Efnisyfirlit

Upplýsingar

1. Kafli

2. Kafli

3. Kafli

4. Kafli

5. Kafli

6. Kafli

7. Kafli

8. Kafli

9. Kafli

10. Kafli

11. Kafli

12. Kafli

13. Kafli

14. Kafli

15. Kafli

16. Kafli

17. Kafli

18. Kafli

19. Kafli

20. Kafli

21. Kafli

22. Kafli

23. Kafli

24. Kafli

25. Kafli

26. Kafli

27. Kafli

28. Kafli

29. Kafli

Ánauð

© Þórarinn Gunnarsson 2010

www.bokaland.is

Útgefandi:

Tölvuland ehf

www.tolvuland.is

Reykjavík, 2010

Hönnun kápu:

Kristjana Albertsdóttir

www.janalart.com

ISBN 978-9935-9021-0-8

Allar persónur og atburðir í þessari bók eru skáldskapur

og eiga sér enga stoð í raunveruleikanum.

Allur réttur áskilinn

Þessa bók má eigi afrita með neinum hætti, svo sem með

ljósmyndun, prentun, hljóðritun eða á annan sambærilegan hátt,

að hluta til eða í heild, án skriflegs leyfis höfundar eða útgefanda.

Áður útkomið eftir Þórarinn Gunnarsson

Ógn, 2007

Svartar Sálir, 2008

Bráðar eru blóðnætur, 2009

1. Kafli

Hún lá á bakinu í rúminu bundin á höndum og fótum við rúmgaflana með hvitum plastböndum. Hettan sem var yfir höfðinu á henni huldi augu hennar en tvö stór göt sáu til þess að hún gat andað með nefi og munni. Stúlkan vissi að hún var ekki ein í herberginu en hún hafði ekki hugmynd um hver það var sem hafði sest klofvega ofan á hana fyrr en hún fann fyrir einhverju hörðu á milli brjósta sér. Hún reyndi að anda með munninum til að losna við fnykinn af sætum ódýrum rakspíra sem fyllti vit hennar en heit tunga mannsins kom í veg fyrir það. Hún kom engum vörnum við, hann hélt áfram að sleikja á henni varirnar og heitur slímugur vökvi slettist á nef hennar og munn. Hún gat aðeins vonað að hann yrði fljótur að ljúka sér af, en unaðsstunurnar sem komu frá manninum gerðu þá von hennar að engu. Hún reyndi að hugsa um eitthvað skemmtilegt á meðan maðurinn hélt áfram að svívirða hana.

Upphæðin sem hann þurfti að reiða af hendi var ekki há á hans mælikvarða. Hann var með nokkrar milljónir á mánuði og gat hvenær sem er keypt sér litla mellu til að ríða eða gera við það sem honum datt í hug. Sú sem hann hafði nýlokið við að afgreiða hafði staðið undir öllum hans kröfum. Hún hafði verið á þeim aldri sem hann bað um, á milli sextán ára og tvítugs, af erlendum uppruna og óspjölluð. Hann þekkti það þegar kona var óspjölluð á viðbrögðum hennar. Hún hafði titrað af skelfingu og hræðslu og tárin sem höfðu runnið niður kinnar hennar undir hettugrímunni höfðu verið raunveruleg. Hann fann enn saltbragðið af þeim á tungunni á sér. Maðurinn startaði Porche jepplingnum í gang og ók af stað heim á leið.

Jannika settist við kámugt eldhúsborðið með samloku í annarri hendi og kókdós í hinni. Skjálftinn í líkamanum hafði nú náð út í hendurnar og hún átti í erfiðleikum með að opna kókdósina. Það tókst þó að lokum. Kókdósin og samlokan höfði verið það eina sem var í ísskápnum. Engin sprauta, engin plastpoki með ljósu dufti í, ekkert fix handa henni. Hún skildi ekki alveg hvers vegna. Hún hafði gert það sem þeir sögðu henni að gera og að hennar mati hafði hún staðið sig vel. Hún stóð upp frá borðinu og gekk fram á langan gang sem var með nokkrum herbergisdyrum á hvora hönd. Hún valdi dyrnar sem voru fyrstar á vinstri hönd og bankaði laust.

„Hvað?“ Var kallað innan úr herberginu á pólsku.

„Þetta er Jannika,“ kallaði stúlkan á móti.

„Hvað viltu?“

Jannika opnaði dyrnar varlega og steig í hurðagættina. „Það er ekkert handa mér í ísskápnum.“

„Ekkert hvað? Var ekki samloka í ísskápnum?“

„Jú en ég þarf að fá skammtinn minn líka. Hann er vanalega í ísskápnum.“

Maðurinn sem Jannika talaði við var um þrítugt, hávaxinn og vöðvastæltur með krúnurakað höfuð og beinabert andlit. „Gerðir þú það sem við sögðum þér að gera?“ Hann settist upp í hægindastólnum og sneri sér að Janniku um leið og hann lækkaði niður í sjónvarpinu með fjarstýringu sem hann hélt á í annarri hendi.

„Já ég gerði það.“

„Kúnninn talaði ekki við okkur,“ sagði maðurinn. „Þú veist hvað það þýðir?“

„Já en Pavel þú veist að þeir tala ekki alltaf við ykkur áður en þeir fara.“

„Nei ég veit það. Það er líka yfirleitt vegna þess að þeir eru óánægðir.“

„Ekki alltaf. Þú veist það.“

Pavel teygði sig í lítinn plastpoka sem lá á borði við hliðina á honum. „Auðvitað færðu stöffið þitt,“ sagði hann með glott á vör. „Þú getur bara ekki gengið að þvi vísu. Skilurðu?“

„Já ég skil.“ Jannika greip pokann sem Pavel fleygði til hennar.

„Þú þarft að vera klár eftir klukkutíma svo að ég mæli með því að þú farir varlega með þetta. Við viljum helst ekki að kúnnarnir sjái ykkur undir áhrifum nema þeir biðji sérstaklega um það.“

„Ég verð að sprauta mig núna,“ sagði Jannika. „Annars verð ég ómöguleg.“

„Ef þú verður ómöguleg Jannika þá verð ég það líka og við viljum það ekki er það?“

„Nei.“ Jannika sneri sér við í hurðagættinni og bjóst til að ganga út úr herberginu.

„Ef ég verð ómögulegur Jannika þá tek ég þig í gegn.“

„Já ég veit það.“ Jannika lokaði hurðinni á eftir sér.

Dagurinn hafði fram til þessa verið frekar rýr hjá Sólveigu. Hún var aðeins búin að skrifa sjö sektarmiða og samt var hún búin að ganga Bankastrætið endilangt og hálfa Kvosina að auki.

“Merkilegt hvað menn eru skynsamir í dag,“ tautaði hún með sjálfri sér. Hún arkaði inn Pósthússtræti í átt að Hafnarstræti og gætti þess að athuga hvern einasta stöðumæli sem varð á vegi hennar. Hún var búin að vera á toppnum allan mánuðinn og þar ætlaði hún sér að vera þegar honum lyki. Sólveig ætlaði sér að vera sá stöðumælavörður sem hefði skrifað flesta sektarmiða og vinna þannig veðmálið og rauðvínspottinn sem keppt var um. Hún brosti út að eyrum þegar hún gekk fram á fyrsta stöðumælinn í langan tíma þar sem tíminn var útrunninn.

Jannika var að búa sig undir að stinga sprautunálinni í handlegginn á sér þegar Pavel kom inn í eldhúsið.

„Jannika. Ekki fannst þú kredikort inni í herberginu áðan eftir að kúnninn var farinn?“

Jannika hætti við að stinga nálinni í handlegginn á sér og leit upp á Pavel. „Kreditkort! Nei ég fann ekkert svoleiðis.“

„Kúnninn var að hringja og segja mér að hann hefði týnt kortinu sínu hérna áðan.“

„Ég hef ekki fundið neitt kort,“ sagði Jannika. Hún sneri sér aftur að sprautunni.

„Stattu upp,“ hvæsti Pavel. „Leggðu sprautuna frá þér og stattu upp.“

„Ég fann ekki neitt kort,“ svaraði Jannika æstum rómi.

„Stattu upp. Ég þarf að leita á þér.“ Pavel greip um annan handlegginn á Janniku og kippti henni upp af stólnum eins og hún væri fis.

„Láttu mig vera,“ æpti Jannika.

„Þegiðu tíkin þin,“ hvæsti Pavel. Hann sló Janniku laust utan undir með flötum lófanum. „Vertu kyrr á meðan ég leita á þér. „Hann renndi hendinni niður bak Janniku en áður en hún náði að rassvasanum á gallabuxunum hennar sneri Jannika sér að honum og stakk sprautunni á kaf í hálsinn á honum. Pavel rak upp skaðræðisöskur og greip utan um sprautuna en Jannika beið ekki boðana og hljóp af stað út úr herberginu.

„Jannika,“ öskraði Pavel á eftir henni. „Hvert ertu að fara? Jannika! Tíkin þín.“

Jannika hljóp niður þröngan tréstigann á hæðina fyrir neðan þar sem hún greip kápuna sína af snaga í forstofunni á leið sinni út úr húsinu.

Verkefnin sem biðu Sólveigar á bílastæðinu við Geirsgötuna voru mörg. Á fimmtán mínútum var hún búin að sekta fjóra bíla og sá fimmti var í sigtinu. Hún kom sektarmiðanum fyrir undir rúðuþurrkunni á fjórða bílnum og gekk í hægðum sínum að næsta bíl í röðinni. Sá var ekki af verri endanum, nýlegur Range Rover, alsvartur á lit með skyggðum hliðarrúðum og gljáfægðum krómfelgum. Sólveig brosti með sjálfri sér þegar hún sá að tíminn á miðanum í framglugganum á jeppanum var útrunninn. Hún fletti handbókinni sinni og hófst handa við að fylla út í eyðurnar á sektarmiðanum.

„Hvað ertu að gera?“

Sólveig sneri sér við í þá átt sem röddin kom úr. „Hvað er ég að gera? Nú ég er að skrifa sektarmiða.“

„Þú þarft ekki að endurtaka spurninguna vinan.“ Karlmaðurinn sem var kominn upp að henni var um hundrað og níutíu sentímetrar á hæð, dökkhærður með ístru og fatnaðurinn benti til að þar færi bankamaður eða jafnvel lögfræðingur.

„Þú getur sleppt því að skrifa sektina. Ég er að fara.“ Maðurinn gekk í átt að bílstjórahurðinni á jeppanum og aflæsti hurðunum með fjarstýringunni sem hann hélt á í annarri hendi.

„Því miður. Tíminn þinn er útrunninn.“

„Hvað áttu við með því?“ Spurði hann hryssingslega. „Ég sé engan sektarmiða á rúðunni hjá mér og ég er að fara. Þú ert of sein að sekta mig.“

„Nei alls ekki. Sólveig reif miðann úr handbókinni og stakk honum í plastumslag. „Hér er sektin. Þú getur greitt hana í næsta banka.“ Hún rétti plasumslagið með sektarmiðanum í átt að manninum.

„Góða besta fokkaðu þér,“ hreytti hann út úr sér um leið og hann opnaði bílstjórahurðina á jeppanum og settist inn. „Þú getur troðið þessari sekt þangað sem sólin ekki skín,“ kallaði hann glottandi áður en hann skellti hurðinni.

Sólveig gekk að framrúðu bílsins, stakk plastumslaginu undir aðra rúðuþurrkuna og gekk af stað í átt að næsta bíl. Hún ætlaði ekki að láta einhvern karldóna vaða yfir sig. Hún heyrði þegar maðurinn startaði Range Rovernum í gang og hækkandi vélarhljóðið þegar hann nálgaðist hana aftan frá.

„Veistu það vinan að ég mun sjá til þess að þú verðir atvinnulaus í fyrramálið.“ Maðurinn hafði stöðvað jeppann við hliðina á Sólveigu og opnað bílstjórarúðuna upp á gátt.

„Þá gerir þú það bara,“ svaraði Sólveig sem var önnum kafin við að skrifa sektarmiða til að setja á bílinn sem hún hafði staðnæmst við.

„Þú veist greinilega ekki hver ég er,“ sagði maðurinn. „Jæja þú kemst þá bara að því. „The hard way,“ bætti hann við.

Sólveig hélt áfram að fylla út í eyðurnar á sektarmiðanum og svaraði engu. Hún heyrði þegar bílstjórarúðunni á jeppanum var rennt upp í sama mund og honum var ekið af stað út af bílastæðinu.

2. Kafli

Radoslav var tröll að vexti, rúmir tveir metrar á hæð, sköllóttur með arnarnef og feitlagið

stórgert andlit. Vöðvastæltir upphandleggirnir fylltu úr í ermarnar á leðurjakkanum sem virtist vera númeri of lítill og brjóstkassinn stóð stífur framundan jakkaboðungunum. Brynjar var nánast alger andstæða við Radoslav. Hann var lágvaxinn, og grannur með eyrnasítt brúnt hár og fíngert snoppufrítt andlit. Hann var eins og vanalega klæddur í dökk stífpressuð jakkaföt með gullúrið sitt á vinstri hendi og kringlótt Lennon sólgleraugu á andlitinu.

„Hér hefur eitthvað gengið á,“ sagði Brynjar hugsi á svip.

„Hann er dautt,“ sagði Radoslav, sem hafði kropið niður að Pavel sem lá í blóði sínu á eldhúsgólfinu.

„Dauður,“ sagði Brynjar. „Hann er dauður en ekki dautt,“ bætti hann við.

„Drepinn með sprauta,“ sagði Raduslav um leið og hann dró sprautuna út úr hálsinum á Pavel.

„Hvar er stelpan?“ Spurði Brynjar.

„Hún er horfin.“ Radoslav reis á fætur og virti sprautuna fyrir sér. „Þessi örugglega hennar sprautu.“

„Svo að þú heldur að hún hafi gert þetta?“ Brynjar gekk að ísskápnum og opnaði hann. „Hvernig í ósköpunum fór pínulítil stúlkupísl eins og Jannika að því að drepa mann eins og Pavel?“

„Með sprauta.“

„Já ég veit það.“ Brynjar var önugur í málrómnum. „Var hún djúpt sokkin í dópið?“

„Bara eins og hinar stelpurnar. Við gefum þeim svo að þær séu stilltur,“ sagði Raduslav. „Þá vinnur þær betur.“

„Ég veit hvernig þetta virkar allt saman Raduslav.“ Brynjar var ennþá önugur í málrómnum. „Ég var að velta því fyrir mér hvort hún hafi verið dýpra sokkin. Þú veist að það þarf að hafa stjórn á þessu? Ég er margoft búnn að útskýra það fyrir ykkur að það má ekki gefa þeim neitt nema þegar þær þurfa á þvi að halda.“

„Já ég vita. Jannika var ekki djúpt sokkin. Hún vera svo ný.“

„Andskotinn.“ Brynjar bölvaði upphátt um leið og hann skellti ískápshurðinni. „Við þurfum að finna hana strax. Áður en hún kemur okkur í vandræði.“

„Ég fara í það núna.“ Radoslav var kominn með gsm símann sinn upp að eyranu. „Hvað við gera þegar við búin að finna hana? Koma með hún til þín?“

„Nei. Við látum hana hverfa. „ Brynjar gekk upp að Radoslav og klappaði honum vinalega á aðra öxlina. „Þú ert seigur í íslenskunni þó að málfræðin mætti vera betri.“

„Ég reynir að læra mikið. Betra kunna eitthvað en ekkert,“ sagði Radoslav.

„Ég veit að þú ert duglegur.“ Brynjar klappaði Radoslav aftur á öxlina glottandi á svip. „Ég ætla með þér til að fylgjast aðeins með. Og fáðu einhvern til að taka til hérna,“ Hann benti á líkið af Pavel áður en hann gekk út úr eldhúsinu.

Fráhvarfseinkennin voru orðin það slæm að Jannika átti erfitt með að ganga beint þar sem hún gekk inn á biðstöð strætó á Hlemmi. Hún leit í kringum sig inni á biðstöðinni til að fullvissa sig um að þar væri enginn sem hún þekkti. Enginn þeirra djöfla sem höfðu haft hana í haldi í þá tvo mánuði sem hún hafði verið á Íslandi. Jannika var ung og falleg kona, rétt skriðin á tvítugssaldurinn, hávaxin og grönn með sítt kastaníubrúnt hár og slavneskt andlitsfall. Hún hafði ráðið sig í vinnu sem fyrirsæta á Íslandi en lent í klónum á Brynjari og félögum hans. Hún fékk sér sæti á bekk á biðstofunni og hallaði höfðinu að glerveggnum fyrir aftan sig. Andardráttur hennar var ör og hún fann hvernig svitinn var farinn að perla á enninu á henni. Hún varð að fá fix. Án þess komu hugsanirnar upp á yfirborðið. Minningarnar um þá hrottalegu meðferð sem hún hafði fengið strax við komuna til landsins. Þeir höfðu bundið hana niður í skítugt rúmfleti, dópað hana og síðan nauðgað henni reglulega í þrjá daga. Pavel hafði kallað það þjálfun. Næstu þrjá daga þurfti hún að þóknast Pavel og vinum hans á alla þá vegu sem þeir vildu og í þau skipti var hún ekki bundin föst. Þegar vika var liðin frá komu hennar til landsins byrjaði hún að vinna fyrir dópinu og matnum sínum og var vinnutíminn allt að tólf tímar á dag. Jannika reyndi að stöðva skjálftan í fótunum og bægja frá minningunum um alla karlmennina sem hún hafði þjónustað. Sumir þeirra voru venjulegir menn í leit að fullnægingu, aðrir voru hrottar og sadistar og nokkrir létu hana hýða sig. Ungir gamlir, mjóir, grannir, feitir, ríkir og venjulegir verkamenn. Hún sá andlit þeirra fyrir sér, hún fann lyktina af þeim fyrir vitum sér, hún gat ekki gleymt.

„Er allt í lagi með þig vinan?“ Maðurinn sem stóð yfir Janniku var um sextugt, klæddur í einkennsibúning öryggisvarðar. Hann grandskoðaði hana með augunum alvarlegur á svip. „Þú veist að ölvun er bönnuð hér inni?“

„Ég ekki skilja,“ sagði Jannika þvoglumæltum rómi.

„Þú verður að fara eitthvað annað vina mín,“ sagði öryggisvörðurinn.

Jannika staulaðist á fætur og gekk eins hratt og hún komst út af biðstöðinni.

Þegar Brynjar hafði náð áttum og tekist að róa hugann aðeins fór hann að hugsa skýrar og rökrétt. Þetta var í fyrsta skipti sem hann hafði lent í einhverju þessu líkt og það tók á hann. Honum hafði tekist að hemja ofsafengna reiðina sem blossaði upp þegar hann áttaði sig á því að þeir höfðu sofið á verðinum og vanmetið eina af uppdópuðu hórunum sínum. Það sem var verst við þetta allt saman var sú staðreynd að hann bar ábyrgðina. Hann setti reglurnar og sá um að þeim væri framfylgt og bar þannig ábyrgðina ef eitthvað fór úrskeiðis. Í þeim geira sem Brynjar starfaði í var ekki mögulegt að kennna öðrum um. Hann einn bar ábyrgðina. Brynjar opnaði sólskyggnið í Toyotunni og leit framan í sjálfan sig í speglinum. Ekki oftar góði gæinn, hugsaði hann með sjálfum sér. Nú varð hann að sýna hörku og koma mönnum í skilning um að það var ekki hægt að fara einhverjum vettlingatökum um hórurnar. Það sem hafði gerst í dag mátti ekki gerast aftur.

„Það verður einhver að borga fyrir þetta Radoslav! Þú skilur það?“ Brynjar leit á Radosalv sem ók Toyotunni upp Hverfisgötuna.

„Borgar? Hvað þú meinar? Með peningar?“ Rumdi Radoslav án þess að hafa augun af veginum framundan.

