfileika, en hún hóf að tala um horaðar stúlkur um leið og ég settist við eldhúsborðið við hliðina á Sigrúnu og Söru.

„Ég hef aldrei skilið foreldra þessara unglingsstúlkna. Þeim virðist vera alveg sama þó að þær borði ekki neitt.“

„Ekki varstu að hlusta á mig í símanum mamma?“

„Hlusta? Nei.“ Mamma var sakleysið uppmálað.

„Hvað eruð þið að tala um?“ Spurði Sigrún.

„Þetta sem þeir kalla átröskun,“ sagði mamma. Hún tók tvo pottaleppa af snaga á eldhúsveggnum og opnaði bakaraofninn. „Þessir krakkar fá bara ekki almennilegan mat. Ekkert nema Cheerios og Cocoapuffs. Engin furða að þau verði að hálfgerðum aumingjum.“

„Mamma. Í guðanna bænum ekki fara að tala um Cocoapuffs.“

„Er eitthvað í gangi sem ég veit ekki um?“ Sigrún leit á okkur til skiptis.

„Þessar aumingjans stúlkur sem voru drepnar voru með anorexíu,“ sagði mamma um leið og hún tók eldfast mót með ofnbakaðri ýsu út úr ofninum.

„Er þetta rétt Axel?“ Sigrún leit á mig með spurnarsvip á andlitinu.

„Þú veist að ég má ekki tala við ykkur um þessa hluti Sigrún.“

„Hvað er anorexía?“ Spurði Sara.

„Það er það sem börn fá ef þau borða ekki matinn sinn,“ sagði mamma.

„Viltu ekki vera að hræða barnið mamma,“ sagði ég ákveðinn á svip.

„Voru þær með átröskun?“ Spurði Sigrún

„Ég er að velta því fyrir mér hvort það geti verið?“

„Þú græðir nú ekkert á því að vera að velta því fyrir þér,“ sagði mamma. „Ef þessar stúlkur voru fyrirsætur þá hafa þær örugglega ekki borðað neitt.“

„Ef þær voru með anorexíu þá er möguleiki á að þær hafi allar fengið meðferð á sama staðnum,“ sagði ég.

„Gæti verið möguleiki,“ sagði Sigrún.

„Þær eru allar svona,“ sagði mamma. „Ekki bara þessar sem voru drepnar.“

„Það er samt þess virði að kanna það,“ sagði Sigrún

„Hvað er átröskun?“ Spurði Sara

„Ekkert sem þú þarft að vita um elskan mín,“ sagði mamma um leið og hún lagði eldfasta mótið með ýsunni á borðið fyrir framan okkur. „Hérna er raunverulegur matur,“ sagði hún

„Þú verður að taka þig á Ragna mín. Þú mætir alltof oft of seint og síðan ertu ekki að læra heima.“

Ragna stóð niðurlút við hliðina á kennaraborðinu í skólastofunni sinni.

„Ef þú bætir þig ekki þá verð ég að tala við hana mömmu þína.“ Rannveig, umsjónarkennari Rögnu, gaut augunum á hana undan hornspangargleraugunum. Hún var hvöss á svip eins og ávallt enda ströng og ákveðin við nemendur sína.

„Mömmu er alveg sama,“ svaraði Ragna lágum rómi.

„Hvað segirðu barn?“ Rannveig tók sér blýant í hönd og hripaði eitthvað niður í kladdann sem lá opinn á kennaraborðinu fyrir framan hana. „Hvað með hana mömmu þína?“

„Ekki neitt.“

„Ég verð að kalla hana á fund ef þetta heldur svona áfram.“

„Henni er alveg sama,“ sagði Ragna hátt og skýrt.

„Er henni alveg sama?“ Rannveig lagði blýantinn frá sér. „Ertu að segja að mömmu þinni sé alveg sama þó að þú lærir ekki heima og mætir of seint í tíma?“

„Já.“

„Hvaða vitleysa er þetta í þér barn.“

„Hún er alltaf full.“

„Nei hættu núna.“ Rannveig hallaði sér aftur í skrifborðsstólnum og tók gleraugun af nefinu. „Er mamma þín alltaf full?“

„Já. Og það eru alltaf einhverjir karlar hjá henni. Henni er alveg sama um mig.“

„Ég veit hver mamma þín er Ragna mín. Hún var skólasystir mín.“

„Já.“

„Ég trúi því nú ekki að hún sé alltaf full.“

„Hún er það samt.“

„Vertu ekki með þessa vitleysu barn. Á ég að hringja í hana núna og segja henni hvað þú ert að segja mér?“

„Mér er alveg sama.“ Ragna var enn niðurlút á svip. „Mennirnir meiða mig líka,“ stamaði hún.

„Hvaða menn? Hvað ertu að tala um barn?“

„Mennirnir sem heimsækja mömmu.“

„Nei nú ertu farin að skrökva að mér.“ Rannveig stóð upp frá borðinu og gekk til Rögnu. „Ég vil ekki heyra svona vitleysu. Þú ættir frekar að einbeita þér að því að læra heima og mæta á réttum tíma en vera að búa til svona sögur.“

„Ég er að segja satt.“

„Svona nú. Hættu þessari vitleysu barn og drífðu þig heim að læra.“ Rannveig tók undir annan handlegg Rögnu og leiddi hana að hurðinni á skólastofunni. „Ég vil sjá þig mæta á réttum tíma á morgun og það er eins gott að þú verðir búin að læra heima. Annars verðum við að tala við skólastjórann.“ Rannveig ýtti Rögnu fram á gang og lokaði hurðinni á eftir henni. „Það sem börn geta lagst lágt nú til dags. Ljúga upp á foreldra sína,“ tautaði hún með sjálfri sér á meðan hún gekk til baka að kennaraborðinu.

Tíundi kafli

„Hlusta Rannveig. Þú hefðir átt að hlusta.“ Birna Guðríður gnæfði yfir Rannveigu þar sem hún sat bundin og kefluð við borðstofustól í litlu íbúðinni sinni í vesturbæ Reykjavíkur. „Ef þú hefðir hlustað þá værum við ekki hérna núna.“

Rannveig jók sér til í stólnum en það breytti engu. Hún var bundin föst og gat sig hvorki hreyft sig né komið upp neinu hljóði.

Ingiríður Arna stóð upp af stólnum sem hún hafði setið á, á móti Rannveigu og gekk til hennar. „Við ætlum að leyfa þér að hlusta núna,“ sagði hún um leið og hún setti heyrnartól utan um eyrun á henni. Birna Guðríður gekk að stórum ferðageislaspilara sem stóð á miðju gólfi í stofunni og stakk heyrnartólunum í samband. „Þú ættir að heyra vel í þetta skipti,“ sagði hún um leið og hún hækkaði í botn.

„Þú hafðir rétt fyrir þér Axel. Stúlkurnar eru allar anorexíusjúklingar.“

„Ertu viss?“ Ég stóð upp frá eldhúsborðinu og gekk inn í stofu. Það var engin leið að tala í síma með kvenfólkið á heimilinu blaðrandi út í eitt.

„Já. Við erum búnir að fara í gegnum sjúkraskýrslurnar. Þær hafa allar leitað sér læknishjálpar vegna átröskunar.“

„Hjá sama lækninum?“

„Nei.“ Engin þeirra er með sama læknir.“

Ég bölvaði í hljóði. Það hefði verið ágætt ef þær hefðu haft sama lækninn, hugsaði ég með mér.

„Þetta er gott Georg. Nú vitum við hvert samhengið er. Þá er bara að átta sig á því hvernig morðinginn kemst yfir upplýsingarnar?“

„Já. Við teljum að það hljóti að vera einhver á umboðsskrifstofunum sem annað hvort er morðinginn eða útvegar honum upplýsingar.“

„Upplýsingar um stúlkur sem eru haldnar átröskun?“

„Já eitthvað í þá veruna.“

„Það má vel vera að það sé vænlegt til árangurs. Ég myndi samt í ykkar sporum kanna aðra möguleika líka.“

„Eins og hvaða?“

Ég gekk inn í gestaherbergið sem gegndi núna hlutverki skrifstofunnar minnar og settist í skrifborðsstólinn. „Hverjir búa yfir svona upplýsingum og hvernig verða þær til?“

„Umboðsskrifstofurnar?“

„Já en þá eru upplýsingarnar byggðar á sjónrænu mati en ekki læknisfræðilegu. Umboðsskrifstofurnar eru ekki með sjúkrakrár stúlknanna?“ Sagði ég

„Kannski fara þær fram á læknisvottorð?“

„Kannski, en ég efa það. Ég myndi skoða heilbrigðiskerfið.“

„Já við gerum það auðvitað líka,“ sagði Georg.

„Hver hefur miðlægan aðgang að sjúkraskrám?“

„Enginn. Það er engin samkeyrsla á sjúkraskrám, sagði Georg.

„Allt í lagi. En hver getur beðið um þessar upplýsingar?“

„Ég skil hvað þú ert að fara,“ sagði Georg þreytulega. „Við skoðum þetta allt.“

Ég stóð upp úr stólnum og gekk út úr skrifstofunni. „Eigum við að heyrast betur með þetta á morgun?“ Spurði ég.

„Já segjum það. Ég er að fara á fund núna. Hringi i þig á morgun.“

Ég kvaddi Georg og sleit símtalinu.

„Eitthvað að gerast?“ Mamma leit á mig með spurnarsvip á andlitinu.

„Nei ekkert sérstakt.“

„Nú. Annað sýndist mér áðan.“

„Hættu þessum spurningum mamma. Þú veist að þó að það væri eitthvað að frétta þá má ég ekki segja þér frá því.“ Ég settist við eldhúsborðið og hófst handa við að klára að borða matinn minn sem var orðinn kaldur.“

„Þú getur nú alveg treyst okkur Axel minn,“ sagði Sigrún auðmjúkri röddu. „Ekki nema þú viljir að ég fari að vinna aftur? Þá fæ ég þær upplýsingar sem ég vil.“

„Má ég borða í friði?“

„Eru þær anorexíur?“ Spurði mamma. „Ég er viss um það.“

Ég svaraði engu heldur hélt áfram að borða. Ég þekkti mínar konur og vissi að frekari þáttaka í þessum samræðum myndi leiða til þess að ég segði þeim allt sem ég vissi.

„Aumingja stúlkurnar. Þær hafa ekki fengið neitt að borða greyin. Hvað er að foreldrum nú til dags,“ muldraði mamma með sjálfri sér um leið og hún hófst handa við að taka mataraílátin af eldhúsborðinu.

Hún þurfti að klæða sig úr öllum fötunum og fara ofan í baðið til hans. Vatnið var hlandvolgt og skítugt og lyktin var einhverskonar sambland af svita og hlandfýlu. Hún átti erfitt með að kasta ekki upp en reynslan hafði kennt henni að slíkt yrði ekki vinsælt og afleiðingarnar yrðu mjög slæmar fyrir hana. Hún þurfti að þvo honum öllum um líkamann. Fyrst með þvottapoka og síðan með höndunum. Síðan þurfti hún að þvo sjálfri sér með handsápu. Þegar því var lokið lét hann hana snúa sér við og setjast í kjöltu sér. Vertu góð við Gest frænda var hann vanur að segja. Ragna var ekki viss, en hún trúði því ekki að Gestur væri frændi hennar. Frændur voru góðir og það var Gestur ekki.

„Annað hvort borgar þú mér það sem þú skuldar eða þú flytur.“ Gestur var reiðilegur á svip þar sem hann stóð við endann á hjónarúminu sem Sigþrúður lá uppi í.

Sigþrúður kveikti sér í sígarettu og virti Gest fyrir sér um leið og hún smeygði sér að hálfu undan sænginni. „Þú veist að ég á enga peninga Gestur. Getum við ekki gert þetta upp á annan hátt?“ Hún brosti sínu blíðasta og vætti varirnar með tungunni.

Gestur renndi augunum yfir Sigþrúði og horaðan líkama hennar án þess að finna fyrir neinu lífi í buxunum. Fyrir honum var Sigþrúður ekkert annað en vesæl fyllibytta og hóra. Hún hafði engan þokka að bera enda búin að misbjóða líkama sínum í allt of mörg ár. Andlit hennar var beinabert og hrukkótt og þær tennur sem ennþá voru uppi í henni voru gulbrúnar á lit eftir óhóflegar tóbaksreykingar. Það eina sem Gesti fannst vert að horfa á var barmurinn sem var ennþá stinnur.

„Það er ekkert sem þú getur boðið mér í stað húsaleigunnar nema peninga,“ sagði hann ákveðinn.

„Þú veist að ég á ekki peninga,“ sagði Sigþrúður. „Hvað segirðu um tvær nætur í hverri viku? Það eru átta nætur í mánuði. Ég geri það sem þú vilt.“

„Allt sem ég vil?“

„Já allt sem þú vilt.“

Gestur settist á rúmstokkinn við hlið Sigþrúðar og greip utan um annað brjóst hennar. „Þau eru ennþá stinn þessi. Eru þau ekta?“

Sigþrúður brosti eins blítt og hún gat. „Ég er öll ekta elskan. Frá toppi til táar.“

Gestur svipti sænginni ofan af Sigþrúði og færði höndina af brjóstinu og niður í skaut hennar. „Ef þú ert tilbúin til að vinna fyrir leigunni þá gætum við mögulega náð samkomulagi.“

„Vinna fyrir henni?“

„Já vinna fyrir henni.“ Gestur stóð upp og girti niður um sig. „En fyrst þarftu að sýna mér að þú hafir hæfileika í starfið.“ Hann greip um hnakka Sigþrúðar og dró hana að sér. Sigþrúður opnaði munninn og lagði sig fram um að sýna Gesti að hún kynni nú sitthvað fyrir sér þegar kom að því að fullnægja karlmönnum. Eftir eina mínútu lauk vinnunni og hún hallaði sér aftur á koddann sinn í rúminu. „Hvernig var þetta?“ Spurði hún um leið og hún kyngdi því sem Gestur hafði gefið henni.

„Ég hef nú kynnst því betra,“ sagði Gestur um leið og hann girti upp um sig buxurnar.

„Erum við búin að ná samkomulagi?“ Spurði Sigþrúður.

„Nei. Þegar ég hugsa málið betur þá held ég að þú getir ekki unnið fyrir mig.“

„Hvað meinarðu?“

„Þú hefur viku til að borga skuldina annars ferðu.“

Sigþrúður sagði ekki neitt.

„Ég hef hingað til fengið það ókeypis í þessu húsi og satt best að segja er ég búinn að fá nóg í bili. Nú vil ég fá peninga,“ hreytti Gestur út úr sér.

„Hvað meinarðu. Þú hefur aldrei fengið neitt hjá mér.“

„Það búa fleiri hér en þú.“ Sagði Gestur

Sigþrúður leit á hann með morðsvip á andlitinu. „Litla tæfan.“ Sagði hún. „Hún hefur haft nóg fyrir stafni. Helvítis druslan.“

Gestur glotti framan í Sigþrúði. „Ef þú lætur mig hafa einhverja peninga þá skal ég hugsa málið. Annars ferðu.“

„Ég segi til þín. Þú ert perri og barnaníðingur.“

Gestur settist aftur á rúmstokkinn við hlið Sigþrúðar og greip utan um munninn á henni. Hún reyndi að slíta sig lausa en hann var of sterkur.

„Ég meiði þig. Þú verður óþekkjanleg á eftir,“ hvæsti hann. „Síðan á enginn eftir að trúa orði af því sem þú segir. Fyllibytta og hóra sem skuldar húsaleigu. Það trúir þér enginn. Og ég á samt eftir að berja þig. Mundu það.“ Gestur stóð upp og gekk út úr herberginu.

Gestur var sjötíu og níu ára gamall og hann var ekki sami skítakarlinn og áður hvað líkamsþrif varðaði. Ástæðan var líklega sú að hann þurfti ekki að hafa áhyggjur af því að þrífa sig sjálfur. Hann þurfti ekki einu sinni að skeina sér. Það var allt gert fyrir hann af duglegu og elskulegu starfsfólki Landspítala háskólasjúkrahúss í Fossvogi. Sambland af offitu, ofdrykkju og kannski óþrifum höfðu smátt og smátt gengið svo nærri heilsu Gests að hjartað gerði uppreisn. Sem betur fer fyrir hann hafði áfallið dunið yfir hann úti í fiskbúð. Snarráður starfsmaður með lágmarksþekkingu á skyndihjálp hafði tekist að halda lífi í Gesti þar til sjúkrabíll kom á staðinn. Eftir skoðun á bráðamóttöku sjúkrahússins var Gestur færður á legudeild þar sem honum var ætlað að liggja banaleguna enda ekkert sem læknavísindin gátu eða vildu gera fyrir mann á hans aldri. Gestur hafði samt ekki gefist upp. Hugur hans var skýr þó að hjartað væri að þrotum komið og hann var pirraður og fúll yfir því að þurfa að liggja með súrefnisslöngu við nefið á sér og þvag og saurpoka tengda við líkamann. Hann vildi komast heim.

Birna Guðríður og Ingiríður Arna tóku sér stöðu sitt hvoru megin við sjúkrarúm Gests. Þær voru báðar klæddar eins og vanalega, í svört leðurpils, hnéhá svört leðurstígvél og mittissíða svarta leðurjakka. Gestur leit á þær til skiptis og við fyrstu sín hélt hann að hann væri að horfa á sömu manneskjuna. Aðeins misstóra. Fljótlega áttaði hann sig þó á því að konurnar voru ekki tvíburar og ekki einu sinni líkar í útliti fyrir utan klæðaburð og hárgreiðslu. Hann ætlaði að spyrja þær hverjar þær væru en áður en honum gafst tími til þess beygði Birna Guðríður sig niður að honum og hvíslaði einhverju að honum. Ingiríður Arna tók þessu næst upp litla plastflösku, skrúfaði tappann af henni og tróð flöskustútnum ofan í kok Gests meðan Birna Guðríður hélt honum föstum við rúmið. Um leið og brúsinn var tómur snerust konurnar á hæl og gengu út úr sjúkrastofunni. Gestur reyndi hvað hann gat til að ná flöskunni úr hálsinum en sviðinn sem nagaði hann að innan alla leið niður í maga var svo mikill að hann náði ekki að stjórna hreyfingum handa sinna. Hann fálmaði til skiptis eftir flöskunni og neyðarhnappnum en náði hvorugu. Smátt og smátt breyttist sviðinn í sársauka og Gestur fann hvernig hjartslátturinn jókst í stutta stund áður en hann stöðvaðist. Það síðasta sem fór í gegnum huga hans var ein af þeim setningum sem konan hafði sagt við hann. „Reyndu nú að vera góður við frænku þína skítugi hórkarlinn þinn. Hvíldu í helvíti.“

Listamaðurinn gat varla ráðið sér fyrir kæti og ánægju. Tölvupósturinn á skjánum fyrir framan hann innihélt fyrsta tilboðið sem hann fékk í listaverk eftir sig. Tímamót. Tímamót sem mörkuðu án efa upphafið að frægðinni. Honum var alveg sama þó að tilboðið væri ekki hátt peningalega séð. Það skipti hann engu máli. Hann skrifaði stuttan svartexta í tölvupóstinn og smellti á send.

Ferðinni var heitið á Borgarspítalann í Fossvogi. Georg var fámáll á leiðinni og einnig inni á sjúkrastofunni þar sem lík Gests lá enn óhreyft í rúminu. Tóm hálfslítra kókflaskan sem stóð út úr munninum á Gesti hafði vakið grunsemdir hjúkrunarfólks um að ekki væri allt með felldu. Þegar það hafði samband við öryggisdeild sjúkrahússins kom í ljós að öryggisvörður á vakt við inngang sjúkrahússins á fyrstu hæð hafði veitt tveimur konum sérstaka eftirtekt. Þegar þær gengur framhjá glerbúrinu sem hann sat inni í fékk hann á tilfinninguna að þar færu tvær persónur úr bíómyndaflokknum Matrix. Menn lögðu saman tvo og tvo og höfðu samband við lögreglu. Eftir að hafa skoðað okkur um á vettvangi héldum við Georg niður á lögreglustöð þar sem Baldur beið okkar.

„Ef við tökum manninn á spítalanum og þetta Ingiríðar og Birnu mál þá er ég sannfærður um að þar er um hefndarglæp að ræða og það sama á við um hin morðin.“ Ég opnaði diet-coke flöskuna sem ég hafði keypt í sjálfsala á sjúkrahúsinu og fékk mér sopa úr henni. „Hvað stúlkurnar varðar þá er það á hreinu í mínum huga að morðinginn velur þær úr einhverjum sjúkraskrám,“ bætti ég við.

„Við höfum ekki enn fundið neitt sameiginlegt með þeim læknum sem þær hafa farið til,“ sagði Georg. „Við erum á fullu að skoða málið og það hlýtur að koma niðurstaða í það fljótlega.“

„Leifur sagði mér í símanum áðan að hann búist við því að handtaka einhvern fljótlega út af morðunum á gömlu mönnunum,“ sagði Baldur. „Hann telur sig vera búinn að komast að því hver er þar að verki.“

„Hvað segirðu. Það er frábært,“ sagði ég. „Sagði hann þér eitthvað meira?“

„Nei. Hann ætlar að gefa mér skýrslu síðar í dag.“ Baldur settist við borðið á móti mér. „Við þurfum að ná þessum vitleysing sem er að drepa stelpurnar, Axel. Það var tilkynnt um hvarf stúlku núna rétt áðan.“

„Enn ein,“ sagði ég vonsvikinn á svip. „Hvenær hvarf hún?“

„Í gær. Við erum að ræða við vini hennar til að reyna að komast að því hvert hún fór.“

„Kannski er hún hjá vini sínum eða kynntist einhverjum og fór heim með honum,“ sagði Georg

„Það væri óskandi en ég held að við værum búnir að komast að því ef svo væri,“ sagði Baldur „Við verðum samt að vona það besta,“ bætti hann við.

„En búa okkur undir það versta,“ sagði ég.

Um leið og ég var búinn að sleppa orðinu var bankað léttilega á hurðina og hún opnuð.

„Ég vona að ég sé ekki að trufla ykkur?“ Guðmundur tölvunörd stóð í dyragættinni með fartölvu í handarkrikanum. „Ég rakst á svolítið á netinu sem ég held að þið ættuð að skoða.“

„Nú?“ Baldur benti honum á að fá sér sæti við borðið.

„Já mér datt í hug að gúggla fyrirsætur og þá kom svolítið furðulegt upp.“ Hann opnaði fartölvuna og sló eitthvað á lyklaborðið. „Ég fékk svar sem ég bjóst ekki við.“ Hann sýndi okkur svarsíðu google þar sem stóð: Á mörkum lífs og dauða. Ódauðleg málverk af íslenskum fyrirsætum. „Þegar ég smellti á tengilinn fékk ég þessa síðu upp.“

Við fylgdumst með síðunni birtast á skjánum á fartölvunni. Forsíðan var prýdd litlum ljósmyndum og þegar Guðmundur smellti á fyrstu myndina stækkaði hún yfir skjáinn. Stúlkan á myndinni stóð allsnakin upp við vegg og andlit hennar var klippt út úr myndinni. Það sem vakti athygli mína var bakgrunnur myndarinnar, sem var ómálaður grófpússaður steinveggur. Það gat komið heim og saman við fokhelda húsið sem ein stúlkan hafði fundist í.

„Er einhver leið til að komast í samband við eiganda síðunnar? Getum við séð hver það er?“ Spurði ég

„Nei, en ég er búinn að hafa samband við hann,“ svaraði Guðmundur. „Og hann er búinn að svara mér.“ Hann leit um öxl með bros á vör.

„Og hvað?“ Ég gat ekki leynt því hve spenntur ég var.

„Hann vill selja mér málverk.“

„Selja þér! Hvernig? Ekki er hann með verslun?“ Spurði Georg.

„Nei. Allt á netinu. Ég borga og hann sendir málverkið.“

„Og við rekjum greiðsluna til hans,“ sagði Baldur. „Getur verið að hann sé svona heimskur?“

„Það er spurning,“ sagði ég. „Við verðum að láta reyna á það.“

„Allt í lagi. Þú kaupir málverkið Guðmundur og við rekjum síðan greiðsluna.“

„Ég veit ekki hvort það sé sniðugt,“ sagði ég. „Guðmundur getur ekki keypt málverkið á eigin nafni.“

„Nei auðvitað ekki,“ sagði Baldur. „Hann getur tékkað á Guðmundi og komist að því að hann er í lögreglunni.“

„Við verðum þá bara að nota platkort,“ sagði Georg. „Eða réttara sagt platnúmer.“

„Já. Ég skal sjá um það,“ sagði Baldur. Hann gekk í átt að hurðinni á herberginu en sneri sér síðan snögglega við á miðri leið og sagði: „Ég hringi í þig Guðmundur um leið og ég er kominn með númerið og Georg þú verður klár þegar við erum búnir að rekja færsluna.“

„Ég verð hér,“ svaraði Georg. Baldur yfirgaf fundarherbergið.

Síðan var ekki búin að vera virk nema í rúman sólarhring og það var strax komin sala. Engar spurningar og ekkert prútt um verð. Einfalt, þægilegt og áhrifaríkt. Listamaðurinn var hugsi þar sem hann sat í skrifborðsstólnum sínum við skjölum hlaðið skrifborð. Var möguleiki á því að lögreglan hefði fundið síðuna? Eða fjölskyldumeðlimur einhverra stúlknanna? Auðvitað gat það verið. Það gat líka verið að salan væri eðlileg. Einhver sá myndirnar á síðunni og heillaðist af þeim. Þær voru jú einu sinni listaverk. Listamaðurinn stóð upp frá skrifborðinu og greip kaffibollann sinn. Það skipti í raun engu máli hvort einhver væri kominn á slóð hans eða ekki. Það var engin slóð til að komast á nema slóð vefsíðunnar. Og hún leiddi menn ekki neitt.