„Nei ekki með peningum. Ég þarf að svara fyrir það sem gerðist í dag gagnvart ákveðnum aðilum og á sama hátt þarf einhver að svara gagnvart mér. Það kallast að borga fyrir það sem gerðist,“ sagði Brynjar pirraður. „Þegar við erum búnir að fara einn hring um miðbæinn þá förum við upp í Grafarvog og komum mönnum í skilning um að svona lagað má ekki koma fyrir aftur.“

„Hm, já ég skilja,“ svaraði Radoslav. „Þú kálar einhvern eða ég gera svoleiðis?“

„Kála?“ Brynjar glotti. „Jú kannski er það það eina sem dugar. Við sjáum til.“

„Á ég núna keyra Laugaveginn?“

„Farðu upp á Hlemm og þaðan niður Laugaveginn,“ sagði Brynjar. „Hún gæti verið að þvælast þar.“

„Hvað er Hlemm?“ Radoslav gaut augunum á Brynjar.“

„Þar sem strætó stoppar.“

„Já svoleiðis. Okei. Ég vita hvar.“

„Síðan niður Laugaveginn og út Lækjargötuna. Ef við sjáum hana ekki þá förum við upp í Grafarvog.“

„Hún fela sig einhvers staðar,“ sagði Radoslav. „Kannski hótel eða svoleiðis? Hún vera með kredit.“

„Já kreditkortið. Hún getur ekki notað það á hóteli. Það er búið að loka því.“ Brynjar leit út um hliðargluggann á Toyotunni og virti fyrir sér þær fáu hræður sem voru á ferð um gangstéttina á Hverfisgötunni. Hann var viss um að Jannika væri einhvers staðar á þvælingi um göturnar og hefði ekki farið langt. Hún þekkti engan á Íslandi og rataði ekki neitt. Vissi ekki einu sinni hvar lögreglustöðin var og þó svo væri þá var afar ólíklegt að hún færi að leita þangað eins og hún var á sig komin. Fyrst þurfti hún af fá dóp einhvers staðar og það fengi hún ekki hjá löggunni. Svo mikið vissi hún.

„Þarna. Hún þarna.“ Radoslav benti æstur út um framgluggann á Toyotinni á unga konu sem gekk reikulum sporum í átt að Hlemmtorgi. Toyotan var stopp á umferðarljósunum á mótum Hverfisgötu og Snorrabrautar en Jannika var á gangi upp Hverfisgötuna hinu megin við Snorrabrautina.

Brynjar var fljótur að hugsa. „Ég fer á eftir henni en þú leggur bílnum á Laugaveginum við Hlemmtorg og bíður eftir mér.“ Hann snaraðist út úr bílnum og skellti hurðinni á eftir sér.

Jannika var rétt komin út um rennihurðina á Hlemmtorgi þegar Brynjar gekk í veg fyrir hana.

„Sæl vinan. Ég held að ég geti hjálpað þér varðandi það sem þú ert að leita að,“ sagði hann á ensku. Hann brosti blítt framan í Janniku sem hikaði en reyndi síðan að komast fram hjá honum. „Ég er með efni hérna út í bíl. Þú getur borgað mér inni í bílnum.“ Hann tók utan um handlegginn á Janniku og togaði hana til sín.

„Ég á ekki peninga,“ sagði Jannika á ensku. „Hver ertu eiginlega? Þekki ég þig?“

Brynjar hallaði sér upp að henni og hvíslaði á ensku í eyrað á henni. „Komdu bara með mér Jannika. Ég skal lofa því að refsa þér ekki fyrir það sem þú gerðir við Pavel og ég skal líka láta þig hafa dóp en þá verður þú að koma með mér og lofa því að vera ekki með neitt vesen.“

Jannika sleit sig lausa frá Brynjari og öskraði á hann: „Láttu mig vera. Láttu mig vera.“

Brynjar tók aftur í handlegginn á Janniku og dró hana af stað í áttina að gangstéttarbrúninni. Radoslav hafði lagt Toyotunni í bílastæði hinum megin við götuna og beið í bílnum með vélina í gangi.

„Hvað gengur á hérna?“ Öryggisvörðurinn var kominn upp að þeim. Hann hélt á lítilli handtalstöð í annari hendi og var illilegur á svip.

„Ekkert sem þér kemur við gamli minn. Ekki vera að skipta þér af,“ sagði Brynjar án þess að sleppa takinu af Janniku.

„Slepptu stúlkunni eða ég kalla á lögregluna.“

Brynjar sneri sér að öryggisverðinum og sleppi takinu af Janniku. „Snáfaðu í burtu gamli minn eða þú hefur verra af.“

Öryggisvörðurinn bar talstöðina upp að munninum en áður en náði að kalla í hana fékk hann hægri ristina á Brynjari í klofið á sér. Hann hrökk saman í keng og missti talstöðina í götuna.

„Ég sagði þér að vera ekki að skipta þér af því sem þér kemur ekki við,“ hvæsti Brynjar.

„Láttu hann vera maður. Hvað ertu að gera.“ Ungur hávaxinn karlmaður gekk ógnandi í áttina að Brynjari og lítill hópur af fólki sem hafði verið að fylgjast með í fjarlægð fylgdi varlega á eftir.

„Hann sparkaði í punginn á honum,“ sagði eldri kona sem stóð næst fyrir aftan unga manninn.

Brynjar gekk nokkur skref afturábak áður en hann stökk yfir götuna og upp að farþegahurðinni á Toyotunni. Um leið og hann opnaði hurðina svipaðist hann um eftir Janniku og rétt sá í bakhlutann á henni þar sem hún hvarf fyrir hornið á mótum Laugavegar og Rauðarárstígs.

Jannika hljóp eins hratt og fæturnir gátu borið hana suður Rauðarárstíg. Hún hafði ekki hugmynd um hvert hún var að fara eða hvert hún ætti að fara en hún vissi að hún varð að komast sem lengst í burtu frá Brynjari. Hún hafði ekki þekkt hann fyrst þegar hann stoppaði hana fyrir utan biðstöðina á Hlemmtorgi en núna vissi hún hver hann var. Hann var maðurinn sem réði öllu. Skipaði fyrir, skipulagði allt og valdi meira að segja þær stúlkur sem voru plataðar í vændi á Íslandi. Hann gekk undir nafninu Binni blíði á meðal Pólverjana. Af hverju vissi Jannika ekki en hún var viss um að hann var ekki blíður.

Radoslav ók Toyotunni eins hratt og hann þorði suður Snorrabraut. Þó að það væri mikilvægara flestu öðru að ná Janniku gat hann ekki tekið áhættuna á því að lögreglan stoppaði hann fyrir of hraðan akstur.

„Við þurfum að losa okkur við bílinn,“ sagði Brynjar. Hann ók sér til í framsætinu á Toyotunni og leit reglulega út um afturgluggann til að athuga hvort það væri lögreglubíll að elta þá.

„Losa okkur við bílnum?“ Radoslav leit undrandi á svip á Brynjar. „Af hverju? Hvert eigum við að losa okkur við honum?“

„Karlinn hefur örugglega hringt á lögguna og hann veit á hvernig bíl við erum.“

„Eigum við að keyra honum í sjó kannski?“

„Já.“ Brynjar leit enn og aftur út um afturgluggann á bílnum. „Eða nei.“ Bætti hann við. „Við þurfum bara að fela hann einhversstaðar núna strax.“

„Á ég stoppa?“ Radoslav hægði ferðina.

„Nei, beygðu næst til vinstri og síðan aftur til vinstri þegar þú kemur upp á Rauðarárstíg.“

Radoslav beygði til vinstri niður Flókagötu og leit undrandi á svip á Brynjar. „En við fara þá til baka aftur.“

„Nei við förum síðan upp í Holtin. Þeir leita ekki að okkur þar.“ Brynjar var hættur að horfa út um afturgluggann á bílnum. „Við þurfum að ná tæfunni núna. Áður en það er orðið of seint.“

„Janniku?“

„Já. Erum við að leita að einhverri annarri tæfu?“ Spurði Brynjar önugum rómi

Radoslav svaraði engu heldur einbeitti sér að akstrinum.

„Þarna. Þarna eru hún.“ Brynjar spenntist allur upp í sætinu. Framundan við gatnamót Rauðarárstígs og Njálsgötu var Jannika á hlaupum.

3. Kafli

Sólveig lagði litla Opelnum sínum í bílastæðið beint fyrir utan húsið sem hún bjó í á Vífilsgötunni. Hún greip Hagkaupspoka sem lá á framsætinu við hliðina á henni og opnaði bílstjórahurðina. Hún var þreytt eftir daginn en ánægð með afraksturinn. Toppurinn var hennar enn um sinn og það næddi ekki um hana þar. Þvert á móti þá naut hún þess til fulls að halda forystunni í sektarkeppninni og var óspar á að gorta sig af því við vinnufélagana, þeim til mikillar armæðu.

„Hver er búinn að sekta flesta?“ Var hún vön að spyrja þá. „Es sa sú?“ Sagði hún lágt við sjálfa sig með bros á vör. Hún stakk lyklinum í skráargatið á bílstjórahurðinni til að læsa Opelnum sem bjó ekki yfir þeim tæknilegu eiginleikum sem fjarstýring var, þegar ung kona kom hlaupandi upp að henni.

„Hjálpa mér,“ sagði hún á ensku.

„Hjálpa þér?“ Sólveig steig eitt skref afturábak og virti stúlkuna fyrir sér. Hún var rytjuleg til fara, síða hárið hennar var úfið og svitinn perlaði af henni. Sólveigu leist illa á það sem hún sá.

„Já ef þeir finna mig þá meiða þeir mig.“

„Þeir hverjir? Hvað ertu að tala um vina mín? Er einhver að elta þig?“

„Já.“ Jannika féll á hnén fyir framan Sólveigu og grét. „Þeir fara aftur með mig í húsið og meiða mig. Eða drepa mig.“

Sólveig leit í kringum sig en sá ekki nokkurn mann.

„Við þurfum að hringja í lögregluna. Svona stattu upp manneskja,“ sagði hún hvössum rómi. „Komdu með mér inn. Ég skal hringja á lögregluna fyrir þig.“ Sólveig gekk af stað í átt að húsinu sem hún bjó í og Jannika fylgdi á eftir henni. Hvorug þeirra tók eftir Toyota bílnum sem ók hægt upp Vifilsgötuna í átt að þeim.

Þeir vissu ekki hver eða hverjir áttu fyrirtækið. Það eina sem þeir vissu og þurftu að vita var að þríeykið stjórnaði öllu og þeim bar að hlýða. Brynjar var þeirra æðstur en hann lét yfirleitt aldrei sjá sig í neinu af húsunum sem þeir héldu til í og notuð voru í rekstri fyrirtækisins. Næstur Brynjari var Egill, miðaldra fauti sem var þekktur í undirheimunum fyrir miskunnarleysi og ruddaskap. Radoslav var lægst settur í þríeykinu en hann sá um samskipti við pólsku starfsmennina.

Í stofunni í stóra einbýlishúsinu í Grafarvoginum sátu átta Pólverjar og fimm Íslendingar á stólum sem raðað var í hring á miðju gólfinu. Brynjar stóð inni í miðjum hringnum en Egill og Radoslav stóðu við stofuhurðina.

„Þið ættuð allir að hafa heyrt um það sem gerðist í dag,“ sagði Brynjar. Hann var sviplaus og rólegur að sjá þar sem hann gekk í hringi meðfram mönnunum. „Ég vona að þið áttið ykkur á því hvað það sem gerðist þýðir fyrir okkur?“ Brynjar beið á meðan Radoslav þýddi það sem hann sagði yfir á pólsku. Hann beið síðan aðeins lengur til að gefa mönnunum færi á að svara spurningunni sem í raun var ekki spurning.

„Einni af stúlkunum okkar tókst að gera það sem engin þeirra á að geta gert ef við erum vakandi í vinnunni okkar. Henni tókst ekki aðeins að drepa einn okkar og stinga af heldur tókst henni einnig að finna hjálp. Komast í húsaskjól.“ Mennirnir voru hljóðir og flestir þeirra litu niður á parketlagt stofugólfið.

„Ég ákvað að halda þennan fund til að gera ykkur þetta ljóst og ítreka við ykkur að svona uppákoma verður ekki liðin aftur.“ Brynjar leyfði Radoslav að þýða það sem hann hafði sagt. „Ef svo ólíklega vill til að svona lagað gerist aftur þá lofa ég ykkur því að þeir ykkar sem bera ábyrgð munu enda ofan í jökulsprungu uppi á Langjökli.“ Brynjar var rólegur og yfirvegaður eins og hans var von og vísa. „Fyrirtækið líður ekki fleiri mistök. Ekki ein einustu. Þið farið núna á ykkar staði og passið upp á að allt gangi samkvæmt áætlun.“ Mennirnir stóðu á fætur og bjuggu sig undir að ganga út úr stofunni. „Ekki þú vinur.“ Brynjar leit á ungan Pólverja sem var honum á hægri hönd. „Þú kemur með okkur.“ Hann gaf Radoslav bendingu með höfuðhreyfingu og gekk út úr stofunni. Radoslav og Egill fylgdu á eftir honum með Pólverjann á milli sín.

Jannika skoðaði sig um í íbúð Sólveigar. Íbúðin, sem var í niðurgröfnum kjallara í þriggja íbúða parhúsi á Vífilsgötu, var tveggja herbergja, um sextíu fermetrar á stærð.

„Ertu ein?“ Jannika gekk inn í stofuna sem var smekklega búin gamaldags húsgögnum. Það var ein lítil mynd á hverjum vegg stofunnar og nokkrir tómir blómavasar stóðu í gluggakistunni.

„Já ég er einhleyp ef þú átt við það það?“ Svaraði Sólveig. „Fáðu þér sæti. Ég ætla að hella upp á. Þú drekkur kaffi er það ekki?“

„Jannika hristi hausinn og brosti dauflega til Sólveigar. „Nei takk. Ég drekkur vatn.“

„Allt í lagi.“ Sólveig gekk út úr stofunni og inn í eldhúsið sem var lítið með gamaldags eldhúsinnréttingu og litlu tveggja manna eldhúsborði í horninu við dyrnar.

Jannika fékk sér sæti í sófanum og hallaði sér afturábak. Hún átti erfitt með að hugsa skýrt vegna fráhvarfseinkennana sem voru orðin yfirþyrmandi.

„Er ekki allt í lagi með þig?“ Spurði Sólveig um leið og hún lagði vatnsglas á borðið fyrir framan Janniku. „Þú ert ekkert veik eða svoleiðis?“

„Nei ekki veik.“

„Hvað kom eiginlega fyrir þig?“

„Þeir leita mér,“ sagði Jannika þvoglumæltum rómi. „Má ég tala enska?“

„Já allt í lagi. Ég skil svolítið í ensku. Annars talar þú nokkuð góða íslensku miðað við marga. Þú sagðir að einhver væri að leita að þér?“ Sólveig settist í hægindastól á móti sófanum sem Jannika sat í. „Ertu nokkuð undir áhrifum?“ Hún hnyklaði brýrnar og leit rannsakandi augum á Janniku. „Hvaðan ertu?“

„Pólland. Ég er frá Póllandi,“ sagði Jannika á ensku. Hún tæmdi vatnsglasið í einum sopa og lagið glasið frá sér á borðið. „Ég þarf að fá dópið mitt. Ég er að að drepast.“

„Bíddu nú aðeins hæg. Hvaða dóp? Og hver er að elta þig?“

„Radoslav og hinn sem ég veit ekki hvað heitir.“

„Radoslav? Hver er hann? Þú verður að segja mér hvað kom fyrir þig.“

„Þeir neyða mig til að vinna fyrir sig en núna vantar mig að fá dópið mitt.“ Jannika leit biðjandi augum á Sólveigu. „Ég get ekki farið aftur til þeirra. Þeir drepa mig ef ég geri það.“

„Ertu vændiskona?“ Sólveig leit á Janniku vantrúuð á svipinn.

„Já þeir selja aðgang að mér. Ég get ekkert gert.“

„Þú verður að segja mér allt stúlka mín.“ Sólveig stóð upp úr stólnum. „En fyrst þarf ég að fá mér kaffi.“

„Við sækum hana í nótt.“ Brynjar sat í farþegasætinu frammí við hliðina á Radoslav sem sat undir stýri á Ford bifreiðinni. Toyotan var komin inn í skúr þar sem hún beið eftir þvi að fá nýjar númeraplötur. Í aftursætinu sátu Egill og ungi Pólverjinn hlið við hlið.

„Við vitum sem sagt hvar hún er niðurkomin?“ Spurði Egill.

„Við vitum í hvaða húsi hún er en ekki hvaða íbúð,“ svaraði Brynjar. „Þið þurfið að komast að því áður en þið brjótist inn. Það væri frekar slæmt ef þið færuð inn í vitlausa íbúð.“

„Ertu viss um að þetta sé sniðugt?“ Egill hallaði sér framávið á milli framsætanna í Fordinum. „Hvað með nágrannana? Það gætu orðið læti.“

„Það verða engin læti,“ sagði Brynjar. „Þið verðið að búa svo um hnútanna að þær geti ekki látið í sér heyra. Þið notið klóróform eða eitthvað slíkt.“

„Þær?“ Það var undrunarsvipur á andliti Egils. „Ertu að segja að það sé einhver önnur þarna líka?“

„Já, sú sem á íbúðina.“

„Er það einhver sem Jannika þekkir?“

„Jannika þekkir ekki neinn á Íslandi. Hún hefur verið hjá okkur frá þvi að hún kom og ekki farið út úr húsi fyrr en núna.“

„Eigum við að taka hina kerlinguna líka?“

Brynjar hugsaði sig um í stutta stund áður en hann svaraði. „Ef hún verður vör við ykkur. Þá takið þið hana líka.“

„Okei.“ Egill lét sig falla afturábak í sætið. „Þekkjum við þessa konu? Er hún íslensk?“

„Nei við þekkjum hana ekki og já ég reikna með þvi að hún sé íslensk. Þú tekur drenginn þarna með þér Egill og reyndu nú að láta þetta ganga snurðulaust fyrir sig.“

„Auðvitað reyni ég það,“ svaraði Egill. „En segjum sem svo að allt fari á versta veg. Hvað þá? Eigum við þá að láta okkur hverfa?“

Brynjar sneri sér við í framsætinu og leit framan í Egil. „Ef eitthvað slíkt gerist þá þaggar þú niður í þeim. Varanlega.“ Agli brá pínulítið þegar hann sá grimmdarsvipinn sem var á andliti Brynjars enda hafði hann aldrei áður séð hann breyta um svip.

„Það verður enginn til frásagnar ef allt fer á versta veg.“ Egill glotti. „Ég sé til þess.“

Sólveig lá andvaka í rúminu sínu og velti því fyrir sér hvað hún ætti til bragðs að taka. Jannika hafði sagt henni allt sem á daga hennar hafði drifið frá því hún kom til Íslands og Sólveig gat ekki annað en trúað henni. Aldur stúlkunnar, útlit og ástand benti til þess að saga hennar væri sönn. Hún varð að láta lögregluna vita. Alveg sama hvað það þýddi fyrir Janniku. Hún varð að tala við lögregluna. Hún átti ekki annarra kosta völ. Sólveig var við það að festa svefn þegar hún hrökk upp við þrusk framan af ganginum.

Radoslav, Egill og ungi Pólverjinn sem hét Janus gengu rakleiðis aftur fyrir húsið á Vífilsgötunni og niður kjallaratröppurnar. Radoslav var eiginlega alveg viss um að Jannika héldi til í kjallaraíbúðinni í þriggja íbúða parhúsinu vegna þess að í þeirri íbúð bjó kvenmaður en karlmenn í hinum tveimur. Til öryggis var hann búinn að gefa Agli og Janusi fyrirmæli um hvað þeir ættu að gera ef svo ólíklega vildi til að þeir færu íbúðarvillt. Þeir áttu að sjá til þess að enginn þyrði að kjafta frá. Það tók Egil ekki nema eina mínútu að spenna kjallarahurðina upp og opna hana upp á gátt. Radoslav dró lambhúshettuna niður fyrir munn og beið á meðan Egill og Janus fylgdu fordæmi hans. Að því loknu gaf hann merki með höfuðhreyfingu og Egill og Janus gengu á undan honum inn í íbúðina.

Sólveig náði ekki að setjast upp í rúminu. Hún náði ekki einu sinni að kveikja ljós á náttlampanum sínum áður en karlmaðurinn með lambhúshettuna tók hana kverkataki. Hann keyrði hana niður í rúmið og grúfði sig yfir hana svo að augu þeirra mættust.

„Ef þú svo mikið sem tístir þá muntu hafa verra af,“ hvæsti hann.

Sólveig gat ekki komið upp orði og þar sem hún lá og barðist við að ná andanum fann hún fyrir köldu hnífsblaði við vanga sinn.

„Þú hefur aldrei séð Janniku og þú hefur aldrei séð okkur. Ef þú hringir í lögregluna eða talar við einhvern þá lofa ég þér því að ég kem aftur. Og þá færðu að kenna á því.“

Sólveig var lömuð af hræðslu. Hún var viss um að maðurinn sem grúfði sig yfir hana meinti hvert orð sem hann sagði. Hún lokaði augunum og opnaði þau aftur í von um að þetta væri allt saman hræðileg martröð. Henni varð ekki að ósk sinni. Maðurinn hélt kverkatakinu á henni þar til annar maður kom inn i svefnherbergið hennar. Sá var risi að vexti, svartklæddur frá hvirfli til ylja með samskonar lambhúshettu á höfðinu. Hann gaf manninum sem hélt Sólveigu merki með höfuðhreyfingu áður en hann snerist á hæli og gekk út úr herberginu.

„Ekki orð. Þú mannst það. Annars hittumst við aftur,“ hreytti maðurinn út úr sér. Hann sleppti kverkatakinu á Sólveigu og hvarf út úr svefnherberginu.

Útlit hennar var verðmætt enda var hún söluvara. Þeir gætu ekki selt hana ef það sæi eitthvað á henni og þá skipti engu máli hvaða líkamshluta var um að ræða. Það var því um tvennt að ræða fyrir þá þegar það kom að því að ákvarða hvaða refsingu Jannika ætti að hljóta. Annars vegar var sá möguleiki fyrir hendi að koma henni fyrir ofan í jökulsprungu eða niður á hafsbotni og hins vegar sá möguleiki að láta hana hírast í kaldri geymslu, án fata, matar og eiturlyfja. Þeir völdu síðari kostinn. Jannika var ung og falleg og það mátti hafa af henni tekjur enn um sinn. Fyrir Brynjari var þetta ekki ósvipað og að reka bílaleigu. Þú leigðir bílinn eins lengi og mögulegt var án þess að veita honum viðhald. Þegar að viðhaldinu kom passaðir þú upp á að það væri eingungis það allra nauðsynlegasta, eitthvað sem væri nóg til að hægt væri að keyra bílinn áfram í einhvern tíma. Þegar ákveðnir kílómetrar voru að baki, seldir þú bílinn eða einfaldlega hentir honum og fékkst þér nýjan. Jannika var aðeins rétt tilkeyrð að mati Brynjars. Hann reiknaði með því að geta selt hana í eitt ár hið minnsta en að þeim tíma loknum þá væri hún hvort eð er ónýt og til einskis nýt. Þá yrði henni einfaldlega fargað og skipt út fyrir aðra unga og ferska.

4. Kafli

Sólveig beið í nokkrar mínútur áður en hún þorði fram úr rúminu. Hún kveikti ljósið í svefnherberginu og beið í nokkrar sekúndur áður en hún hætti sér fram á gang. Það tók hana ekki langan tíma að fikra sig varlega um íbúðina og fullvissa sig um að þar væri enginn óboðinn gestur lengur. Eftir að hafa gengið úr skugga um að útidyrahurðin væri læst greip hún gsm símann sinn og fékk sér sæti inni í stofu. Hún var ekki viss hvort hún ætti að hringja á lögregluna. Skynsemin sagði henni að það væri það eina rétta, en hræðslan við að maðurinn, sem hafði nokkrum mínútum áður haldið henni með kverkataki, léti verða af hótun sinni, hélt aftur af henni. Hafði hann kannski aðeins verið að hóta henni með það að markmiði að hræða hana? Gat það verið að þeir væru að fylgjast með henni? Ef hún hringdi á lögregluna þá voru miklar líkur á því að málið yrði fréttaefni. Og þá væri hún í vanda stödd.

„Mér barst það til eyrna fyrr í kvöld að það hefði komið upp eitthvað vandamál hjá okkur í dag?“

„Nú. Hver sagði þér það?“

„Það skiptir ekki máli. Er það rétt?“

„Já.“

„Hvers konar vandamál?“

„Ein af stúlkunum komst undan. Hún stútaði einum Pólverjanum í leiðinni,“ sagði Brynjar.

„Og hvað?“ Röddin í símanum var róleg og yfirveguð.

„Við náðum henni aftur.“

„Án vandamála?“

„Já.“

„Ekki bregðast okkur aftur Brynjar.“

„Hvað áttu við. Það var ekkert sem ég gat gert til að koma í veg fyrir það sem gerðist. Mér tókst hins vegar að bjarga málinu áður en það var um seinan.“ Brynjar æsti sig pínulítið.

„Þú veist hvað ég á við Brynjar. Þú berð ábyrgð á þessum hluta rekstursins og ef eitthvað klikkar þá er það þinn haus sem er að veði.“

„Já ég veit það og ég tek fulla ábyrgð á mig.“

„Það er allt í lagi að gera ein mistök. Passaðu bara upp á að þau verði ekki fleiri.“

Brynjar lagði farsíman frá sér á stofuborðið og bölvaði í hljóði. Þrátt fyrir að hann hafi átt von á símtali þessu líku þá þoldi hann illa þegar einhver setti ofan í við hann. Maðurinn sem var í símanum var tengiliður Brynjars við fyrirtækið sem átti reksturinn. Brynjar var aðeins starfsmaður og sem slíkur ekki ómissandi. Fyrirtækið var rekið á þann hátt að enginn vissi í raun hver átti það nema þeir sem sátu í stjórn þess. Brynjar sá um allan daglega rekstur og hafði einn tengilið við stjórn fyrirtækisins sem var nafnlaus. Brynjar þekkti hann sem símanúmer í farsímanum sínum eða svo taldi stjórn fyrirtækisins. Brynjar var hins vegar búinn að vinna vinnuna sína of vel og hann vissi nákvæmlega hverjir sátu í stjórn fyrirtækisins og hver var hans tengiliður. Þessar upplýsingar átti Brynjar eftir að kynna fyrir tengiliðnum. Einhvern tímann þegar hann taldi það henta myndi hann gera það.

Stjórnarformaður fyrirtækisins slökkti á gsm símanum og fjarlægði sim kortið úr honum áður en hann lagði hann á fundarborðið fyrir framan sig. Hann leit á mennina sem sátu umhverfis borðið einn af öðrum. Þeir voru allir á sextugsaldri, snyrtilegir til fara, í jakkafötum og með bindi um hálsinn.

„Voru upplýsingarnar réttar?“ Gjaldkerinn sem sat við hliðina á stjórnarformanninum leit beint í augun á ritaranum sem sat á móti honum hinum meginn við borðið.

„Já,“ svaraði stjórnarformaðurinn.

„Ég segi að við losum okkur við þennan mann. Þennan Brynjar,“ sagði ritarinn.

„Losum okkur við hann. Og hvern eigum við að fá í staðinn?“ Meðstjórnandinn byrsti sig. „Við týnum svona menn ekki upp af götunni.“

„Við finnum einhvern. Það kemur alltaf maður í manns stað,“ svaraði ritarinn.

„Eigum við ekki að láta kyrrt liggja um stund,“ sagði stjórnarformaðurinn. „Brynjar hefur staðið sig vel hingað til og ég segi að við gefum honum einn séns enn.“

„Hann er ekki nógu harður,“ sagði gjaldkerinn. „Ég hef alltaf haldið því fram að þessi náungi hafi ekki það sem til þarf í starfið.“

„Ég er ekki sammála því,“ sagði stjórnarformaðurinn. „Það hefst ekki allt með hörkunni. Menn þurfa líka að vera klókir og það er Brynjar.“

„Ég er sammála því að gefa honum einn séns,“ sagði meðstjórnandinn.

„Þá er það ákveðið,“ sagði stjórnarformaðurinn. Tveir á móti tveimur og mitt atkvæði ræður.“

Mennirnir stóðu allir upp frá borðinu, kvöddust með handabandi og gengu á dyr.

Það fyrsta sem Sólveig gerði þegar hún vaknaði morguninn eftir nóttina hræðilegu var að tilkynna sig veika í vinnunni. Hún gat ekki hugsað sér að mæta til vinnu og láta eins og ekkert hefði gerst. Það sem Jannika hafði sagt henni á þeim stutta tíma sem leið frá því hún hitti hana og þar til henni var rænt um nóttina, var þess eðlis að Sólveig taldi sig skuldbundna til að gera eitthvað. Hún varð að segja einhverjum frá. Einhverjum sem hún gat treyst og hún var þegar búin að ákveða hver það yrði.

„Ég ekki finna þessa kreditkort,“ sagði Radoslav.

„Ertu búinn að leita alls staðar?“ Brynjar sat við eldhúsborðið í eldhúsinu í stóra einbýlishúsinu í Grafarvoginum. Húsið var stærsta vændishús fyrirtækisins en þar innandyra störfuðu tíu stúlkur á tvískiptum vöktum. Kúnnahópurinn var alltaf sá sami og endurnýjunin var lítil og ströngum skilyrðum háð. Til að fá aðgang að húsinu í Grafarvoginum þurfti viðkomandi að vera með boðskort frá tveimur fastakúnnum og einungis fimm nýjir voru teknir inn á hverju ári. Þeir þurftu að auki að gangast viljugir undir ítarlega bakgrunnskönnun og greiða hærra gjald en fyrir þjónustu í öðrum húsum fyrirtækisins. Með þessu móti voru líkurnar á þvi að upp um starfsemina kæmist hverfandi litlar.

„Alls staðar? Ja, bara á hún og fötin hennar,“ svaraði Radoslav sem sat á móti Brynjari við eldhúsborðið.

„Hvar er hún núna?“ Spurði Brynjar.

„Uppi. Hún nýkomin úr kæling,“ svaraði Radoslav.

Brynjar stóð upp frá borðinu. „Fylgdu mér til hennar,“ sagði hann. „Við þurfum að finna þetta kort núna.“

5. Kafli

Kristófer var heiðarlegasti maður sem Sólveig þekkti. Hann var kennari að mennt og starfaði sem slíkur við kennslu í grunnskóla. Sólveig hafði þekkt hann í rúm tíu ár, alveg frá þvi að hann kynntist Sylvíu Svövu vinkonu hennar. Í dag voru þau gift og áttu þrjú börn saman.

„Þú mátt ekki segja neinum frá því sem ég ætla að segja þér,“ sagði Sólveig alvarleg á svip. Hún sat við borð á Kaffikönnunni, litlu kaffihúsi á Laugaveginum og Kristófer sat á móti henni.

„Nei ég lofa því,“ svaraði hann. „Um hvað snýst málið eiginlega?“ Kristófer var meðalmaður á hæð, feitlaginn með stógert andlit. Hann var hvorki fríður né myndarlegur maður, en hvort það var fyrir hárleysið á höfðinu eða kassalöguðu gleraugnaumgjarðirnar var Sólveig ekki viss um. Í hennar augum var hann bara svona „venjulegur“ og óspennandi maður.

„Það var brotist inn hjá mér í nótt.“

„Hvað ertu að segja.“ Það kom áhyggju og undrunarsvipur á andlit Kristófers. „Var einhverju stolið?“

„Ég var heima, nýkomin upp í rúm þegar þeir ruddust inn. Að minnsta kosti tveir menn með lambhúshettur á höfðinu.“ Sólveig gerði smá hlé á máli sínu og fékk sér sopa úr bjórglasinu sem hún var með á milli handanna. „Þeir rændu stúlku sem var gestur hjá mér.“

„Almáttugur. Hvað ertu að segja? Ég trúi þessu ekki. Hvaða stúlku?“ Svipurinn á andliti Kristófers minnti á svip manns sem hafði nýlega fengið fregnir af andláti vinar.

„Hún kom til mín þegar ég var að koma heim úr vinnunni. Birtist bara allt í einu úti á götu og bað mig um að hjálpa sér.“

„Sem og þú gerðir reikna ég með?“

„Já að sjálfsögðu gerði ég það.“

„Af hverju þurfi hún hjálp?“

„Hún var á flótta. Flótta undan einhverjum mönnum sem reka vændishús.“

„Og þú hefur væntanlega hringt á lögregluna“

„Nei. Hún vildi það ekki en ég ætlaði samt að gera það. Í dag.“

„Jesús minn.“ Kristófer leit í kringum sig á kaffihúsinu eins og til að fullvissa sig um að enginn á næstu borðum væri að leggja við hlustir. „Þessi stúlka. Var hún íslensk?“ Spurði hann

„Nei. Hún er frá austur Evrópu.“

„Og hvað viltu að ég geri? Þú veist að þú verður að hringja í lögregluna.“

„Það er einmitt það,“ sagði Sólveig. „Þeir hótuðu mér. Sögðu að þeir myndu koma aftur ef ég segði frá.“

„Þá bara gleymir þú þessu. Það myndi ég gera.“

„Nei ég get það ekki. Ég verð að hjálpa þessari stúlku.“ Sólveig leit biðjandi augum á Kristófer. „Þess vegna þarf ég að biðja þig um að spyrjast fyrir, fyrir mig. Þú þekkir svo marga.“

„Spyrja um hvað,“ sagði Kristófer sem var óttasleginn að sjá. „Ekki ætlastu til þess að ég fari að spyrja menn að þvi hvort þeir stundi hóruhúsin í borginni?“

„Ekki beint þannig. Kannski bara hvort þeir kannist við að það séu einhverjir slíkir staðir til í borginni og þá hvar þeir séu.“

„Auðvitað eru til slíkir staðir í Reykjavík,“ sagði Kristófer hæðnislega. „Og hvað ef við fáum upplýsingar um slíkan stað? Ætlar þú þá bara að storma þar inn og frelsa stúlkuna?“

„Ég veit ekki hvað ég geri? Þá tala ég kannski við lögregluna?“

„Allt í lagi. Ég skal spyrjast fyrir. En ef ég fæ engar upplýsingar þá gleymir þú þessari stúlku. Er það skilið?“

„Já ég lofa því. Þá skal ég gleyma því að þetta hafi nokkurn tímann gerst.“

„Það er bara fyrir mestu að þú slappst ósködduð frá þessu.“

„Já ég þakka mínum sæla fyrir það.“ Sólveig kláraði úr bjórglasinu og stóð upp frá borðinu. „Þú manst að ræða þetta ekki við nokkurn mann. Ekki einu sinni hana Sylvíu Svövu.“

„Ég lofa því.“

„Takk fyrir hjálpina. Þú hringir í mig þegar þú veist eitthvað.“ Sólveig beygði sig að Kristófer og smellti kossi á kinnina á honum í kveðjuskyni.

Jannikla lá undir sæng uppi í tvíbreiðu rúmi í litlu herbergi á efri hæðinni í einbýlishúsinu. Hún giskaði á að hún væri stödd í öðru af þeim tveimur herbergjum í húsinu sem stúlkurnar kölluðu frelsið. Ein af þeim stúlkum sem starfaði í húsinu hafði sagt henni að það væri djásnið í krúnu fyrirtækisins. Þar væru föstu kúnnarnir þjónustaðir reglulega í einhverju af tíu herbergjum hússins. Herbergin sem stúlkurnar kölluðu frelsi sín á milli voru hins vegar aldrei notuð til að þjónusta kúnnana. Þau voru friðhelg og eina örugga afdrep stúlknanna á milli vakta. Þær notuðu herbergin til að hvíla sig og safna kröftum lausar frá kvölurum sínum. Það voru engin svona herbergi í húsinu sem Jannika hafði starfað í. Þar var ekki unnið á vöktum og þar voru stúlkurnar hvergi öruggar. Jannika dró sængina þéttar að sér og reyndi að einbeita sér að því að stöðva skjálftann í líkamanum. Hún lokaði augunum og reyndi að festa svefn en hrökk fljótlega upp við það að hurðin á herberginu var opnuð.

6. Kafli

Það var á stundum sem þessum sem mér leið eins og ég ímyndaði mér að ótíndum glæpamanni með samviskubit liði. Ég efaðist reyndar um að glæpamenn fengju yfir höfuð samviskubit,en ef einhverjir þeirra væru nú mannlegir og fengju samviskubit rétt áður en þeir frömdu glæp, þá leið mér núna eins og þeim. Ég skrúfaði lokið af Thermos kaffibrúsanum, fyllti plastbolla af kaffi og gekk frá kaffibrúsanum á sinn stað á gólfið frammi í Bimmanum. Þetta var annar kaffibollinn minn þennan dag og ég þurfti á honum að halda. Koffínleysið var að svæfa mig en það var eitthvað sem ég varð að þola eins lengi og mögulegt var á stundum sem þessum. Ekki gat ég verið að þvælast eitthvað í leit að klósetti á sama tíma og ég var við eftirlit. Húsið sem ég var að fylgjast með var þriggja hæða parhús á Bergstaðarstræti í Reykjavík. Í einni af íbúðum hússins bjó kona sem ég taldi mig eiga ýmislegt sökótt við. Það hafði tekið mig heila þrjá mánuði að hafa upp á henni og ég var viss um að hún var sú sem ég leitaði að. Næstum því viss. Það var nóg fyrir mig. Birna Guðríður var fundin og einhvern tímann á næstu klukkustundum hlyti hún makleg málagjöld. Enginn og ekkert í þessum heimi gæti komið í veg fyrir það.

„Ég sé að það fer vel um þig vinan.“ Brynjar brosti smeðjulega til Janniku um leið og hann gekk inn í frelsið með Radoslav á hælunum. Jannika svaraði engu heldur settist upp í rúminu og dró sængina upp að höku án þess að líta á Brynjar og Radoslav.

„Þú ert búin að haga þér ansi illa stúlka mín,“ sagði Brynjar um leið og hann fékk sér sæti á rúminu fyrir framan Janniku. „Þú drapst mann í gær án þess að depla auga. Bara sí svona.“ Hann smellti fingrunum saman fyrir framan andlitið á Janniku. „Það er svolítið alvarlegt. Að drepa mann.“

Jannika gaut augunum á Brynjar og Radoslav til skiptis án þess að segja orð.

„Þú veist að við gætum farið með þig til lögreglunnar?“

„Nei,“ svaraði Jannika hásum rómi. „Þið getið það ekki.“

Brynjar brosti og leit um öxl á Radoslav sem stóð glottandi með bakið upp við hurðina inn í herbergið.

„Kannski er það rétt hjá þér og kannski ekki. Við eigum marga vini í lögreglunni.“

Jannika leit undan án þess að svara.

„Annars missi ég engan svefn þó að einum Pólverja sér stútað,“ hélt Brynjar áfram. „Ég hef hins vegar áhyggjur af kortinu sem þú stalst.“

„Kortinu?“ Jannika leit skilningsvana á Brynjar.

„Já kreditkortinu. Hvað gerðir þú við það?“

„Ég man það ekki.“

„Manstu það ekki?“ Brynjar andvarpaði og stóð upp af rúminu.

„Nei ég man það ekki,“ sagði Jannika.