„Skúffufyrirtæki.“

„Skúffufyrirtæki?“ Baldur stóð á miðju gólfi í fundarherberginu rjóður í andliti.

„Já. Síðan er í eigu skúffufyrirtækis og eigandinn er annað skúffufyrirtæki.“ Georg horfði ekki framan í Baldur heldur beint ofan í minnisbókina sína sem lá opin á borðinu fyrir framan hann.

„Hvað er með þessi helvítis skúffufyrirtæki,“ æpti Baldur. „Hver er eigandi að þessum skúffufyrirtækjum?“

„Eitthvað fyrirtæki á Tortola.“

„Þú ert að grínast?“ Baldur gekk einn hring um herbergið án þess að segja orð.

„Það er eiginlega vonlaust fyrir okkur að fá upplýsingar um eigendur að þessum fyrirtækjum,“ sagði Georg.

„Andskotinn. Við erum á byrjunarreit,“ þrumaði Baldur.

„Ekki alveg,“ sagði ég.

„Ekki alveg! Hvað í andskotanum eigum við að gera núna?“

„Til að byrja með þá gætir þú róað þig aðeins,“ sagði ég. „Við vitum að hann hefur aðgang að upplýsingum um stúlkurnar. Við verðum að finna út hvar hann fær upplýsingarnar.“

„Já. Þið látið mig vita.“ Baldur strunsaði út úr fundarherberginu og skellti hurðinni á eftir sér.

„Hver kemst í sjúkraskrár fólks? Þá meina ég allar sjúkraskrár.“

„Ertu að tala um sjúkraskrár eins og þær sem eru á heilsugæslustöðum?“ Sigrún sat á móti mér við eldhúsborðið sem var hlaðið kræsingum. Mamma hafði ekki látið nægja að baka pönnukökur og skúffuköku heldur voru tvær tegundir af kornbrauði á borðinu ásamt þremur tegundum af salati. Í raun var þetta ósköp venjulegt síðdegiskaffi hjá mömmu.

„Já og hinar líka,“ sagði ég. „Til dæmis ef ég þyrfti að fara til sérfræðings eða á spítala þá verða til sjúkraskrár á hvorum stað fyrir sig.“

„Já og þær eru þar.“

„Eru þær ekki sendar á einn stað? Í einhvern miðlægan gagnagrunn eða slíkt?“

„Nei og ég held að þær séu ekki aðgengilegar á netinu þó að þær séu vissulega skráðar í tölvu.“ Sigrún fékk sér eina pönnuköku með sykri og eina sneið af súkkulaðiköku.

„Ég efast um að það sé til svo mikið sem ein skýrsla um mig,“ sagði mamma. Hún sneri baki í okkur þar sem hún stóð við eldhúsborðið með brauðhníf í annarri hendi og normalbrauð á skurðarbretti fyrir framan sig á borðinu. „Og ef hún er til þá er ekkert merkilegt í henni.“

„Það eru til margar sjúkraskýrslur á þínu nafni mamma.“

„Nei það er sko ekki rétt hjá þér. Ég fer aldrei til læknis. Enda passa ég upp á að borða góðan og hollan mat.“

„Eins og pönnukökur og skúffuköku,“ sagði ég með hæðnistón í röddinni.

„Það er ekki matur Axel minn. Það er kaffibrauð. Ég á við að ég borða hollan mat á morgnana, í hádeginu og á kvöldin. Ekki þetta Cheerios og Cocoapuffs drasl sem þið borðið.“

„Mamma! Ekkert tal um Cocoapuffs núna. Ég er búinn að fá upp í kok af því.“

„Sjúkraskýrslur eru ekki samkeyrðar eftir því sem ég best veit,“ sagði Sigrún.

„Hvernig gætir þú þá fengið allar skýrslur um mig ef þú værir læknirinn minn?“

„Hjá aumingjastofnun,“ sagði mamma.

„Aumingja hvað?“ Ég leit á mömmu sem var búin að skera tvær brauðsneiðar af normalbrauðinu.

„Já hún sér um alla aumingjana.“ Mamma sneri sér að mér. „Tryggingastofnun eða hvað hún heitir. Þeir eru örugglega með allar skrár yfir þá sem verða að aumingjum.“

„Eða þeir geta fengið þær,“ bætti Sigrún við.

„Hef ég einhvern tímann sagt þér hvað þú ert frábær mamma?“

„Nei aldrei. Ekki í eitt skipti. Þú heimtar bara, Axel.“

„Þá segi ég þér það núna mamma. Þú ert frábær. Hvernig datt þér þetta í hug?“ Ég leit skælbrosandi á mömmu.

Mamma lagði hnífinn frá sér á eldhúsborðið og sneri sér að mér. „Nú ef þú gerist aumingi þá þarftu að tala við þá og þeir vilja örugglega lýsa upp í rassgatið á þér áður en þeir láta þig hafa þessa sultarpeningana sem þeir kalla örorkubætur. Þeir þurfa sjúkraskýrslurnar þínar til að geta ákveðið hversu mikill aumingi þú færð að vera.“

„Auðvitað. Og ef þú ert með átröskun þá sækir þú kannski um sjúkradagpeninga.“ Ég sneri mér að Sigrúnu. „Af hverju hefur engum á stöðinni dottið þetta í hug?“

„Af því að þeir geta ekki hugsað. Borða bara Cocoapuffs,“ sagði mamma.

„Ég veit að þú ert búin að vera að tala um þessa vitleysu við hana Rannveigu. Þú veist hvað það þýðir að búa til svona sögur.“ Steinunn leit niður á Rögnu þar sem hún sat á skoðunarbekknum í sjúkrastofunni í skólanum.

„Ég er ekki að búa til,“ sagði Ragna ákveðnum málrómi.

„Er mamma þín full í dag?“

„Ég veit það ekki.“

„Ragna mín. Þú verður að bara að bíða þangað til hún hættir að drekka.“

„Hún hættir ekki.“

„Nei kannski ekki alveg. Ég ætti að vita það.“ Steinunn andvarpaði og settist á stól við hliðina á skoðunarbekknum. „Ég er búin að þekkja hana mömmu þín lengi Ragna mín og ég veit að hún er og verður alltaf blaut. Hún mun hins vegar alltaf hugsa um börnin sín.“

„Hugsa um börnin?“ Ragna skildi ekki hvað Steinunn var að tala um.

„Já. Þið eruð alltaf í hreinum fötum og vel til höfð. Enda er mamma þín þannig manneskja að hún myndi aldrei láta börnin sín skorta nokkuð.“

„Bróðir minn sér um fötin mín.“

„Bróðir þinn!“ Steinunn skellti upp úr. „Hættu að skálda svona Ragna mín. Ég talaði við hana mömmu þína í morgun.“

„Í morgun?“

„Já Ragna mín. Heldurðu að við gerum ekkert þegar nemendur koma með svona ásakanir eins og þú komst með í gær.“ Steinunn andvarpaði. „Þú ert sko með ímyndunaraflið í lagi stúlka mín.“

„Hún skrökvar bara að ykkur.“

„Nú verður þú að hætta þessu Ragna mín. Annars verður þú send í sveit. Þú verður send í sveitaskóla með öðrum vandræðabörnum ef þú hættir ekki að skálda sögur um fólk.“

„Ég er ekki vandræðabarn.“

„Ef þú heldur áfram svona Ragna mín þá verður þess ekki langt að bíða.“

„Ég skálda ekki sögur. Ég veit ekki einu sinni hvað það þýðir“.

„Svona nú. Farðu nú að drífa þig. Það er búið að hringja inn.“ Steinunn hjúkrunarkona benti Rögnu á að fylgja sér út úr sjúkrastofunni.

Ellefti kafli

„Steinunn, Steinunn, Steinunn. Hvað eigum við að gera við þig?“ Birna Guðríður leit niður á gömlu konuna þar sem hún lá hjálparvana á gólfinu í íbúðinni sinni.

„Hverjar eruð þið?“ Stundi gamla konan. „Hvað viljið þið?“

„Hvað viljum við?“ Ingiríður Arna skellti upp úr. „Nú auðvitað viljum við þig. Er það ekki augljóst? Hvað annað gætum við svo sem viljað hér inni?“

„Kannski allar bækurnar?“ Sagði Birna Guðríður. „Við gætum kveikt í þeim? Hér inni?“ Hún brosti til Ingiríðar Örnu.

„Já við gætum það,“ svaraði Ingiríður Arna. „Viltu sjá þær brenna Steinunn?“ Hún beygði sig niður að gömlu konunni og reif í hár hennar. „Viltu kannski að við brennum þig líka?“ Hún rykkti höfði Steinunnar upp af gólfinu þannig að það bar við hennar.

„Hvað hef ég gert ykkur,“ kjökraði gamla konan. „Ekki meiða mig. Gerðu það, ekki meiða mig?“

„Það er ekki spurning um hvað þú hefur gert okkur,“ hvæsti Birna. „Þú ættir kannski frekar að hugsa um hvað þú hefur gert öðrum? Til dæmis litlum börnum.“

„Börnum! Ég hef aldrei gert börnum neitt. Ég veit ekki hvað þú ert að tala um.“

„Þú veist það víst,“ hvæsti Birna Guðríður. „Og þú getur verið viss um að ég ætla ekki að rifja það upp fyrir þér.“ Hún gaf Ingiríði Örnu merki með höfuðhreyfingu og Ingiríður Arna dró stóran veiðihníf upp úr leðurbeltinu sem hún var með um sig miðja.

„Þú getur huggað þig við það Steinunn, að kannski erum við að skálda þetta allt saman. Kannski er það sem er að fara að koma fyrir þig bara skáldsaga? Skáldsögur geta stundum verið ansi raunverulegar Steinunn. Ansi raunverulegar.“

Ég leit yfir töfluna með tússpennann í annarri hendi. Ég var nýbúinn að skrifa orðið Tryggingastofnun undir allar upplýsingarnar um stúlkurnar. Ég var viss um að hún tengdi þær saman á einn eða annan hátt. Það var eina lausnin sem ég sá í augnablikinu og ef ég hafði rétt fyrir mér þá myndum við leysa málið fljótt og örugglega. Ég leit yfir á hinn helming töflunnar og fór yfir það sem ég hafði skrifað þar. Nöfn kvennanna, Ingiríður Arna og Birna Guðríður. Við vissum að þau voru ekki raunveruleg. Hvað merktu þau? Voru einhver skilaboð í nöfnunum? Margir höfðu séð þessar konur í návígi og þær myndir sem búið var að teikna eftir lýsingum af þeim sögðu okkur ekki neitt annað en að þær líktust helst persónum úr heimi kvikmyndanna. En hvaða persónum? Ég virti teiknimyndirnar fyrir mér en þær sögðu mér ekki neitt. Ég setti loks lokið á tússpennann og slökkti ljósið í herberginu. Það var kominn háttatími.

„Hvaða starfsmenn hér hafa aðgang að sjúkraskýrslum fólks?“ Georg var tilbúinn að skrifa nöfn í opna minnisbókina, sem hann var með í höndunum, en nöfnin létu á sér standa.

„Enginn og margir. Ef við þurfum að skoða sjúkraskýrslur fólks þá biðjum við um þær. Við höfum ekki beinan aðgang að þeim.“ Deildarstjórinn sem sat á móti okkur Georg við skrifborð í Tryggingastofnun var svipbrigðalaus í framan. Hún hafði sett upp einhvers konar pókerandlit um leið og við gengum inn á skrifstofuna hennar. Við báðum um að fá að tala við forstjórann en fengum deildarstjóra í staðinn.

„Hvaða starfsfólk er um að ræða í slíkum tilvikum,“ hélt Georg áfram.

„Til dæmis læknarnir og lögfræðingarnir. Má ég spyrja um hvað málið snýst?“

„Nei það er trúnaðarmál,“ sagði Georg. „Hvaða læknar og lögfræðingar?“

„Það er um svo marga að ræða. Bæði hjá okkur og einnig hjá sjúkratryggingastofnun.“

„Getum við fengið að ræða við einhvern þeirra?“

„Ræða við þá? Núna?“ Deildarstjórinn ók sér í sætinu en svipurinn á skvapmikla andlitinu var enn sá sami. „Það er eiginlega vonlaust.“

„Það er samt nauðsynlegt,“ sagði Georg.

„Ég veit ekki hvað ég get gert fyrir ykkur en ég skal athuga það.“ Hún tók upp símann og nokkrum mínútum síðar vorum við á leiðinni yfir á sjúkratryggingastofnun í fylgd hennar.

„Hvað getum við gert fyrir ykkur?“

Lögfræðingarnir voru tveir, annar á þrítugsaldri en hinn á fimmtugsaldri. Það var sá yngri sem hafði orð fyrir þeim.

„Okkur vantar upplýsingar varðandi aðgengi að sjúkraskýrslum,“ svaraði ég.

„Og þið komið frá lögreglunni?“ Spurði yngri lögfræðingurinn. „Hvaða upplýsingar ef ég mætti spyrja.“

„Hverjir hér innandyra hafa aðgang að sjúkraskýrslum fólks,“ svaraði Georg „Við þurfum einnig að fá að sjá þær skýrslur sem þið hafið núna undir höndum.“

„Þið biðjið ekki um lítið.“ Eldri lögfræðingurinn skellti upp úr. „Þær skipta hundruðum.“

„Þannig að þið eruð með sjúkraskýrslur fólks undir höndum?“

„Já. Þeirra sem eru að sækja um bætur,“ svaraði eldri lögfræðingurinn.

„Þið þurfið að koma með dómsúrskurð,“ sagði yngri lögfræðingurinn. „Við megum ekki svara neinum spurningum frá ykkur nema þið séuð með úrskurð frá dómara.“

„Getum við farið eitthvað þar sem við getum ræðst við í einrúmi?“ Spurði ég. Við stóðum frammi á skrifstofugangi og allt umhverfis okkur sat starfsfólk við skrifborðin sín og á milli okkar voru einungis frístandandi skilrúm.

„Já við skulum koma inn í mötuneyti,“ svaraði eldri lögfræðingurinn. Hann benti okkur á að fylgja sér.

„Við getum samt ekki gefið ykkur neinar upplýsingar nema þið séuð með úrskurð,“ tautaði sá yngri.

„Það sem ég get sagt ykkur á þessari stundu er að við erum að rannsaka mál þar sem brotamaður hefur mögulega undir höndum upplýsingar úr sjúkraskrám.“ Georg var alvarlegur á svip. „Þið eruð oft að vinna með sjúkraskrár skjólstæðinga ykkar.“

„Hvers konar mál eru þetta? Fjársvikamál?“ Yngri lögfræðingurinn hvessti augun á Georg og mig til skiptis. „Eins og ég sagði áðan þá getum við ekki látið ykkur hafa neinar upplýsingar úr sjúkraskrám fólks.“

„Nema við komum með dómsúrskurð. Við vitum það,“ sagði ég með hæðnistón í röddinni. „Þú getur líka verið viss um að við fáum þá úrskurði sem við þurfum varðandi þetta mál. Þið gætuð hins vegar sparað okkur mikinn tíma.“

„Það er ekki okkar vandamál ef þið eruð með allt niðrum ykkur.“ Yngri lögfræðingurinn leit glottandi framan í mig.

„Svona nú. Við skulum ekki vera að rífast um þetta,“ sagði eldri lögfræðingurinn. „Það er staðreynd að við þurfum dómsúrskurð til að láta ykkur hafa skýrslurnar en við getum sagt ykkur að við höfum alltaf einhverjar skýrslur undir höndum en alls ekki allar sjúkraskýrslur sem til eru. Þær eru hvergi geymdar á sama stað.“

„En þið eruð samt með einhverjar skýrslur og þá jafnvel frá öllum heilbrigðisstofnunum í landinu?“

„Já. Ef við þurfum á þeim að halda þá köllum við eftir þeim.“

„Hvaða starfsfólk hefur aðgang að þeim?“ Spurði ég.

„Það eru nokkrir hér sem vinna með þær. Við og læknarnir aðallega.“

„Hvar eru þær geymdar?“

„Geymdar? Þær eru inni hjá okkur?“ Svaraði yngri lögfræðingurinn.

„Í læstum hirslum?“

„Ekki alltaf. Við erum að vinna í svo mörgum málum í einu. Þær geta legið á skrifborðinu okkar í einhvern tíma en aldrei allar saman.“

„Þannig að hver sem er hér innandyra gæti komist í þær?“

„Fræðilega já. En sá hinn sami yrði þá að fletta í gegnum ansi stóra bunka,“ svaraði eldri lögfræðingurinn.

„Og þær eru ekki tölvukeyrðar hjá ykkur?“ Spurði Georg.

„Ekki í heild sinni, en upplýsingar úr þeim eru inni í okkar gögnum að sjálfsögðu. Þær upplýsingar sem við þurfum að vinna með.“

Georg stóð upp frá borðinu sem við höfðum setið við og ég fór að dæmi hans. „Við munum örugglega þurfa að koma aftur og ræða við ykkur.“

„Þið eruð velkomnir hvenær sem er.“ Eldri lögfræðingurinn brosti vingjarnlega til okkar.

„Við komum þá með dómsúrskurð með okkur,“ sagði ég. Við kvöddum lögfræðingana með handabandi.

„Tvö lík til viðbótar.“ Georg var mikið niðri fyrir.

„Hvað ertu að segja? Ungar stúlkur?“ Ég ákvað að leggja bimmanum út í vegarkant í Ártúnsbrekkunni. Ég gat ekki einbeitt mér að akstrinum og talað í síma á leiðinni þó að ég væri með handfrjálsan búnað í eyranu.

„Nei gamlar konur,“ sagði Georg. „Báðar á áttræðisaldri. Þær fundust heima hjá sér.“

„Bjuggu þær saman?“

„Nei og við vitum ekki hvort þær þekktust eitthvað.“

„Birna Guðríður og Ingiríður Arna?“ Spurði ég.

„Já líklega. Ég læt þig vita um leið og ég fæ frekari upplýsingar,“ sagði Georg. Ég kvaddi hann og ók aftur af stað upp Ártúnsbrekku.

„Helvítis löggan. Hvernig stóð á því að hún var komin á sporið? Hvað hafði hann gert rangt?“ Listamaðurinn bölvaði upphátt. Heimsókn lögreglunnar hafði komið honum á óvart. Komið honum í opna skjöldu. „Hvernig í ósköpunum höfðu þeir farið að því að komast að þessu með sjúkraskýrslurnar?“ Hugsaði hann með sér. Þeir höfðu í raun ekki gefið neitt upp þannig að hann varð að geta í eyðurnar. Heppni eða var lögreglan farin að vinna vinnuna sína? Listamaðurinn vissi að hann gat velt þessu fyrir sér þangað til hann yrði brjálaður. Nú var það bara spurningin hvað hann átti að gera. Hætta eða halda áfram? Hann gat ekki hætt. Ekki þegar hann var loksins farinn að finna sig. Finna listamanninn í sjálfum sér. Áfram fram í rauðan dauðann.

Konan sem sat við borðið í yfirheyrsluherbergi lögreglunnar var um fertugt, snyrtileg til fara og með ljósgrátt hárið greitt í tagl. Hún var hávaxin og grönn með stórbeinótt ófrítt andlit, klædd í mittisjakka úr gallaefni og ljósar gallabuxur.

„Nafnið þitt er Geirlaug Davíðsdóttir? Ekki rétt?“ Leifur fékk sér sæti við borðið andspænis Geirlaugu. Hann lagði bunka af lausum blöðum frá sér á borðið fyrir framan sig.

„Jú það er rétt,“ svaraði Geirlaug. „Hvað er það sem þið viljið spyrja mig um? Þarf ég að hringja í lögfræðing?“ Hún ók sér í sætinu og var greinilega taugaóstyrk og óörugg enda var yfirheyrsla hjá lögreglunni ekki daglegt brauð í hennar lífi.

„Nei þess gerist ekki þörf á þessari stundu,“ sagði Leifur. „En þú átt rétt á því ef þú vilt.“

„Já ég myndi þiggja það.“ Geirlaug tók farsímann sinn upp úr handtöskunni sinni.

„Ég sagði að þess gerðist ekki þörf á þessu stigi,“ sagði Leifur. „Ég þarf aðeins að leggja fyrir þig óformlegar spurningar.“

Geirlaug hætti við að hringja. „Hvaða spurningar eru það? Í sambandi við hvað eiginlega?“

„Ég er alveg að koma að því,“ svaraði Leifur.

„Það birtast bara tveir lögregluþjónar á dyraþrepinu heima hjá mér og heimta að ég fari með þeim án nokkurra útskýringa. Ég vil fá að vita hvað ég er að gera hérna.“ Mesti skrekkurinn var horfinn úr Geirlaugu og reiði þess sem telur á sér brotið gerði vart við sig í fasi hennar.

„Já. Ég þarf að benda þér á að allt sem fer okkar á milli er hljóðritað og tekið upp á myndband,“ sagði Leifur.

„Hljóðritað? Tekið upp? Nei ég ætla að hringja í manninn minn.“

„Þess gerist ekki þörf,“ sagði Leifur. „Ekki á þessari stundu.“

„Komdu þá með þessar spurningar,“ sagði Geirlaug hvössum rómi. Hún hélt áfram á farsímanum í annarri hendi.

„Gestur Hjartarson. Þú þekkir hann?“

Geirlaugu brá greinilega og í stutta stund horfði hún á Leif án þess að segja orð. Síðan var eins og hún áttaði sig. „Ég get ekki sagt að ég þekki hann nema af afspurn. Hann er frændi minn. Bróðir mömmu.“

„Einmitt. Ég er með það skráð hérna.“

„Hvað með Gest?“

„Hann var myrtur.“

„Myrtur?“

„Já. Í morgun þar sem hann lá á Borgarspítalanum.“

„Ja há. Það eru naumast fréttirnar. Hvað kemur það mér við?“

„Þessar fréttir virðast ekki fá á þig?“

„Fá á mig! Ég sagði þér að ég þekkti manninn einungis af afspurn.“

Dyrnar á herberginu opnuðust og Úlfar gekk inn. Hann kynnti sig fyrir Geirlaugu og fékk sér sæti við hlið Leifs.

„Hittirðu hann aldrei?“

„Nei ekki svo ég muni.“ Geirlaug ók sér í sætinu og leit á Úlfar sem starði beint á hana alvarlegur á svip án þess að segja orð.

„Hvaða orð fór af honum?“

„Orð? Hvað áttu við?“

„Þú sagðist þekkja hann af afspurn. Hvað var það sem þú heyrðir um hann?“

„Bara það að hann átti alltaf skítnóg af peningum og væri einsetukarl.“

„Þannig að þú heimsóttir hann aldrei á sjúkrahúsið á meðan hann lá þar?

„Nei. Ég vissi ekki einu sinni að hann væri á sjúkrahúsi enda þekkti ég manninn ekki neitt.“

„Hvað með systur þína?“

„Systur mína? Hvað með hana?“

„Hún er hvað, tíu árum yngri en þú. Þekkti hún Gest?“

„Tíu árum yngri? Hvað áttu við? Nei hún þekkti Gest ekki neitt svo ég viti til.“ Geirlaug leit á Úlfar og Leif til skiptis. „Hvaða vitleysa er þetta? Ekki eruð þið að gruna mig um að hafa drepið karlinn? Og hvað kemur systir mín þessu máli við?“

Úlfar sagði ekki neitt heldur starði sem fastast á Geirlaugu en Leifur fékk sér einn sopa úr vatnsglasi sem stóð á borðinu fyrir framan hann.

„Þú erfir karlinn,“ sagði Leifur. „Það er umtalsverð fjárhæð sem hann lætur eftir sig ásamt fasteignum í Reykjavík og á Egilsstöðum.“

„Erfi ég hann?“ Undrunarsvipurinn á andliti Geirlaugar virtist vera ósvikinn. „Ég hafði ekki hugmynd um það.“

„Já og systir þín líka. Þið eruð nánustu ættingjar hans.“

„Ja hérna. Allaf er lífið að koma manni á óvart,“ sagði Geirlaug.

„Hvar varst þú fyrir hádegi í dag?“ Spurði Leifur.

„Nei nú hættum við,“ sagði Geirlaug ákveðin. Hún sló símanúmer inn í farsímann sinn og lagði hann upp að eyranu.

„Konurnar eru tvær og þær voru báðar myrtar,“ sagði Georg. Önnur fannst bundin við stól með heyrnartól á höfðinu. Hún var kyrkt til dauða með streng úr hljóðfæri. Hin var skorin á háls.“

„Jesús minn.“ Ég fékk mér sæti við skrifborðið í litla rannsóknarherberginu mínu. „Voru þær myrtar á sama tíma?“

„Nei, með dags millibili hið minnsta. Og þær voru báðar naktar.“

„Naktar.“

„Já. Hræðileg aðkoma.“

„Það er einhver að hefna sína á gömlu fólki Georg. Við þurfum að finna tengslin. Það eru einhver tengsl einhvers staðar.“

„Já líklega. Annars tók Leifur frænku Gests í yfirheyrslu í dag. Hann heldur að hún sé ábyrg fyrir hans dauðsfalli að minnsta kosti. Og hún á systur.“

„Og hvað?“

„Hún hringdi í lögfræðinginn sinn og neitaði síðan að svara fleiri spurningum í framhaldinu.“

„Af hverju heldur Leifur að hún sé sek?“

„Hún erfir karlinn ásamt systur sinni.“

„Systur. Það væri möguleiki.“

„Já ég verð að viðurkenna það þó að það sé mér á móti skapi að Leifur gæti haft rétt fyrir sér. Það er alla vega nauðsynlegt að kanna þessar systur nánar.“

„Já ég er sammála því. Og Georg við eigum að fagna því ef við náum árangri í þessu máli. Sama hver það er sem nær honum.“

„Já ég veit það. Hann er bara svo mikil rotta þessi náungi.“

„Rotta eða ekki ef hann er kominn á sporið þá er það hið besta mál.“

Fyrst var það Sólmundur, síðan Guðbrandur, Sævar, Grímur, Gestur og loks tvær konur.

Sólmundur var yngstur, rétt skriðinn á sextugsaldurinn, Guðbrandur var sjötíu og átta ára, Sævar var áttatíu og tveggja ára, Grímur áttatíu og eins og Gestur sjötíu og níu ára. Ég vissi ekki hvað konurnar voru gamlar en bjóst alveg eins við því að þær væru á áttræðisaldri. Sólmundur skar sig úr hópnum. Hann var næstum tuttugu árum yngri en hinir karlarnir. Ef þessir menn voru gamlir félagar og vinir hvernig passaði Sólmundur þá í hópinn? Hann var ekki sonur neins þeirra eða bróðir. Ég varð að finna tenginguna. Hvað var það sem tengdi þetta fólk saman? Hafði það gert einhverjum eitthvað? Snerist þetta um peninga? Kannski arf eins og Leif grunaði? Ég opnaði skjáinn á fartölvunni og fór inn á heimabankann minn. Ég hafði ekki aðgang að innri vef lögreglunnar og varð þess vegna að láta þjóðskrána í heimabankanum nægja að sinni.

„Mennirnir meiddu mig.“

„Hvaða menn? Hverjir meiddu þig vinan?“ Garðar lögregluþjónn hjálpaði Rögnu upp á stólinn inni á kaffistofunni á lögreglustöðinni í Fellabæ.

„Allir mennirnir. Þeir meiddu mig allir.“

„Viltu mjólk Ragna mín? Mjólk og kexköku?“ Garðar brosti til Rögnu.

„Já.“

„Allt í lagi vinan.“ Garðar sótti kexpakka og glerglas upp í skáp á kaffistofunni og mjólk í ísskápinn. Hann hellti mjólk í glasið og lagði það á borðið við hliðina á kexpakkanum.“

„Hvaða menn ertu að tala um Ragna mín? Hverjir meiddu þig?“

„Ég veit ekki hvað þeir heita allir.“ Ragna fékk sér bita af kexkökunni og síðan sopa af mjólkinni. „En ég veit hvað sumir heita.“

„Hvernig meiddu þeir þig?“

„Þeir meiddu mig hérna.“ Ranga benti niður á klofið á sér.

„Fékkstu rassskell? Gerðir þú eitthvað af þér?“

„Nei ekki rassskell. Hvað er að gera af sér?“ Ragna leit sakleysislega á Garðar.

„Varstu óþekk?“

„Nei.“

„Þú veist það Ragna mín að þú mátt ekki skrökva svona löguðu.“

„Ég er ekki að skrökva.“ Ragna fékk sér aðra kexköku „Í skólanum er sagt að maður eigi að segja frá. Í skólanum er líka sagt að löggan taki bófana.“

„Það er alveg rétt Ragna mín.“ Garðar brosti blítt til Rögnu. „En það á að segja satt frá. Er ykkur ekki líka kennt það í skólanum?

„Jú.“

„Þess vegna máttu ekki skrökva og búa til. Það er ekki fallegt.“

„Ég er ekki að skrökva.“

„Bíddu aðeins Ragna mín. Fáðu þér meira kex.“ Garðar gekk út úr kaffistofunni og var í burtu í tíu mínútur. „Ég hringdi í mömmu þína og hún ætlar að láta sækja þig.“

„Nei ég vil ekki fara.“ Ragna varð súr á svipinn. „Mamma verður reið. Ég vil ekki fara.“

„Ekki láta svona Ragna mín. Þú þarft að fara heim núna. Hann Gestur kemur að sækja þig.“

„Nei. Nei. Nei,“ æpti Ragna. „Ég vil ekki fara heim.“

„Svona stelpa. Ekki þessi læti.“ Garðar byrsti sig. „Var þér ekki kennt í skólanum að vera stillt og haga þér vel?“

Ragna sagði ekki neitt. Hún lagði mjólkurglasið frá sér á borðið og klæddi sig í húfuna sína.

Tólfti kafli

Garðar Vilhjálmsson var þessa stundina að sinna þeirri iðju sem hann lifði fyrir. Dytta að sumarbústaðnum sínum. Sumarbústaðurinn var líf hans og yndi. Frelsi frá steinsteypunni og fjölbýlishúsasamfélaginu sem hann bjó við. Á hverjum einasta föstudegi settist hann upp í Cherokee jeppann sinn og ók austur fyrir fjall. Hann stöðvaði ekki fyrr en á Selfossi þar sem hann keypti matvöru í Krónunni og ef hann vantaði eitthvað fyrir viðhaldið kom hann við í Byko. Að því loknu ók hann sem leið lá upp í Grímsnes þar sem bústaðurinn og frelsið beið hans. Hann var yfirleitt einn á ferð en af og til slóst konan hans með í för. Hún var ekki mikið fyrir sveitina og bústaðinn, vildi frekar vera í bænum og sinna sínum áhugamálum sem voru ýmis konar hannyrðir. Garðari var sama. Hann var í raun feginn að fá að vera einn. Þá var hann frjáls.

Það kom honum á óvart þennan eftirmiðdag að heyra hljóð í bílvél nálgast bústaðinn. Hann átti ekki von á neinum og gat þess vegna ekki ímyndað sér hver þar væri á ferð. Líklega einhver sem hafði villst af leið. Einhver sem var að leita að félagsbústöðunum sem stóðu hinum megin við hæðina sem bústaðurinn hans stóð við. Garðar gekk út á sólpallinn og pírði augun í átt að bílnum sem kom akandi upp heimreiðina. Hann sá ekki nógu vel til að átta sig á bíltegundinni eða hverjir væru á ferð þannig að hann beið rólegur þar til bíllinn staðnæmdist fyrir framan bústaðinn og báðar framdyrnar opnuðust.

„Góðan dag,“ kallaði Garðar vinalega.

„Góðan dag,“ svaraði Ingiríður Arna brosandi.

Georg afþakkaði kaffi og bað um vatnsglas í staðinn. Ég fékk mér svart kaffi og við gengum saman inn á litlu skrifstofuna mína. Georg sagði mér nöfn kvennanna sem höfðu fundist látnar og aldur þeirra sem var eins og mig hafði grunað. Steinunn hafði verið sjötíu og fimm ára og Rannveig árinu eldri. Þær höfðu verið myrtar með dags millibili, Rannveig á undan og að sjálfsögðu hafði enginn séð neitt.

„Það er eins og þeim sé alveg sama.“ Georg settist á eldhússtól á móti skrifborðinu mínu.

„Sama um hvað?“

„Sama um hvort einhver taki eftir þeim. Finns þér það ekki undarlegt?“

„Jú vissulega.“ Ég fékk mér sopa af kaffi, hallaði mér afturábak í skrifborðsstólnum og setti lappirnar upp á skrifborðið. „Kannski hugsa þær einfaldlega sem svo að það sé verra að læðupokast?“

„Það getur varla verið.“ Georg glotti til mín. „Misyndismenn læðupokast. Það er þeim eðlislægt.“

„Eða þá að þær eru í einhvers konar dulargervi?

„Það gæti verið. Það er meira að segja líklegt miðað við útlit þeirra.“

„Ef þær eru í dulargervi þá höfum við ekki hugmynd um það hvernig þær líta út. Þær gætu litið allt öðruvísi út en við höldum?“

„Eða eins?“

„Af hverju eins?“

„Til að láta okkur halda að þær séu i dulargervi.“ Georg kláraði úr glasinu. „Hvað sem því líður þá þurfum við að komast að því hvers vegna þær eru að myrða þetta fólk.“

„Já. Við þurfum að finna tenginguna og ég held að ég sé búinn að því?“

„Nú? Segðu mér.“

„Þetta fólk þekktist allt saman. Að minnsta kosti karlmennirnir.“

„Voru þeir vinir?“

„Ég veit það ekki en það er að minnsta kosti ljóst að þeir þekktust. Þeir eru frá sama stað úti á landi. Ólust upp á sama stað og fluttu suður með nokkurra ára millibili. Allir nema Sólmundur. Hann flutti norður á Akureyri.“

„Hvaða stað ertu að tala um?“

„Egilsstaði.“

„Egilsstaði! Það lítur út fyrir að við séum á leiðinni í ferðalag?“ Georg skellti tómu vatnsglasinu á skrifborðið mitt og reis á fætur.

Garðar barðist við að halda sér vakandi. Hann var búinn að sitja bundinn við borðstofustólinn í fjóra klukkutíma. Böndin sem héldu honum föstum við stólinn höfðu smám saman hægt á blóðflæðinu til útlimanna með þeim afleiðingum að hann gat hvorki hreyft fingurna né tærnar. Konurnar höfðu ekki sagt orð frá því að þær heilsuðu honum við komuna að bústaðnum. Þær höfðu ráðist á hann og bundið hann fastan við stólinn án þess að segja eitt einasta aukatekið orð. Síðan hurfu þær á braut sömu leið og þær komu. Garðar reyndi enn einu sinni að kalla á hjálp þrátt fyrir að hann óttaðist að enginn myndi heyra í honum. Enginn saknaði hans og það var langt í næsta sumarbústað. Hann varð samt að reyna. Garðar hrökk upp úr hugsunum sínum við hækkandi bílhljóð. Var þetta sama hljóðið og hann hafði heyrt fyrr um daginn? Hann var ekki viss og það skipti ekki máli. Það eina sem skipti máli var sú staðreynd að bíl var nú ekið upp að sumarbústaðnum. Það var alltaf von. Garðar heyrði þegar bíllinn staðnæmdist fyrir utan bústaðinn og hann heyrði hljóðið sem myndaðist þegar gengið var á mölinni á bílastæðinu við bústaðinn og upp á pallinn fyrir framan hann.

„Varstu farinn að sakna okkar?“ Svartklæddu konurnar voru komnar inn á stofugólf og stóðu nú gleiðfættar fyrir framan hann.

„Hvað viljið þið? Ég á enga peninga og hér eru engar tölvur eða flatskjáir.“

„Við viljum ekki peningana þína Garðar.“ Ingiríður Ragna lagði stóran plastbrúsa sem hún hélt á í annarri hendi frá sér á gólfið.

„Hvað viljið þið þá? Þekki ég ykkur?“

„Við viljum veita þér syndaaflausn,“ sagði Birna Guðríður. Hún gekk fast upp að Garðari og beygði sig niður að honum. „Við viljum veita þér lausn frá öllu því slæma og ljóta sem þú hefur gert af þér í lífinu.“

„Syndaaflausn! Eruð þið eitthvað bilaðar? Á þetta að vera eitthvað grín?“

„Þú mátt hlæja ef þú vilt Garðar,“ sagði Birna Guðríður. „Við erum ekki að grínast en það getur vel verið að við séum bilaðar.“

„Sleppið mér. Helvítis tíkurnar ykkar. Sleppið mér,“ öskraði Garðar. „Þið komist ekki upp með þetta ef þið haldið það.“

„Syndirnar Garðar. Þú hefur fengið nægan tíma til að hugsa um þær,“ Ingiríður Arna dró stóran veiðihníf upp úr beltinu og gekk að Garðari.

„Syndir! Hvaða syndir? Þið eruð brjálaðar,“ æpti Garðar.

„Þú skalt þá byrja að hugsa um þær núna. Tíminn er að hlaupa frá þér,“ Ingiríður Arna brá hnífnum á böndin sem héldu Garðari föstum við stólinn og skar þau í sundur. Birna Guðríður gekk aftur fyrir stólinn og lyfti honum upp og framávið þannig að Garðar féll í gólfið með harmkvælum.

„Þú áttir að vernda börnin þegar þú varst lögga Garðar. Þú áttir að hlusta á börnin og vernda þau. En nei, þú ákvaðst að gera það ekki og þín vegna þurftu þau að upplifa helvíti á hverjum einasta degi í mörg ár,“ sagði Birna Guðríður.

„Hvað ertu að tala um? Hvaða börn?“

„Börnin fyrir austan, Garðar. Þú brást þeim og nú er komið að skuldadögum. Það er of seint fyrir þig að iðrast núna. Þau þurftu að lifa við helvíti á jörðu og nú er komið að þér,“ sagði Ingiríður Arna um leið og hún helti úr plastbrúsanum yfir Garðar þar sem hann lá hjálparlaus á gólfinu.

„Ég vissi ekki hvað var að gerast. Hvernig átti ég að vita það? “ æpti hann. „Hvað er þetta? Hvað ertu að gera? Er þetta bensín?“

„Tími þinn er á þrotum Garðar. Þú getur hugsað um það í helvíti hvað þú hefðir getað gert og hvað þú gerðir ekki,“ sagði Birna Guðríður. Hún kveikti sér í sígarettu, horfði i stundarkorn á logann á eldspítunni áður en hún lét hana falla í gólfið. Garðar og gólfið í kringum hann varð samstundis alelda. Ingiríður Arna og Birna Guðríður gengu rakleitt út úr bústaðnum og létu sem þær heyrðu ekki ópin í Garðari.

Flugið til Egilsstaða tók rúman klukkutíma. Á flugvellinum beið okkar lögreglubíll sem ók rakleitt með okkur á lögreglustöðina þar sem Lárus varðstjóri tók á móti okkur. Hann var sextíu og eins árs gamall, fæddur og alinn upp í Fellabæ og vissi nánast allt um alla á svæðinu.

„Það er ekki á hverjum degi sem við fáum heimsókn að sunnan,“ sagði Lárus. Hann benti okkur Georg að fá okkur sæti við borð inni á kaffistofunni á lögreglustöðinni. „Má bjóða ykkur eitthvað? Kaffi? Te?“

Ég þáði kaffi en Georg bað um vatnsglas.

„Hvaða mál er þetta sem þið eruð að rannsaka og hvernig tengist það hingað austur?“ Lárus hlammaði sér á stól á móti okkur við borðið. Hann var maður mikill vexti, næstum tveir metrar á hæð, með myndarlega ístru og hálfskalla. Hann var stórgerður í andliti með há kinnbein og stórt nef.

„Það er ekki mjög mikið sem við getum sagt þér um málið á þessu stigi annað en að það snýst um manndráp fyrir sunnan,“ sagði Georg

„Nú. Ég hef ekki heyrt neitt um það,“ sagði Lárus. „Hvað er það sem tengir málið hingað.“

„Það er maður að nafni Gestur Hjartarson. Hann á hús hér á Egilsstöðum,“ sagði Georg.

„Gestur. Já ég veit hver hann er. Hann flutti á mölina fyrir nokkrum árum síðan. Líklega einum tíu árum? Hvernig tengist hann þessu manndrápsmáli?“

„Hann er sá sem var drepinn,“ sagði ég. „Þekktirðu hann persónulega?“

„Var hann drepinn?“ Það var greinilegt að Lárusi var ofurlítið brugðið við þessi tíðindi. „Nei ég þekkti hann ekki persónulega. Aðeins af afspurn. Hann vann hjá Kaupfélaginu.“

„Ég er með önnur nöfn sem ég þarf að fá að nefna við þig ef þú skyldir kannast við þau,“ sagði Georg um leið og hann tók samanbrotið blað upp úr vasanum. „Sævar Nikulásson og Grímur Gíslason.“

Lárus leit á Georg án þess að segja orð.

„Hvað með Rannveigu Garðarsdóttir og Steinunni Baldursdóttur?“

Lárus ræskti sig. „Já ég veit hvaða fólk þetta er. Þau eru öll héðan en fluttu suður á svipuðum tíma og Gestur.“

„Veistu hvort þetta fólk þekktist innbyrðis?“ Spurði ég

„Ja, þau hafa örugglega þekkst en hvort það var einhver vinskapur með þeim skal ég ekki segja um. Ég þekkti þau ekki persónulega enda eru þau öll talsvert eldri en ég.“

„Hvað með Gest? Bjó hann alltaf einn?“ Spurði ég.

„Já eftir því sem ég best veit. Hann á hús hérna í þorpinu. Það er í útleigu en þegar hann bjó í því þá leigði hann neðri hæðina út.“

„Þekkirðu eitthvað til leigjendanna sem leigðu hjá honum þegar hann bjó hér?“ Spurði Georg.

„Já heldur betur.“ Lárus jók sér í sætinu. „Hann var alla tíð með sama leigjandann. Sigga Sótt var hún kölluð en rétt nafn hennar var Sigþrúður. Hún var ein með tvö börn og það var mikil óregla á heimilinu.“

„Óregla? Brennivín?“ Spurði ég

„Já. Hún var sífull. Endalaust partístand.“

„Hvað með þessa nafngift? Var hún veik eða með einhvern sjúkdóm?“ Spurði Georg.

„Já og nei. Þessi nafngift var tvíþætt. Annars vegar á hún við um brókarsótt og hins vegar þá kynsjúkdóma sem menn áttu á hættu að fá, ef þeir nýttu sér þjónustu hennar.“

„Var hún sem sagt einhvers konar þorpshóra?“ Spurði Georg

„Það má víst segja það,“ sagði Lárus.

„Og var þetta ástand látið afskiptalaust?“ Spurði ég

„Svona að mestu leyti já. Ég man ekki eftir því að það hafi neitt verið gert varðandi Sigþrúði. En hún var alltaf á milli tannanna á fólki.“

„Hvað með börnin?“ Spurði ég. „Ólust þau upp við þetta ástand? Og Gestur. Var honum sama um allt partístandið sem þú talaðir um?“

„Já þau ólust upp þarna greyin.“ Lárus hristi hausinn. „Gestur var stundum þátttakandi í partíunum og menn töluðu um að hann fengi greitt í rúminu.“

„Manstu hvað börnin hétu?“ Spurði ég. „Stelpa og strákur?“

„Nei ég man ekki hvað þau hétu. Jú stelpa og strákur.“ Lárus hugsaði sig um í stutta stund. „Mig minnir að strákurinn heiti Jón?“

„Það skiptir ekki öllu máli,“ sagði ég. „Við flettum því bara upp. Hvað varð um þau? Sigþrúði og börnin?“

„Þau fóru suður. Ég man ekki hvenær það var en það var áður en Gestur flutti.“

„Var eitthvað talað um systkinin? Voru þau í einhverju veseni? Eiturlyfjum eða slíku?“ Spurði ég

„Það var auðvitað eitthvað talað um þau í samhengi við móður þeirra. Hvort þau voru í einhverri vitleysu veit ég ekki um.“

Tíminn var á þrotum þar sem við Georg þurftum að ná næstu vél suður. Lárus ók með okkur framhjá húsinu sem Gestur hafði búið í og skilaði okkur að því loknu út á flugvöll.

Flugið suður tók ekki nema klukkutíma. Ég notaði tímann til að fara yfir það í huganum hverju þessi ferð austur hafði skilað okkur. Auðvitað hefðum við getað hringt í Lárus en ég var samt ánægður með að við gerðum það ekki heldur fórum og hittum hann augliti til auglitis. Hann hafði sagt okkur heilmikið um fólkið sem hafði búið á Egilsstöðum. Fólkið sem hafði flutt til Reykjavíkur til þess að hljóta þar þau hryllilegu örlög að falla fyrir hendi morðingja. Það var frásögn Lárusar að þakka að ég gat nú séð hlutina í samhengi. Í huga mér birtist mynd af börnum sem höfðu alist upp við mikla óreglu og orðið vitni að því þegar móðir þeirra var misnotuð aftur og aftur. Mynd af börnum sem höfðu orðið fyrir varanlegum skaða í uppvexti sínum. Mynd af hefnd. Mynd af hatri. Það eina sem passaði ekki var sú staðreynd að morðingjarnir voru tvær konur en ekki karl og kona.

Málverkið var komið. Ég trúði því ekki fyrr en ég sá það sjálfur á skrifstofu Baldurs á lögreglustöðinni. Það var alveg eins og myndin á netinu fyrir utan andlitið. Andlit stúlkunnar á málverkinu var andlit Sunnu. Það fór ekki á milli mála og þrátt fyrir þann óhugnað sem barðist innra með mér við að skoða málverkið varð ég að viðurkenna að málarinn hafði hæfileika.

„Hvert var það sent?“ Spurði ég

„Við sóttum það á pósthús,“ svaraði Baldur.

„Vitum við hver sendi það?“

„Heldurðu að við værum hér núna ef við vissum það?“ Sagði Leifur með hæðnistón.

„Einhver hlýtur að hafa sent það?“ Spurði ég án þess að virða Leif viðlits.

„Skúffufyrirtækið sendi það,“ svaraði Baldur.

„En hvað? Einhver fór með málverkið á pósthúsið?“

„Nei þeir sóttu það í skrifstofubyggingu í Norðlingaholti,“ sagði Baldur.

„Og hvað? Hver afhenti málverkið?“

„Sendillinn gaf okkur lýsingu á manninum. Lýsing sem passar við nánast hvern sem er. Meðalmaður á hæð með dökkt hár og sólgleraugu,“ svaraði Baldur.

„Og hann hefur gefið upp rangt nafn?“

„Að sjálfsögðu. Annars værum við ekki hérna,“ sagði Leifur. „Hvers konar spurningar eru þetta eiginlega?“ Spurði hann með sama hæðnistóninum. „Og hvað er hann að gera hér?“ Hann leit á Baldur.

„Þú þarft ekki að hafa neinar áhyggjur af því hvað Axel er að gera hérna,“ sagði Baldur. „Einbeittu þér bara að því að reyna að komast að því hver þessi maður er.“

„Er það ekki það sem ég er að gera?“ Sagði Leifur fúll á svip.

„Ég held að það sé best að ég fari að koma mér,“ sagði ég. „Ég heyri í þér á morgun Georg.“

„Ég ætla að ganga út með þér,“ sagði Georg.

Ég kvaddi Baldur og gekk út af skrifstofunni með Georg á hælunum.

Listamaðurinn greip utan um háls stúlkunnar með annarri hendi og þrýsti henni upp að köldum steinveggnum. Stúlkan barðist um á hæl og hnakka en var föst eins og í skrúfstykki í höndum listamannsins.

„Ef þú verður þæg og stillt og gerir eins og ég segi, þá lofa ég því að meiða þig ekki,“ hvæsti listamaðurinn framan í stúlkuna sem náði varla andanum.

„Ég ætla að sleppa þér núna og ef ég heyri eitt múkk frá þér, eitt smá tíst þá mun ég meiða þig. Skilurðu það?“ Stúlkan ranghvolfdi augunum eins og til að samþykkja það sem listamaðurinn sagði. Hann linaði hálstakið á stúlkunni hægt og rólega og hún féll máttlaus niður á kalt steingólfið.

„Klæddu þig úr öllum fötunum og leggstu á bakið á dýnuna á gólfinu.“ Hann lagði vísifingur upp að vörum sér. „Og mundu, ekki eitt orð.“

Stúlkan hafði ekki augun af listamanninum á meðan hún klæddi sig úr fötunum. Hún titraði öll og skalf og það örlaði fyrir tárum á augnhvörmum hennar.

„Hvernig gekk fyrir austan?“ Spurði Sigrún.

Ég sat við eldhúsborðið ásamt Sigrúnu, Söru og mömmu gömlu og á disknum mínum var steikt lúða í raspi ásamt kartöflum og salati. Ekki beint uppáhaldsmaturinn minn.

„Bara ágætlega,“svaraði ég

„Og fenguð þið eitthvað upp úr sveitavarginum?“ Spurði mamma.

„Þú veist að ég má ekki tala um vinnuna mína, sagði ég. „En svona óopinberlega þá var ferðin ágæt. Við fengum fullt af upplýsingum.“

„En var ekki nóg fyrir ykkur að hringja austur? Þurftuð þið að fljúga alla þessa leið?“

„Það er betra að tala við menn augliti til auglitis.“

„Sara fara í flugvél með pabba,“ sagði Sara. „Á morgun.“

„Seinna Sara mín,“ sagði ég. „Við förum seinna í flugvél saman.“ Ég beygði mig að Söru og smellti einum kossi á bústna kinnina hennar.

„Ekki ertu búinn að borða Axel minn?“ Mamma leit á mig og síðan á diskinn minn þar sem fiskurinn lá ósnertur.

„Jú eiginlega. Við fengum okkur að borða þegar við komum í bæinn,“ laug ég. „Ég er ekkert svangur.“

„Þú þarft að borða fisk Axel,“ sagði mamma.

„Já en ég er bara ekkert svangur mamma mín. Takk samt.“

„Eruð þið eitthvað nær því að ná árangri núna eftir daginn í dag?“ Spurði Sigrún.

„Já og nei,“ svaraði ég. „Það er komin smá mynd á þetta allt saman.“

„Nú. Segðu mér.“

Ég sagði Sigrúnu og mömmu frá því í stuttu bragði hverju við höfðum komist að í ferð okkar austur.

Séra Guðmundur gerði Rögnu aldrei nokkurn skapaðan hlut. Hún mundi eftir honum heima hjá sér þar sem hann sat að sumbli með mömmu hennar í stofunni og þau voru alltaf ein. Ef einhvern annan gest bar að garði brást það ekki að séra Guðmundur kvaddi og hélt á braut. Þá brosti hann iðulega til Rögnu og klappaði henni á kollinn áður en hann fór. Ef engan gest bar að garði þá sat séra Guðmundur alltaf lengur. Alveg þangað til Sigþrúður sofnaði í stofusófanum. Þá stóð hann upp, kláraði úr glasinu sínu og gekk rakleiðis inn í svefnherbergið hans Nonna. Nonni sagði Rögnu aldrei hvað séra Guðmundur væri að gera inn í svefnherbergið hans. Fyrst hélt Ragna að presturinn væri kannski að hlýða Nonna yfir í kristnifræðinni sem þau lærðu í skólanum en seinna meir komst hún að því að hann væri ekki að gera það. Hún hafði falið sig í fatahenginu á ganginum fyrir utan svefnherbergin og sá þegar séra Guðmundur kom út frá Nonna. Hún tók eftir því að hann var sveittur og skyrtan hans var ekki á sínum stað ofan í buxunum hans. Hún fylgdist með honum þegar hann þræddi beltið sitt aftur á buxnastrenginn áður en hann klæddi sig í frakkann sinn og svörtu lakkskóna. Þegar hann var farinn út úr húsinu gekk Ragna að hurðinni að herbergi Nonna og kíkti í gegnum skráargatið. Nonni var að klæða sig í náttfötin sín og hún sá að hann var með rauð för á rassinum. Ragna vissi að förin voru eftir beltið.