„Við skulum reyna einu sinni enn,“ sagði Brynjar. „Hvar er kortið sem þú tókst af einum kúnnanum þínum í gær?“

„Ég veit það ekki.“

Brynjar beygði sig snöggt að Janniku og reif sængina af henni. Áður en hún gat hreyft sig var hann búinn að draga hana á hárinu niður í rúmið.

„Einu sinni enn.“ Brynjar hélt fast um hárið á Janniku sem gretti sig af sársauka. „Hvað gerðir þú við kortið?“

„Man það ekki,“ æpti hún reiðilega.

Brynjar gaf Radoslav merki með höfuðhreyfingu að koma til sín. „Viltu halda henni fyrir mig,“ sagði hann skipandi rómi. Radoslav reip um báða upphandleggi Janniku og keyrði hana fast niður í rúmið. Hann var pínulítið undrandi á svip enda ekki vanur að sjá yfirmann sinn i þessum ham.

Brynjar gekk í kringum rúmið og yfir að hinni hlið þess. „Veistu hvað ég geri við þig ef þú segir mér ekki hvar kortið er Jannika?“ Brynjar klofaði upp í rúmið að hliðinni á Janniku. „Ég tek af þér allt dóp í eina viku og geymi þig niðri í kælinum á meðan. Viltu það?“

Jannika leit á Brynjar óttaslegin á svip. Hún gat ekki ímyndað sér hvernig það væri að þurfa að lifa með fráhvarfseinkennum í einn dag hvað þá í heila viku. Kuldinn var ekkert mál en það að fá ekki dópið sitt var allt annar handleggur.

„Ef ég fæ eitthvað núna þá skal ég segja þér það.“

Brynjar gaf Radoslav merki. Hann sleppti Janniku, hvarf út úr herberginu og kom aftur að vörmu spori með töfluglas í annarri hendi.

„Þú færð eina töflu núna og meira þegar þú ert búin að segja mér hvar kortið er,“ sagði Brynjar. Hann beið rólegur á meðan Jannika gleypti töfluna. „Jæja. Hvar er kortið? “

„Það er hjá konunni,“ sagði Jannika.

„Þessari sem þú gistir hjá í nótt?“

„Já.“

Brynjar stóð upp af rúminu. „Farðu með hana niður aftur Radoslav og komdu síðan inn í eldhús. Og ekki gefa henni fleiri töflur.“ Brynjar gekk út úr Frelsinu og lét sem hann heyrði ekki reiðiöskrin í Janniku.

Þegar farsíminn minn byrjaði að hringja í fjórða sinn gafst ég upp og svaraði. Eftir á að hyggja hefði ég einfaldlega átt að slökkva á símanum en ég gerði það ekki. Hvort það var einhver niðurbæld ósk þess efnis að einhver stöðvaði mig áður en það yrði um seinan vissi ég ekki og það skipti mig engu máli. Undirmeðvitundin hafði ekkert vald yfir mér eða því sem ég var ákveðinn í að gera.

„Já,“ svaraði ég hryssingslega í símann.

„Axel?“

„Já. Hver er það?“

„Sæll Axel minn. Hvernig hefur þú það?“

„Baldur?“

„Já.“
„Hvað viltu?“ Ég var næstum því dónalegur í símann enda hafði ég engan áhuga á því að ræða við Baldur af öllum mönnum.

„Ég vildi bara heyra hvernig þú hefðir það og hvað væri að frétta af þér.“

„Hvernig heldur þú að ég hafi það Baldur?“

Það var þögn í símann í stutta stund en síðan sagði Baldur hálf vandræðalega: „Ja ég veit að þetta er erfitt Axel minn. Ég get með engu móti ímyndað mér hvernig þér líður.“

„Ég hef ekki tíma til að tala við þig núna Baldur. Ég hef það bara fínt. Heyri í þér síðar.“

„Nei ég skal vera stuttorður,“ sagði Baldur fljótmæltur. „Mig langar að hitta þig. Áttu möguleika á þvi að koma við heima hjá mér á eftir.“

„Heima hjá þér? Ég veit það ekki. Hef eiginlega ekki tíma.“

„Nú. Ertu farinn að vinna aftur?“

„Nei. Jú reyndar. Ég er að vinna í mínum einkamálum.“

„Ég þarf einmitt að ræða við þig um þau mál Axel. Ég veit að þú hefur verið að leita að þessum konum.“

„Hvaða konum? Hvað ertu að tala um,“ sagði ég argur.

„Gerðu það fyrir mig Axel. Komdu og talaðu við mig. Ekki gera neitt sem þú átt eftir að sjá eftir.“ Baldur var biðjandi í málrómnum. „Talaðu að minnsta kosti við mig fyrst. Hálftími er allt sem ég bið um.“

Ég hugsaði mig um í stutta stund áður en ég svaraði. „Við höfum ekkert að tala um Baldur.“ Ég sleit símtalinu.

Brynjar bað Radoslav um að ná í alla þá starfsmenn sem voru í húsinu og koma með þá inn í eldhús. Þegar allir voru komnir stóð Brynjar upp frá eldhúsborðinu sem hann hafði setið við og gekk út á mitt gólfið í eldhúsinu.

„Okkur er pínulítill vandi á höndum.“ Sagði hann á ensku. „Jannika gerði meira en að myrða vin okkar hann Pavel. Hún stal líka kreditkorti af einum viðskiptavina okkar.“ Brynjar gerði stutt hlé á máli sínu og leit yfir hópinn sem stóð eða sat dreifður um eldhúsið. „Þessi viðskiptavinur er okkur miklivægur og við þurfum að finna kreditkortið og farga því sem allra fyrst.“

„Vitum við hvar það er?“ Spurði Egill sem sat við eldhúsborðið.

„Já hún skildi það eftir hjá konunni sem tók hana upp á arma sína í gær.“

„Ef það er hjá þessari sem við heimsóttum í nótt þá verður nú ekki mikið vandamál að sækja það,“ sagði Egill glottandi.

„Fínt. Þú sérð þá um það Egill,“ sagði Brynjar. „Þú tekur einhvern með þér til öryggis og þú verður að komast að því hvort þessi kona veit eitthvað um tilurð kortsins. Hvort Jannika hafi sagt henni eitthvað.“

„Það verður nú lítið mál.“ Egill brosti og kveikti sér í sígarettu.

„Hvað Janniku varðar þá hef ég tekið þá ákvörðun að hún muni ekki fá að starfa fyrir okkur lengur.“ Brynjar var alvarlegur á svip.

„Ekki vinna meira?“ Radoslav var undrandi á svipinn. „Eigum við þá að losa okkur við hana?“

„Nei. Við þurfum að setja fordæmi fyrir hinar stúlkurnar.“

„Hvernig fordæmi?“ Spurði Radoslav.

„Ég reikna með því að stúlkurnar viti hvað bíður þeirra ef þær hlýða ekki?“ Sagði Brynjar á ensku og leit á Radoslav.

„Ef þú ert að tala um að þær viti að þær verði lamdar í klessu eða hent ofan í gjótu einhversstaðar þá vita þær það já.“

„Allt í lagi. Það er svo sem gott og blessað,“ sagði Brynjar. „En nú þurfum við að sýna þeim hvað gerist. Ekki hóta þeim. Við erum hættir að hóta.“

„Eigum við þá að leyfa þeim að sjá þegar Jannika fær kúlu í hausinn?“ Spurði Radoslav.

„Nei. Við munum ekki gera neitt svoleiðis við Janniku.“

Radoslav leit skilningsvana á Brynjar. „Hvað þá?“ Spurði hann

„Við refsum henni fyrir framan þær.“ Brynjar leit glottandi yfir hópinn. „Þið skiptist á að taka hana í gegn, tveir og tveir saman. Mér er alveg sama hvað þið gerið við hana. Einu skilyrðin eru þau að hún geti gengið óstudd, sé óbrotin og geti talað. Á hverjum degi fara einhverjir ykkar með hana niður í kælinn. Þar gerið þið það sem þið viljið við hana að uppfylltum skilyrðunum sem ég setti. Að því loknu þá farið þið með hana aftur upp í annað hvort af þeim herbergjum sem þær kalla Frelsið.“

„A hverjum degi?“ Spurði Radoslav.

„Já. Á hverjum degi í viku til að byrja með. Með þessu sýnum við stúlkunum hvað bíður þeirra ef þær óhlýðnast eða gera eitthvað af sér. Þær sjá það með eigin augum og átta sig á þvi að það sem þær kalla frelsi er aðeins frelsi fyrir þær ef þær haga sér vel.“

Ég skvetti afganginum af kaffinu sem var í plastbollanum út um bílgluggann áður en ég lét hann falla á gólfið frammi í Bimmanum. Síðan startaði ég bílnum í gang og leit í hliðarspegilinn. Konan sem gekk á ská yfir götuna fyrir aftan mig var hávaxin, grönn, með sítt svart hár og dökk sólgleraugu. Ég beið rólegur á meðan hún gekk framhjá mér á gangstéttinni hinu megin við götuna og taldi sekúndurnar í hljóði. Ég var búinn að fara yfir þetta aftur og aftur í huganum og reikna út hvað það tæki hana langan tíma að komast nógu langt í burtu frá mér til að ég hefði tækifæri til að koma bílnum á næga ferð. Þó að Bimminn væri sæmilega kraftmikill þá þurfti hann sinn tíma til að komast í hundrað en það var sá hraði sem ég hafði hugsað mér að koma honum í. Ég taldi upp að tíu og ók síðan af stað út úr stæðinu. Birna Guðríður hafði ekki hugmynd um hvað var að fara að koma fyrir hana. Hún vissi ekki að innan nokkurra sekúndna myndi hún gjalda fyrir þá glæpi sem hún hafði framið. Gjalda fyrir þá á þann eina hátt sem ég taldi réttlátan. Auga fyrir auga, tönn fyrir tönn. Þannig hafði hún hugsað og nú var komið að mér. Ég steig bensíngjöfina í botn og Bimminn þaut öskrandi áfram eftir götunni í átt að Birnu Guðríði.

7. Kafli

Sólveig lagði burðarpokana frá sér á jörðina á meðan hún leitaði að útidyralyklunum í töskunni sinni. Hún opnaði síðan útidyrnar, tók pokana upp og gekk inn í íbúðina. Hún var ánægð með afrakstur dagsins og sátt við sjálfa sig og þá ákvörðun sem hún hafði tekið að tala ekki við lögregluna. Hún gekk rakleitt inn í eldhúsið þar sem hún lagði pokana frá sér á eldhúsborðið áður en hún sneri til baka fram á gang til að klæða sig úr úlpunni og skónum. Það var þá sem hann réðst á hana.

Þeir voru tveir saman, einn pólskur og annar íslenskur, báðir rétt skriðnir á þrítugsaldurinn. Sá pólski lét höggin dynja á Janniku með litlu viskastykki sem hann hafði gegnbleytt með vatni. Hann gætti þess vandlega að höggin lentu á bakinu á henni og rasskinnum. Íslendingurinn stóð álengdar og fylgdist með en þegar pólverjinn var orðinn hálf uppgefinn á barsmíðunum tók hann við og lamdi Janniku með krepptum hnefa í magann nokkrum sinnum. Jannika féll í gólfið þar sem hún lagðist í keng og barðist við að ná andanum. Hún æpti hvorki né grét þrátt fyrir að sársaukinn væri yfirþyrmandi heldur herpti saman varirnar og reyndi að hugsa um eitthvað annað en sársaukann. Hún reyndi að koma sjáfri sér út úr líkamanum, aftengjast honum á einhvern hátt. Hún hélt út í heilar fjórar mínútur. Þá missti hún meðvitund.

„Hvað var það sem þið ekki skilduð af því sem ég sagði áðan?“ Brynjar var sótrauður í framan af bræði. Hann stóð fyrir framan Pólverjann og Íslendinginn þar sem þeir sátu við borðið í eldhúsinu.

„Ef ég man rétt þá tók ég það sérstaklega fram að hún ætti að geta gengið og talað. Er það ekki rétt hjá mér?“

„Jú,“ tautaði Íslendingurinn lágum rómi. Hann forðaðist að horfast í augu við Brynjar.

„Og hvað? Þið berjið hana næstum til ólífs. Hvers konar hálfvitar eruð þið eiginlega?“

„Við gleymdum okkur aðeins,“ stamaði Íslendingurinn.

„Gleymduð ykkur!“ Hreytti Brynjar út úr sér. „Þið skuluð rétt vona að hún verði fljót að jafna sig. Vegna þess að ef hún gerir það ekki þá skal ég lofa ykkur því að þið fáið sömu meðferð báðir tveir.

Sólveig barðist um á hæl og hnakka en það hafði engin áhrif á manninn sem hélt henni fastri aftan frá. Hann hélt utan um mittið á henni með annarri hendi og með hinni yfir munn hennar og nef svo að hún náði varla andanum. Hún fann fyrir heitum andardætti hans við eyrað á sér þegar hann sagði lágum rómi: „Ef þú hættir að berjast um og lofar að öskra ekki þá skal ég sleppa þér. En ef þú svo mikið sem tístir þá sný ég þig úr hálsliðnum. Skilurðu mig?“

Sólveig hætti að berjast um í fangi mannsins og reyndi að kinka kolli án árangurs þar sem höfuð hennar var fast eins og í skrúfstykki í armi mannsins.

„Allt í lagi,“ sagði hann rólega. „Nú ætla ég að sleppa þér og þú gengur hægt og rólega inn í stofuna þar sem þú mátt setjast í sófann. Mundu bara það sem ég sagði þér. Ekki eitt orð.“ Hann sleppti takinu á Sólveigu sem stóð skjálfandi á beinunum í sömu sporum og áður. Maðurinn tók undir handlegginn á henni og ýtti henni hranalega á undan sér inn í stofu þar sem hann hrinti henni ofan í stofusófann.

„Jæja vinan. Þetta gekk bara ágætlega.“ Egill gekk glottandi á svip út á mitt gólfið í stofunni.

„Hvað viltu? Hvað ertu að gera hér?“ Stamaði Sólveig.

„Hvað vill ég? Það er nú hvorki merkilegt né mikið.“ Egill gekk brosandi á svip til Sólveigar. „Ég er kominn að sækja kortið.“

„Kortið? Hvaða kort?“ Sólveig leit skilningsvana á Egil.

„Kortið sem hóran skildi eftir hérna. Kreditkortið,“ hreytti Egill út úr sér. „Hvar er það?“

„Ég veit ekki um neitt kort,“ svaraði Sólveig. „Hún lét mig ekki hafa neitt kreditkort.“

„Ertu viss?“

„Já ég er viss.“

„Ég held að þú sért að ljúga.“ Egill beygði sig niður að Sólveigu og áður en hún gat borið hönd fyrir höfuð sér rak hann henni bylmingshögg á kinnina með flötum lófa. „Það er þér fyrir bestu að segja mér sannleikann. Skilurðu mig?“

Sólveig kinkaði kolli. Hún var viti sínu fjær af hræðslu og vissi ekki hvað hún átti að gera. Maðurinn var að leita að einhverju kreditkorti sem hún hafði ekki hugmynd um hvar var.

„Ég ætla að gefa þér eina mínútu til að segja sannleikann.“ Egill gekk aftur út á mitt gólfið í stofunni. „Ef kortið verður ekki komið í lófann minn eftir þann tíma þá byrja ég á því að berja þig duglega. Ef það dugar ekki þá sker ég af þér annað eyrað. Og síðan koll af kolli.“ Hann leit glottandi á Sólveigu. „Skilurðu mig?“

„Ég veit ekki um neitt kort,“ stamaði Sólveig. Hún forðaðist að horfa í augun á Agli.

„Stattu upp og komdu með mér inn í svefnherbergi. Mig langar að prófa rúmið þitt.“ Egill gekk að Sólveigu og bjó sig undir að draga hana upp af sófanum þegar ungur Pólverji kom inn í stofuna.

„Við verðum að drífa okkur Egill. Þetta tekur of langan tíma.“

Egill sneri sér að Pólverjanum illilegur á svip. „Leitaðu hérna í stofunni. Við ætlum að leita saman í svefnherberginu á meðan.“

„Nei,“ svaraði Pólverjinn ákveðinn á svip. „Við leitum báðir í íbúðinni og síðan förum við. Þú getur tekið kerlinguna með þér ef þú vilt en við þurfum að koma okkur héðan sem allra fyrst.“

Egill gekk að Pólverjanum og klappaði honum laust á aðra kinnina. „Veistu að þú talar helvíti góða íslensku af Pólverja að vera.“

„Takk,“ svaraði Pólverjinn.

„En það gefur þér ekki leyfi að skipa mér fyrir. Það er ég sem ræð.“ Egill var ógnandi á svip. „Skilurðu mig?“

„Ég veit að þú ræður en við verðum samt að drífa okkur. Það gæti einhver komið eða hringt á lögregluna og við viljum ekki að það gerist.“

Egill var hugsi á svip í stutta stund en síðan var eins og hann áttaði sig. „Allt í lagi. Drífum þetta af. Tíkin getur hjálpað mér að leita í mínu herbergi.“ Hann gekk glottandi að hillusamstæðu sem stóð upp við einn vegginn í stofunni dró eina skúffuna út úr henni og sturtaði úr henni á gólfið.

Með samanbitnar varir, báðar hendur krepptar utan um stýrið og augun fest á hnakkanum á Birnu Guðríði bjó ég mig undir að sveigja yfir á vinstri helming götunnar og síðan upp á gangstéttina. Áætlunin hefði örugglega tekist og Birna Guðríður hefði endað líf sitt sem klessa á steyptum vegg ef lögreglubíll með blikkandi ljós hefði ekki skyndilega komið akandi upp úr þurru inn götuna á móti mér. Ég bölvaði í hljóði, slakaði á bensíngjöfinni, beygði til vinstri niður Bjargarstíg yfir gatnamótin við Grundarstíg og áfram niður Skálholtsstíg. Þegar ég var kominn til móts við Fríkirkjuna leit ég í baksýnisspegilinn og sá að lögreglubíllinn hafði fylgt á hæla mér. Ég beygði til vinstri inn Fríkirkjuveg og jók hraðann.

„Má ég fara á klósettið?“ Sólveig þorði ekki að horfast í augu við Egil þar sem hún óttaðist að hann myndi bregðast illa við spurningunni.

Egill lauk við að sturta úr síðustu skúffunni úr hillusamstæðunni og gramsa í gegnum innihaldið áður en hann sneri sér að Sólveigu.

„Auðvitað máttu fara á klósettið.“ Hann stakk höndinni í annan buxnavasann og tók eitthvað upp úr honum. „Fyrst þarftu að gleypa þessa.“ Hann rétti lófann í átt að Sólveigu sem sá að það sem hann hafði sótt í vasann var lítil hvít tafla.

„Hvað er þetta?“

„Skiptir ekki máli. Þú þarft að gleypa hana.“

„Nei takk.“

„Allt í lagi.“ Egill stakk töflunni aftur í buxnavasann og þegar hann dró höndina upp úr vasanum aftur sá Sólveig að í stað töflunnar hélt hann á litlum blaðhníf.

„Ef þú tekur ekki töfluna þá ferðu ekki neitt. Ekki einu sinni á klósettið.“ Hann þrýsti með einum fingri á rofa á hnífnum og langt mjótt hnífsblað skaust fram úr honum.

„Allt í lagi. Ég skal taka töfluna,“ sagði Sólveig skjálfrödduð.

Egill þrýsti aftur á hnífinn og blaðið skaust inn. „Skynsöm stúlka.“ Glottandi á svip stakk hann hnífnum ofan í buxnavasann og sótti töfluna í staðinn.

8. Kafli

Ég var ekki tekinn neinum vettlingatökum af lögreglunni þegar ég loks stöðvaði Bimmann úti í vegarkanti á Fríkirkjuveginum. Einu orðin sem komu upp úr lögregluþjóninum voru: „Viltu stíga út úr bílnum.“

Ég hlýddi án þess að segja orð og streittist ekki á móti þegar mér var skellt fram á húddið á Bimmanum þar sem ég var handjárnaður með báðar hendur fyrir aftan bak. Þessu næst var ég færður yfir í annan lögreglubíl sem var kominn á staðinn.