Þrettándi kafli

„Fyrirgefðu mér faðir því ég hef syndgað.“ Birna Guðríður krossaði sig með fingrunum. „Ég hef tekið líf manna eins og þín.“

Séra Guðmundur horfði á Birnu Guðríði og skelfingin skein úr augnaráði hans. Hann lá ofan á rúminu sínu bundinn og keflaður með pakkalímbandi sem var vafið utan um allan líkama hans.

„Þú þarft ekki að veita okkur syndaaflausn, faðir. Okkur líður ágætlega eins og við erum og okkur finnst gaman að taka líf. Sérstaklega líf eins og þitt,“ sagði Ingiríður Arna.

„Eitthvað sem þú vilt segja að lokum?“ Spurði Birna Guðríður

Séra Guðmundur barðist um í rúminu en hafði ekki erindi sem erfiði.

„Ég hélt ekki,“ sagði Birna Guðríður. Hún leit á Ingiríði Örnu sem stóð hinum megin við rúmið.

„Fyrirgefðu mér faðir því ég hef syndgað,“sagði Ingiríður Arna um leið og hún rak þrjátíu sentímetra háan viðarkross á kaf í brjóstkassa séra Guðmundar.

Stúlkan gat ekki lengur haldið aftur af tárunum enda var hún viti sínu fjær af hræðslu. Hún fylgdist með manninum þar sem hann festi stóra myndavél á þrífót sem hann kom fyrir skáhalt við hliðina á rúmdýnunni sem hún lá ofan á. Hún hafði komið til að láta mála sig en það var ekkert sjáanlegt i herberginu sem benti til þess að þar væri vinnustofa listmálara. Maðurinn var heldur ekki líkur neinum listmálara sem hún hafði hitt. Hann var klæddur í fín jakkaföt, með bindi um hálsinn, vel snyrt hár og andlit hans var slétt eins og barnsrass.

„Ekki orð.“ Hann leit niður til hennar og svipur hans var ógnandi. „Ekki eitt orð eða ég meiði þig.“

Stúlkan sá sér til skelfingar hvar maðurinn tók stóran veiðihníf upp af borði sem stóð við einn vegginn í herberginu. Hann setti blaðið á hnífnum þversum upp í sig og hélt því föstu á milli tannanna. Þessu næst hófst hann handa við að klæða sig úr fötunum.

„Hvað ertu að gera,“ kjökraði stúlkan. „Ætlarðu ekki að mála mig?“

Maðurinn lauk við að klæða sig úr öllu nema nærbuxunum og tók hnífinn úr munninum. „Jú ég ætla að mála þig vinan. Það er öruggt.“ Hann lagði hnífinn frá sér á borðið, greip snúru sem var tengd við myndavélina og lagðist ofan á stúlkuna.

„Það var verið að tilkynna enn eitt stúlknahvarfið.“ Ég var hálf ringlaður í kollinum enda hafði símhringingin frá Georg vakið mig.

„Hvaða stúlka? Hvað ertu að tala um?“

„Ertu sofandi? Það var verið að tilkynna um stúlku sem er saknað. Stúlku sem ætlaði að sitja fyrir hjá einhverjum málara. Ertu ennþá sofandi? Veistu hvað klukkan er?“

„Ha, já alveg rétt. Jú ég er ennþá sofandi. Hvað er klukkan?“

„Hún er að verða hálf ellefu.“

Ég hentist fram úr rúminu. Ég hafði ekki ætlað mér að sofa svona lengi.

„Í þetta skipti höfðum við kannski heppnina með okkur,“ hélt Georg áfram. „Stúlkan lét vita hvert hún var að fara.“

„Skildi hún eftir heimilisfang?“

„Já. Við erum að fara að leggja af stað núna. Viltu koma með?“

„Gefðu mér nokkrar mínútur.“

Leið okkar Georgs lá upp í Breiðholt í söluturn sem hét Elgurinn en þangað hafði stúlkan sem hét Elínborg sagt móður sinni að hún væri að fara. Eigandi söluturnsins kannaðist ekki við að hafa séð stúlku sem passaði við lýsinguna á Elínborgu en bauðst til að hringja í starfstúlkuna sem hafði verið á vakt kvöldið áður. Hún sagði honum að stúlka sem passaði við lýsinguna hefði komið inn í söluturninn og beðið þar í nokkrar mínútur. Hún hafi síðan horfið á braut í leigubíl sem kom að sækja hana. Starfsstúlkan vissi ekki hvaðan bíllinn var þar sem stúlkan hafði ekki beðið hana um að hringja eftir honum. Við þökkuðum eiganda söluturnsins fyrir upplýsingarnar og flýttum okkur út í bíl. Eftir nokkur símtöl í bílnum komst Georg að því að bíllinn hefði verið frá Hreyfli. Það tók nokkrar mínútur að hafa upp á þeim bílstjóra sem hafði sótt stúlkuna og hann sagði Georg að stúlkan hefði farið úr bílnum á Gunnarsbraut í Norðurmýri en þangað hafði hann verið beðinn um að aka henni. Það kom síðan í ljós að bíllinn hafði verið pantaður símleiðis og stúlkan hafði greitt fyrir farið með reiðufé. Georg fékk símanúmerið sem hringt hafði verið úr og kom því til Baldurs. Kannski hafði morðinginn verið svo vitlaus að nota sinn síma? Ég taldi það frekar ólíklegt.

Listamaðurinn mætti í vinnuna á réttum tíma og vann fram að hádegi. Þá stimplaði hann sig samviskusamlega út í mat og flýtti sér af stað til fundar við Elínborgu. Hann rifjaði nýliðna nótt upp í huganum og sannfærði sjálfan sig um að hann hafði gert rétt. Að breyta svona út af forminu eins og hann hafði gert varðandi Elínborgu var honum ekki eðlislægt. Það hafði hins vegar gengið upp og eftir á sá hann hvað það var nauðsynlegt hverjum listamanni að þróa list sína. Að halda áfram að gera það sama var stöðnun og hann vildi ekki staðna sem listamaður. Listamaðurinn stakk lykli í skrárgatið á bílskúrshurðinni, opnaði og gekk inn.

Um leið og Elínborg áttaði sig á því að hún væri á valdi vitfirrings gerði hún sér grein fyrir því að til að eiga möguleika á því að komast af, varð hún að gera nákvæmlega það sem hann sagði henni að gera. Hún reyndi að liggja kyrr á meðan hann kom fram vilja sínum við hana undir næstum samfelldum glömpum frá myndavélaflassinu. Hún lá kyrr þegar hann færði sig ofan af henni eftir að hafa lokið sér af og hún lá kyrr á meðan hann klæddi sig í fötin og gekk frá myndavélinni ofan í tösku. Hún streittist ekki á móti þegar hann batt hana og keflaði heldur lá grafkyrr i von um að hann myndi láta þar við sitja og kannski hringja í einhvern til að láta vita hvar hún væri. Elínborg vissi ekki hve lengi hún hafði legið á rúmdýnunni á gólfinu þegar hún heyrði lykli stungið í skráargatið á hurðinni. Kannski í tvo tíma og kannski í tólf tíma. Hún vissi það ekki og það skipti hana ekki máli lengur. Einhver var kominn og hún vonaði að það væri lögreglan eða kannski mamma hennar eða pabbi. Vonin varð að engu þegar hún sá andlitið á vitfirringnum birtast fyrir ofan sig. Hún varð samstundið viti sínu fjær af hræðslu og byrjaði að skjálfa og titra.

„Svafstu vel vinan?“ Vitfirringurinn brosti til hennar og henni hryllti við. Henni fannst hann viðbjóðslegur. Hann var í huga hennar ógeðslegri en allt sem hún hafði komist í kynni við eða séð á lífsleiðinni.

„Eigum við ekki að teygja aðeins úr okkur,“ sagði hann um leið og hann reif hana upp af gólfinu.

Elínborg gat ekki sagt eitt aukatekið orð þar sem hún var kyrfilega kefluð. Hún heyrði hins vegar ágætlega og það sem hún heyrði færði henni von. Einhver var að kalla nafnið hennar.

Við vorum tuttugu sem gengum saman um Norðurmýrina frá Flókagötu að Njálsgötu, en Elínborg hafði farið úr leigubílnum á mótum Gunnarsbrautar og Skarphéðinsgötu. Georg hafði kallað alla handbæra menn út til leitarinnar en samtals taldi hópurinn um þrjátíu manns. Okkur tuttugu sem gengum um göturnar í Norðurmýrinni og aðra níu sem gengu í hús með mynd af Elínborgu. Eftir tíu mínútna gang ákvað ég að kalla nafn Elínborgar eins hátt og ég gat. Hver vissi nema hún heyrði í mér og gæti svarað.

„Djöfullinn sjálfur.“ Listamanninum var brugðið. Hvernig í ósköpunum stóð á því að löggan var komin á slóð hans? Svona hættulega nærri honum. „Sagðir þú einhverjum frá því hvert þú værir að fara? Hringdirðu í einhvern þegar þú varst í leigubílnum,“ hvæsti hann upp í eyra Elínborgar.

Elínborg hristi höfuðið.

„Djöfullinn,“ Listamaðurinn fikraði sig afturábak upp að innsta veggnum í bílskúrnum án þess að sleppa takinu af Elínborgu. Hann skimaði í kringum sig í bílskúrnum til að fullvissa sig um að allir gluggar væru vel birgir og enginn gæti séð inn.

Ingiríður Arna gekk hröðum skrefum yfir Laugaveginn og rakleitt inn á Kaffihornið sem var lítið og vinalegt kaffihús í kjallara hinum megin við götuna. Hún gekk beint að afgreiðsluborðinu, pantaði sér einn kaffi latte áður en hún leit í kringum sig. Hún kom strax auga á Birnu Guðríði þar sem hún sat ein við lítið borð innst í veitingasalnum. Ingiríður Arna gekk til hennar og fékk sér sæti á móti henni við borðið.

„Sæl elskan. Hvað segirðu í dag?“

„Bara allt ágætt,“ svaraði Birna Guðríður. „En þú?“

„Fínt bara.“ Ingiríður Arna tók við kaffibollanum sem afgreiðslukonan færði henni og lagði hann á borðið fyrir framan sig. „Smá fiðringur í maganum enda ekki nema nokkrir klukkutímar þangað til ég fer.“

„ Verst að þú skulir þurfa að fara í dag. Gastu ekki frestað þessari ferð um viku?“

„Nei þú veist hvernig þetta er,“ sagði Ingiríður Arna. „Þegar skyldan kallar þá er ekki hægt að komast undan.“

„Ég hefði viljað vera búin að klára listann.“

„Það er nægur tími til þess.“ Ingiríður Arna fékk sér sopa úr bollanum. „Er ekki ágætt að taka smá pásu núna og koma síðan með rothöggið þegar enginn býst við því?“

„Ég hefði viljað ljúka þessu. Hver veit. Kannski kemur eitthvað uppá sem gerir það að verkum að við verðum að hætta við?“

„Ekki vera með þessar áhyggjur manneskja. Þetta gengur allt eins og í sögu. Við geymum besta bitann þar til síðast. Svo einfalt er það.“

„Birna Guðríður andvarpaði og brosti út í annað. „Kannski er það rétt hjá þér? Leyfa hlutunum að róast aðeins. Fá menn til að halda að öllu sé lokið. Og þá, búmm.“

„Einmitt,“ sagði Ingiríður Arna. „Við verðum að hafa pínulítið gaman af þessu líka. Það er ekkert varið í að klára allt og eiga ekkert eftir.“

„Nei það er rétt.“ Birna Guðríður brosti framan í Ingiríði Örnu. „Ég vona að þér gangi vel úti.“

„Takk elskan.“ Ingiríður Arna kláraði úr kaffibollanum, stóð upp frá borðinu og kyssti Birnu Guðríði á munninn. „Ég hringi í þig þegar ég er lent í Kaupmannahöfn.“

Ég var búinn að ganga Karlagötuna á enda og var langt kominn hringinn yfir á Skarphéðinsgötu þegar ég tók eftir bílskúrnum. Þetta var ósköp venjulegur bílskúr, á sama aldri og húsin í kring múraður með skeljasandi og hurðin fyllti nánast út í framhliðina á honum. Það voru hins vegar gluggarnir sem vöktu athygli mína. Þeir voru tveir á hliðinni á skúrnum og fyrir þeim að innanverðu voru annað hvort svört rúllugluggatjöld eða plastpokar. Yfirleitt voru ekki gardínur fyrir gluggum á bílskúrum nema það væri búið í þeim. Þeir voru oftast mattir og kámaðir af fitu og skít eða í mesta lagi huldir með lítilli tuskugardínu sem náði kannski niður í hálfan glugga. Ég gekk upp að gluggunum og tók þá eftir því að þeir voru málaðir að innanverðu með svartri málningu. Hvergi var eyðu að sjá í málningunni. Ég gekk upp að hurðinni, sem var gömul timburhurð og sá að það var inngönguhurð á henni miðri. Ég ýtti á hana en hún var lokuð og læst.

„Fannstu eittvað?“ Georg kom gangandi til mín.

„Nei en mér finnst þessi skúr svolítið grunsamlegur.“

„Nú. Af hverju?“

„Svört málning fyrir gluggunum.“

„Og hvað með það?“ Georg leit á gluggana.

„Nei bara. Mér finnst það svolítið grunsamlegt.“

„Já. Kannski er einhver að rækta eitthvað þarna inni?“ Georg lamdi á hurðina með krepptum hnefa. „Er einhver þarna inni? Þetta er lögreglan. Gera svo vel og opna.“

„Ekki býstu við að einhver hassreykjandi garðyrkjumaður birtist í dyragættinni?“ Ég hló upphátt. Georg leit á mig með undrunarsvip á andlitinu.

„Af hverju ekki? Menn verða hræddir þegar þeir heyra í lögreglunni.“

„Það held ég ekki,“ sagði ég brosandi. „Við skulum athuga hvort eigandinn búi í húsinu hérna.“ Ég gekk á undan Georg upp að íbúðarhúsinu sem stóð við hliðina á bílskúrnum.

„Ég sem ætlaði að taka fleiri myndir af þér,“ hvíslaði Listamaðurinn í eyrað á Elínborgu. Hún var sem frosin og vissi ekki hvað hún átti að gera. Átti hún að reyna að sleppa frá honum og velta einhverju um koll til að lögreglan heyrði í þeim? Hún hafði heyrt manninn segja lögreglan þegar hann lamdi á dyrnar á bílskúrnum. Nei hún gat ekki sloppið frá vitfirringnum. Hann hélt henni fastri eins og í skrúfstykki.

„Við hefðum getað gert eitthvað frábært í dag,“ hvíslaði hann upp í eyrað á henni. Hún var sannfærð um að þessi maður var eitthvað annað og miklu verra en venjulegur nauðgari. Hann var alvarlega bilaður í kollinum. Talandi um myndir og list.

„Ég verð samt að þakka þér fyrir góðar stundir í gær en ég get því miður ekki notað þig meira,“ hélt hann áfram. Elínborg fann að hún var laus. Hann hafði sleppt henni. Þegar vonin færðist yfir hana, vonin um að hann ætlaði sér virkilega að sleppa henni fann hún hvernig hann læsti höndunum utan um háls hennar aftan frá. Hún barðist um til að reyna að sleppa og lét sig falla niður á hnén og loks á magann en hann fylgdi bara á eftir án þess að sleppa takinu á hálsi hennar. Eftir nokkrar sekúndur hætti hún að sjá og heyra og loks missti hún meðvitund.

„Það er enginn heima,“ sagði Georg. „Við komum bara aftur í kvöld.“ Hann stóð óþolinmóður á svip á stéttinni fyrir framan húsið og fylgdist með mér ýta á dyrabjölluna í tíunda skipti. Ég varð að játa mig sigraðan og hverfa frá húsinu. Ég var þó staðráðinn í því að koma aftur síðar um kvöldið.

„Annars er ég viss um að það er ekkert merkilegt að finna í þessum bílskúr,“ sagði Georg.

„Kannski ekki, en ég ætla samt að fá að skoða inn i hann,“ sagði ég ákveðinn.

„Þú veist að ef það er einhver ræktun í gangi þarna þá fáum við ekki að kíkja inn bara sí svona. Við þurfum örugglega að framvísa húsleitarheimild.“

„Þá gerum við það.“

„Á hvaða forsendum ætlarðu að fá hana? Af því að það er málað fyrir gluggana?“

„Til dæmis já. Hver málar fyrir gluggana á bílskúrnum sínum ef hann er ekki að fela eitthvað inni í honum?“

„Kannski er eigandinn einmitt að fela eitthvað inni i honum,“ sagði Georg glottandi. „Hann er kannski með hluti í geymslu og vill ekki að hver sem er sjái inn? Það er nú einu sinni innbrotafaraldur i borginni.“

„Hvenær er ekki innbrotafaraldur í borginni Georg.“

„Það er langt síðan það hefur verið eins mikill faraldur og núna.“

„Og það er líka langt síðan það hefur verið eins mikill niðurskurður og núna,“ sagði ég.

„Hvað kemur niðurskurður innbrotafaröldrum við?“

„Það eru færri löggur á ferðinni og um leið meira rými fyrir þjófana.“

„Það er ekki málið.“

„Jú auðvitað er það málið.“

„Nei tölurnar segja til um fjölda innbrota en ekki fjölda þeirra sem eru handteknir,“ sagði Georg.

„Þetta liggur í forvörnum,“ sagði ég. „Þjófarnir hafa hægar um sig þegar það er meira eftirlit.“

„Ég er ekki sammála því.“

„Það er allt í lagi. Þetta er bara mín skoðun.“

„Þú gætir þurft að fara með þessa sömu rullu fyrir framan Baldur ef við þurfum húsleitarheimild,“ sagði Georg.

„Og þú hjálpar mér,“ sagði ég.

„Hjálpa þér? Þú veist að ég er ekki sömu skoðunar og þú Axel.“

„En þú hjálpar mér?“

„Ætli það ekki.“

Ég brosti og klappaði Georg á bakið. „Ég vissi að ég gæti treyst á þig.“

Við vorum komnir niður á Gunnarsbraut þar sem lögreglubílunum hafði verið lagt. Mér taldist sem svo að flest allir væri komnir til baka og af svipnum á andlitum manna að dæma hafði árangur leitarinnar ekki verið neinn.

Listamaðurinn beið þar til hann var öruggur um að lögreglan væri á bak og burt. Þá kveikti hann loftljósin í bílskúrnum og hófst handa við að pakka líkinu af Elínborgu inn í plastdúk.

„Svo ung. Svo fögur,“ sagði hann upphátt við sjálfan sig um leið og hann vafði pakkalímbandinu utan um plastdúkinn.

Hann lyfti upp stórum stálhlera sem var á miðju gólfi í bílskúrnum falinn undir teppamottu og velti líki Elínborgar niður um opið. Þessu næst tók hann vasaljós af borðinu sem stóð upp við vegginn og stökk fimlega niður í gegnum opið á gólfinu.

Ljósmyndirnar sem Baldur rétti mér voru mjög ógeðfelldar. Önnur var af mannveru sem var ekkert nema sviðin bein innan um brenndar spýtur. Hin var af eldri manni sem lá í rúminu sínu með stóran trékross á kafi í brjóstkassanum. Ég lagði myndirnar frá mér á borðið í fundarherberginu og leit á Baldur.

„Tengjast þessir menn máli Ingiríðar og Birnu?“ Spurði ég

„Já þeir gera það,“ svaraði Baldur. „Sá brenndi hét Garðar Vilhjálmsson, sjötíu ára gamall, fyrrverandi lögregluþjónn á Egilsstöðum. Hinn hét Guðmundur Hilmarsson og var prestur á Egilsstöðum. Hann var sjötíu og þriggja ára.“

„Öll eru þau að austan en okkur hefur ekki enn tekist að tengja þau saman.,“ sagði ég. „Morðingjarnir sem kalla sig Ingiríði Örnu og Birnu Guðríði eru að hefna sín. Ég held að það sé alveg ljóst. En hefna sín á hverju?“

„Fullt af karlmönnum og tvær konur. Er það ekki augljóst?“ Sagði Úlfar með sinni skræku röddu. Hann sat við borðið í herberginu við hliðina á Leifi.

„Hvað er augljóst?“ Spurði Georg

„Morðingjarnir, sem eru konur, eru að hefna sín á einhverju sem allir þessir karlar hafa gert þeim,“ sagði Úlfar. „Og hvað er það sem karlar gera konum og getur mögulega kallað fram svona viðbrögð?“

„Nauðgun,“ sagði ég. „Þú ert væntanlega að tala um eitthvað slíkt?“

„Auðvitað. Er það ekki augljóst?“ Sagði Úlfar. „Þeir hafa nauðgað þeim á sveitaballi og þær eru að hefna sín.“

„Nauðgað þeim á sveitaballi?“ Það var hæðnissvipur á andliti Georgs. „Miðað við lýsingarnar og myndirnar sem við höfum af þessum konum þá eru þær örugglega fjörutíu til fimmtíu árum yngri en mennirnir sem þær eru búnar að drepa. Það er ansi hæpið að ungabörn fari á sveitaböll. Og ekki gleyma því að þær eru líka búnar að drepa tvær konur.“

„Já. Ég hugsaði ekki út í aldurinn,“ sagði Úlfar.

„Ég er viss um að ástæðurnar eru aðrar og mun einfaldari,“sagði Leifur en hann hafði ekki sagt orð fram að þessu. „Ég er viss um að þetta snýst um peninga og ekkert annað.“

„Peninga? Af hverju heldur þú það?“ Spurði ég.

„Af því að það er elsti glæpur sögunnar. Að drepa fyrir fé,“ sagði Leifur.

„Allt þetta fólk? Átti þetta gamla fólk einhverja peninga að ráði?“

„Gestur átti peninga,“ sagði Leifur.

„Já en hann er bara einn maður,“ sagði Baldur. „Þær eru búnar að myrða níu manns.“

„Já, til að leiða okkur á ranga braut,“ sagði Leifur.

„Hefur þú eitthvað fyrir þér í þessu annað en hugboð?“ Spurði Georg.

„Já. Ég hef frænku Gests. Og það sem meira er, hún á systur og það sem enn meira er þá erfa þær karlinn.“ Leifur var öryggið uppmálað og gott ef það örlaði ekki á brosvipru á vörum hans. „Og það besta er sú staðreynd að karlinn átti rúmar hundrað milljónir í banka, eitt hús og eina íbúð.“

„Þetta er spurning,“ sagði ég. „Ég trúi því samt ekki að allt þetta fólk hafi verið drepið til að slá ryki í augun á okkur.“

„Við sjáum til. Frænkan er að koma í yfirheyrslu og ef hún fer eins og ég reikna með þá erum við að tala um gæsluvarðhald.“

„Við sjáum til,“ sagði Baldur. „Kannski hefur þú rétt fyrir þér Leifur en við höldum áfram að kanna aðra möguleika.“

„Aðeins til að hlutirnir séu á hreinu, sagði ég. „Þá þarf ég að vita af hverju þið teljið manninn sem fannst brenndur tengjast þessu máli. Getur ekki verið að það hafi einfaldlega kviknað í sumarhúsinu hans?“

„Nei það var kveikt í og eldurinn var mestur í kringum manninn,“ sagði Baldur. „Tæknideildin telur að brennuvargarnir hafi notað bensín.“

Við Georg ræddum við Baldur í stundarkorn um framhaldið og ég fékk samþykki Baldurs fyrir því að skoða bílskúrinn á Skarphéðinsgötunni nánar að því gefnu að ég fengi samþykki húsráðanda.

Birna Guðríður fylgdist með síðasta fórnarlambinu úr fjarlægð. Það var nauðsynlegt að skipuleggja allt fram í ystu æsar og það höfðu þær Ingiríður Arna gert í öllum tilvikum. Fyrst með því að verða sér úti um allar upplýsingar varðandi heimilishagi og starfsvettvang fórnarlambanna og síðan með því að fylgjast með þeim í nokkra daga. Finna út hversu vanaföst fórnarlömbin voru í sínu daglega lífi, hvar þau versluðu, hvað þau gerðu fyrir utan vinnu, ef þau voru vinnandi, hvernig þau fóru á milli staða, hvenær þau vöknuðu á morgnana og hvenær þau fóru að sofa á kvöldin. Síðasta fórnarlambið var það erfiðasta. Ekki einungis var það yngra en flest hinna fórnarlambanna heldur átti það fjölskyldu. Það þýddi að skipulagningin varð að vera enn nákvæmari og ekkert mátti út af bregða ef ekki átti illa að fara.

Fjórtándi kafli

„Ég heiti Leifur Jónsson og er rannsóknarlögreglumaður hjá lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu. Ég minni ykkur á að allt sem hér fer fram er tekið upp á myndband.“ Leifur fékk sér sæti á móti Geirlaugu og lögmanni hennar við borðið í yfirheyrsluherberginu.

„Þannig að þetta er formleg yfirheyrsla?“ Spurði lögmaður Geirlaugar.

„Já,“ svaraði Leifur.

„Ég hefði viljað fá að vita það fyrirfram. Ég hélt að þetta yrði einungis óformlegt samtal,“ sagði Lögmaðurinn.

„Það er slæmt ef þú hefur misskilið þetta en ég tók það skýrt fram þegar ég hringdi í Geirlaugu að um yfirheyrslu væri að ræða,“ sagði Leifur, án þess að breyta um svip. „Við teljum mögulegt að hún sé viðriðin níu manndráp í Reykjavík og nágrenni og hefur hún þar af leiðandi stöðu grunaðrar manneskju í málinu.“

„Þvílík og önnur eins vitleysa,“ sagði Geirlaug hvössum rómi. „Bara af því að ég er frænka Gests þá á ég að hafa drepið hann og átta aðra með honum. Þetta er ekki einu sinni fyndið.“

„Nei okkur finnst þetta ekkert fyndið,“ sagði Leifur. „Getur þú sagt mér hvar þú varst í gær og í fyrradag.“

„Hvar ég var? Ég var að vinna og síðan heima hjá mér,“ svaraði Geirlaug.

„Ég ætla að benda þér á það Leifur að við munum ekki sætta okkur við hvaða spurningar sem er án ákæru,“ sagði lögmaðurinn.

„Er ekki best að ég spyrji þá spurninganna?“ Sagði Leifur. Hann horfði til skiptis á Geirlaugu og lögmann hennar án þess að breyta svip.

„Að sjálfsögðu,“ sagði lögmaðurinn. „En ef okkur líkar ekki við þær þá förum við. Nema þú leggir fram kæru.“

„Þið farið ekki neitt fyrr en ég segi,“sagði Leifur.

„Við sjáum hvað setur,“ svaraði lögmaðurinn.

„Hvar er systir þín?“ Leifur leit á Geirlaugu. „Er hún í borginni?“

„Nei hún er erlendis,“ svaraði Geirlaug.

„Er hún búin að vera lengi erlendis?“

„Nei hún er nýfarin en kemur aftur eftir viku.“

„Ert þú, systir þín eða þið báðar viðriðnar morðið á Gesti Helgasyni?“

„Nei.“

„En Sævari Nikulássyni?“

„Nei,“ Geirlaug svaraði hátt og skýrt.

„Hvað með Rannveigu Garðarsdóttur?“

„Hvað með hana?“

„Ekki reyna að vera fyndin,“ sagði Leifur fúll á svip. „Ert þú viðriðin dauða hennar?“

„Nei það er ég ekki.“ Geirlaug brosti. „Þetta er nú algert rugl. Ég veit ekki einu sinni hvaða fólk þetta er.“

„Ég þarf að fá nákvæman lista frá þér yfir þá staði sem þú hélst þig á síðustu vikuna hvort sem það var í vinnu eða frítíma.“ Leifur lagði autt blað á borðið fyrir framan Geirlaugu.

„Lista? Hvernig á ég að muna hvar ég var alla síðustu viku?“ Spurði Geirlaug reiðilega.

„Ég myndi ráðleggja þér að gera þitt besta í að muna það. Þú mátt skila listanum á morgun,“ sagði Leifur.

„Má hann fara fram á þetta?“ Geirlaug sneri sér að lögmanni sínum.

„Ég ræði það við þig á eftir,“ sagði hann.

„Ert þú tilbúin til að gefa okkur leyfi fyrir því að skoða heimili þitt?“

„Ertu eitthvað bilaður. Heldur þú að ég kæri mig um að þið farið að gramsa í öllu heima hjá mér.“ Geirlaug leit á lögmanninn sinn. „Geta þeir gert þetta?“

„Nei ekki án þess að fá húsleitarheimild.“

„Ekkert mál. Við fáum heimild til húsleitar ef við teljum okkur þurfa þess,“ sagði Leifur. „Það myndi hins vegar auðvelda hlutina ef þú gæfir okkur einfaldlega leyfi.“ Hann horfði beint í augu Geirlaugar.

„Mér sýnist sem svo að þú þurfir að fá húsleitarheimild,“ sagði hún ákveðin með illkvittnislegu augnaráði.

„Allt í lagi. Við gerum það,“ sagði Leifur.

„Fínt.“ Geirlaug brosti gleðisnauðu brosi.

„Þið systurnar erfið dágóða upphæð eftir hann frænda ykkar,“ sagði Leifur auðmjúkri röddu.

„Ég hef ekki hugmynd um hversu mikið eða þá yfir höfuð hvort við erfum eitthvað eftir hann,“ sagði Geirlaug. „Ég er ekki einu sinni viss um að ég komi til með að taka við arfinum sé hann einhver.“

„ Hann átti fullt af peningum og fasteignir líka,“ sagði Leifur.

„Hvað veit ég um það,“ sagði Geirlaug. Hún forðaðist augnsamband við Leif og horfði beint fram hjá honum á hurðina fyrir aftan hann.

„Karlinn átti meira en hundrað milljónir. Það er nú dágóð summa,“ sagði Leifur. „Ég veit um marga sem myndu drepa fyrir minna en það,“ bætti hann við.

„Þú ættir þá kannski að tala við þá frekar en mig,“ sagði Geirlaug með glott á vör. „Hver veit. Kannski þekkir þú morðingjann betur en þú heldur?“ Bætti Geirlaug við.

„Eða þá að hann er hér inni í herberginu með mér,“ sagði Leifur.

„Nei nú er nóg komið,“ sagði lögmaður Geirlaugar. „Annað hvort ákærir þú Geirlaugu núna eða við erum farin.“

Leifur reis upp frá borðinu. „Þetta er gott í bili,“ sagði hann. Þið heyrið frá okkur. Hann gekk út úr yfirheyrsluherberginu og skellti hurðinni á eftir sér.

Í þetta skipti þurfti ég ekki að hringja dyrabjöllunni á húsinu á Skarphéðinsgötu nema þrisvar sinnum áður en útidyrahurðin var opnuð. Til dyra kom karlmaður á sjötugsaldri, lítill og feitlaginn með þykk gleraugu á nefinu.

„Góða kvöldið,“ sagði ég kurteislega.

„Gott kvöld,“ svaraði maðurinn. Hann pírði augum á okkur Georg útundan gleraugunum.

„Við erum frá lögreglunni,“ sagði ég. „Ég heiti Axel og félagi minn hérna heitir Georg.“

„Nú. Hvað get ég gert fyrir ykkur?“ Spurði maðurinn hryssingslega.

„Átt þú þennan bílskúr?“ Ég benti í átt að bílskúrnum.

„Já,“ svaraði maðurinn. „Hvað með það?“

„Við vorum að velta því fyrir okkur hvort þú værir til í að sýna okkur inn í hann?“

„Sýna ykkur inn í hann?“ Maðurinn var hvumsa á svip. „Af hverju í ósköpunum viljið þið sjá inn í skúrinn?“

„Við erum að leita að stúlku sem týndist í gær og þurfum að skoða í alla bílskúra og geymslur í hverfinu,“ sagði Georg.

„Skoða í alla bílskúra!“ Maðurinn leit á okkur Georg til skiptis. „Skúrinn er í útleigu þannig að þið verðið að tala við leigjandann. Ég get ekki hleypt ykkur inn í hann.“

„Ertu með nafn og símanúmer hjá leigjandanum?“ Georg var kominn með minnisbókina í hendurnar.

„Það er eitthvað hlutafélag,“ sagði maðurinn. „Ég er með nafnið á því og símanúmerið einhvers staðar. Hinkrið augnablik.“ Maðurinn hvarf inn í húsið.

„Fyrirtækið heitir Craftart og maðurinn heitir Leó. Dugar það?“ Maðurinn leit upp af blaðasnepli sem hann hélt á.

„Er símanúmer þarna?“ Spurði ég

„Já það er hér líka,“ Maðurinn gaf okkur símanúmer Leós.

„Hefur þú tekið eftir einhverju einkennilegu varðandi þennan leigjanda?“ Spurði ég. „Er hann oft hérna í skúrnum?“

„Já hann kemur hér oft í viku. Nei ég hef ekki tekið eftir neinu undarlegu nema kannski því að hann þurfti að láta breyta rafmagninu í skúrnum þegar hann tók hann á leigu.“

„Veistu af hverju hann þurfti þess?“ Spurði Georg

„Hann er listamaður. Málari eða eitthvað svoleiðis og þurfti að auka birtuna, sagði hann mér.“ Maðurinn klóraði sér ofan á hausnum. „Annars finnst mér hann ekkert listamannslegur í útliti.“

„Nú. Hvernig lítur hann út?“ Spurði ég

„Svona eins og bankamaður. Alltaf í jakkafötum og oft með bindi.“

„En að öðru leyti? Lítill, hávaxinn, feitur, grannur?“

„Meðalmaður á hæð, grannvaxinn. Frekar snoppufríður ef ég man rétt og með ljóst hár.“

„Veistu hvað hann er gamall?“ Spurði Georg.

„Nei en ég gæti trúað að hann væri um fertugt eða tæplega það kannski. Af hverju hafði þið svona mikinn áhuga á Leó? Gerði hann eitthvað af sér?“

„Nei alls ekki. Þetta eru bara rútínuspurningar hjá okkur.“ Ég brosti vandræðalega. „Ætli það sé ekki best að við komum okkur og hringjum í manninn,“ hélt ég áfram. „Þakka þér fyrir aðstoðina.“

„Það var nú lítið. Vonandi kemur hún ykkur að gagni.“ Maðurinn snerist á hæl og lokaði útidyrahurðinni á eftir sér.

Listamaðurinn þekkti ekki númerið sem birtist á skjánum á farsímanum hans en ákvað samt að svara.

„Halló.“

„Góða kvöldið. Er það Leó?“

„Já. Hver ert þú?“

„Ég heiti Georg og hringi frá lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu.“

„Lögreglunni!“ Listamanninum brá svo mikið að hann fann hvernig maginn á honum herptist saman. „Hvað get ég gert fyrir þig?“

„Þú ert skráður eigandi að einkahlutafélagi sem heitir Craftart?“

„Já, það getur passað.“

„Og þú leigir bílskúr á Skarphéðinsgötu?“

„Já það passar.“

„Við þyrftum að fá að skoða bílskúrinn þinn ef þú værir til í að sýna okkur hann?“

„Skoða bílskúrinn. Af hverju?“

„Ég get ekki gefið það upp á þessari stundu. Við þurfum bara að fá að kíkja inn í hann.“

„Það er ekkert í skúrnum annað en pínulítill vörulager.“

„Við þyrftum samt að fá að skoða inn í hann.“ Georg var ákveðinn í málrómnum.

„Þið getið ekki bara heimtað að fá að skoða í híbýli manna án þess að hafa gilda ástæðu til þess.“ Listamaðurinn brýndi raustina. „Ég fer ekkert að sýna ykkur inn í bílskúrinn. Um hvað snýst þetta mál eiginlega?“

„Ég get ekki gefið það upp eins og ég sagði þér áðan.“

„Þá höfum við ekkert að ræða um,“ sagði listamaðurinn.

„Allt í lagi. Ef ég segi þér af hverju við þurfum að fá að skoða inn í skúrinn hjá þér ætlar þú þá að leyfa okkur það?“ Spurði Georg.

„Það fer eftir ástæðunni,“ svaraði listamaðurinn.

„Við erum að leita að stúlku sem er saknað og við teljum að hún hafi mögulega farið inn í bílskúr í Norðurmýrinni.“

„Það fer enginn inn í bílskúrinn minn nema með lykli,“ sagði listamaðurinn. Ég skrapp líka í skúrinn fyrir hálftíma og þá var enginn í honum.“

„Okkur þætti samt vænt um að fá að skoða inn í hann. Þá getum við strikað hann út af listanum og snúið okkur að því að leita annars staðar.“

„Þið getið bara strikað hann út strax,“ sagði listamaðurinn. „Eins og ég var að segja þá er engin stúlka inni í skúrnum og ég má ekki vera að þessu blaðri núna.“

„Við getum fengið húsleitarheimild,“ sagði Georg. „Þú sparar okkur tíma og fyrirhöfn með því að sýna okkur inn í hann. Ég get komið og sótt lykla hjá þér núna ef það er betra. Hvar ertu til húsa?“

„Fáðu húsleitarheimild,“ sagði listamaðurinn um leið og hann sleit símtalinu.

Georg lagði símann frá sér á skrifborðið sitt og hallaði sér afturábak í skrifborðsstólnum hugsandi á svip. Hann var nokkuð viss um að þessi Leó hafði eitthvað að fela. Ef hann var með bílskúrinn á leigu til að geyma vörulager í honum þá hefði hann örugglega samþykkt að sýna inn í hann. Kannski var eitthvað ólöglegt geymt í skúrnum? Kannski var hann notaður undir hassplönturækt? Hvað sem bílskúrinn hafði að geyma þá var ljóst að Georg varð að komast að því hvað það var.

Listamaðurinn þurfti að taka sér tak til að róa sig niður. Hann vissi vart sitt rjúkandi ráð. Skyndilega var lögreglan komin á sporið og hann sá ekki betur en öll sund væru lokuð. Fyrst færu þeir í skúrinn og ef þeir myndu vinna vinnuna sína þá tæki það þá ekki langan tíma að komast að því hver hann var. Og þá væri leiknum lokið. Listamaðurinn ákvað að úr því sem komið var þá væri best fyrir hann að taka þátt í leiknum aðeins lengur til að sjá hver útkoman yrði. Það var hvort hið er of seint fyrir hann að rýma bílskúrinn og fyrr eða síðar myndi lögreglan fara inn í hann. Það tæki þá tíma að fá húsleitarheimild og þann tíma varð listamaðurinn að nota til að breyta bílskúrnum í vörulager. Hann ákvað að hefjast strax handa.

Ég var orðinn vanur því að vakna við hringingu í farsímanum mínum. Í þetta skipti var hann hins vegar ekki á náttborðinu við hlið mér heldur frammi á borðstofuborðinu. Ég þurfti þess vegna ekki aðeins að vakna heldur líka að standa upp og sækja símann. Það var bót í máli að ég hafði sofnað í stofusófanum og þurfti þess vegna ekki að fara um langan veg til að sækja símann.

„Já,“ svaraði ég önugri röddu.

„Axel? Georg hérna.“

„Sæll.“

„Var ég að vekja þig?“

„Ahh já ég sofnaði yfir fréttunum.“

„Nú. Heyrðu ég er að fara niður á Skarphéðinsgötu.“

„Fékkstu leyfi hjá eigandanum?“ Ég var glaðvaknaður.

„Nei. Hann neitar að hleypa okkur inn í skúrinn.“

„Neitar hann. Af hverju.“

„Hann neitar bara. Sagði mér að fá húsleitarheimild. Ég held að hann sé okkar maður.“

„Það gæti alveg verið. Ég legg af stað núna. Hvar ert þú?“

„Ég er fyrir utan bílskúrinn.“

„Ertu fyrir utan? Hver er með þér?“

„Enginn.“

„Þú ferð ekki einn inn í skúrinn. Það er óðs manns æði.“

„Jú ég vil ekki blanda neinum í þetta Axel. Ég er i raun að fara að brjótast inn.“

„Bíddu eftir mér. Ég verð kominn eftir fimmtán mínútur. Tuttugu í mesta lagi.“

„Nei ekki vera að koma. Það er óþarfi,“ sagði Georg ákveðinn. „Ég ætla að dýrka lásinn upp og rétt kíkja inn fyrir. Síðan hringi ég í þig þegar ég kem út aftur.“

„Nei þú ferð ekki einn inn í bílskúrinn,“ sagði ég skipandi röddu. „Þú bíður eftir mér.“

„Ég skal segja þér hvernig við gerum þetta Axel. Við höfum símanna opna á meðan. Þá getur þú fylgst með öllu sem gerist.“

Ég samþykkti þá lausn með semingi og fékk mér sæti í lazyboy stólnum mínum inni í stofunni. Eftir nokkrar mínútur tilkynnti Georg mér að hann væri kominn inn i skúrinn. Næstu fimm mínútur lýsti hann því fyrir mér sem fyrir augu hans bar í bjarma vasaljóssins inni í bílskúrnum. Síðan rofnaði sambandið skyndilega. Ég beið í eina mínútu áður en ég valdi númer Georgs í símanum mínum. Ég vildi gefa honum tíma til að hringja í mig til að koma í veg fyrir að við reyndum að hringja hvor í annan á sama tíma. Eftir eina hringingu kom rödd í símann sem sagði hann vera utan þjónustusvæðis. Það var nóg fyrir mig. Ég hentist upp úr stólnum, hljóp fram í forstofu þar sem ég smeygði mér í skóna og greip frakkann minn af fatasnaganum.

Fimmtándi kafli

Það tók Georg ekki langan tíma að dýrka lásinn á bílskúrshurðinni upp. Hann smeygði sér inn fyrir hurðina, lokaði á eftir sér og kveikti á vasaljósinu. Hann talaði allan tímann í handfrjálsa búnaðinn á farsímanum sínum til að Axel gæti fylgst með því sem gerðist. Hillur þöktu veggi beggja hliða inni í skúrnum og við vegginn innst í honum stóðu grunnir hillurekkar hlið við hlið. Georg gekk af stað inn eftir miðju gólfi og lýsti því sem hann sá fyrir Axel. Þarna voru engar stúlkur bundnar við stóla og engin lík á gólfum. Einungis upprúllaðir málningarstrigar uppi á hillum ásamt málningu og öðrum efnum til listmálunar. Í hillurekkunum voru trönur og eitthvað annað dót. Georg varð sannfærður um að hann væri ekki aðeins staddur i vinnustofu listamanns heldur einnig vinnustofu morðingja. Þegar hann var kominn inn á mitt gólf í bílskúrnum fann hann fyrir fyrirstöðu undir öðrum fæti. Eins og eitthvað væri undir mottunni sem var á miðju gólfinu. Hann beygði sig niður og fletti mottunni upp. Stálhleri kom í ljós þar sem hann var felldur niður í gólfið. Georg lyfti hleranum varlega upp og beygði sig fram til að sjá niður en um leið rann farsíminn hans úr brjóstvasanum á úlpunni hans og steyptist niður um opið. Sambandið rofnaði samstundis. Georg fikraði sig niður um opið með fætur á undan og lét sig síga þar til hann fann fyrir stigaþrepi. Hann taldi ein tíu þrep niður á við þar til hann fann fyrir gólfi undir fótum sér. Þá kveikti hann á vasaljósinu og lýsti í kringum sig. Kjallarinn undir bílskúrnum var nægjanlega djúpur til að Georg gæti staðið uppréttur þar niðri og gólfflöturinn virtist vera um helmingur af gólfleti bílskúrsins. Ekkert var sjáanlegt niðri í kjallaranum annað en stór hvítur veggur sem þveraði hann hálfan. Á miðjum veggnum var hurð svipuð þeim sem eru á frystiklefum og Georg sá ekki betur en hún væri ólæst. Hann gekk varlega að hurðinni og tók í handfangið. Frostkalt loft kom á móti honum út um hurðina ásamt skærri birtu frá loftljósum sem kviknuðu eitt af öðru. Án þess að sleppa hendinni af hurðinni á klefanum stakk Georg höfðinu inn fyrir og svipaðist um. Hann átti bágt með að trúa því sem fyrir augu hans bar og snerist samstundis á hæli til að finna farsímann sinn.

„Er það ekki svolítið gróft hjá lögreglunni að brjótast inn í annarra manna hús?“ Maðurinn sem stóð á gólfinu við stigann og horfði á Georg glotti svo að skein í hvítar tennurnar. „Veistu að ef við værum í Ameríku værir þú réttdræpur hér og nú,“ bætti hann við.

Georg var svo brugðið að hann kom ekki upp orði.

„Annars skiptir það mig engu máli hvort við erum á Íslandi eða í Ameríku. Í mínum húsum er það ég sem set lögin.“

Georg tók skrefið í átt að manninum tilbúinn að snúa hann niður en áður en hann náði taki á honum var eins og hann hefði gengið á ósýnilegan vegg.

„Það er gott að vera vel vopnum búinn á þessum síðustu og verstu tímum innbrota í borginni, sagði listamaðurinn um leið og hann gaf Georg annað stuð úr rafstuðbyssunni sem hann hélt á í annarri hendi. Georg opnaði munninn eins og hann ætlaði að segja eitthvað en féll síðan meðvitundarlaus á gólfið við fætur listamannsins.

Það tók mig tuttugu mínútur að komast niður á Skarphéðinsgötu. Þrír lögreglubílar voru þegar komnir á staðinn og eigandi bílskúrsins var kominn út á gangstétt þar sem hann stóð á tali við nokkra lögregluþjóna. Ég flýtti mér út úr bílnum og hljóp til þeirra.

„Funduð þið hann?“ Spurði ég einn lögregluþjóninn

„Nei. Það virðist enginn vera hér,“ svaraði lögregluþjónninn.

„Er Georg ekki inni i skúrnum?“

„Við erum ekki búnir að fara inn i skúrinn.“

„Þið hafði ekki leyfi til að fara inn í skúrinn,“ sagði eigandi bílskúrsins. „Ég var búinn að segja þér það,“ sagði hann við mig.

„Við þurfum að opna hurðina á skúrnum núna,“ sagði ég við lögregluþjóninn. „Núna strax.“ Ég gekk af stað í átt að bílskúrnum og lögregluþjónarnir og eigandi bílskúrsins fylgdu á eftir.

„Ég er ekki viss um að þú getir gefið fyrirskipun um það,“ sagði lögregluþjónninn. Hann var hálf vandræðalegur á svip eins og hann væri í vafa hvort hann ætti að gera eins og ég sagði.

Ég greip farsímann minn og leit á hann. „Þá finn ég einhvern sem getur það.“ Ég hringdi í Baldur, útskýrði málið lauslega fyrir honum og rétti lögregluþjóninum síðan símann. Hann hlustaði í stutta stund og sagði nokkur orð í símann áður en hann rétti mér hann aftur.

„Við eigum að skoða inn í skúrinn,“ sagði hann hátt og skýrt við hina lögregluþjónana. „Ert þú með lykil að skúrnum?“ Spurði hann eiganda bílskúrsins.

„Já einhvers staðar. En þið megið ekki fara inn án leyfis,“ sagði hann.

„Ef þú sækir ekki lykilinn núna strax þá verður þú handtekinn fyrir að hlýða ekki fyrirmælum lögreglu,“ sagði ég skipandi röddu. „Þú vilt kannski eyða nóttinni í hverfissteini?“

Eigandinn snerist á hæl án þess að segja orð og fimm mínútum síðar birtist hann aftur með lykil í höndunum.

Það tók Georg stutta stund að átta sig á því hvar hann væri niðurkominn þegar hann rankaði við sér. Það var ekki fyrr en hann reyndi að setjast upp að það rann upp fyrir honum ljós. Hálf frosnar gallabuxurnar ásamt kuldanum sem nísti hann inn að beini gerðu honum erfitt fyrir en á endanum tókst honum að rísa á fætur. Hann vissi að hann væri inni í frystiklefanum og hann vissi hver félagsskapurinn var. Þegar hann leit inn í frystiklefann áður en listamaðurinn kom honum að óvörum, hafði hann talið að minnsta kosti sex mannslík þar inni í fljótu bragði. Þau voru áreiðanlega þarna ennþá. Smátt og smátt vöndust augu Georgs myrkrinu og hann sá að hann hafði haft rétt fyrir sér með líkin en líklega rangt fyrir sér með töluna á þeim. Þau lágu í stöflum meðfram veggjunum í klefanum þar sem þeim var staflað upp í loft. Georg vissi að fljótlega myndi hann bætast í líkhópinn ef hann kæmist ekki út úr klefanum. Hann sneri sér að hurðinni á klefanum og henti sér á hana.

Við leituðum af okkur allan grun inni í bílskúrnum. Georg var hvergi sjáanlegur og engin ummerki voru neins staðar sem bentu til þess að hann hefði yfirhöfuð komið inn i skúrinn. Ég vissi betur. Áður en við yfirgáfum skúrinn reyndi ég aftur að hringja í síma Georgs en hann var enn ótengdur. Hann hafði ekki haft samband við lögregluna og ekki hafði hann hringt heim til sín. Hann hafði hreinlega gufað upp.

Georg var ekki viss en hann gat ekki betur heyrt en það væri einhver umgangur fyrir ofan hann. Hvort það var morðinginn eða einhver annar gat hann ekki vitað. Hann kallaði eins hátt og hann gat og lamdi og sparkaði í hurðina á frystiklefanum en ekkert gerðist. Hurðin vildi ekki láta undan og hann heyrði engin merki þess að einhver væri að reyna að opna hurðina að utan. Georg vissi að hann væri dauðadæmdur. Hann var hættur að finna fyrir kuldanum og gat varla hreyft sig lengur. Það var ekkert sem hann gat gert annað en að bíða þess sem verða vildi.

Lögreglubílarnir voru farnir, eigandi bílskúrsins var búinn að loka honum og læsa og ég stóð einn úti á götu við hliðina á bimmanum. Ég var ekki ánægður með sjálfan mig og ég hafði á tilfinningunni að ég hefði ekki leitað af mér allan grun. Ég settist inn í bimmann, startaði honum í gang og ók út af bílastæðinu. Það var eitthvað skrítið við þennan bílskúr. Eitthvað annað en hvað hann var hreinn og fínn og hvað allt var í mikilli röð og reglu inni í honum. Ég beygði niður Karlagötu og var kominn að horninu á Gunnarsbraut þegar ég áttaði mig á því hvað mér hafði fundist undarlegt við bílskúrinn. Innst í honum var búið að þvera hornið frá lofti og niður í gólf. Ég hafði veitt þessu athygli þegar ég skoðaði bílskúrinn að innan en síðan gleymt að kanna málið nánar. Ég spólaði af stað inn Gunnarsbraut, beygði upp Skarphéðinsgötu og stöðvaði bílinn ekki fyrr en í innkeyrslunni við bílskúrinn. Um leið og ég hljóp upp tröppurnar að útidyrunum að íbúðarhúsinu hringdi ég í Baldur.