„Það eru naumast lætin í ykkur,“ hreytti ég út úr mér þegar ég hafði náð að koma mér fyrir í aftusætinu á lögreglubílnum. „Ég veit ekki hvað ég hef gert af mér til að verðskulda þessa meðferð?“

Lögregluþjónarnir sem sátu frammi í lögreglubílnum svöruðu mér ekki og litu ekki einu sinni á mig.

Ég ákvað að vera ekkert að röfla í þeim og hallaði mér afturábak í sætinu um leið og lögreglubíllinn ók af stað. Hópur af forvitnum vegfarendum hafði þegar safnast saman við gangstéttina þar sem Bimminn stóð fyrir framan hinn lögreglubílinn. Ég bölvaði sjálfum mér í hljóði fyrir að hafa ekki einfaldlega skotið Birnu Guðríði með haglabyssunni minni. Það hefði örugglega tekist.

Sólveig missti ekki meðvitund. Þessi í stað missti hún alla stjórn á líkama sínum. Hún vissi ekki hvar hún var en miðað við þann tíma sem hún taldi að hefði liðið frá því að mennirnir fóru með hana af heimili hennar var hún nokkuð viss um að vera í einhverju af úthverfum Reykjavikur. Hún sá fjóra eða fimm menn fyrir framan sig í herberginu án þess að greina útlit þeirra. Það var eins og þeir væru ekki í fókus. Hún gat ekki heyrt það sem þeim fór á milli en af handahreyfingum þeirra að merkja voru þeir að rífast um eitthvað. Eftir nokkrar mínútur hurfu þrír þeirra út úr herberginu en sá sem var eftir gekk til hennar og beygði sig niður að henni.

„Jæja vinan. Þá erum við loksins ein.“ Allt í einu var eins og allt væri í fókus. Hún sá glottandi andlit Egils fyrir framan nefið á sér. Hún skynjaði þegar hann ýtti henni afturábak niður í rúmið en fann ekki fyrir neinu.

Það tók mig ekki langan tíma að átta mig á því að lögreglubíllinn sem ég sat handjárnaður aftur í, var ekki á leiðinni á lögreglustöðina.

„Hvert erum við að fara?“ Spurði ég.

Lögregluþjónarnir svöruðu engu. Létu sem þeir hefðu ekki heyrt spurninguna. Ég færði mig fram á sætisbrúnina og kallaði:

„Hvert erum við að fara?“

Í þetta skipti færðist pínulítið líf í lögregluþjóninn sem sat í farþegasætinu enda hafði ég kallað næstum því upp i eyrað á honum. Hann sneri sér við í sætinu og leit á mig illilegur á svip.

„Sestu í sætið og vertu rólegur,“ hreytti hann út úr sér.

„Heyrðu vinur. Ég á rétt á að vita hvert þið eruð að fara með mig,“ sagði ég ákveðinn.

„Þú hefur rétt á að halda kjafti,“ sagði lögregluþjónninn um leið og hann sneri sér aftur fram i sætinu.

Ég leit út um gluggann og sá að við vorum komnir upp að Korpúlfsstöðum. Það var þó aldrei að þeir væru að skutla mér heim. Hvað ætli mamma segði ef ég kæmi nú heim handjárnaður í lögreglufylgd. Ég hálf vorkenndi lögregluþjónunum við tilhugsunina.

Um leið og ég steig út úr lögreglubílnum við einbýlishúsið í Grafarvoginum áttaði ég mig á því hvert ég var kominn. Ég sem hafði haldið að ég væri á leiðinni heim til mín. Baldur hafði ekki breyst mikið frá þvi að ég sá hann síðast. Ef eitthvað, þá var hann grennri og hraustlegri í útliti þar sem hann stóð í útidyrunum á húsinu sínu.

„Hvað er ég að gera hér?“ Spurði ég lögregluþjónana sem voru komnir upp að hlið mér. „Ég krefst þess að þið keyrið mig heim eða niður á lögreglustöð. Ég hef ekkert hingað að gera.“

Án þess að segja orð tóku lögregluþjónarnir undir sitt hvorn handlegginn á mér og hálfpartinn báru mig upp að útidyrunum á húsinu.

„Sæll Axel,“ sagði Baldur brosandi. „Ég veit að þú ert ekki sáttur við þessa meðferð en hún var nauðsynleg.“

„Nauðsynleg,“ hreytti ég út úr mér. „Þú hefur engan rétt á þvi að nema mig svona á brott.“

„Slakaðu nú á Axel minn. Ég útskýri þetta allt fyrir þér eftir augnablik.“ Baldur gaf öðrum lögregluþjóninum merki og stuttu síðar var ég laus við handjárnin. Baldur steig til hliðar í dyragættinni og benti mér á að ganga inn fyrir. „Gakktu í bæinn Axel minn.“ Ég leit aftur fyrir mig og sá að lögregluþjónarnir stóðu þar hlið við hlið eins og ókleyfir klettar.

„Á ég að trúa því Egill að þú hafi ekki fundið kortið?“ Brynjar var allt annað en vinsamlegur á svip þar sem hann sat á móti Agli við eldhúsborðið í húsinu.

„Nei. Ég leitaði út um allt. Ef það er í íbúðinni þá hefði ég fundið það.“

Brynjar tók sólgleraugun af sér og lagði þau á borðið fyrir framan sig. „Og þú heldur að þessi kona sem býr í íbúðinni viti hvar kortið er?“

Egill horfði stutta stundi í augun á Brynjari en leit síðan undan hvössu og illilegu augnaráðinu sem Brynjar sendi honum. Egill var ekki vanur því að sjá augnaráð Brynjars sem alltaf var falið undir kringlóttum sólgleraugunum sem hann tók aldrei niður. Ekki fyrr en núna.

„Já ég er viss um það,“ stamaði Egill.

„Bara svo að það sé á hreinu Egill þá skiptir þetta kreditkort öllu máli. Eigandi þess er valdamikill maður sem við viljum ekki fá upp á móti okkur.“

„Já ég skil það,“ svaraði Egill. „Ef hún veit hvar kortið er þá verður hún búin að segja mér það áður en dagurinn er liðinn.“

„Við skuldum vona það okkar vegna,“ sagði Brynjar.

„Hvað á ég síðan að gera við hana þegar ég er búinn að finna kortið?“

„Hvað áttu að gera við hana?“ Brynjar var undrandi á svip. „ Ég vil ekki einu sinni vita hvað þú ert búinn að gera við hana. Það eina sem ég fer fram á er að hún verði í heilu lagi líkamlega.“

„Ég skil.“

„Hvað þú gerir og hvernig er þitt mál.“

„Má ég þá láta hana hverfa?.“

„Já og án þess að nokkur sjái eitthvað eða heyri. Skilið?“

„Já. Ég sé um málið.“

Brynjar setti upp sólgleraugun og stóð upp frá borðinu. „Þegar þú ert búinn að finna kortið þá lætur þú Radoslav vita. Þið getið þá sent þær saman. Þessa íslensku og þá pólsku.“

„Sent þær?“ Egill leit skilningsvana á Brynjar. „Átti ég ekki að láta hana hverfa?“

„Jú, sent þær. Það fer gámur út eftir nokkra daga. Þið sendið þær með honum.“

„Nú, allt í lagi. Ég hélt að þú vildir að ég kálaði þeim.“

„Ertu frá þér maður. Það væri það sama og að henda peningum.“ Brynjar gekk út að hurðinni inn í eldhúsið og sneri sér við í gættinni. „Þess vegna skiptir það máli Egill að þær séu í lagi. Ekkert brotið bein í andliti og engin ör.“

„Ég skil.“ Egill stóð upp frá borðinu. „En ég má samt taka aðeins i hana er það ekki?“

„Gerðu það sem þú vilt við hana en mundu bara það sem ég sagði. Engin brot og engin ör.“ Brynjar gekk út úr eldhúsinu.

„Hefði ekki verið eðlilegra, Baldur, að biðja mig um að koma hingað af fúsum og frjálsum vilja í stað þess að láta lögregluna ræna mér,“ hreytti ég út úr mér um leið og ég fékk mér sæti í þriggja sæta leðursófa í stofunni hjá Baldri.

„Ég reyndi að fá þig til að koma og tala við mig. Ertu búinn að gleyma því?“ Baldur settist í hægindastól á móti mér.

„Tala við þig um hvað? Það er ekkert sem við þurfum að ræða um.“

„Það er eitt og annað sem ég þarf að ræða við þig Axel. Það er alveg óþarfi fyrir þig að æsa þig svona.“

„Þú þarft að ræða við mig og þegar ég neita að hitta þig þá er ég bara sóttur af lögreglunni,“ hreytti ég út úr mér. „Þú veist greinilega ekki hvað nei þýðir, eða þykist ekki vita það.“

„Ef ég hefði ekki skorist í leikinn Axel þá værir þú ekki hér að tala við mig. Þú værir læstur inni í klefa uppi á Hrauni að bíða ákæru í tengslum við morð.“ Baldur hvessti á mig augun og hnyklaði brýrnar. „Það er kannski það sem þú vilt. Enda þar af öllum stöðum.“

„Þér kemur ekkert við hvað ég geri Baldur. “

„Jú, mér kemur það við þegar þú reynir að drepa saklaust fólk.“

„Saklaust fólk, sagði ég fyrirlitlega. „Hvaða máli skiptir það þig annars. Þú ert ekki lengur í lögreglunni.“

„Jú, reyndar er ég það,“ sagði Baldur alvarlegur á svip. „Veistu að þessi kona sem þú ætlaðir að keyra yfir áðan er ekki sú sem þú heldur að hún sé.“

„Hvað veist þú um það,“ sagði ég reiðilega. „Þú lést þig hverfa þegar ég þurfti mest á þér að halda. Lést þín vandamál bitna á mér sem síðan varð til þess að þessi tík slapp með að myrða fjöldan allan af gamlingjum með köldu blóði. Þú veist ekkert hver þessi kona er.“

„Jú, ég veit hver hún er og nei ég lét mig ekki hverfa. Ég var færður til,“ sagði Baldur sem var hinn rólegasti. „Sumt er ekki haft í hávegum innan lögreglunnar.“

„Hvað áttu við með að þú hafir verið færður til? Þú varst allt í einu horfinn og mér var hent út eins og ég væri eitthvað rusl. Og núna birtist þú allt í einu upp úr þurru og bjargar morðkvendinu frá því að fá það sem hún á skilið,“ sagði ég fyrirlitlega. „Ég er búinn að fylgjast með þessari konu í marga mánuði og næstum því lýsa upp í rassgatið á henni. Hún er Ragna. Sú sem kallaði sig Birnu Guðríði. Það er enginn vafi á því.“

„Nei Axel. Hún heitir Anna Lísa og er flugfreyja. Hún var að vísu munaðarlaus sem barn og lenti í slæmum málum á tímabili en hún er alls ekki sú sem þú ert að leita að.“

„Kjaftæði.“

„Þú mátt trúa því sem þú vilt en ég er samt að segja þér satt og ég skal sanna það fyrir þér ef þú vilt.“

„Þú þarft ekki að sanna neitt.“ Ég stóð upp úr sófanum. „Ég er farinn.“

„Sestu niður Axel.“ Baldur byrsti sig og var reiðilegur á svip. „Ef þú gengur héðan út núna þá ferðu beint í steininn og verður ákærður fyrir tilraun til manndráps. Ef þú hins vegar sest niður og hlustar á það sem ég hef að segja þá getur verið að þú sleppir við steininn og kannski færðu einnig tækifæri til að finna hinar réttu, Birnu Guðríði og Ingiríði Örnu.“

Ég lét mig falla aftur á bak í sófann.

9. Kafli

Egill ýtti harkalega í bakið á Sólveigu svo að hún hálfpartinn hrasaði niður stigann ofan í kjallarann í húsinu. Sólveig sem var svipuð á hæð og Egill, næstum 180 sentimetrar, náði að halda jafnvægi með því að grípa í stigahandriðið.

„Það er eins gott að þú farir að æla því út úr þér hvar helvítis kreditkortið er,“ hreytti Egill út úr sér. „Það gæti nefnilega verið orðið of seint fyrir þig þegar við erum komin niður í kjallara.“ Hann stjakaði aftur við Sólveigu sem í þetta sinn náði ekki að grípa í handriðið og féll fram fyrir sig niður á kjallaragólfið.

„Ég er búinn að segja þér að ég veit ekkert hvar þetta kreditkort er niðurkomið,“ kjökraði hún.

„Á lappir með þig druslan þín.“ Egill reif í hár Sólveigar og dró hana á fætur, þétt upp að sér. „Hvort sem þú segir mér hvar kortið er eða ekki þá eigum við eftir að eiga rómantíska stund saman mjög fljótlega,“ hvíslaði hann í eyrað á henni um leið og hann þeytti henni áfram inn stuttan gang að lokaðri hurð.

„Opnaðu hurðina,“ hvæsti hann.

Sólveig hlýddi og opnaði hurðina án þess þó að ganga inn í herbergið.

„Svona áfram með þig.“ Egill hrinti Sólveigu á undan sér inn í herbergið og lokaði hurðinni á eftir sér.

„Ég hef ekki hugmynd um það hvað þú ert að ganga í gegnum Axel og ég hef reynt að ímynda mér það oft og mörgum sinnum.“ Baldur leit á mig alvarlegur á svip. „Ég get ekki hugsað þá hugsun til enda hvað ég myndi gera ef ég missti hana Helgu Guðrúnu mína.

„Það er svolítill munur á því að missa konuna sína og að nánast sjá hana myrta fyrir framan nefið á sér,“ hreytti ég út úr mér.

„Ég hef ekki hugmynd um það Axel minn en ég veit að það sem þú ætlaðir að gera í dag er ekki í lagi. Þú getur ekki tekið lögin í þínar hendur.“

„Hún fær það sem hún á skilið þó síðar verði.“

„Hver? Konan sem þú reyndir að aka yfir í dag?“

Ég sagði ekkert, vitandi það að mögulega hafði ég hlaupið á mig og reynt að hefna mín á rangri manneskju. „Ekki var það þetta sem þú ætlaðir að tala um við mig?“ Sagði ég.

„Nei reyndar ekki.“ Baldur stóð upp úr stólnum. „Má bjóða þér kaffi eða eitthvað annað að drekka?“

„Nei takk.“

„Allt í lagi.“ Baldur settist aftur í stólinn. „Ég vill fá þig í vinnu Axel.“

„Vinnu?“ Ég glotti framan í Baldur. „Eitthvað svipað og síðast? Einhvers konar feluvinnu?“

„Já og nei. Þú værir að vinna við annað í raunveruleikanum en á yfirborðinu.“

„Hvað áttu við með því?“

„Manstu eftir umræðunum á Alþingi og í fjölmiðlum um einkaher dómsmálaráðherra?“

Ég hugsaði mig um í stutta stund. „Mig rámar eitthvað í það já. Var það ekki aðeins hugmynd eða eitthvað bull sem var búið til?“

Baldur leit í augun á mér í stutta stund eins og hann væri að velta því fyrir sér hvort hann ætti að halda áfram að tala við mig eða ekki.

„Hvað myndir þú segja ef ég segði þér að hér á landi væri starfandi eins konar leyniþjónusta sem aðeins örfáir aðilar vita um?“

„Ég myndi segja að þú værir að grínast í mér,“ sagði ég.

„Eða þá að ég væri yfirmaður þessarar leyniþjónustu og brotthvarf mitt úr lögreglunni hafi verið vandlega undirbúið sjónarspil. Hvað segirðu við því?“

„Ég segi bara að það er ekki hægt að reka leyniþjónustu í svona litlu samfélagi án þess að fólk viti af því. Það er útilokað.“

„Það er samt staðreynd,“ sagði Baldur. „Og ég vill fá þig til starfa. Núna strax.“

Ég hló. „Þú ert ekki lagi. Ef þú ert að segja satt og þessi svokallaða leyniþjónusta er raunverulega til, hvers vegna viltu þá ráða útbrunna fyrrverandi löggu eins og mig?“

„Vegna þess að ég þekki þig og veit að þú ert einfaldlega sá besti í starfið. Og þú ert líka á lausu,“ Baldur brosti.

„Nei takk. Ég hef ekki áhuga.“ Ég stóð upp úr sófanum. „Má ég fara núna?“

„Viltu ekki vita meira? Hvað við gerum og hvaða starf ég hafði hugsað mér fyrir þig?“

„Þetta er bara bull Baldur.“ Ég gretti mig. „Þú ætlar að fá mig aftur í lögregluna til að vinna einhverja skrifborðsvinnu. Til að geta fylgst með mér.“

„Þú fengir að eyða talsverðum tíma í að leita að Birnu og Ingiríði.“

Ég settist aftur í sófann.

„Án þess að þurfa að fara eftir einhverjum reglum og bera allt undir þig?“ Spurði ég.

„Hvaða reglum?“ Baldur brosti til mín. „Við semjum reglurnar jafnóðum.“

„Hvaða stöðu erum við að tala um, ef ég ákveð að slá til?“

Baldur hallaði sér brosandi aftur í stólnum og sagði mér allt um það starf sem hann var að bjóða mér.

Herbergið, sem Egill fór með Sólveigu inn í, var lítið og gluggalaust með einu sjúkrarúmi og borðstofustól með örmum. Egill batt Sólveigu kyrfilega fasta við stólinn og límdi augnlok hennar opin með límbandi. Að þessu loknu fór hann út úr herberginu og lokaði hurðinni á eftir sér. Sólveig reyndi að losa böndin sem héldu henni fastri við stólinn en án árangurs. Hún vissi ekki hvað hún var búin að sitja lengi þegar hurðin opnaðist og Egill gekk inn með unga stúlku í eftirdragi. Það var ekki fyrr en Egill var búinn að binda stúlkuna, sem var kviknakin, fasta við sjúkrarúmið að Sólveig áttaði sig á því hver hún var. Pólska stúlkan sem var upphafið að öllum hennar vandræðum horfði framan í Sólveigu og augnaráðið var tómt og líflaust.

„Jæja. Þá hittist þið aftur vinkonurnar,“ sagði Egill glottandi. Hann beygði sig niður að Sólveigu þannig að andlit þeirra snertust næstum. „Þú færð nokkur tækifæri til að bjarga vinkonu þinni hérna. Það eina sem þú þarft að gera til að hún losni úr rúminu er að segja mér hvar kreditkortið er niðurkomið. Skilurðu mig?“

„Ég get ekki sagt þér það sem ég veit ekki,“ sagði Sólveig.

„Allt í lagi. Úr því að þú vilt hafa þetta þannig þá er mér svo sem sama.“ Egill sneri sér að Janniku og Sólveig sá að hann hélt á stórum veiðihníf í annarri hendi. „Síðasti séns“ Hann leit aftur fyrir sig á Sólveigu sem sneri höfðinu undan. „Ég hélt ekki,“ sagði Egill.

Sólveig sá ekki hvað Egill gerði við Janniku en af öskrinu, sem hún rak upp, að dæma, var það ekki fagurt.

„Þú ert eina manneskjan sem veit þetta.“ Ég sat við eldhúsborðið heima hjá mér og á móti mér sat mamma alvarleg á svip.