Georg barðist við að halda sér vakandi en hann vissi að því lengur sem hann héldi meðvitund þá var von. Von um að einhver kæmi honum til bjargar á síðustu stundu. Hann vildi ekki fara svona. Ekki sem fangi inni í frystiklefa í eigu geðbilaðs náunga. Það var ekki eftirsóknarverður dauðdagi. Hann var ekki tilbúinn að kveðja Aldísi og börnin. Hann átti eftir að gera svo mikið með þeim, hitta og kynnast barnabörnunum og sjá þau vaxa úr grasi. Hans tími var ekki kominn. Ekki svona. Ekki þarna. Georg missti meðvitund og síðasti andardrátturinn sveimaði út í frosið andrúmsloftið og blandaðist saman við hrímað loftið í frystiklefanum.

Ég beið ekki eftir því að eigandinn kæmi með mér út í bílskúrinn heldur reif af honum lyklana og hljóp af stað. Það tók mig nokkrar sekúndur að opna hurðina, kveikja ljósin og hlaupa út í horn þar sem skilrúmið var. Ég þreifaði á því og komst að því að það var ekki nógu stórt til að hægt væri að geyma eitthvað inni í því. Ekki mann hið minnsta.

„Ég skil ekki hvað þetta á eiginlega að þýða? Þið voruð búnir að leita um allt hérna inni.“ Eigandi bílskúrsins stóð í dyrunum fúll á svip.

„Hvað er á bak við þetta skilrúm?“ Spurði ég.

„Það hef ég ekki hugmynd um,“ svaraði maðurinn. „Sennilega rafmagnsleiðslur og rör eða eitthvað slíkt.“

„Af hverju þarf svona stórt skilrúm til að fela rafmagnsleiðslur?“ Spurði ég aftur. „Þetta er bara bílskúr.“

„Kannski er þetta eitthvað gamalt. Eitthvað sem hefur tengst gryfjunni sem var hérna,“ sagði eigandinn.

„Gryfjunni,“ hváði ég. „Er gryfja í bílskúrnum?“

„Það var gryfja hérna en það er sennilega búið að fylla upp í hana? Það er ekki löglegt að vera með gryfjur í bílskúrum og ég tók það sérstaklega fram við leigjandann að hann yrði að fylla upp í hana strax.“

Ég heyrði í sírenum lögreglubíls einhvers staðar í fjarska.

„Þú sagðir okkur ekki frá þessu áðan,“ hvæsti ég. Ég gekk út á mitt gólfið í skúrnum og rúllaði teppamottunni upp. Stálhleri sem var niðurfelldur í gólfið kom strax í ljós.

„Gólfhleri! Ég hafði ekki hugmynd um að það væri gólfhleri hérna,“ sagði eigandinn undrandi á svip.

Ég opnaði hlerann upp á gátt og lét mig síga niður um opið. „Þú segir lögregluþjónunum sem eru að koma hvar ég er,“ sagði ég við eigandann um leið og ég fikraði mig niður stigann og á gólfið í kjallaranum fyrir neðan.

Það tók mig stundarkorn að venjast myrkrinu og finna ljósarofann sem var á veggnum við hliðina á stiganum. Ég kveikti ljósið og leit í kringum mig. Frystiklefinn var það fyrsta sem ég kom auga á og ég gekk að hurðinni á honum. Stóru skrúfjárni hafði verið komið fyrir í augum á handfanginu til að læsa klefanum. Ég svipti skrúfjárninu upp og opnaði klefann. Georg valt fram á gólfið í skúrnum og augu hans störðu lífvana upp til mín.

Listamaðurinn tók samanvöðlað seðlabúnt upp úr jakkavasanum og lagði það á borðið. Í seðlabúntinu voru samtals tólf hundruð evrur sem gerðu rúmar tvö hundruð þúsund íslenskar krónur.

„Tvö hundruð þúsund í evrum. Það var það sem var samið um,“ sagði listamaðurinn.

„Það passar,“ sagði maðurinn sem sat hinum megin við borðið. Hann var á sextugsaldri, með kinnbeinabert og bólugrafið andlit. „Ertu að fara að skjóta einhvern eða fara á fuglaveiðar?“ Maðurinn tók ljósbrúnu sólgleraugun af sér og brosti svo skein i skjannahvítar tennurnar.

Listamaðurinn horfði í stutta stund framan í manninn og furðaði sig á því hversu illa hann passaði við þá ímynd sem hann hafði gert sér af honum. Í stað þess að hitta fyrir sólbrúnan, grannan og myndarlegan mann í leðurjakka með gullhringi á hverjum fingri, stóð hann augliti til auglitis við lítinn ófríðan karl, með ístru, klæddan í gallabuxur og flísjakka. Svona litu þá foringjar undirheimanna út, hugsaði listamaðurinn með sér.

„Kannski pínulítið af hvoru?“ Sagði listamaðurinn. Hann brosti framan í undirheimaforingjann og tók haglabyssuna upp af borðinu. „Er hún hlaðin?“ Spurði hann.

„Ertu frá þér maður. Þú geymir haglabyssur aldrei hlaðnar.“

„Ég bað um af fá skot líka,“ sagði listamaðurinn.

Undirheimaforinginn skellti tveimur kössum sem hvor um sig höfðu að geyma 25 högl á borðið. „Dugar þetta í bili?“

„Já ætli það ekki,“ sagði listamaðurinn. Hann opnaði kassana, sturtaði úr þeim á borðið og fór að týna höglin ofan í vasana á jakkanum sínum.

„Hva, ekki ertu að fara strax til veiða?“ Spurði undirheimaforinginn.

„Jú eiginlega. Ég þarf að útkljá ákveðið mál núna strax.“

„Já er það,“ sagði undirheimaforinginn. „Kanntu á byssuna?“

„Ég bjarga mér,“ sagði listamaðurinn um leið og hann hlóð byssuna með hverju haglaskotinu á fætur öðru. „Þú hefur aldrei séð mig,“ sagði hann án þess að líta á undirheimaforingjann.

„Og þú ekki mig,“ svaraði hann að bragði.

Ég mátti ekki missa stjórn á mér en ég gerði það samt. Það gat enginn kennt mönnum að halda fullri stjórn við þær aðstæður sem ég var í. Ég hélt á besta vini mínum í fanginu og æpti sem óður á eiganda bílskúrsins að hringja á sjúkrabíl. Ég athugaði hvort ég heyrði hjarta Georgs slá áður en ég hóf hjartahnoðið. Eftir fimm mínútna hnoð sýndi hann engin lífsviðbrögð og ég var við það að gefast upp þegar tveir lögregluþjónar komu ofan i kjallarann og tóku við. Fimm mínútum síðar kom sjúkrabíllinn og mér var skipað upp úr kjallaranum til að vera ekki fyrir þeim. Ég gekk út úr skúrnum og settist á gangstéttarbrúnina við götuna og fól andlitið í höndum mér. Ég var búinn að missa besta vin minn og það var mér að kenna. Ég hafði samþykkt að hann færi einn inn i bílskúrinn og ég hafði ekki verið nógu klár til að kanna skúrinn í þaula þegar ég loks mætti á staðinn. Kannski hefði mér tekist að bjarga Georg ef ég hefði hugsað. Útundan mér sá ég hvar sjúkraliðarnir flýttu sér með sjúkrabörurnar út í sjúkrabílinn og stuttu síðar óku þeir af stað með blikkandi ljós.

„Það er ekki útséð með hann ennþá.“

Ég leit upp á lögregluþjóninn sem stóð við hliðina á mér.

„Hann var allur frosinn,“ sagði ég. „Það er vonlaust að hann lifi þetta af. Hann er farinn.“

„Það er ekki víst,“ sagði lögregluþjónninn um leið og hann fékk sér sæti við hliðina á mér. „Menn geta oft lifað ótrúlega lengi við þessar aðstæður. Hjartað var farið að slá þegar þeir fóru með hann.“

„Er það?“ Ég leit á lögregluþjóninn og fann hvernig vonin hríslaðist um líkama minn. „Vonandi geta þeir bjargað honum ,“ bætti ég við.

Ég sá hvar tveir lögreglubílar komu akandi fyrir beygjuna i götunni og í humátt á eftir þeim kom bíllinn hans Baldurs. „Ég skoðaði ekki inn í frystinn,“ sagði ég. „Hvað er þar inni? Matvörur?“

Lögregluþjónninn leit á mig alvarlegur á svip. „Hann er fullur af líkum. Ég hef aldrei séð annað eins. Ég varð að fara út.“

„Djöfullinn.“ Ég hristi höfuðið. „Ekki áttu sígarettu?“

Ég var örugglega búinn að sitja á gangstéttarbrúninni í hálftíma þegar Baldur kom loks og settist við hliðina á mér. Hann klappaði mér á öxlina en sagði ekki neitt.

„Hvað eru þau mörg?“ Spurði ég án þess að líta á hann.

„Níu,“ svaraði Baldur.

Ég leit til hliðar og sá hvar starfsmenn tæknideildar lögreglunnar voru að athafna sig inni í bílskúrnum og umhverfis hann.

„Hvernig er þetta hægt?“

„Hvernig er hvað hægt?“ Sagði Baldur.

„Að ræna og myrða svona margar stúlkur og komast næstum því upp með það?“

„Ég get ekki svarað því í fljótu bragði,“ sagði Baldur. „Kannski vegna þess að við erum ekki á varðbergi gagnvart svona hlutum. Við reiknum ekki með því að svona lagað geti gerst.“

„Er það ekki frekar vegna þess að við erum ekki starfi okkar vaxnir?“

„Nei ég myndi ekki segja það.“ Baldur leit á mig alvarlegur á svip. „Við gerum alltaf okkar besta en við getum ekki reiknað með því að í hvert sinn sem einhver hverfur, þá sé það vegna þess að einhver í þjóðfélaginu sé að myrða fólk.“

„Hvað ætli hann sé búinn að vera að þessu lengi?“ Spurði ég.

„Örugglega í mörg ár,“ sagði Baldur. „Við eigum eftir að bera kennsl á líkin til að komast að því. Það tekur allt sinn tíma.“

„Og á meðan gengur hann laus.“ Ég leit aftur á Baldur. „Það er mér að kenna að Georg er farinn.“

„Hvaða vitleysa er þetta í þér maður. Það er ekkert þér að kenna.“

„Jú, ég leyfði honum að fara hingað einum og síðan klikkaði ég á því að skoða bílskúrinn hér nógu vel þegar ég loksins drullaði mér á staðinn. Ég hefði átt að fara um leið og hann hringdi í mig.“

„Þetta getur aldrei verið þér að kenna Axel. Þú ert ekki ábyrgur fyrir gjörðum þessa manns.“

„Jú. Ef ég hefði komið hingað með Georg, hefði þetta aldrei gerst.“

Baldur ætlaði að fara að segja eitthvað en þá hringdi farsíminn hans. Hann svaraði og hlustaði í stutta stund áður en hann kvaddi viðmælanda sinn og setti símann aftur í vasann á jakkanum sínum.

„Georg mun líklega hafa þetta af,“ sagði hann.

„Hvað ertu að segja. Er hann lifandi.“ Ég brosti út að eyrum og spratt á fætur.

„Já hann var í raun aðeins í dái en ekki dáinn þegar þú fannst hann. Þú náðir til hans í tæka tíð,“ sagði Baldur um leið og hann skrönglaðist á lappir.

„Frábært. Ótrúlegt.“ Það var þungu fargi af mér létt.

„Við vitum hins vegar ekki hvort hann nái sér að fullu fyrr en hann vaknar.“

„Hvar er hann? Á hvaða spítala?“

„Hann er uppi á Hringbraut en þú skalt ekki fara þangað núna,“ svaraði Baldur. „Honum er haldið sofandi.“

„Já allt í lagi. Ég fer ekki til hans fyrr en hann vaknar,“ sagði ég.

„Ert þú sá sem stjórnar rannsókninni hér?“ Röddin kom að baki mér og þó að ég sæi ekki framan í manninn þá fannst mér hún kunnugleg.

„Ertu að tala við mig,“ sagði ég um leið og ég sneri mér við.

„Já ég er að tala við þig. Stjórnar þú rannsókninni hér?“ Maðurinn sem talaði var á hæð við mig, í dökkum hælasíðum frakka og með báðar hendur í vösunum.

„Það er ég sem stjórna rannsókninni og ég þarf að biðja þig um að yfirgefa svæðið,“ sagði Baldur.

„Þekki ég þig?“ Spurði ég. Maðurinn var kunnuglegur að sjá, líklega rúmlega fertugur, með kúlulaga andlit, gleraugu og krúnurakað höfuð.

„Það held ég ekki,“ sagði maðurinn. „Þú hefur kannski hitt mig áður en þú þekkir mig ekki neitt.“

Ég áttaði mig á því hver maðurinn var um leið og hann lyfti haglabyssunni undan frakkanum. Þarna var kominn eldri lögfræðingurinn sem við Georg höfðum talað við hjá Sjúkratryggingastofnun og hann var ekki kurteis og fágaður lengur.

Geirlaug lá í stofusófanum heima hjá sér og horfði á reykhringina sem hún blés frá sér liðast upp í loftið í stofunni. Hún var að reyna að róa sig niður og hætta að hugsa um Gest og litlu feitu lögguna sem var að gera hana brjálaða með öllum spurningunum. Hvað átti hún að gera og hvað gat hún gert. Lögreglan grunaði hana, lögfræðingurinn hennar trúði henni ekki og systir hennar var erlendis. Hún hafði engan til að ráðfæra sig við. Engan sem hún gat treyst. Litla feita löggan hafði ekkert á hana ennþá. Annars væri hann búinn að taka hana fasta. Hins vegar gat vel verið að honum tækist að finna eitthvað. Eitthvað sem hún ætti erfitt með að hrekja. Einhverja gamla vinkonu sem hún hafði kjaftað í. En hverri hafði hún trúað fyrir þessu? Hún mundi það ekki í svipinn en var viss um að hún sagði einhverri vinkonu sinni einhvern tímann frá þessum karlperra. Þessum ógeðslega karli sem hafði káfað á henni. Karlinum sem hún var að fara að erfa.

„Ég hef aldrei séð þig áður,“ sagði listamaðurinn. Hann beindi haglabyssunni að Baldri en hafði ekki augun af mér. „Þú komst ekki niður á sjúkratryggingar um daginn að tala við okkur. Það var þessi hér og náunginn sem var að sniglast í bílskúrnum áðan.“ Hann gaut augunum á mig.

„Ég held að þú ættir að leggja riffilinn frá þér vinur,“ sagði Baldur rólega. „Það er allt fullt af lögregluþjónum hérna. Þú kemst ekki undan.“

„Ég ætla mér ekkert að komast undan,“ hvæsti listamaðurinn sem var greinilega ekki með sjálfum sér. „Hvert ætti ég að fara? Til Noregs eða Danmerkur? Nei ég ætla að klára málið hér og nú. Ljúka þessu af.“

Ég hugsaði eins hratt og ég gat til að reyna að finna einhverja flóttaleið fyrir okkur Baldur. Lögfræðingurinn stóð í um þriggja metra fjarlægð frá okkur með haglabyssuna mundaða. Við aðra hlið okkar var steinsteyptur veggur og við hina stóðu tveir fólksbílar í röð. Það leit ekki út fyrir að við ættum okkur undankomu auðið.

„Þú veist að þú getur bara skotið annan okkar,“ kallaði ég hátt og skýrt í von um að það heyrðist til mín en við stóðum í hvarfi frá bílskúrnum og lögregluþjónunum sem þar voru við vinnu. „Ef þú skýtur hann Baldur hérna þá verð ég búinn að ná þér áður en þú getur miðað á mig,“ kallaði ég áfram.

„Er það?“ Svaraði listamaðurinn. Hann glotti til mín. „Eigum við að prófa? Ég skýt karlinn þarna núna og ef þú nærð mér þá tapa ég. En ef þú nærð mér ekki þá skýt ég þig eins og hund,“ sagði hann.

„Nei, í guðanna bænum,“ sagði Baldur skelkaður á svip. „Viltu ekki frekar leggja frá þér riffilinn og gefast upp? Þú átt þér enga undankomuleið.“

„Ég veit það vel að ég á mér ekki undankomu auðið. En það sama á við um ykkur. Vertu blessaður gamli minn,“ sagði listamaðurinn um leið og hann tók í gikkinn á haglabyssunni. Ég rak upp óp og henti mér á lögfræðinginn sem hörfaði tvö skref afturábak skelkaður á svip. Það hafði ekkert gerst þegar hann tók í gikkinn á haglabyssunni.

Sextándi kafli

Listamaðurinn hafði verið svo spenntur að hann hafði gleymt að taka öryggið af haglabyssunni. Enn ein mistökin sem hann gerði og hann vissi að mistök voru of dýru verði keypt til að hægt væri að réttlæta þau. Þú lærir ekki af mistökunum. Þú tapar á þeim, var listamaðurinn vanur að segja við sjálfan sig.

Hann tók tvö skref afturábak, lyfti haglabyssunni yfir höfuð sér og sló Axel í magann með skeftinu. Axel féll fram fyrir sig fyrir við fætur listamannsins sem lamdi hann aftur með skeftinu á haglabyssunni en í þetta sinn á milli herðablaðanna. Listamaðurinn greip utan um haglabyssuna og tók öryggið af. Nú var komið að því að ljúka verkinu. Hann leit í kringum sig en sá hina lögguna hvergi. Hún gat þó varla verið langt undan. Hann mundaði haglabyssuna og gekk af stað i átt að bílskúrnum.

Birna Guðríður náði loks sambandi við systur sína í gegnum MSN á tölvunni sinni. Hún ræddi við hana i hálftíma um heima og geima og sagði henni síðan að allt gengi að óskum og að hún hlakkaði til að hitta hana þegar hún kæmi heim eftir þrjá daga. Hún slökkti á MSN forritinu og opnaði myndaalbúmið í tölvunni sinni. Myndir af næsta fórnarlambi hlóðust upp á skjáinn fyrir framan hana og Birna Guðríður skoðaði hverja og eina þeirra vel og vandlega. Loks færi stundin að renna upp. Stundin sem hún hafði beðið eftir svo lengi. Stund hefndarinnar.

Ég var of seinn að ná til hans og hlaut fyrir vikið bylmingshögg frá byssuskefti í magann. Ég missti andann og féll á hnén fyrir framan hann bjargarlaus með öllu en í stað þess að fá byssukúlu í gegnum hausinn fékk ég sama byssuskeftið í mig aftur, í þetta sinn á milli herðablaðanna. Ég féll kylliflatur á gangstéttina og barðist við að ná andanum og komast í gegnum sársaukann sem nísti mig í gegnum merg og bein. Ég heyrði þegar lögfræðingurinn gekk af stað framhjá mér og stuttu síðar heyrði ég skothvell og hávært sársaukaóp. Með því að nýta reiðina og þann ofsa sem ég hafði byggt upp innra með mér, tókst mér að skreiðast upp á hnén og loks á fætur. Ég ætlaði ekki að láta þennan mannaumingja vaða yfir mig og mína. Ekki lengur. Ekki núna. Honum hafði næstum tekist að gera út af við besta vin minn og það hafði verið mér að kenna. Ekki lengur. Ekki meira. Ég hljóp af stað og þegar ég kom fyrir hornið á veggnum blasti við mér ófögur sjón. Lögfræðingurinn sneri baki í mig með byssuna í brjósthæð tilbúinn að hleypa af öðru sinni. Fyrir framan hann lá einn starfsmaður tæknideildarinnar í blóði sínu og fyrir innan opnar bílskúrsdyrnar sátu og lágu fjórir lögreglumenn. Þeir voru auðveld skotmörk fyrir lögfræðinginn sem lyfti byssunni, örugglega með glott á vör. Ég kastaði mér á bakið á honum og náði að fella hann áður en hann hleypti skoti af. Ég var ákveðinn í því að ljúka þessu þarna á staðnum svo að ég lét höggin dynja á honum hvar sem ég kom þeim að. Lögfræðingurinn öskraði eins og sært naut og þrátt fyrir allan minn líkamsþunga fann ég að hann var við það að ná að losa sig undan mér. Allt þar til Baldur kom mér til hjálpar ásamt nokkrum lögregluþjónum. Lögfræðingurinn var úr leik.

Ég ákvað að taka því rólega næstu daga. Lögfræðingurinn var í haldi lögreglu og beið yfirheyrslu, rannsókn á líkunum sem fundust í frystiklefanum í bílskúrnum var í fullum gangi og Georg var vaknaður. Það var lítið sem ég gat gert annað en að taka því rólega og nýta tímann til að vera með fjölskyldunni. Birna Guðríður og Ingiríður Arna voru þó aldrei langt undan í huga mér og ég eyddi dágóðum tíma dagsins í að skoða framburð Geirlaugar með það að markmiðið að tengja hana við morðin á gamla fólkinu. Þess á milli eyddi ég tímanum í að fara út með Söru og tala við Sigrúnu. Ég var aftur orðinn að löggiltum heimavinnandi öryrkja. Í bili að minnsta kosti.

Rólegu dagarnir urðu þrír. Að morgni þess fjórða hringdi Baldur í mig og bað mig um að koma niður á stöð. Yfirheyrslur yfir lögfræðingnum voru þegar hafnar og höfðu staðið í nokkra daga án mikils árangurs. Baldur vildi fá mig til að tala við hann í von um að ég fengi eitthvað meira upp úr honum. Ég lofaði að mæta á stöðina eftir tvo klukkutíma. Fyrst þurfti ég að heimsækja Georg.

Georg var hress að sjá og vildi ólmur losna af spítalanum. Ég gat svo sem ekki láð honum það enda vissi ég af eigin raun að það gat verið hálf ömurlegt að liggja á sjúkrahúsi. Það var eitthvað sem ég óskaði engum að þurfa að ganga í gegnum. Þrátt fyrir mikla og góða umhyggju þá var einfaldlega best að vera heima hjá sér. Georg mundi ekki mikið af því sem gerst hafði fyrir rúmum þremur dögum síðan. Hann mundi eftir því að hafa skoðað bílskúrinn og fundið kjallarann en síðan var allt í hálfgerðri móðu. Ég var feginn því þó að það hefði verið betra fyrir rannsókn málsins ef Georg hefði munað allt sem gerðist og getað bent á morðingjann. En svona gat mannshugurinn verið. Eins og hann tæki sjálfstæða ákvörðun um að vernda eiganda sinn frá slæmum minningum og kvölum. Minn hugur var reyndar ekki svo góður við mig. Hann passaði upp á að halda mér við efnið. Ég gat engu gleymt.

Lögfræðingurinn leit illa út. Hann var hvítur í framan með bauga undir báðum augum og hárið var límt við höfuð hans, eins og hann hefði ekki farið í bað í marga daga.

„Fara þeir ekki vel með þig á Hrauninu?“ Spurði ég um leið og ég fékk mér sæti við borðið í yfirheyrsluherberginu.

„Eins og þér sé ekki sama um það hvernig farið er með mig,“ svaraði listamaðurinn. „Þú þarft ekkert að vera með eitthvað kurteisishjal hérna.“

„Þá málar?“

„Já.“ Það var eins og hann horfði í gegnum mig. Augnaráð hans var fjarlægt og draumkennt.

„Og þú ert lögfræðingur hjá Sjúkratryggingastofnun.“

„Whatever.“

„Það er eitt sem ég skil ekki Guðlaugur.“ Ég horfði beint í augu hans. „Af hverju að drepa þær allar? Af hverju valdirðu að drepa það sem þér þótti nógu fallegt til að festa á striga?“

„Leó. Kallaðu mig Leó.“

„Allt í lagi Leó. Af hverju drapstu þær?“

„Af hverju ekki?“

„Vegna þess að þú valdir að mála fegurð þeirra. Það sést svo greinilega í öllum þínum verkum.“

„Ertu búinn að skoða verkin mín?“ Það örlaði fyrir smá blossa í augnaráði Guðlaugs.

„Já,“ laug ég. „Ég er búinn að skoða þau öll og ég skil ekki af hverju þú myrtir þessar stúlkur sem þú málaðir svo listilega.“

„Kannski af því að ég gat það?“

„Ég trúi því varla.“

„Veistu hvernig það er að horfa á aðra manneskju deyja?“ Hann hallaði sér fram á borðið og horfði beint í augu mér. Augnaráðið var ekki lengur tómt og fjarrænt „Veistu hvernig það er að hafa fullkomið vald yfir annarri manneskju? Vald til að ákveða hvort hún lifir eða deyr?“

„Nei ég veit það ekki,“ svaraði ég.

„Það er undursamlegt.“ Hann pírði augun á mig. „Ég gat málað þær í andarslitrunum. Málað þeirra síðustu andartök. Það er ástæðan.“

„Ég skil.“

„Nei þú skilur ekki neitt og þú veist ekki neitt.“ Hann glotti framan í mig og í þetta skipti sá ég illskuna. Illskuna og geðveikina sem skein úr hverjum andlitsdrætti Guðlaugs. „Þú hefur heldur ekki skoðað málverkin mín. Ef þú hefðir gert það þá þyrftir þú ekki að spyrja mig þessara heimskulegu spurninga.“

„Ég kaupi þetta ekki Leó. Það er alltaf einhver ástæða og þessi er ekki sú rétta.“

„Mér er nákvæmlega skítsama hvað þú kaupir eða kaupir ekki,“ hvæsti Guðlaugur.

„Þú myrtir þær út af einhverju öðru. Var það vegna þess að þú svívirtir þær líka?“

„Svívirti þær?“ Hann hló upp í opið geðið á mér. „Nei ég svívirti enga þeirra en ég elskaði þá síðustu. Til að geta málað ástina. Málað lostann.“

„Þú myrtir þær af því að þær hefðu komið upp um þig. Þú ert bara enn einn öfugugginn. Einn af þessum biluðu náungum sem fær fullnægingu af því að horfa á naktar ungar stúlkur.“

„Þú er fábjáni.“ Hann hallaði sér aftur fram á borðið. „Ef þú heldur að þú getir komið mér úr jafnvægi með því að reyna að niðurlægja mig þá þekkir þú mig ekki vel. Ég er listamaður. Ég fæst við list og listin er ódauðleg. Hún er hvorki lifandi né dauð.“

„Með öðrum orðum þá eru málverkin verðmætari ef fyrirsætan er ekki lengur til. Ef enginn annar getur málað hana,“ sagði ég

„Voila.“ Guðlaugur ranghvolfdi í sér augunum. „Þú ert bara ekki alheimskur greyið.“

Ég horfði á hann í stutta stund en stóð svo upp frá borðinu.

„Þessu er lokið í bili hjá okkur Guðlaugur en ég vildi láta þig vita að vinur minn, sá sem þú læstir inni í frystiklefanum er búinn að ná sér. Og lögreglumaðurinn sem þú skaust mun einnig ná sér.“

„En gaman. Þú kannski skilar kveðju til þeirra frá mér og segir þeim að ég mundi vanda mig betur næst.“ Guðlaugur glotti til mín en leit síðan undan. Ég gekk til dyra og þegar ég var búin að opna þær til hálfs sneri ég mér við og sagði:

„Ég gleymdi einu Guðlaugur.“

Hann sneri sér að mér án þess að segja orð.

„Málverkin þín. Þessi verðmætu málverk.“

„Hvað með þau?“

„Við brenndum þau öll.“ Ég gekk út og lokaði hurðinni á eftir mér. Öskrin í Guðlaugi ómuðu fram á stigapallinn og hurfu ekki fyrr en ég var kominn á næstu hæð fyrir neðan.

Ég lokaði mig af inni á skrifstofunni minn. Ég varð að komast að því hverjar Birna Guðríður og Ingiríður Arna voru í raun og veru og hvers vegna þær höfðu myrt allt þetta fólk. Voru þær fórnarlömb að hefna sín á einhverjum eða voru þær keyptar til verksins. Voru þær kannski ekki að hefna sín heldur einfaldlega raðmorðingjar að leika sér. Ég hélt fast við þá skoðun mína að það hlyti að vera einhver tilgangur með þessum morðum. Ef þær voru raðmorðingjar þá hefðu þær skilið einhverjar vísbendingar eftir sig aðrar en landfræðilegar. Það var líka harla ólíklegt að við værum að fást við tvo raðmorðingja sem voru að vinna saman. Hefnd eða einhvers konar uppgjör var ástæðan. Ég var viss um það en til að sanna mitt mál varð ég að tengja Birnu Guðríði og Ingiríði Örnu við Egilsstaði og fólkið þaðan. Fólkið sem þær voru búnar að myrða. Ég hringdi fyrst í Baldur til að biðja hann um að fá að nota tölvukerfi lögreglunnar og síðan hringdi ég í Lárus lögregluvarðstjóra á Egilsstöðum.

Baldur stóð við það sem hann hafði lofað mér í símann eða næstum því. Ég fékk aðgang að tölvukerfi lögreglunnar en aðeins í gegnum Guðmund tölvunörd. Hann sat fyrir framan skjáinn á tölvunni sinni með mig við hlið sér, tilbúinn að leita að þeim atriðum sem ég vildi kanna.

Eftir hálftíma hafði ég komist að því að það var engin Ingiríður Arna til og tvær sem hétu Birna Guðríður. Ég komst líka að því að óreglukonan á Egilsstöðum, Sigþrúður Karlsdóttir, hafði átt tvö börn. Jón Kristófersson og Rögnu Kristófersdóttur. Guðmundur hélt áfram að leita fyrir mig og eftir tvo tíma í viðbót var ég kominn með mikið magn af upplýsingum sem ég þurfti að vinna úr. Ég kvaddi Guðmund og hélt heim á leið.

Ég var rétt nýbúinn að kyssa Sigrúnu góða nótt og koma mér fyrir við skrifborðið mitt þegar farsíminn minn hringdi. Mér til furðu en ánægju var það Georg sem var á línunni. Hann var kominn heim og virtist vera hinn hressasti. Að minnsta kosti heyrðist mér það í gegnum símann.

„Hvað er að frétta Axel? Baldur sagði mér að þú værir á fullu að vinna í morðunum á gamlingjunum.“

„Já ég verð að reyna,“ svaraði ég.

„Þeir telja sig vera við það að leysa það mál,“ sagði Georg.

„Hverjir eru þeir?“

„Leifur og Úlfar. Baldur sagði mér að það væri einungis tímaspursmál hvenær þeir lykju rannsókninni.“

„Þeir eru væntanlega að reyna að finna eitthvað á frænkuna? Er það ekki rétt hjá mér?“ Sagði ég.

„Jú ég reikna með því,“ svaraði Georg. „Kannski hafa þeir rétt fyrir sér?“

„Við getum vonað það en ég er samt sannfærður um að málið er ekki svo einfalt.“

„Nú. Getur það ekki einmitt verið þannig? Að við séum að sækja vatnið yfir lækinn?“

„Ég held ekki.“ Sagði ég. „Ég er búinn að komast að því að óreglukonan á Egilsstöðum, sú sem fólkið virðist tengjast, átti tvö börn. Í dag væru þau þrjátíu og sjö og þrjátíu og átta ára.“

„Já við vissum að hún átti börn konan,“ sagði Georg. Þau fluttu frá Egilsstöðum fyrir mörgum árum síðan. En af hverju segir þú væru?“

„Af því að þau eru öll dáin.“

„Dáin? Börnin líka?“

„Já. Þau eru talin hafa látist í húsbruna á Hverfisgötu fyrir tuttugu og þremur árum síðan.“

„Talin?“

„Líkamsleifar konunnar fundust í brunarústunum og það var hægt að bera kennsl á hana en líkamsleifar barnanna voru óþekkjanlegar með öllu.“

„Var ekki hægt að bera kennsl á þau?“

„Nei.“

„Ekki einu sinni tennurnar?“

„Það er ekkert talað um það í skýrslunni. Aðeins að ekki hafi verið hægt að bera kennsl á líkamsleifar barnanna en beinin pössuðu við aldurinn.“

„Þannig að það getur verið að þau hafi farist í brunanum?“ Spurði Georg.

„Já alveg eins. Ég talaði síðan aftur við Lárus varðstjóra fyrir austan og hann sagði að það hefði rifjast upp fyrir honum daginn eftir að við hittum hann að það hefði komið upp eitt mál varðandi börnin fyrir austan.“

„Nú. Hvaða mál?“

„Stúlkan sem þá var sjö ára gömul vildi leggja fram kæru á hendur manni. Sagði að hann hefði meitt sig.“

„Meitt sig?“

„Já. Þegar Lárus mundi eftir þessu fór hann að skoða þetta eitthvað betur og fann gamla skýrslu frá þessum tíma. Þar segir að stúlkan sem hét Ragna hefði komið ein á lögreglustöðina til að leggja fram þessa kæru. Lögreglumaðurinn sem tók á móti henni trúði henni ekki og hringdi í mömmu hennar.“

„Er þessi lögreglumaður á lífi?“ Spurði Georg

„Nei. Hann dó fyrir nokkrum dögum.“

„Fyrir nokkrum dögum!“ Georg átti erfitt með að leyna vonbrigðum sínum.

„Já. Hann hét Garðar og brann til ösku í sumarbústaðnum sínum.“

„Ja hérna,“ dæsti Georg. „Það er einhver að hefna sín.“

„Já það held ég að sé alveg ljóst,“ svaraði ég. „Það er mín tilgáta að þessi stúlka, Ragna, hafi verið beitt kynferðislegu ofbeldi og gerendurnir hafi verið allt þetta fólk sem nú er dáið, með beinum og óbeinum hætti.“

„En hver? Hver er að hefna sín? Ekki börnin?“

„Ég veit það ekki? Kannski einhver sem vissi af þessu? Einhver ættingi? Síðan datt mér í hug að einhver sem hefur lent í því sama sé að hefna sín?“

„Ef svo er þá höfum við ekki beint sjónum okkar á réttan stað.“

„Það er möguleiki að fleiri börn hafi lent í þessu.“

„Er það ekki vaninn með barnaníðinga? Þeir láta ekki eitt eða tvö börn nægja.“

„Kannski ekki. En samt held ég að fólkið sem var drepið hafi sumt hvert átt óbeinan þátt að máli. Eins og Garðar sem trúði barninu ekki.

„Og hvað með það. Það geta samt verið fleiri börn.“

„Það má vel vera en þau tengjast ekki þessu máli. Þetta fólk tengist þessum börnum og móður þeirra á einn eða annan hátt. Það er tengingin okkar.“

„Allt í lagi. En það er samt í lagi að kanna bakgrunn fólksins,“ sagði Georg.

„Ég er búinn að því. Enginn á sakaskrá.“ Ég gerði stutt hlé á máli mínu. „Ég held Georg að Jón og Ragna séu bæði lifandi og þau séu morðingjarnir sem við leitum að.“

„En við erum að leita að tveimur konum en ekki konu og karli.“

„Já vissulega. En þú veist jafnvel og ég að konur breyta sér í karla og karlar í konur á hverjum degi.“

Ég svaf lítið þessa nótt. Ég gat ekki hætt að hugsa um Jón og Rögnu og þá raun sem þau höfðu mögulega þurft að þola. Ef tilgáta mín var rétt höfðu þau verið varnalaus í klóm illmenna sem misnotuðu þau að eigin vild án þess að nokkur kæmi þeim til hjálpar. Ef það var rétt þá gat ég ekki vorkennt gamalmennunum sem höfðu verið myrt. Það var hins vegar ekki mitt starf að vorkenna fólki eða dæma það. Ég var ráðinn tímabundið til að hjálpa til við að hafa hendur í hári tveggja kvenna sem virtust hafa tekið lögin í sínar hendur og það var eitthvað sem ég gat ekki sætt mig við.

Sautjándi kafli

Ég vaknaði seint og komst að því að ég var einn heima. Engin Sigrún, engin Sara og engin mamma. Ég staulaðist inn á baðherbergið og þaðan inn í eldhús þar sem mamma hafði verið svo góð að skilja smurt brauð eftir handa mér. Ég greip eina brauðsneið, fékk mér kaffi og gekk af stað inn á skrifstofuna mína þar sem ég ætlaði að lesa fréttir á netinu í tölvunni minni. Um leið og ég opnaði dyrnar blasti tússtaflan við mér og þvert yfir hana, fyrir neðan nöfnin Birna Guðríður og Ingiríður Arna var skrifað stórum rauðum stöfum með rithönd mömmu orðið BARNANÍÐINGUR. Ég horfði á orðið í drykklangastund, lagði kaffibollann frá mér á skrifborðið mitt og flýtti mér inn í svefnherbergi til að klæða mig.

„Ég er að segja ykkur það. Jón og Ragna eru lifandi og þau eru að myrða alla sem annað hvort misnotuðu þau þegar þau voru lítil eða komu að þeirra málum á einn eða annan hátt.“ Ég var æstur og talaði hátt.

„Þetta er bara getgáta hjá þér og ekkert annað. Skot út í loftið,“ sagði Leifur. „Þú sagðir það sjálfur að þessi börn létust í eldsvoða fyrir tuttugu og þremur árum síðan. Hvernig geta þau verið lifandi í dag?“

„Þau eru talin hafa látist,“ sagði ég. Ég stóð upp úr sófanum á skrifstofu Baldurs. Ég var of æstur til að geta setið kyrr.

„Gefum okkur það að þetta sé rétt hjá þér Axel,“ sagði Baldur. „Hvernig eigum við þá að finna þetta fólk og hvernig vitum við nema þau séu búin að drepa alla þá sem þau ætluðu sér að drepa?“

„Við finnum þau með rannsóknarvinnu“ sagði ég. Og það skiptir ekki máli ef þau eru hætt að hefna sín. Við þurfum samt að finna þau.“

„Hvernig rannsóknarvinnu?“ Spurði Úlfar sem var óvenju skrækróma þennan morgun.

„Þú ert rannsóknarlögreglumaður ekki ég,“ sagði ég. „Af hverju segir þú mér ekki hvernig við eigum að gera þetta.“

Leifur glotti. „Það er einmitt málið Axel. Þú átt ekkert að vera að skipta þér af þessari rannsókn.“

„Hann er hér á mínum vegum,“ sagði Baldur. „Og þú sættir þig við það Leifur eða snýrð þér að einhverju öðru.“

„Vá.“ Leifur glotti enn meira. „Manni er bara hótað fyrir að segja sannleikann.“

„Þú mátt nota þau orð sem þú vilt um þetta Leifur. Ég stend við það sem ég segi.“

„Ég er ekki viss um að þú getir það,“ sagði Leifur. „Ég er búinn að tala við menn hér innandyra og þeir eru vægast sagt ekki hrifnir af þessu uppátæki þínu.“

„Nú. Hvaða menn ertu búinn að ræða við?“ Baldur var ískaldur og rólegur.

„Það kemur í ljós fyrr en seinna,“ svaraði Leifur.

„Við látum það þá koma í ljós,“ sagði Baldur. „Þangað til er það ég sem stjórna hér. Ekki þú.“

„Ennþá,“ svaraði Leifur.

„Veistu það Leifur að ef ég væri ekki fyrst og fremst að hugsa um að finna morðingjana sem fyrst þá myndi ég jafna duglega um þig hér og nú,“ æpti ég á Leif. „Þannig að ef þú ætlar ekki að aðstoða okkur þá legg ég til að þú hypjir þig út.“

Það var akkúrat það sem Leifur gerði. Með glott á vör og án þess að kveðja yfirgaf hann skrifstofuna með Úlfar á hælum sér.

Ég hringdi í Guðmund á leiðinni heim og bað hann um að athuga fyrir mig hvort einhverjar óeðlilegar tilkynningar hefðu komið inn á borð lögreglunnar fyrir tuttugu og þremur árum síðan. Ég bað hann líka um allar skýrslur sem til voru um húsbrunann sem varð Sigþrúði og börnum hennar að bana. Þegar ég var búinn að tala við Guðmund hringdi ég í Georg og sagði honum frá uppákomunni á lögreglustöðinni og spurði hann hvernig hann hefði það. Georg sagði mér að hann væri allur að hressast og vænti þess að mæta til vinnu á næstu dögum. Ég kvaddi Georg í þann mund sem ég lagði bimmanum fyrir framan bílskúrsdyrnar heima hjá mér. Ég var svangur og þreyttur og ég hlakkaði til að borða heitan kvöldmat í faðmi fjölskyldunnar.

Birna Guðríður taldi að nú væri nóg komið af upplýsingum. Hún var búin að fylgjast með fórnarlambinu í þrjá daga og nú vissi hún allt sem hún þurfti að vita. Hvenær fórnarlambið færi að heiman á morgnana, hvert það færi, hversu lengi það væri í burtu og hvenær það færi að sofa. Hún ók af stað heim á leið og hófst þegar handa við að skipuleggja örlög næsta fórnarlambs í huganum.

„Ég fann ekkert sem ég taldi athugavert,“ sagði Guðmundur tölvunörd í símann.

„Hvað með skýrslurnar frá brunanum?“ Spurði ég.

„Ekkert sérstakt annað en að allt brann sem brunnið gat. Tvílyft timburhús á Hverfisgötu. Kona, karlmaður og tvö börn fórust og það er talið að kveikt hafi verið í.“

„Kona og karlmaður?“ Ég hváði við.

„Já og tvö börn.“

„Hvaða karlmaður? Voru þau hjón, konan og karlmaðurinn?“

„Nei. Það bjuggu tvær fjölskyldur í húsinu. Kona sem hét Sigþrúður ásamt tveimur börnum sínum, Rögnu og Jóni. Þau bjuggu á efri hæðinni í húsinu og fórust öll. Síðan bjó karlmaður með tveimur börnum á neðri hæðinni. Hann fórst en börnin sluppu.“

„Jesús minn. Hvað voru þessi börn sem sluppu gömul? Sérðu það?“

„Já. Þau voru fimmtán og sextán ára.“

„Strákur og stelpa?“

„Já.“

„Var gerð rannsókn á líkamsleifum barnanna sem fórust? Farið eftir tannlæknaskýrslum og slíku?“

„Örugglega ekki. Þetta lá allt saman ljóst fyrir.“

„Hvað með brennuvarginn? Náðist hann einhvern tímann?“ Spurði ég

„Nei. Ekki svo ég viti til og það kemur hvergi fram.“

„En börnin sem komust af. Getur þú séð hvar þau eru núna?“

„Já ég get það. Í skýrslunni kemur fram að þau hafi ekki átt neina ættingja á lífi eftir að faðir þeirra dó og þess vegna voru þau send í vist hjá fósturforeldrum,“ svaraði Guðmundur.

„Sérðu hvert þau voru send?“ Ég var orðinn verulega æstur og það heyrðist á málrómi mínum.

„Nei en ég get komist að því.“

„Ertu til í að gera það og hringja síðan í mig?“

„Já.“

Ég kvaddi Guðmund og gekk inn í eldhús að ná mér í kaffi. Ég var í góðu skapi enda loksins eitthvað bitastætt að gerast í málinu.

„Þeir meiða mig mamma.“

„Meiða þig? Hverjir meiða þig Ragna mín?“

„Mennirnir. Mennirnir sem koma í heimsókn til þín. Þeir meiða mig.“

Sigþrúður, móðir Rögnu flissaði og fékk sér smók úr sígarettunni sem hún var með á milli varanna. Hún lá uppi i rúmi með carmen rúllur í hárinu og ástarsögublað á milli handanna. „Vertu ekki með þessa vitleysu barn. Það er engin að meiða þig krakki,“ sagði hún.

„Víst. Ég get sýnt þér það.“

„Svona nú. Farðu að sofa krakki,“ hvæsti Sigþrúður um leið og hún sló ösku af sígarettunni ofan í yfirfullan öskubakka sem stóð á náttborðinu við hliðina á henni. „Ég hef ekki tíma fyrir svona vitleysu.“

„En mér er illt mamma,“ kjökraði Ragna.

„Farðu að sofa,“ hvæsti Sigþrúður um leið og hún fékk sér sopa úr glasinu sem stóð á náttborðinu við hliðina á öskubakkanum. „Ég vil fá frið núna. Sérðu ekki að ég er að lesa?“

„Jú.“ Ragna var niðurlút þar sem hún stóð við hliðina á hjónarúminu.

„Það er ljótt að búa svona sögur til. Þú mátt ekki ljúga að fólki og allra síst lögreglunni,“ sagði Sigþrúður hvöss á svip. „Ég verð ekki ánægð þegar lögreglan hringir í mig um miðjan dag vegna þess að þú ert að skálda einhverjar sögur um fólkið í bænum.“

„Ég er ekki að búa neitt til,“ hvíslaði Ragna. „Þeir meiða mig og Nonna líka.“

„Allt í lagi Ragna mín. Eigum við ekki bara að tala við þessa menn og athuga hvað þeir segja? Hvað heita þeir? Við skulum biðja þá um að koma núna og tala við okkur.“

„Nei. Þeir mega ekki vita.“

„Hvað mega þeir ekki vita?“

„Þeir mega ekki vita að ég sagði frá. Þá meiða þeir mig og Nonna líka.“

Sigþrúður skellti upp úr. „Það er nú meira andskotans bullið sem vellur upp úr þér barn. Þú lýgur svo mikið að ég er viss um að þú fattar það ekki sjálf. Stelpuasni.“ Sigþrúður teygði sig í vodkaflösku sem stóð á gólfinu við hliðina á rúminu og hellti úr henni í glasið sitt. „Ef ég væri ekki lasin þá myndi ég rassskella þig. Svona farðu inn til þín. Farðu að læra eða eitthvað og láttu mig í friði.“

Ragna sneri sér við og gekk niðurlút út úr svefnherberginu.

Ragna lagði á ráðin og Nonni braust inn. Tannlæknastofan í Skipholti lá vel við höggi, stórir gluggar og engin íbúðarhús í nágrenninu. Ragna kastaði eins stórum steini og hún gat borið í gluggann sem brotnaði í þúsund mola. Nonni stökk inn og kom að vörmu spori til baka með litla flösku með efninu sem þau þurftu. Á miðanum stóð Chloroform.

Rögnu og Nonna leið eins og þau hefðu verið bænheyrð þegar þau fréttu af því að þau væru að flytja suður. Fyrir þau þýddi flutningurinn nýja byrjun. Nýtt líf. Eða svo héldu þau þangað til annað kom í ljós. Sigþrúður lagðist dýpra í drykkjuna og fimm árum síðar þegar Ragna var orðin þrettán ára og Nonni fjórtán hófst martröðin á nýjan leik. Eins og í martröð sem varð að veruleika birtust vinir Sigþrúðar á nýjan leik. Sævar, Guðbrandur og Grímur. Oftast einn í einu en stundum allir saman. Fyrst beittu þeir ofbeldi til að koma vilja sínum fram sem leiddi til þess að Ragna hætti að sýna mótþróa. Hún sætti sig við örlög sín í eitt ár. Í heilt ár varð hún að sætta sig við ofbeldið. Hún sagði engum frá, minnug þess sem það hafði í för með sér þegar þau bjuggu fyrir austan. Þangað til hún var fjórtán ára. Þá fór hún einn morgun í júní með Nonna bróður sínum til lögreglunnar og sagði frá.

Tómas Leifsson hefði átt möguleika ef hann hefði ekki verið dauður áfengisdauða. Ragna ýtti við tómri ginflöskunni sem lá á hliðinni á stofugólfinu og beið eftir því að Nonni tæki sér stöðu fyrir aftan hana. Þessu næst vætti hún þvottapoka með vænum slurki af klóróformi og hélt honum yfir vitum Tómasar á meðan hún taldi hægt upp að fimmtán. Hún varð að vera viss. Næst fóru þau inn í herbergi sonar hans og léku sama leikinn en í þetta skipti þurfti Nonni að halda stráknum þar til hann missti meðvitund. Dóttir Tómasar fékk sömu meðferð stuttu síðar. Þessu næst afklæddust Ragna og Nonni, settu fötin sína í tóman plastpoka og klæddu sig í náttföt af börnum Tómasar.

Fimmtán mínútum síðar höfðu Ragna og Nonni borið börn Tómasar inn í íbúðina sem þau áttu heima í, á hæðinni fyrir ofan og lagt þau í rúmin sín. Ragna kveikti þessu næst í bensíninu sem flæddi um stofugólfið í íbúðinni á efri hæðinni og þegar eldurinn hafði náð sér verulega á strik hljóp hún út úr húsinu með Nonna á hælunum.

Guðmundur hringdi ekki i mig fyrr en næsta morgun og bað mig um að hitta sig á lögreglustöðinni. Ég var mættur á skrifstofuna til hans rúmum klukkutíma síðar. Hann sagði mér að hann þyrfti lengri tíma til að komast að því hvert börnin, sem komust lífs af úr brunanum á Hverfisgötunni, hefðu verið send í vist. Hann hafði hins vegar fundið nöfnin þeirra og kennitölur á einfaldan hátt. Stúlkan hét Ásgerður Tómasdóttir og drengurinn Jón Tómasson.

„Ertu með heimilisföngin þeirra?“

„Nei því miður. Þau hurfu.“

„Hurfu þau?“

„Þau eru ekki með skráð lögheimil frá nítján hundruð níutíu og fimm. Þá er stúlkan átján ára og drengurinn nítján ára.“

„Hurfu þau bara svona allt í einu?“

„Já og nei. Ég tók nú bara svona til orða. Þau hurfu af landi brott. Flugu héðan til London.“

„Og hvað svo?“

„Ekkert svo. Það er hvergi að finna frekari upplýsingar um þau.“

„Komu þau ekki aftur til Íslands?“

„Nei. Að minnsta kosti ekki sem Ásgerður og Jón.“

„Andskotinn. Við erum aftur á byrjunarreit.“

„Ertu viss um að þau séu rétta fólkið?“ Guðmundur leit upp frá tölvuskjánum.

„Já ég er nokkuð viss um það.“ Ég átti erfitt með að leyna vonbrigðum mínum.

„Kannski hefur Leifur rétt fyrir sér eftir allt saman?“ Sagði Guðmundur. „Frænka Gests gæti verið sú seka?“

„Nei það passar ekki. Hún hefði aldrei drepið allt þetta fólk einungis til að hirða arfinn eftir karlinn. Ég trúi því ekki.“

„Nei kannski ekki.“

„Hvað með síðustu ár? Svona sirka síðustu þrjú ár.“

„Hvað með þau?“

„Heldur útlendingaeftirlitið ekki skrá yfir útlendinga sem koma til landsins?“

„Jú örugglega.“

„Getum við fengið aðgang að henni og flett í gegnum hana?“

„Flett í gegnum hana? Er ekki allt í lagi með þig,“ sagði Guðmundur hneykslaður á svip. „Veistu hvað það koma margir til landsins á hverju ári?“

„Nei. Hvað eru þeir margir?“

„Huh, ég veit það ekki. En þeir eru margir. Svo mikið er víst.“

„Það hlýtur að vera hægt að flokka skrána eitthvað? Til dæmis taka þá út sem eru óeðlilega lengi í landinu eða eru hér án vinnu?“

„Líklega. Ég skal kanna það.“ Guðmundur lyfti símtólinu á símanum sem stóð á borðinu hans.

Ég sagði Guðmundi að ég þyrfti aðeins að skjótast en kæmi til baka fljótlega.