„Látum okkur nú sjá hvort ég skilji þig rétt. Þú ert búinn að eyða mörgum mánuðum í að finna þessar konur sem myrtu gamla fólkið og síðan kemur í ljós að þær eru ekki þær sem þú heldur?“

„Hún er ekki sú sem ég hélt að hún væri mamma,“ sagði ég. „Ég var bara búinn að finna Rögnu, þá sem kallar sig Birnu Guðríði en ekki bróður hennar, sem kallar sig Ingiríði Örnu, eða réttara sagt þá hélt ég að ég væri búinn að finna hana.“

„Ég er alveg hætt að botna í þessu Axel minn. Systkinin, sem myrtu gamla fólkið, eru í dulargervi og þú hélst að þú hefðir fundið konuna, þessa Rögnu eða Birnu? Og Baldur er búinn að fylgjast með þér allan tímann og hann bjargar þér frá því að drepa hana? Síðan býður hann þér vinnu hjá einhverri leyniþjónustu sem enginn veit að er til?“

„Já.“

„Ertu alveg genginn af göflunum?“ Sagði mamma reiðilega. „Ég trúi því ekki að þú hafir ætlað þér að drepa aðra manneskju! Hvað varstu að hugsa? Og nú ætlar þú allt í einu að fara að vinna fyrir Baldur?“

„Ég var bara að hugsa um að hefna mín og já ég er að velta því fyrir mér að fara aftur að vinna.“

Mamma hugsaði sig um í stutta stund án þess að segja orð. „Ég trúi því ekki að þú sért svona mikill asni að halda að þú getir bara drepið fólk þegar þér sýnist. Þá ertu ekkert betri en þeir glæpamenn sem þú ert búinn að koma á bak við lás og slá. Þú veist að þó að þú drepir þetta fólk mörgum sinnum þá kemur Sigrún ekki aftur til þín.“

„Þau fá það sem þau eiga skilið. Fyrr en seinna,“ sagði ég.

Mamma hristi hausinn og stóð upp frá borðinu. „Þú gerir það sem þú telur rétt varðandi þessa vinnu, Axel. En mundu bara að þú átt ennþá dóttur sem þú þarft að sinna.“

„Auðvitað veit ég það,“ sagði ég pirraður. „Þess vegna er ég líka að ræða þetta við þig. Ef ég tek þessari vinnu þá þýðir það að þú þarft að hjálpa mér með Söru.“

„Farðu endilega að vinna þarna Axel. Það verður þá einhver sem fylgist með þér. Ég skal hjálpa þér með Söru.“

Egill leysti Sólveigu, reif í hárið á henni og dró hana á fætur.

„Veistu hvað þú ert búin að láta mig gera druslan þín,“ hvæsti hann í eyrað á henni. „Það var búið að skipa mér að passa upp á að ekkert sæist á henni. Það mátti ekki sjást skráma á andliti hennar.“

Hann dró Sólveigu að rúminu sem Jannika lá í.

„Sérðu hvernig hún lítur út núna? Sérðu hvað þú ert búin að láta mig gera,“ æpti hann.

Sólveig leit snöggt á Janniku og sá strax að það var ekkert sem hún gat gert til að hjálpa henni núna. Hún sem hafði einsett sér að hjálpa þessari stúlku. Stúlkunni sem lá örend í skítugu sjúkrarúmi í þessu litla dimma herbergi. Sólveigu féllust hendur og vonleysið helltist yfir hana. Hún var ekkert hrædd lengur og ekki heldur reið. Hún fann ekki fyrir neinu nema vissunni um að innan skamms færi eins fyrir henni. Henni yrði misþyrmt á allan mögulegan hátt í marga daga áður en hún yrði skorin á háls. Kannski í þessu sama herbergi? Ein og yfirgefin fjarri ástvinum sínum.

„Þú færð einn séns. Einn lítinn séns, druslan þín,“ hvæsti Egill. „Þú segir mér hvar kreditkortið er og ég lofa þér því að þér verður ekki gert mein. Ef þú hins vegar heldur áfram þessu kjaftæði um að þú vitir ekki hvar það er þá lofa ég þér því að þú endar sjálf í þessu rúmi.“ Hann reif fastar í hár Sólveigar og sveigði höfuð hennar aftur á bak. „Fyrst mun hver einasti karlmaður hér riðlast á þér í marga daga og síðan þegar við höfum fengið nóg af þér þá mölva ég á þér hausinn.“

Án þess að hugsa sig um tók Sólveig viðbragð og sló með hægri hendi út í loftið í átt að andliti Egils. Hann rak upp öskur og sleppti takinu á hári Sólveigar sem sneri sér að honum og rak hnéð af öllu afli í klofið á honum.

Egill öskraði aftur og féll á niður á hnén. Sólveig rak honum annað högg með hnénu sem í þetta skipti lenti beint framan í andlitinu á honum. Það heyrðist hár smellur eins og þegar spýta er brotin og Egill féll með andvarpi á grúfu á gólfið. Sólveig beygði sig niður að honum og velti honum við. Egill átti ekki eftir að gera neinum mein framar.

Radoslav velti því fyrir sér á leiðinni niður í kjallarann hvað hann ætti að gera við Sólveigu. Egill hafði lofað honum því að hann fengi hana þegar hann væri búinn að ná upplýsingunum upp úr henni. Radoslav vonaði bara að það væri eitthvað eftir handa honum. Hann hafði ekki áhuga á þvi að vera númer tvö eða þrjú í röðinni. Hann vildi fá þær á meðan þær gátu ennþá tekið á móti. Það þurfti að vera eitthvað líf í þeim. Radoslav hrökk upp úr hugunum sínum þegar hann kom fyrir hornið á ganginum og sá að hurðin inn í herbergið þar sem Sólveig var í haldi, var opin í hálfa gátt. Hann hraðaði sér að hurðinni og svipti henni upp. Það fyrsta sem hann sá þegar hann gekk inn í herbergið var Jannika sem lá í blóði sínu í sjúkrarúminu. Á gólfinu við hliðina á rúminu lá Egill á bakinu með opin augu og þegar Radoslav beygði sig niður að honum sá hann strax að hann var farinn á vit feðra sinna.

Sólveig skalf og titraði af geðshræringu. Hún litaðist um í gluggalausu herberginu og reyndi um leið að róa sig niður með því að anda rólega og taktfast. Hún gekk að hurðinni, opnaði hana varlega og gægðist fram á ganginn til að athuga hvort einhver væri þar á ferli. Þegar hún var viss um að það væri enginn frammi á ganginum smeygði hún sér út um hurðina og gekk til vinstri í átt að hurð við enda gangsins. Hún vissi ekki hvað tæki við handan hurðarinnar, annar gangur eða alveg eins gluggalaust herbergi. Kannski fullt af Pólverjum sem myndu örugglega taka vel á móti henni. Án þess að hugsa sig frekar um opnaði hún hurðina.

Radoslav rauk fram á gang og hálf hljóp til baka, sömu leið og hann hafði komið. Hann var kominn langleiðina að stiganum upp úr kjallaranum þegar hann áttaði sig og sneri við. Það voru engar líkur á því að Sólveig hefði farið þessa leið. Þá hefði hann örugglega mætt henni. Hann opnaði hurðina við enda gangsins, gekk inn í þvottahúsið og leit í kringum sig. Á veggnum, honum á vinstri hönd, var lítill gluggi sem þó var nægilega stór til að maður kæmist út um hann, opinn upp á gátt. Radoslav snerist á hæli og tók farsímann upp úr jakkavasanum.

Sólveig vissi að hún hafði engan tíma til að ákveða hvað hún ætti að gera eða hvert hún ætti að fara. Hún var ekki með neina peninga á sér, hún var á sokkaleistunum og í buxum og stuttermabol einum fata. Beinast fannst henni að fara til lögreglunnar en var ekki alveg viss um að það væri það rétta í stöðunni. Hún gat farið til systur sinnar en líklega vissu illmennin af henni og ekki vildi Sólveig taka áhættu á því að eitthvað kæmi fyrir systur hennar og fjölskyldu hennar. Vinnan var einn möguleiki en þeir myndu örugglega leita að henni þar líka. Lögreglan var málið.

Radoslav hljóp umhverfis húsið án þess að verða Sólveigar var. Hann hljóp þessu næst inn í nálæga húsagarða en án árangurs. Sólveig var horfin. Þegar hann kom til baka inn í húsið var Brynjar kominn og svipurinn á andliti hans var ólýsanlegur. Radoslav hafði aldrei séð hann svona reiðann áður.

„Hvernig í andskotanum gat þetta gerst?“ Öskraði Brynjar. „Eruð þið algerir aumingjar?“

„Ég vita ekki mikið,“ svaraði Radoslav. „Hún vera horfin þegar ég fara niður í kjallari.“

„Helvítis djöfull,“ hvæsti Brynjar. Hann settist við eldhúsborðið og hugsaði sig um í stutta stund. „Það er nánast öruggt að það verður allt krökkt hér af löggum eftir nokkrar mínútur,“ sagði hann.

„Ekki eftir nokkrar mínúta,“ sagði Radoslav. „Hún þurfa fyrst að finna löggan og segja hvað gerast. Ef þeir trúa hún þá þeir þurfa heimild til að koma hingað.“

„Nei þeir þurfa þess ekki neitt,“ hvæsti Brynjar. „Það er nóg fyrir þá að grunur sé fyrir hendi. Við þurfum að tala við þá sem við þekkjum í lögreglunni?“

„Ekki ég,“ sagði Radoslav. „Ég tala ekki vel íslenskan til að segja frá.“

„Þú þarft ekki að tala við þá. Ég sé um það. Helvíts,“ bölvaði Brynjar illilegur á svip. „Þið verðið að koma stelpunum í burtu núna strax og hreinsa til í kjallaranum.“

„Við vera byrjað að hreinsa. Ég sækja stelpur núna.“

„Strax Radoslav. Þær þurfa að fara héðan strax,“ öskraði Brynjar.

Radoslav snerist á hæli og gekk hröðum skrefum út úr eldhúsinu.

Það hafði tekið Sólveigu um hálftíma að komast í síma og hringja á lögreglunna. Hún var stödd í forstofunni á stóru einbýlishúsi sem var ofar í sömu götu og húsið þar sem henni hafði verið haldið fanginni. Hún þurfti síðan að bíða í annan hálftíma eftir því að lögreglan mætti á staðinn.

„Hvað kom fyrir?“ Lögregluþjónarnir voru tveir saman, báðir hávaxnir og stæltir í vexti, annar á fimmtugsaldri en hinn varla mikið eldri en hálf þrítugur. Það var sá eldri sem hafði orðið fyrir þeim.

„Hún hringdi bjöllunni hérna fyrir um klukkutíma síðan,“ sagði húsráðandi sem var kona á miðjum aldri. „Hún sagði að sér hafi verið haldið nauðugri í húsi hér neðar í götunni og bað um að fá að hringja á lögregluna.“

„Hvað kom fyrir þig vinan? Hvar er þetta hús?“ Lögregluþjónninn leit rannsakandi augum á Sólveigu. „Ertu undir áhrifum?“

„Þeir rændu mér og fóru með mig í þetta hús. Þeir drápu konu í húsinu og mér var nauðgað. Eða ég held það.“

„Hvað ertu að segja?“ Það kom fát á lögregluþjóninn. „Drápu þeir konu? Hverjir eru þeir?“

„Pólverjarnir.“

„Guð minn almáttugur.“ Húsráðandinn var náföl að sjá og skelkuð á svipinn. Hún leit til skiptis á Sólveigu og lögregluþjónanna. „Þið verið að fara með hana á spítala,“ sagði hún.

Eldri lögregluþjónninn bað þann yngri að tilkynna þetta niður á stöð en sneri sér síðan aftur að Sólveigu. „Veistu ekki hvað kom fyrir þig?“ Spurði hann

„Nei þeir gáfu mér eitthvað. Ég datt út í svolítinn tíma.“

„Getum við kannski fengið að koma inn fyrir og tylla okkur einhvers staðar?“ Spurði lögregluþjónninn húsráðanda. „Það væri líka ágætt ef þú ættir teppi eða einhverja yfirbreiðslu að lána stúlkunni?“

„Já sjálfsagt. Komið inn fyrir.“ Húsráðandinn tók utan um axlirnar á Sólveigu og leiddi hana inn í húsið.

10. Kafli

Þegar læknarnir á bráðamóttökunni höfðu lokið við að skoða Sólveigu og spyrja hana ýmissa spurninga var kominn dagur. Daufir geislar morgunsólarinnar náðu að smokra sér í gegnum þéttriðið net rimlagardínanna sem huldu gluggann í skoðunarherberginu á neyðarmóttökunni. Sólveigu létti örlítið þegar hún sá dagsbirtuna en um leið og hún leiddi hugann að atburðum síðasta sólarhrings þyrmdi yfir hana aftur. Hún staulaðist fram úr sjúkrarúminu og inn á litla baðherbergið sem var inn af skoðunarherberginu. Um leið og hún leit í spegilinn fann hún velgjuna læðast upp úr maganum á sér og rétt náði að lyfta klósettsetunni áður en gusan vall upp úr henni. Þegar maginn var tómur sneri hún aftur að vaskinum og skrúfaði frá kaldavatnskrananum. Hún leit aftur á andlit sitt í speglinum og brá við þá sýn sem mætti henni. Hvíta síða hárið var allt í einum flóka, hún var með bauga undir báðum augum og skrámur og rispur í beinaberu andlitinu. Sólveig hefði seint tekið þátt í fegurðarsamkeppni en henni hafði alltaf verið skítsama þó að hún væri með ófríðari konum. Andlit hennar samsvaraði líkamanum ágætlega, var mjóslegið og beinabert, kinnarnar innfallnar og nefið lítið og kringlótt eins og kartafla. Fyrir innan þunnar varirnar höfðust litlar gulleitar tennur við í góðri sambúð við falskan tanngóm sem í voru tvær framtennur í efri góm og einn jaxl.

Sólveig rétt náði að ljúka við að skvetta gusu af köldu vatni framan í sig þegar hún var trufluð af ungri hjúkrunarkonu.

„Þú mátt fara í sturtu núna Sólveig mín.“

Sólveig sneri sér að hjúkrunarkonunni um leið og hún bar handklæði upp að andliti sínu. „Var mér nauðgað?“ Spurði hún

„Ég veit það ekki vina mín. Læknirinn kemur á eftir að tala við þig. Ég skal fylgja þér í sturtuna núna.“

„ Fyrirgefið þið. Afsakið. Ég þyrfti að fá að ræða aðeins við hana Sólveigu áður en hún fer í sturtu.“

Hjúkrunarkonan gekk á undan Sólveigu út úr baðherberginu. Á miðju gólfi í skoðunarherberginu stóðu tveir menn. Annar risi að vexti en hinn talsvert minni.

„Við erum frá lögreglunni,“ sagði risinn. „Ég heiti Georg og félagi minn hérna heitir Úlfar. Við þyrftum að fá að ræða við Sólveigu í einrúmi.“ Georg beindi orðum sínum til hjúkrunarkonunnar.

„Er það í lagi vinan?“ Hjúkrunarkonan sneri sér að Sólveigu.

„Hef ég eitthvað val?“ Spurði Sólveig.

„Þú hefur auðvitað val en því fyrr sem þú talar við okkur því betra,“ sagði Georg.

Hjúkrunarkonan gekk fram hjá Georgi og Úlfari en sneri sér við í dyragættinni inn í skoðunarherbergið. „Ég verð frammi ef þú þarft á mér að halda,“ sagði hún við Sólveigu.

„Allt í lagi. Takk fyrir.“ Sólveig brosti dauflega til hjúkrunarkonunnar en sneri sér síðan að Georgi.

„Þið eruð búnir að ná þeim?“ Hún leit til skiptis á Georg og Úlfar.

„Ná hverjum, Sólveig?“ Georg andvarpaði og fékk sér sæti á stól við hliðina á sjúkrarúminu. „Ef þú ert að tala um þann sem nauðgaði þér, þá vitum við ekki einu sinni hvernig hann lítur út.“

„Í guðanna bænum!“ Sólveig leit reiðilega á Georg. „Þeir drápu konu. Þeir drápu hana með köldu blóði fyrir framan nefið á mér.“

„Hvaða konu?“

„Janniku. Pólsku stelpuna sem var að flýja frá þeim.“

Georg leit stuttlega á Úlfar áður en hann sneri sér aftur að Sólveigu. „Hvernig þekkir þú þessa Janniku?“

Sólveig andvarpaði, hallaði sér afturábak í sjúkrarúminu og hóf að segja Georgi og Úlfari frá því sem hafði komið fyrir hana frá því að hún hitti Janniku fyrir utan heimilið sitt.

„Góðan dag. Ég á að hitta Baldur.“ Ég brosti til konunnar sem sat við skrifborð á bak við glervegg í móttökunni hjá Öryggisráðgjöf Íslands. „Ég heiti Axel.“

„Fáðu þér sæti á meðan ég kalla í hann.“ Konan benti mér með augnahreyfingu á nokkra stóla sem stóðu upp við vegginn í móttökunni. Ég var nýsestur í einn af þessum stólum þegar hurðin á veggnum við hliðina á mér opnaðist og Baldur birtist brosandi i gættinni.

„Velkominn Axel minn. Komdu inn fyrir.“ Ég gekk á eftir honum inn eftir löngum gangi að stórri hurð við enda hans. Baldur bar auðkenniskort, sem hann var með í bandi um hálsinn á sér, upp að skynjara á hurðinni og opnaði hana. Hinum megin við hurðina tók við stórt opið rými með mörgum skrifborðum, skrifstofutækjum og skjalahirslum. Ég giskaði á að það væru á milli átta og tíu manns að störfum inni í herberginu.

„Hér fer mesta vinnan fram,“ sagði Baldur. „Þú átt eftir að kynnast því betur síðar í hverju hún er fólgin nákvæmlega en í stuttu máli er um gagnagreiningu að ræða.“

„Gagnagreiningu?“

„Já. Greiningu á hljóði og myndefni, upplýsingum frá erlendum leyniþjónustum og þess háttar.“

„Hljóðupptökur?“ Ég leit undrandi á Baldur. „Hvaðan koma þær?“

„Héðan og þaðan, Axel minn. Við erum orðin ansi tæknivædd eins og þú átt eftir að komast að.“ Baldur brosti föðurlega til mín. „Samt ekkert í líkingu við það sem þú sérð í sjónvarpinu. Jæja við skulum halda áfram. Ég ætla að kynna þig fyrir nokkrum lykilstarfsmönnum hérna. Fólki sem þú átt eftir að vinna náið með.“ Hann gekk af stað í gegnum salinn og ég fylgdi í humátt á eftir.

Á yfirborðinu vorum við ekkert annað en skrifstofublækur og það voru aðeins örfáir einstaklingar sem vissu hvað við gerðum í raun og veru. Við höfðum óbeinan aðgang inn í allar deildir lögreglunnar í gegnum valda einstaklinga. Það kom mér á óvart hvað allt var vel skipulagt og úthugsað. Allir endar voru hnýttir fyrirfram og mistök voru nánast útilokuð. Meira að segja lögregluskírteinin voru af ýmsum tegundum. Eitt fyrir hvert hlutverk og ekkert þeirra til sýnis fyrir aðra í lögreglunni. Við fórum aldrei á rannsóknarvettvang á meðan aðrar deildir lögreglunnar voru þar við störf og við gáfum almenningi aldrei upp okkar réttu nöfn. Hvort þetta ætti eftir að ganga upp myndi koma í ljós en miðað við fyrstu kynni mín af starfinu þá fannst mér það alveg eins líklegt. Fyrir utan Baldur þá vorum við sex sem störfuðum saman sem lykilstarfsmenn í leyniþjónustu Baldurs eins og ég kallaði hana. Verkefnin sem við sinntum voru af ýmsum toga. Mál sem vörðuðu öryggi þjóðarinnar, ofbeldisbrot og jafnvel fjárglæpir. Baldur var eini yfirmaður deildarinnar og það vissi enginn hver var hans yfirmaður. Baldur hafði þegar sagt mér að deildin væri í raun í prufukeyrslu enda vissu menn ekki hvort það var i raun þörf fyrir leyniþjónustu á Íslandi. Ég var alveg viss um að þörfin væri engin og ég var sannfærður um að það gat ekki verið af hinu góða að það væri starfandi lögregla sem samdi vinnureglurnar sjálf. Það var of mikið vald. Hins vegar var ég jafn viss og öruggur um að ég gæti komið ýmsu góðu til leiðar og lagt mitt af mörkum í þessari óhefðbundnu baráttu gegn glæpum. Þar á meðal að hafa uppá Ingiríði Örnu og Birnu Guðríði.

Ég fékk mér sæti við stórt fundarborð inni í einu af fundarherbergjum Öryggisráðgjafar Íslands. Það sátu fimm manns við borðið fyrir utan mig og Baldur sem sat við enda þess.

„Góðan daginn öll sömul,“ sagði Baldur hressilega. „Þessi fundur okkar verður með ofurlítið öðru sniði en vanalega. Eins og þið vitið þá er hann Axel hér að byrja hjá okkur í dag.“ Baldur leit á mig með bros á vör. „Hann mun hafa umsjón með nýju ofbeldisbrotadeildinni okkar.“

„Komiði sæl.“ Ég brosti vandræðalega til fólksins við borðið og mér leið eins og skólastrák sem var að byrja í nýjum bekk þar sem hann þekkti ekki neinn. Reyndar þekkti ég einn mann við borðið fyrir utan Baldur og það gladdi mig mikið.

„Gaman að sjá þig gamli.“ Guðmundur tölvunörd klappað mér vinalega á herðarnar. Hann sat við hliðina á mér við borðið og leit nákvæmlega eins út og síðast þegar ég sá hann. Klæddur í fín jakkaföt með bindi eins og virðulegur lögfræðingur.

„Það er best að ég byrji þá á Guðmundi.“ Baldur leit á mig og Guðmund til skiptis. „Guðmundur er hakkarinn okkar. Það þýðir að hann vinnur við það sama hér og hann gerði hjá lögreglunni. Síðan er það hann Guðbjartur hérna.“ Guðbjartur, sem sat skáhalt á móti mér við borðið lyfti annarri hendi letilega frá borðinu.

„Hér.“ Sagði hann hátt og snjallt. Guðbjartur var meðalmaður á hæð með dökkt hár sem var farið að grána í vöngunum. Hann var örugglega vel á annað hundrað kíló á þyngd með stóra vömb sem gerði það að verkum að hann rétt náði inn á borðið með stuttum og sverum handleggjunum. Hann var druslulega klæddur í snjáðan bómullarbol með áprentuðu hljómsveitarmerki.

„Guðbjartur er „sálinn“ okkar,“ sagði Baldur. „Hans starf felst aðallega í því að sjá um að lýðurinn hafi eitthvað að gera.“

„Ha?“ Ég leit undrandi á Baldur og Guðbjart til skiptis. „Hvað áttu við?“

Baldur glotti til mín og hallaði sér afturábak í stólnum. „Við viljum að almúginn hafi áhugamál og þá er ég ekki að tala um áhugamál eins og að safna frímerkjum.“

„Nú?“ Ég skildi ekki hvað hann var að fara.

„Ég er að tala um áhugamál fyrir fjöldann. Ástríðu. Eitthvað sem fær fólk til að hugsa um annað en sitt daglega amstur.“ Baldur hallaði sér fram á borðið. „Handbolti, fótbolti, körfubolti, stjórnmálaflokkar og svo framvegis. Eitthvað sem fólk heldur með af ástríðu. Eitthvað til að lifa fyrir.“

„Þú ert að grínast?“ Ég leit glottandi á fólkið sem sat við borðið en enginn svo mikið sem brosti út í annað. „Það er bara eðlilegt að við höldum með liðum og fólki,“ sagði ég.

„Akkúrat. Það sem við gerum er að fylgjast með þvi að allt gangi eðlilega fyrir sig. Að íþróttafélög fái styrki og aðstöðu. Að kennarar komi réttum skilaboðum áleiðis og eitthvað í þeim dúr. Við getum ekki farið í stríð til að beina athygli fólks frá málum sem það á ekki að skipta sér af og þurfum þess vegna að treysta á þessa þætti.“ Baldur hallaði sér aftur í stólnum. „Af hverju heldur þú til dæmis að við séum að rembast við að reka leikhús og búa til leiðinlegar bíómyndir? Út af menningunni?“

Nokkrir sem sátu við borðið flissuðu og aðrir brostu út í annað.

„Þú kemst inn þetta á no time Axel minn,“ sagði Baldur.

„Hann Kristján sem situr á móti þér er lögregluskólagenginn og sér um eftirlitið,“ hélt Baldur áfram. Kristján var lítill og feitur, með eyrnasítt svart hár og kringlótt gleraugu, líklega rétt skriðinn á fimmtugsaldur. Hann var með snoppufrítt feitlagið andlit og fallegt bros.

„Sæll og velkominn til starfa.“ Hann brosti vinalega til mín.

„Til að útskýra fyrir þér í stuttu máli út á hvað eftirlitið, sem Kristján sér um, gengur þá snýst það aðallega um að mæta á fjöldasamkomur og fundi til að taka myndir og fylgjast með,“ sagði Baldur. „Þannig getum við kortlagt þá sem eru mögulega hættulegir samfélaginu eða líklegir að verða til vandræða seinna meir.“

„Síðan er það hún Ingibjörg Dóra,“ sagði Baldur.

„Ég er kölluð Inga Dóra,“ sagði myndarleg kona á fertugsaldri, sem sat við hliðina á Guðmundi tölvunörd. Hún var hávaxin með ljóst sítt hár sem var greitt í tagl og fallegt bros sem hæfði fínlegu og laglegu andliti hennar.

„Inga Dóra er lögfræðingur og hennar verksvið hjá okkur er upplýsingaöflun. Hún felst í því að safna saman og skrá í gagnagrunn upplýsingar um alla sem fara í dagbók lögreglunnar, alla sem hljóta dóma fyrir dómstólum landsins hvort sem þeir eru dæmdir sekir eða saklausir og allar aðrar upplýsingar sem hún telur skipta máli fyrir öryggi þjóðfélagsins,“ sagði Baldur.

„Þegar þú talar um alla sem fara í dagbók lögreglunnar ertu þá að tala um alla þá sem eru skráðir í hana eða aðeins þá sem eru handteknir?“ Spurði ég.

„Alla sem eru skráðir í hana.“

„Þannig að ef ég hringi og klaga nágranna minn fyrir að til dæmis henda rusli á almannafæri þá lendir nafnið hans í gagnagrunni hér hjá okkur?“

„Það eru allar líkur á því. Svo framarlega að lögreglan hafi gert eitthvað í málinu,“ sagði Baldur. „Það er líka ólöglegt að henda rusli á víðavangi,“ bætti hann glottandi við.

„Það er eins gott að passa sig,“ sagði ég og andvarpaði.

„Jæja. Það má víst ekki gleyma henni Tinnu Rós,“ sagði Baldur. Hann beindi sjónum sínum að vöðvastæltri konu á miðjum aldri sem sat á móti mér við borðið. Hún var örugglega hátt í tveir metrar á hæð með mjóslegið og fíngert andlit og þykkt ljóst hár sem náði henni niður fyrir eyru. Hún var klædd í ljósbleikan hlýrabol sem opinberaði vöðvamikla upphandleggi og ég var ekki frá því að eitthvað af vöðvunum hefðu lekið út í brjóstin á henni svo stinn sem þau virtust vera.

„Tinna Rós er menntuð lögreglukona og hennar verksvið hér hjá okkur er að fylgjast með soranum í þjóðfélaginu. Ef það snýst um dóp eða vændi þá er það á hennar könnu. Hún mun þannig vinna náið með þér Axel.“ Baldur hallaði sér afturábak í stólnum sínum.

„Já þetta er athyglivert,“ sagði ég. „Ég vill bara segja að ég hlakka til að vinna með ykkur en ég verð líka að segja að mig hefði aldrei órað fyrir því að nokkuð líkt því sem hér fer fram væri til á Íslandi.“

„Þess vegna erum við leyniþjónusta,“ sagði Guðmundur. „Við erum leynileg og enginn veit af okkur.“

„Hvernig er það hægt?“ Spurði ég. „Hvernig í ósköpunum er hægt að halda svona stofnun leyndri fyrir almenningi?“

„ Með því að velja rétt fólk, borga því vel og passa upp á að enginn hagnist á því að kjafta frá,“ sagði Baldur.

„Ef þú hættir einhvern tímann, hvað kemur í veg fyrir að þú farir í fjölmiðla eða skrifir bók?“

„Peningarnir Axel. Þá hætta þeir að streyma inn á bankareikninginn þinn og trúðu mér. Þú vilt ekki að það gerist,“ sagði Baldur með glott á vör.

11. Kafli

Sólveig var ráðvillt og hrædd. Hún settist í aftursætið á leigubílnum án þess að segja nokkuð, svo djúpt sokkin var hún í hugsanir sínar. Lögreglan hafði sagt henni fyrir um stundu síðan að þeir gætu ekki gert neitt fyrir hana. Ástæðan var sú að hún gat ekki bent þeim á þann sem hafði nauðgað henni. Hún hafði ekkert nafn handa þeim og það voru engin vitni. Það eina sem var öruggt var að hún hafði haft samræði við karlmann og áverkar á henni bentu til nauðgunar að mati lögreglunnar. Þeir höfðu ekki ennþá skoðað húsið sem hún sagði að sér hefði verið haldið fanginni í og það var ekki búið að fara fram á húsleitarheimild. Þeir vissu að húsið var skráð í eigu einkahlutafélags og það var ekkert sem benti til að þar færi fram ólögleg starfsemi. Þeir myndu að sjálfsögðu halda áfram að rannsaka málið en þar til eitthvað nýtt kæmi í ljós var ekkert sem þeir gátu gert fyrir hana. Sólveig var miður sín þar sem hún sat aftur í leigubílnum. Hún var viss um að lögreglumennirnir sem heimsóttu hana á sjúkrahúsið höfðu ekki trúað henni og líklega talið að hún væri að skálda allt saman?

„Hvert viltu fara vinan?“

Sólveig hrökk upp úr hugsunum sínum og leit upp. Hún mætti vinalegum augum eldri manns í baksýnisspeglinum. Hún varð strax rólegri og tókst að kreista fram smá brosvipru um leið og hún gaf leigubílstjóranum upp heimilisfang systur sinnar.

„Það eru menn hér sem vilja að ég skipti þér út Brynjar. Ég, hins vegar, hef enn fulla trú á þér en ég veit ekki hvort það dugar til.“

„Ég met það mikils að þú skulir treysta mér. Ég fullvissa þig um að ég mun ganga frá þessu máli í eitt skipti fyrir öll.“

„Hvernig Brynjar?“

„Hvernig hvað?“

„Hvernig ætlar þú að ganga frá þessu máli án þess að eftir því verði tekið?“

„Stelpan sem slapp frá okkur verður látin hverfa. Ég er þegar búinn að gera ráðstafanir til þess.“

„Hverfa. Hún er búin að tala við lögregluna Brynjar. Hvað heldur þú að gerist ef hún hverfur?“ Urraði stjórnarformaðurinn í símann. „Ef hún hverfur þá leggja þeir saman tvo og tvo og útkoman verður okkur ekki í hag.“

„Löggan er ekkert vandamál. Við eigum vini út um allt,“ svaraði Brynjar.

„Það skiptir ekki máli. Vinir okkar innan lögreglunnar geta ekki hjálpað okkur ef stúlkan hverfur eða finnst dauð. Þú hlýtur að átta þig á því.“ Stjórnarformaðurinn var orðinn verulega æstur. „Þú verður að reyna að kaupa hana til að halda kjafti.“

„Hún er ein. Á engan að nema eina systur og karlinn hennar.“ Brynjar var rólegur en ákveðinn. Hann var viss um að þeir myndu ekki taka þá áhættu að reyna að losa sig við hann. Ekki á meðan allt var í uppnámi hjá þeim. „Fólk er alltaf að lenda í bílslysum,“ hélt Brynjar áfram.

„Bílslysum?“

„Já. Keyra út af. Til dæmis í Kömbunum.“

„Hvað vitleysa er þetta í þér maður.“ Stjórnarformaðurinn varð enn æstari. „Fólk er ekki alltaf að keyra út af í Kömbunum.“

„Þú skilur hvað ég er að fara,“ sagði Brynjar hæðnislega. „Stelpan er hjá systur sinni núna. Þau fara síðan saman í bíltúr, öll fjölskyldan og lenda í óhappi.“

„Brynjar! Enga svona vitleysu. Þú reynir að kaupa okkur út úr þessu. Það er skipun.“

„Það er of seint að breyta þessu núna. Ég mun ganga frá þessu máli og það á allt eftir að fara á besta veg. Trúðu mér.“

„Ef þú gerir þetta Brynjar þá get ég ekki ábyrgst öryggi þitt. Það verður hreinsun og þú verður fyrstur til að fara.“ Stjónarformaðurinn var ákveðinn í málrómnum.

„Þú mátt hóta mér eins og þú vilt,“ sagði Brynjar. „En mundu að ef ég fer eitthvað þá farið þið með mér.“ Hann sleit símtalinu og hallaði sér afturábak í sófanum. Hann var ákveðinn í því að ganga frá Sólveigu og það var ekkert sem gat komið í veg fyrir það. Hún hafði drepið Egil, besta vin hans og um leið varð málið persónulegt. Síðan ætlaði hann sér að snúa sér að fyrirtækinu og þessum mannaumingjum sem áttu það og þóttust stjórna öllu á bak við tjöldin. Hann vissi nú þegar allt um þá og ætlaði sér að nota það til að klekkja á þeim. Hann vissi hvað þeir hétu, gerðu, hvar þeir áttu heima, nöfn maka og barna og svo framvegis. Með þessar upplýsingar að vopni ætlaði hann sér að taka stjórnina. Það var kominn tími til að klífa metorðastigann.

Silja var þrjátíu og þriggja ára gömul og í útliti var hún alger andstæða við Sólveigu systur sína. Silja var endurskoðandi að mennt, hávaxin, grönn, með stutt svart hár og snoppufrítt andlit. Þórður, maðurinn hennar, var einnig endurskoðandi en þau höfðu verið saman í tíu ár og gift í fimm en áttu engin börn.

„Ertu að segja mér sannleikann?“ Silja hengdi jakkann sinn á fatasnaga í forstofunni heima hjá sér og gekk á undan Sólveigu inn í holið í litla raðhúsinu sínu. „Var þér rænt,nauðgað og misþyrmt og lögreglan vill ekkert gera í málinu?“ Hún sneri sér að Sólveigu alvarleg á svip. „Það er hrikalegt að sjá þig. Sestu inn í stofu. Ég ætla að hringja í Þórð.“

„Nei ekki hringja í hann,“ sagði Sólveig. „Það er alveg nóg að þú hafir þurft að koma heim úr vinnunni þó að við förum ekki að eyðileggja daginn fyrir honum líka.“ Sólveig gekk inn í stofuna með Silju á hælunum.

„Jú hann þekkir nokkra lögfræðinga. Það gengur ekki að það sé farið svona með þig.“ Silja var komin með farsímann upp að eyranu.

„Nei ekki hringja í hann. Gerðu það. Ég get ekki talað við einhverja lögfræðinga núna. Þú segir honum bara frá þessu þegar hann kemur heim í kvöld.“

Silja hætti við að hringja í Þórð og lagði farsímann frá sér á stofuborðið. „Ertu í hættu? Heldurðu að hann sé að leita að þér? Sá sem gerði þér þetta?“ Silja settist í sófann við hliðina á Sólveigu og tók utan um axlirnar á henni.

„Nei hann er dauður. En þeir eru svo margir og ég er viss um að þeir eru að leita að mér. Þess vegna þori ég ekki heim.“ Sólveig gróf andlitið í höndum sér.

„Guð minn almáttugur, Sólveig mín.“ Silja var klökk í málrómnum „Hvernig dó hann, þessi sem gerði þér þetta? Ertu búin að segja lögreglunni frá því að hann sér dáinn? “

„Nei ég þorði ekki að segja þeim frá því. En ég gerði það óvart. Ég var bara að verja mig,“ kjökraði Sólveig.

„Gerðir hvað?“

„Drap hann. Ég drap hann í sjálfsvörn,“ sagði Sólveig grátandi. „Ég ætlaði ekki að gera það en ég varð að komast í burtu frá honum og hann hefði örugglega drepið mig.“

„Jesús minn. Svona svona. Þetta verður allt í lagi,“ sagði Silja hughreystandi. „Við þurfum að tala aftur við lögregluna en það er sennilega betra að heyra fyrst hvað Þórður segir.“

„Þeir taka mig fasta. Ég fer í fangelsi,“ kjökraði Sólveig.

„Ekki ef þú gerðir þetta í sjálfsvörn. Þá þarftu ekki að hafa áhyggjur af neinu.“ Silja stóð upp úr sófanum. „Viltu kaffi eða eitthvað að drekka?“

„Kannski vatnsglas,“ sagði Sólveig. „Ég sæki það og síðan ferð þú og leggur þig á meðan ég hringi nokkur símtöl.“ Silja gekk út úr stofunni og inn í eldhúsið.

12. Kafli

Við gátum brugðið okkur í nánast allra kvikinda líki ef við töldum það nauðsynlegt. Ekki líkamlega þó að það hefði vissulega verið kostur, heldur starfslega. Það skipti engu máli hvort um var að ræða fréttamann, lækni, rannsóknarlögreglumann, öryggisvörð eða hvaða starf sem var. Við áttum skilríki fyrir allar stéttir og gátum gripið til þeirra ef við þurftum á að halda. Hins vegar gátum við ekki skipt um störf nema nokkrum sinnum ári. Vegna þess hve fámennir Íslendingar eru, var alltaf hætta á því að einhver þekkti mann einhversstaðar og það mátti ekki gerast. Öryggisráðgjöf Íslands var síðan með marga virka starfsmenn víðsvegar um þjóðfélagið í öllum geirum atvinnulífsins. Fólk sem gaf okkur upplýsingar og vann fyrir okkur þegar við þurftum á því að halda. Það sem kom mér á óvart þegar ég renndi augunum yfir starfsmannalistann var að sjá Georg þar á blaði.

„Ég sé að þú ert búinn að koma þér fyrir.“ Baldur gekk inn á litlu skrifstofuna mína og lokaði hurðinni á eftir sér.

„Þú sagðir mér ekki að Georg væri að vinna fyrir okkur?“ Ég færði fæturnar niður af skrifborðinu og lagði blaðið sem ég hafði verið að lesa frá mér á borðið.

„Þú ert alltaf jafn beinskeyttur Axel.“ Baldur glotti og fékk sér sæti á móti mér við skrifborðið. „Hann er búinn að vera með frá upphafi. Við þurfum að hafa góðan mann innan lögreglunnar.“

„Það eru fleiri?“

„Já að sjálfsögðu.“ Baldur hallaði sér fram í stólnum. „Við erum ekki opinber stofnun, Axel. Jú reyndar erum við það en samt ekki. Almenningur má ekki vita af tilvist okkar.“

„Auðvitað ekki. Við erum leyniþjónusta.“ Ég brosti til Baldurs. „Samt hefði ég haldið að leyniþjónustur mættu vera opinberar. Svona eins og CIA til dæmis.“

„Jú auðvitað mega þær svo sem vera það en ekki hér á landi. Við þurfum ekki á leyniþjónustu að halda í þessu fámenna þjóðfélagi okkar Axel .“ Baldur leit glottandi á mig. „Það eru aðrar leyniþjónustur í Bandaríkjunum en CIA.“

„Já örugglega,“ sagði ég.

„Þér á eftir að líka vel við þig hér Axel.“ Baldur stóð upp úr stólnum. „Hér getur þú skipt verulegu máli. Engin formsatriði eða stífar reglur. Við gerum það sem þarf að gera. Punktur.“

„Það er kostur.“

„Ég sé þig síðar. Farðu nú að taka til hendinni Axel . Ekki veitir af á þessum síðustu og verstu tímum.“ Baldur gekk út af skrifstofunni minni og lokaði hurðinni á eftir sér.