Átjándi kafli

Sigrún startaði bílnum í gang og ók af stað út af bílastæðinu við leikskólann. Hún leit á klukkuna í bílnum og sá að hún var að verða of sein. Hún átti að vera mætt í hárgreiðslu eftir tíu mínútur og miðað við umferðina þennan morgun yrði það á mörkunum að hún næði á hárgreiðslustofuna í tæka tíð. Hvort það var ástæðan fyrir því að hún lenti í árekstrinum vissi hún ekki en hún var nokkuð viss um að hún var í rétti. Jeppinn sem ók á hana kastaði bílnum hennar nokkra metra til hliðar þannig að hann endaði upp við gangstéttarbrún í götunni. Áður en Sigrún hafði náð að átta sig almennilega á því hvað hafði gerst var bílstjórahurðinni svipt upp.

„Guð minn góður. Fyrirgefðu. Ertu nokkuð slösuð?“ Konan sem hafði opnað bílstjórahurðina var áhyggjufull á svip. Hún var há og grönn með sítt ljóst hár, klædd í snjáðar gallabuxur og softshell vindjakka.

„Nei ég held ekki. Hvað gerðist eiginlega?“ Sigrún drap á bílnum, losaði öryggisbeltið af sér og steig út.

„Ja, þú keyrðir eiginlega fyrir mig. Ég sá þig ekki fyrr en of seint,“ sagði ljóshærða konan.

Sigrún gekk að hinni hliðinni á bílnum og sá að hann var stórskemmdur og örugglega óökufær. Hún leit á jeppann og sá að framendinn á honum var skemmdur.

„Þú ert á biðskyldu,“ sagði hún. „Þú áttir að stöðva bílinn.“

„Já almáttugur. Það er alveg rétt hjá þér. Ég bara gleymdi mér í augnablik. Ertu viss um að það sé allt í lagi með þig? Viltu ekki setjast niður?“ Ljóshærða konan var enn með sama áhyggjusvipinn á andlitinu.

„Nei það er allt í lagi með mig. Ég er bara að verða of sein í hárgreiðslu,“ sagði Sigrún um leið og hún leit á úrið sitt.

„Ég skal skutla þér ef þú vilt?“ Sagði ljóshærða konan. „Ef það er allt í lagi með þig? Ertu viss um að þú hafi ekki meitt þig neitt?“

„Já ég er viss,“ sagði Sigrún. „Við þurfum að hringja á lögregluna. Það þarf að fjarlægja bílinn minn.“

„Er það nauðsynlegt?“ Spurði ljóshærða konan. „Gerum við þetta ekki bara sjálfar? Ég er með einhverja árekstrarskýrslu í bílnum mínum.“

„Já er það.“ Sigrún var hugsandi á svip. „Ég hringi bara í manninn minn. Hann er í lögreglunni eða var í lögreglunni.“

„Ég skil,“ sagði ljóshærða konan. „Eigum við ekki að setjast inn i bílinn minn og fylla út skýrsluna á meðan?“

Sigrún leit á ljóshærðu konuna og síðan á bílinn sinn. „Jú ætli það sé ekki best?

Ljóshærða konan brosti og gekk af stað í átt að jeppanum. Sigrún fylgdi á eftir með farsímann sinn í annarri hendi.

Ég bankaði laust á dyrnar á skrifstofu Baldurs og opnaði . Mig rak í rogastans þegar ég sá hverjir voru þar inni. Leifur sat við skrifborð Baldurs og á gólfinu fyrir framan hann stóð lögreglustjóri höfuðborgarsvæðisins.

„Ó afsakið,“ sagði ég. „Ég ætlaði að hitta Baldur. Vitið þið hvar hann er?“

„Sæll Axel minn.“ Lögreglustjórinn heilsaði mér glaðlega. „Komdu inn fyrir. Við vorum einmitt að tala um þig.“

„Nú?“ Ég gekk inn fyrir og lokaði hurðinni á eftir mér. „Hvað voruð þið að ræða í sambandi við mig?“

„Við vorum að ræða rannsóknina sem þú ert að vinna að,“ sagði lögreglustjóri.

„Já við vorum eiginlega að ákveða að henni væri lokið,“ sagði Leifur. Hann var svipbrigðalaus að sjá.

„Nei henni er ekkert lokið,“ sagði ég ákveðinn. „Hvar er Baldur?“

„Hann er hættur hjá okkur,“ sagði lögreglustjóri.

„Hættur! Hvað gerðist?“ Mér brá við þessi tíðindi.

„Þú veist hvernig ástandið er Axel? Við þurfum að skera niður.“

„Skera niður? Er þér alvara?“

„Já því miður. Við verðum stundum að taka erfiðar ákvarðanir,“ sagði lögreglustjóri. „Skera niður og hagræða. Við áttum einskis annarra kosta völ.“

„Þetta er bara rugl,“ sagði ég reiðilega. „Láta einn reyndasta manninn fara. Það er alveg með ólíkindum.“

„Það er ekki þitt mál hverjir eru ráðnir og hverjir eru reknir hér,“ sagði Leifur reiðilega. „Þér kemur það einfaldlega ekkert við.“

„Mér kemur það við þegar vinir mínir missa vinnuna,“ sagði ég. „Og ert þú fluttur hingað inn á skrifstofuna?“

„Þér kemur það ekki við,“ sagði Leifur. Hann leit glottandi á mig. „Þú ert einnig hér með hættur afskiptum þínum af morðunum á gamla fólkinu,“ bætti hann við.

„Nei ég er ekkert hættur einu eða neinu,“ svaraði ég.

„Jú ég er hræddur um það Axel,“ sagði lögreglustjóri. „Ég veit ekki hvaða samning Baldur gerði við þig en honum er hér með rift.“

„Þið megið rifta þeim samningum sem þið viljið. Þið stjórnið því ekki hvað ég geri,“ sagði ég um leið og ég greip um hurðarhúninn á skrifstofunni. Þessi félagsskapur var mér ekki að skapi.

„Ég vara þig við Axel. Þér er óheimilt að fara inn á verksvið lögreglunnar,“ sagði Leifur.

„Ég veit hvað ég má og hvað ég má ekki,“ hreytti ég út úr mér. „Ef ég vil rannsaka eitthvað í mínum eigin tíma þá geri ég það og það er ekkert sem þú getur gert við því.“

„Ef þú truflar okkar störf þá tek ég þig fastan,“ sagði Leifur. „Þér er líka óheimilt að leita upplýsinga hjá starfsfólki lögreglunnar eða nota húsnæði hennar.“

„Ég geri það sem mér sýnist,“ sagði ég. „Og þú getur verið öruggur um eitt Leifur. Ég mun ekki leita eftir upplýsingum hér vegna þess að á meðan þú stjórnar, þá er örugglega engar nothæfar upplýsingar að hafa.“ Ég gekk út og skellti á eftir mér.

Birna Guðríður og Ingiríður Arna fylgdu bílnum eftir en pössuðu sig á því að halda sig í hæfilegri fjarlægð til að ökumaður hans tæki ekki eftir þeim. Birna Guðríður sat við stýrið. Hún vildi hafa bílinn sem þær voru að elta í sjónmáli þó að hún vissi mætavel hvert ferðinni væri heitið. Hún var búin að aka þessa leið á hverjum degi í næstum eina viku. Þegar áfangastaðurinn nálgaðist klofaði Ingiríður Arna yfir framsætið og lagðist endilöng í aftursætið. Birna Guðríður hægði ferðina þegar áfangastaðurinn var í sjónmáli og stöðvaði loks í vegarkantinum. Hún leit á úrið sitt og byrjaði að taka tímann. Eftir tæpar fimm mínútur setti hún sjálfskiptinguna í drive og bjó sig undir að stíga á bensíngjöfina. Hún taldi sekúndurnar í huganum og um leið og hún sá framendann á bílnum sem hún var að elta birtast á gatnamótunum steig hún bensíngjöfina í botn. Höggið þegar jeppinn lenti á fólksbílnum var talsvert en Birna Guðríður var viss um að það var ekki of mikið og Sigrún myndi sleppa ósködduð úr árekstrinum.

Sigrún settist upp í framsætið á jeppanum og valdi símanúmer Axels úr símaskránni í farsímanum.

„Ég hringi bara í manninn minn og bið hann um að koma að sækja mig. Hann reddar þessu með skýrsluna fyrir okkur.“

„Svo að þú komist í hárgreiðslu?“ Spurði Birna Guðríður.

„Nei ég er búin að missa af henni,“ sagði Sigrún. „Hann var í lögreglunni í mörg ár og kann á þetta allt saman,“ sagði Sigrún.

„Þú þarft ekki að hafa áhyggjur af hárinu,“ sagði Birna Guðríður.

„Ha. Hvað ertu að tala um?“ Sigrún leit á Birnu Guðríði undrandi á svip. „Ég sagði þér að ég er búin að missa af tímanum á hárgreiðslustofunni.“

„Nei ég meina, þeir eiga örugglega eftir að greiða þér þegar þeir taka á móti þér.“

„Hvað ertu að tala um?“ Sigrúnu var hætt að lítast á blikuna. „Þegar hverjir taka á móti mér? Hvað ertu að tala um?“

„Nú þeir sem vinna hjá útfarastofunni,“ sagði Birna Guðríður. Hún brosti svo að skein í hvítar tennurnar undan rauðmáluðum vörunum. „Þeir greiða þér þegar þeir leggja þig í kistuna og ég er viss um að þú verður förðuð líka.“

Sigrún reyndi að opna hurðina á bílnum en hún var læst. Hún ýtti á hringja hnappinn á farsímanum en fann þá fyrir nístandi sársauka í öxlinni.

„Vertu róleg vinan. Þú ert ekki að fara neitt,“ sagði Ingiríður Arna um leið og hún gaf Sigrúnu annað raflost.

Eins og atburðurinn á lögreglustöðinni hefði ekki verið nóg til að eyðileggja daginn fyrir mér þá hringdi Sigrún í símann minn og skellti strax á. Þegar ég ætlaði að hringja til baka í hana hringdi varðstjóri í umferðardeild lögreglunnar í mig og tilkynnti mér að bíll Sigrúnar stæði mannlaus fyrir utan leikskóla Söru og væri í þokkabót stórskemmdur. Ég lagði símann frá mér i framsætið á bimmanum og tók u-beygju.

Þegar ég kom á leikskólann var búið að hengja bíl Sigrúnar aftan í dráttarbíl. Ég fylgdist með dráttarbílnum keyra af stað um leið og ég gekk yfir götuna til lögregluþjóns sem stóð við merktan lögreglubíl með minnisbók í hendi.

Ég kynnti mig og spurði hann hvort hann vissi hvað hefði gerst.

„Nei ekki nema það að svo virðist sem konan þín hafi farið í burtu í bílnum sem ók á hana.“

„Farið í burtu. Það er ekki henni líkt að stinga svona af. Sá einhver hvað gerðist?“

„Já. Hún fékk jeppa inn í hliðina á sér. Ertu ekki búinn að heyra í henni?“

„Nei.“ Ég bölvaði sjálfum mér í hljóði fyrir að gleyma að hringja aftur í Sigrúnu og skilja síðan símann eftir í framsætinu á bimmanum. „Og fór hún með manninum í hinum bílnum? Var allt í lagi með hana?“

„Ja það var reyndar kona eftir því sem sjónarvottar segja og það virðist sem hún hafi ekki verið slösuð.“

„Kona? Ein kona?“

„Ég veit það ekki. Hann sagði bara kona.“

Ég hljóp af stað í átt að bimanum og kaldur hrollur hríslaðist niður bakið á mér.

Þau þurftu að bíða í hálftíma frammi á gangi á lögreglustöðinni áður en þeim var hleypt inn. Þau voru búin að fá nóg og höfðu tekið þá ákvörðun að segja frá öllu. Segja lögreglunni frá því ofbeldi sem þau höfðu orðið fyrir og þau ætluðu ekki að draga neitt undan. Engum skyldi hlíft. Ekki einu sinni móður þeirra. Lögregluþjónninn sem tók á móti þeim var kona, kannski tíu árum eldri en þau. Þau fylgdu henni inn á skrifstofuna hennar þar sem þau settust á móti henni við stórt skrifborð hlaðið skjölum. Ragna sagði frá öllu sem hafði komið fyrir hana og lögreglukonan skrifaði helstu atriðin niður á blað. Ragna sagði frá prestinum, lögregluþjóninum, kennaranum og öllum hinum sem ýmist höfðu misnotað hana eða ekki viljað hlusta á hana. Eftir tæpan klukkutíma lauk Ragna við að segja sína sögu og Nonni tók við. Hann sagði frá því sem hafði komið fyrir hann. Hálftíma síðar kvöddu þau lögreglukonuna, sem lofaði að hringja í Rögnu einhvern næstu daga, enda taldi hún málið alvarlegt. Loksins myndi réttlætið ná fram að ganga. Ragna var sannfærð um að innan skamms gætu þau Nonni hafið nýtt líf frjáls úr klóm móður sinnar og vina hennar. Hún var sannfærð alveg þar til hún hélt aftur upp á lögreglustöð til að reyna að ná tali af lögreglukonunni. Það voru liðnar tvær vikur frá því að þau Nonni lögðu fram kæruna og þau höfðu ekki heyrt neitt. Ekkert símtal, ekkert bréf, engin heimsókn. Ragna fékk að hitta lögreglukonuna sem sagði henni að því miður væri ekki hægt að gera neitt í málinu þar sem of langt væri liðið frá því að glæpurinn hafði átt sér stað. Hún benti Rögnu á að tala við kvennaathvarfið og óskaði henni síðan góðs gengis.

Nítjándi kafli

Ingiríður Arna tók við fullri vatnsfötunni af Birnu Guðríði og skvetti úr henni yfir Sigrúnu. Sigrún komst samstundis til meðvitundar. Hún æpti tryllingslega og reyndi að losa sig úr böndunum sem héldu henni fastri. Hún var krossfest um það bil tíu sentímetra upp á timburvegg, með hendur og fætur bundna fasta við stálkróka sem stóðu út úr veggnum. Birna Guðríður gekk upp að veggnum og tók sér stöðu fyrir framan Sigrúnu.

„Veistu af hverju þú ert hérna?“

Sigrún leit niður á hana en svaraði engu heldur hélt áfram að reyna að losa sig með því að berjast um á veggnum.

„Þú getur ekki losað þig Sigrún. Ég myndi spara kraftana í þínum sporum,“ sagði Ingiríður Arna. „Þú átt eftir að þurfa á þeim að halda. Trúðu mér.“

„Hvað viljið þið mér?“ Æpti Sigrún. „Eruð þið bilaðar? Hvað viljið þið.“

„Við skulum orða það þannig að viljum sjá þig þjást Sigrún,“ sagði Ingiríður Arna. „Hún gekk rólega í áttina að veggnum sem Sigrún var bundin föst við. „Við viljum að þú upplifir sama sársauka og við höfum upplifað. Sama sársauka og systir mín hér þurfti að upplifa.“

„Hvað ertu að tala um?“ Æpti Sigrún. „Hvað hef ég eiginlega gert ykkur?“

„Þú gast stöðvað sársaukann Sigrún,“ sagði Ingiríður Arna. „Þú gast hjálpað systur minni en þú gerðir það ekki.“

„Hjálpað systur þinni? Ég veit ekki einu sinni hver hún er? Hvað er að ykkur?“

„Auðvitað manstu ekki eftir okkur. Þú ert búin að vera svo upptekin við að lifa þínu fullkomna lífi,“ sagði Ingiríður Arna. „Þú manst ekki eftir stúlkunni sem bað þig um hjálp. Stúlkunni sem þú sendir í burtu með þeim orðum að hún ætti að tala við kvennaathvarfið.“

„Þú ert biluð,“ sagði Sigrún. „Ég hef ekki sent neina stúlku í burtu. Hvað er að ykkur. Sleppið mér strax. Sleppið mér strax,“ æpti Sigrún.

„Ég var fjórtán ára þegar ég kom til þín,“ sagði Birna Guðríður. „Fjórtán ára gamalt barn sem bað þig um að handtaka alla ógeðslegu karlanna sem nauðguðu mér aftur og aftur. Jú þú sagðist ætla að hjálpa mér en síðan gerðir þú ekki neitt. Ekkert. Þú sendir mig aftur í hryllinginn.“

„Ég hef aldrei á ævi minni svikið neitt barn,“ sagði Sigrún með grátstafinn i kverkunum. „Ert þú konan sem keyrðir á mig?“ Hún pírði augun á Birnu Guðríði sem var svarthærð en ekki ljóshærð eins og þegar hún ók jeppanum.

Birna Guðríður hló dátt. Hún sneri sér við og gekk frá Sigrúnu og að borði sem stóð á miðju gólfi. Þegar hún sneri aftur var hún með litla sprautu i annarri hendi.

„Kannski þessi hjálpi þér að rifja upp,“ sagði hún um leið og hún lyfti sprautunni. „Manstu eftir mér núna?“

„Veistu það að ef ég hef gert eitthvað á þinn hlut þá bið ég þig fyrirgefningar,“ sagði Sigrún án þess að hafa augun af sprautunni. „Leystu mig og við skulum ræða þetta mál. Ég skal hjálpa þér. Ég lofa því. Leystu mig fyrst.“

„Það er of seint fyrir þig að hjálpa mér núna,“ sagði Birna Guðríður.

„Hvað heitirðu? Kannski ég muni eftir þér ef þú segir mér nafnið þitt,“ sagði Sigrún. Hún varð að reyna allt til að kaupa tíma.

„Ég heiti Birna,“ sagði Birna Guðríður. Birna Guðríður. En þegar ég var fjórtán ára hét ég Ragna. Ragna er dáin.“ Birna Guðríður lyfti sprautunni og gekk nær Sigrúnu.

Ég byrjaði á því að hringja í farsíma Sigrúnar en síminn var utan þjónustusvæðis. Ég hringdi heim í von um að Sigrún væri þar en enginn svaraði. Ekki einu sinni mamma sem átti að vera heima á þessum tíma dags. Ég hugsaði mig um í stutta stund og reyndi að muna hvað Sigrún hafði ætlað að gera þennan dag en varð að játa fyrir sjálfum mér að ég hafði ekki hugmynd um það. Ég hafði ekki talað neitt að ráði við hana kvöldinu áður. Ég hringdi næst í farsímanúmer Georgs og hann svaraði strax. Ég sagði honum hvað hafði gerst og að ég væri hræddur um að Birna Guðríður og Ingiríður Arna hefðu rænt Sigrúnu. Georg reyndi að róa mig með því að segja mér að Sigrún hefði örugglega farið í snyrtingu eða eitthvað slíkt. Hann sagði mér síðan að fara heim og bíða. Hann ætlaði að hringja niður á lögreglustöð, láta lýsa eftir Sigrúnu og hringja síðan aftur í mig. Ég ók af stað og velti því fyrir mér hvað ég gæti gert. Ef grunur minn væri réttur, hvert höfðu þær þá farið með Sigrúnu og af hverju voru þær ekki búnar að hringja í mig. Ég var viss um að Birna Guðríður og Ingiríður Arna höfðu rænt Sigrúnu til að senda mér skilaboð. Ég vonaði það að minnsta kosti. Vonandi voru þær að senda mér þau skilaboð að ég skyldi hafa mig hægan. Vonandi ætluðu þær að skila Sigrúnu heim enda gat ég ekki í fljótu bragði séð hvað þær hefðu upp úr því að gera henni mein? Nema kannski að halda henni fanginni til að fá mig til að hætta að rannsaka málið. Ég vissi í raun ekki mitt rjúkandi ráð. Hvert átti ég að fara? Hvað átti ég að gera?

Það liðu fimmtán mínútur þar til Georg hringdi í mig aftur.

„Hvar ertu núna?“ Spurði hann

„Ég er í Skeifunni.“

„Hvað ertu að gera þar? Af hverju ferðu ekki heim?“

„Af því að ég þarf að finna Sigrúnu,“ sagði ég. „Ég get ekki farið heim vitandi að hún sé mögulega í hættu stödd einhversstaðar.“

„Þú getur ekki vitað það,“ sagði Georg. „Hún getur þess vegna verið sofandi heima núna.“

„Nei ég er búinn að láta hringja mörgum sinnum út heima. Hún er ekki þar. Það er enginn heima,“ sagði ég.

„Ég er búinn að láta lýsa eftir henni og jeppanum líka. Við erum með einhverja lýsingu á honum.“

„Allt í lagi. Þakka þér fyrir Georg.“

„Farðu heim núna,“ sagði Georg.

„Já. Kannski er það best.“ Ég beygði frá Skeifunni og inn á Grensásveg en fékk þá skyndilega hugdettu. „Georg. Ertu til í að athuga svolítið fyrir mig eða biðja Guðmund um það?“ Sagði ég.

„Já. Hvað á ég að athuga?“

„Athugaðu hvort Guðmundur er með númerið á húsinu á Hverfisgötunni. Húsinu sem brann.“

„Húsinu sem brann? Hvaða hús er það?“

„Hann veit hvað ég á við. Hringdu síðan í mig og láttu mig vita.“ Ég sleit símtalinu og beygði til hægri inn á Miklubraut. Ég ætlaði að koma við á Hverfisgötunni áður en ég færi heim.

Ég var kominn niður á Snorrabraut þegar Georg hringdi í mig og sagði mér númerið á húsinu á Hverfisgötunni.

„Guðmundur er búinn að forvitnast um þetta hús og hann sagði mér að fljótlega eftir brunann fyrir nítján árum hefði það verið endurbyggt í upprunalegri mynd eða því sem næst.“

„Er þá búið í því í dag?“ Spurði ég.

„Nei það er eitt af timburkofum borgarinnar,“ svaraði Georg.

Ég beygði af Snorrabraut og inn á Hverfisgötu.

„Það er með öðrum orðum óíbúðarhæft?“

„Já mér skilst það. Það stendur til að rífa það.“

„Takk fyrir þessar upplýsingar Georg. Ég ætla að keyra framhjá húsinu áður en ég fer heim.“

„Við ætlum líka að kanna þetta hús aðeins betur,“ sagði Georg. „Þú ferð annars varlega og ég heyri í þér þegar þú ert kominn heim. Ertu búinn að prófa að hringja aftur heim?“

„Já. Nánast stanslaust. Það svarar enginn.“

„Ég er einnig búinn að senda bíl heim til þín. Svona til öryggis.“

„Það er enginn heima en takk samt,“ sagði ég við Georg áður en ég sleit símtalinu.

GPS tækið í bimmanum gaf til kynna að húsið sem ég var að leita að væri framundan á hægri hönd. Ég hægði ferðina og beygði mig fram til að sjá betur út um gluggann á bílnum. Húsið var tveggja hæða, ferkantað með flötu þaki. Það var greinilega eitt af þeim húsum sem byggð höfðu verið af vanefndum á sínum tíma. Litlir og fáir gluggar og engin bogahorn eða kvistir. Allt eins einfalt og hugsast gat. Það voru hlerar fyrir gluggunum á framhlið hússins og ekkert sem benti til þess að einhver hefði verið inni í því eða væri inni í því á þessari stundu. Ég rétti úr mér og bjó mig undir að auka hraðann aftur þegar jeppabifreið var ekið úr bílastæði og út á Hverfisgötuna nokkrum metrum fyrir framan mig. Í gegnum afturgluggann á jeppabifreiðinni sá ég í hnakkann á tveimur konum og þær voru báðar með svart sítt hár.

Það tók mig ekki nema fimmtán sekúndur að ákveða mig. Það gat ekki verið tilviljun að Birna Guðríður og Ingiríður Arna væru á ferli á Hverfisgötunni á þessum tíma, akandi um í jeppa. Ég beygði upp á gangstétt, stöðvaði bimman og stökk út með farsímann minn í annarri hendi. Um leið og ég hljóp í átt að húsinu hringdi ég í Georg og sagði honum hvað gerst hefði. Hann kvaddi mig strax svo að hann gæti hringt á lögreglustöðina og látið vita af jeppabifreiðinni. Ég eyddi engum tíma í þá hlið hússins sem sneri að Hverfisgötunni heldur hljóp niður fyrir það og upp tröppurnar að útidyrunum. Dyrnar voru hálfopnar og ég gekk inn í húsið án þess að hugsa mig tvisvar um.

„Sigrún. Ertu hérna,“ kallaði ég en fékk ekkert svar. Ég svipaðist um á neðri hæðinni án þess að sjá nein merki um Sigrúnu þar. Ég kallaði aftur á Sigrúnu um leið og ég hljóp stigann upp á efri hæðina. Ég gekk inn í íbúðina á efri hæðinni, í gegnum stuttan gang og inn í stofuna við enda hans. Sigrún var krossfest upp á stofuvegginn með bandi sem fest var um hendur hennar og fætur og strekkt í gegnum járnkróka á veggnum. Ég hljóp yfir gólfið að veggnum og í einhverskonar adrenalín æðiskasti náði ég að slíta böndin frá krókunum og losa Sigrúnu af veggnum. Hún féll máttlaus í fang mér og ég bar hana út í hitt hornið á stofunni þar sem ég settist með hana á gólfið. Hún var köld viðkomu og augun hennar voru lokuð. Það var ekkert lífsmark með henni. Ég fann hvernig tárin fylltu augu mín og hófu að renna stjórnlaust niður báðar kinnar. Ég hristi hana og kallaði nafnið hennar aftur og aftur en innst inni vissi ég að það var til einskis. Hún var farin frá mér fyrir löngu síðan. Hún hafði verið ein. Ein og yfirgefin á valdi illmenna sem vildu ná sér niðri á mér. Og ég hafði ekkert gert til að vernda hana. Ekkert gert til að bjarga henni. Ég var ábyrgur. Ég og enginn annar. Ég ruggaði mér fram og aftur á gólfinu með Sigrúnu í fanginu og grét sáran.