Þórður var rétt nýbúinn að fá sér sæti í stofusófanum þegar þeir ruddust inn. Hann reyndi að taka á móti þeim en það var við ofurafl að etja. Þeir voru fimm saman, fílefldir karlmenn með kylfur og hnífa að vopni. Það tók tvo þeirra ekki nema nokkrar sekúndur að hafa Þórð undir og Sólveig og Silja voru ekki mikil fyrirstaða fyrir hina þrjá. Á innan við tíu mínútum eftir að þeir höfðu ráðist inn í húsið höfðu þeir bundið og keflað Þórð, Sólveigu og Silju og komið þeim fyrir aftan í litlum Toyota sendibíl. Þeir óku greitt af stað frá húsinu og í humátt á eftir fylgdi einn þeirra undir stýri á fjölskyldubíl Þórðar og Silju.

„Það eru nokkur atriði sem þú verður að hafa í heiðri Axel.“ Guðmundur leit á mig alvarlegur á svip þar sem hann sat í farþegasætinu frammi í Bimmanum.

„Nú hvaða atriði eru það?“ Ég startaði bílnum í gang og leit á Guðmund.

„Í fyrsta lagi þá máttu aldrei tala upphátt um neitt sem þú vilt ekki að aðrir viti um á meðan þú ert innanhúss.“

„Upptaka?“

„Það er allt tekið upp og allt skráð. Líka allt sem þú slærð á lyklaborðið í tölvunni þinni.“

„Hvað ertu að segja? Er virkilega njósnað um okkur? Af okkar eigin fólki?“

„Að sjálfsögðu. Við erum undir stöðugu eftirliti.“

„Ja hérna.“ Ég hristi hausinn vantrúaður á svip. „Eitthvað fleira?“

„Ekki skrá neitt niður sem varðar æðstu menn í stjórnkerfinu. Aldrei. Ef þú kemst að einhverju misjöfnu varðandi einhvern slíkan þá ferðu beint í Baldur.“

„Eru stjórnvöld sem sagt undanskilin eftirliti?“

„Við skulum orða það þannig að það borgar sig ekki að styggja gullgæsina. Hún verpir eggjunum til okkar og við viljum ekki að hún hætti því.“

„Ég skil ekki hvernig þeir fara að því að fjármagna þetta án þess að komi fram í fjárlögum.“

„Þeir gera það með styrkjum.“ Guðmundur brosti til mín. „Ekki heldur þú að ráðuneytin séu að kaupa endalausar kannanir og styrkja listamenn?“

„Jú eiginlega trúði ég því,“ sagði ég með aulasvip á andlitinu. „Annars er ég aldrei að pæla mikið í því í hvað þeir eyða peningunum.“

„Einmitt. Það er málið. Enginn nennir að velta sér upp úr einhverjum tuttugu milljónum sem fara í að kaupa könnun um líðan starfsfólks í einhverju ráðuneytinu. Niðurstöðurnar eru unnar á einhverri skrifstofu upp úr gömlum könnunum og peningarnir fara til okkar.“

„Ja hérna. Mér líður eins og ósnýttum smástrák,“ sagði ég.

„Mundu bara að það sem við erum að gera getur skipt máli fyrir venjulegt fólk líka og við viljum ekki stofna því í hættu. Síðan eru launin líka góð.“ Guðmundur glotti til mín um leið og hann opnaði bílhurðina á Bimmanum. „Það er frábært að þú skulir vera kominn til okkar Axel. Sé þig á morgun.“ Guðmundur tölvunörd steig úr Bimmanum og skellti hurðinni á eftir sér.

Það kom mér á óvart að sjá bílinn hans Georgs í heimreiðinni við húsið mitt. Ég hafði ekki talað við hann í nokkra mánuði enda hafði ég næstum því einangrað mig frá umheiminum. Ég vissi að Georg hafði gert margar tilraunir til að ná í mig en ég hafði passað mig á því að hann næði ekki í mig. Hann sat við eldhúsborðið á móti mömmu og af svipnum á andlitum þeirra að dæma höfðu þau verið að ræða um mig.

„Sæll. Það er langt síðan ég hef séð þig.“ Georg brosti dauflega til mín.

„Já allt of langt,“ svaraði ég. „Hvaða ferðalag er á þér?“

„Mig langaði bara að hitta þig og sjá hvernig þú hefðir það.“

„Ég hef það bara fínt.“ Ég sótti mér kaffibolla upp í skáp. „En þú? Er ekki allt gott að frétta af þér?“

„Jú jú.“

„Ég ætla að fara að draga mig í hlé.“ Mamma stóð geispandi upp frá eldhúsborðinu. „Það var gaman að sjá þig Georg minn. Ekki láta líða svona langt á milli næst.“

„Nei ég skal passa mig á því.“ Georg brosti til mömmu þegar hún gekk fram hjá honum og út úr eldhúsinu.

„Góða nótt strákar.“

„Góða nótt,“ sagði Georg og ég muldraði eitthvað líka um leið og ég fékk mér sæti við eldhúsborðið.

„Jæja. Bara ný vinna? Hvernig var fyrsti dagurinn?“

„Hann var fínn.“ Ég brosti dauflega.

„Ég veit ekki hvort þú veist það Axel en ég veit allt um það sem þú ert að gera.“

„Já ég veit.“

„Ég er líka á móti því að þú sért farinn að vinna þarna. Ég held að þú sért ekki tilbúinn.“ Það var áhyggjusvipur á andliti Georgs.

„Þú veist ekkert um það hvort ég er tilbúinn eða ekki,“ svaraði ég hryssingslega.

„Þú ert ekki í jafnvægi. Það tekur tíma fyrir þig að jafna þig og þetta er ekki starf fyrir þá sem eru í ójafnvægi.“

„Ég er ekki í neinu ójafnvægi Georg.“ Ég leit reiðilega á hann. „Ég þarf ekki á neinni vorkunnsemi að halda og ég vil biðja þig um að hætta að tala við mig eins og ég sé veikur. Það er ekkert að mér.“

„Allt í lagi. En ég hef áhyggjur af þér og held að þú eigir að taka því rólega enn um sinn,“ sagði Georg. „Annars veistu hvar ég er ef þú þarft að tala við einhvern.“

„Já ég veit það.“

„Hefur þú annars talað við einhvern? Einhvern annan en flöskuna?“

„Ef þú ert að spyrja mig hvort ég sé búinn að tala við sálfræðing þá er svarið nei. Ég hef talað við mömmu og hún er eins og besti sálfræðingur. Hvað áttu við með þessu með flöskuna? Hvað ertu að gefa í skyn?“ Sagði ég og hnyklaði brýrnar.

„Bara það sem ég sagði. Í stað þess að tala við einhvern þá lokaðir þú þig af og huggaðir þig við flöskuna.“

„Það getur vel verið að ég hafi lokað mig af en ég hallaði mér ekki að flöskunni. Ertu að gefa það í skyn að ég sé fyllibytta? Ég drakk nokkra bjóra á dag í eina viku. Það er allt og sumt.“ Ég var pirraður á því að þurfa að verja mig fyrir Georgi.

„Mánuður, Axel. Þú lokaðir þig af í mánuð og lást í þvi allan tímann. Síðan hefur þú verið að leita að þessum konum öllum stundum. Hagar þér nánast eins og vitstola maður og núna ætlar þú bara sí svona að fara að vinna aftur,“ sagði Georg og það var hæðnistónn í röddinni.

„Hvað kemur þér við hvað ég geri,“ æpti ég. Ég fann hvernig mér hitnaði í framan í jöfnu hlutfalli við óstjórnlega bræðina sem óx innra með mér. „Ekki hefur þú verið að gera mikið í því að finna morðingjana! Þið hafið ekki gert neitt. Bara helvítis aumingjar. Og síðan kemur þú hingað inn á mitt heimili og vogar þér að kalla mig fyllibyttu og geðsjúkling.“ Ég stóð upp af stólnum og rauk út úr eldhúsinu. „Þú ratar út,“ kallaði ég um leið og ég skellti hurðinni á svefnherberginu mínu aftur.

13. Kafli

Mannræningjarnir drógu Sólveigu, Silju og Þórð út úr bílnum og drösluðu þeim inn í vöruskemmu í Kópavogi. Það fyrsta sem Sólveig sá þegar inn var komið var Brynjar þar sem hann stóð á miðju gólfi umkringdur fimm karlmönnum. Hún hafði séð risann áður, en hina þekkti hún ekki. Reiknaði með því að þeir væru allir útlendingar.

„Er bíllinn klár?“ Brynjar leit á einn af mannræningjunum sem kinkaði kolli.

„Hann verður klár eftir fimm mínútur,“ svaraði hann á íslensku.

Brynjar gaf mönnunum sem stóðu í kringum hann merki með höfuðhreyfingu og þrír þeirra gengu þegar af stað í áttina að Silju og Þórði. Sólveig var færð til hliðar þar sem hún fylgdist skelfingu lostin með því þegar einn af mönnunum sprautaði einhverju í systur hennar og mág þannig að þau féllu meðvitundarlaus á gólfið.

„Hvað eruð þið að gera,“ öskraði hún. „Þið komist ekki upp með þetta aumingjarnir ykkar.“

Brynjar gekk til Sólveigar sem var haldið fastri af tveimur mönnum.

„Það er verst hvað þú ert ljót.“ Hann beygði sig alveg upp að andliti hennar. „Annars hefðir þú getað tekið við af Janniku.“

„Þú kemst ekki upp með þetta,“ hvæsti Sólveig. „Við erum á Íslandi. Hér er ekki hægt að myrða fólk og komast upp með það.“

„Hver segir að við ætlum að myrða ykkur.“ Brynjar glotti framan í Sólveigu. „Veistu hvað þú ert búin að skapa okkur mikil vandræði? Veistu hvað þú ert búin að kosta okkur mikið tíkin þín?“

„Ef þið eruð í vandræðum þá er það ykkur sjálfum að kenna. Ekki mér. Þú og þínir ógeðslegu aumingjar. Níðist á varnarlausum konum.“

„Æi já. Ég verð víst að biðja þig afsökunar á honum Agli. Hann var svo óheflaður greyið og honum var sama hverri hann lagðist með. Það skipti hann engu máli hvort sú sem lá undir honum var alger herfa eða ekki. Aðeins að hún væri með gatið á réttum stað. Þú veist hvernig þetta er með suma karlmenn. Þeir hugsa með tólinu.“ Brynjar glotti enn meira framan í Sólveigu og uppskar hráka frá henni beint í andlitið. Hann lyfti hendi til að slá hana utan undir en hætti við. Það mátti ekki neitt sjást á þeim. Engir áverkar aðrir en þeir sem bílvelta gat valdið.

„Ég bið að heilsa Agli ef þú hittir hann hinum megin,“ sagði Brynjar um leið og hann snerist á hæl.

Sólveig ætlaði að svara honum en áður en hún gat opnað munninn fann hún fyrir stungu í handlegginn og nokkrum sekúndum síðar missti hún meðvitund.

Hún faðmaði mig að sér, strauk mér blíðlega um höfuðið og kyssti mig á ennið. Hún var svo falleg. Ég reyndi að kyssa hana en hún hörfaði brosandi afturábak. Af rauðum og þrýstnum vörum hennar gat ég lesið orðið „ég elska þig“ og brosið hennar lýsti upp myrkvað svefnherbergið. Ég teygði mig áttina til hennar og reyndi að grípa um hendurnar á henni en ég greip í tómt. Hún leið frá mér hægt og rólega uns hún hvarf í horninu á svefnherberginu.

Ég opnaði augun og settist upp í rúminu, heltekinn af sorg og söknuði. Ég hafði enga stjórn á tilfinningunum og tárin hófu að renna stjórnlaust niður kinnarnar.

„Ó Sigrún. Ástin mín. Ég sakna þín svo mikið,“ kjökraði ég um leið og ég settist fram á rúmstokkinn. Ég gat ekki stöðvað grátinn sem braust fram af öllu afli. Það var ekki fyrr en hurðin á svefnherberginu opnaðist upp á gátt að ég náði að hemja mig. Risinn sem fyllti upp í dyragættina settist á rúmstokkinn við hliðina á mér og það var róandi að finna sterka handleggi hans utan um axlirnar.

„Þú verður að sleppa henni Axel. Þú verður að halda áfram.“

„Það er svo erfitt,“ kjökraði ég. „Hún var mér allt. Lífið er svo tómt án hennar.“

„Það er nú ekki alveg rétt hjá þér. Þú átt hana Söru. Hún þarf á þér að halda núna.“

„Ég held að hún sé búin að kveðja mig?“

„Hver? Barnið?“

„Nei. Sigrún. Mig dreymdi hana. Ég get svo svarið að hún var hér hjá mér. Hún kom til að kveðja mig.“

„Ef ég þekki hana rétt þá vill hún að þú hættir að syrgja og haldir áfram með lífið. Kannski var hún að reyna að koma þér í skilning um það?“

„Kannski. Ég veit það ekki?“ Ég var ennþá kjökrandi.

„Svona karlinn. Komdu fram í eldhús. Mamma þín ætlaði að finna einhverja hressingu handa okkur.“

„Er mamma virkilega vakandi? Og hvað ert þú að gera hér ennþá? Hvað er klukkan eiginlega?“

„Þú bentir mér á það að ég ætti að rata út úr húsinu áður en þú raukst inn í svefnherbergi áðan. Þú sagðir ekki að ég ætti að fara.“ Georg stóð upp af rúminu. „Það eru tveir tímar síðan þú helltir þér yfir mig. Hávaðinn í þér vakti þá gömlu og við erum búin að sitja og spjalla síðan þá.“

„Hvað er klukkan?“ Ég stóð upp af rúminu.

Georg leit á úrið sitt. „Hún er rétt rúmlega tvö. Ég bíð eftir þér frammi.“ Hann gekk út úr svefnherberginu og ég fór að leita að náttsloppnum mínum.

Sólveig opnaði augun og leit í kringum sig. Hún sat í aftursætinu á því sem eftir var af bíl systur hennar og ef það hefði ekki verið fyrir öryggisbeltið sem hún hékk í væri hún örugglega innan á bílþakinu eða utan á því og þá undir sjálfum bílnum sem var á hvolfi. Með veikum mætti tókst henni að losa sig úr öryggisbeltinu og láta sig falla niður á þakið innanvert. Hún fann fyrir eymslum og sársauka um allan líkamann en var viss um að hún var ekki brotin. Sólveig skreið út um brotinn hliðargluggann og lét sig falla á bakið í grýtta jörðina. Hún leit í kringum sig og sá að hún lá ofan í fjöru og við hliðin á henni lá bíll Silju á hvolfi. Skammt frá bílnum kom hún auga á systur sína þar sem hún lá hreyfingalaus á grúfu og niðri í sjávarmálinu lá Þórður mágur hennar á bakinu. Hún skreiddist á fætur og skjögraði til systur sinnar. Innst inni vissi hún að það var ekkert sem hún gat gert fyrir Silju en hún varð samt að vera viss. Hún velti henni yfir á bakið og brast í grát um leið og hún mætti líflausum augum systur sinnar. Hún kyssti hana á ennið og lagði augnlokin hennar aftur áður en hún gekk þangað sem Þórður lá. Hún dró hann með erfiðismunum upp úr flæðamálinu og þangað sem systir hennar lá.

14. Kafli

Nonni faðmaði Rögnu að sér og kyssti hana á kinnina. Hann var með fiðring í maganum, gleðitilfinningu sem heltók hann allan. Ragna virti bróður sinn fyrir sér með bros á vör.

„Þú hefur ekkert breyst,“ sagði hún glaðlega um leið og hún faðmaði hann aftur að sér. „Mikið rosalega er ég ánægð að sjá þig.“ Henni leið pínulítið eins og hún væri að hitta elskhuga sinn aftur eftir langan aðskilnað.

„Aldrei aftur Ragna,“ sagði Nonni alvarlegur á svip. „Við megum aldrei aftur vera aðskilin svona lengi. Ég gæti ekki afborið það.“

„Sama segi ég,“ sagði Ragna. „Komdu. Komdu inn.“ Hún sneri sér við og gekk á undan Nonna inn í íbúðina sína.

„Það hefur ekkert komið upp á hjá þér?“ Spurði Nonni um leið og hann lét sig falla ofan í stóran og mjúkan amerískan sófa í stofunni hjá Rögnu. Hann leit í kringum sig í stofunni sem var búin nýtískulegum ljósum húsgögnum og sagði: „Ég sé að þú ert búin að koma þér vel fyrir.“

„Já loksins. Takk,“ svaraði Ragna. Hún settist á borðstofustól við sófaborðið beint á móti Nonna. „Nei það hefur ekkert komið upp á. Allt búið að ganga eins og í sögu.“

„Þannig að það fer að styttast í endurkomu Birnu Guðríðar og Ingiríðar Örnu?“

„Þær bíða bara eftir okkur.“

„Og eigum við að láta þær bíða?“

„Nei það held ég ekki. Við getum farið að finna verkefni handa þeim. Ég er reyndar búin að finna eitt.“

„Nú. Hvað er það. Segðu mér.“ Forvitnin skein úr augum Nonna.

„Við þurfum að losa okkur við gamla löggu.“ Ragna kveikti sér í sígarettu og krosslagði fæturna. „Það getur verið fyrsta verkið?“

„Ertu að tala um Axel. Þennan sem var giftur löggutussunni?“

„Sá er maðurinn.“

„Af hverju hann?“ spurði Nonni. „Hvað hefur hann gert sem verðskuldar reiði Birnu og Ingiríðar?“

„Hvað hefur hann gert?“ Ragna brosti kaldhæðnislega til bróður síns. „Þér er ekki alvara Nonni. Hann starfaði í mörg ár í sifjadeild lögreglunnar. Hvað heldur þú að hann hafi sleppt mörgum svínum?“

„Örugglega mörgum en það hafa hinir líka gert. Ekki förum við að stúta öllum löggum sem hafa unnið í þessari deild þarna?“ Nonni gretti sig. „Við erum góð en verðum samt að fara varlega.“

„Auðvitað ekki bjáninn þinn. Við sendum ákveðin skilaboð með því að koma honum fyrir kattarnef.“ Ragna drap í sígarettunni í öskubakka á stofuborðinu. „Enginn er óhultur.“

„Það er þá best að fara að dusta rykið af búningnum og kaupa málningu,“ sagði Nonni. „Ég verð að segja að ég hlakka til.“ Hann brosti til systur sinnar.

„Sama segi ég. Get ekki beðið.“

„Eigum við ekki að rokka þær aðeins upp?“

„Hvað áttu við?“

„Láta þær fá ný vopn. Gera þær verri.“

Ragna horfði hugsandi út í loftið í stutta stund. „Þetta er ekki slæm hugmynd hjá þér Nonni minn. Við skulum uppfæra þær aðeins. Gera þær hrikalega vondar.“ Hún brosti að hugsun sinni.

„Það er eins gott fyrir Axel að líta reglulega um öxl. Birna Guðríður og Ingiríður Arna eru mættar á svæðið.“ Nonni hló og lagðist út af í stofusófanum.

Sólveig þurfti að fara í gegnum nokkra húsagarða áður en hún komst að bakhliðinu á húsinu sem hún bjó í. Hún beið í hálftíma og hafði ekki augun af þeim gluggum sem voru á bakhlið hússins til að reyna að fullvissa sig um að það væri enginn inni í íbúðinni hennar. Þegar hún var orðin nokkuð örugg um að það væri enginn þar innandyra læddist hún niður kjallaratröppurnar, opnaði dyrnar á útigeymslunni og fann varalykilinn sem hún geymdi þar undir stáldós á efstu hillunni. Það tók hana smá tíma að opna útidyrnar á íbúðinni þar sem læsingin var skemmd eftir að Egill hafði brotið hana upp. Þegar inn var komið gægðist hún inn í hvert herbergið á fætur öðru til að fullvissa sig um að enginn væri neins staðar í felum. Þessu næst gekk hún út að stofuglugganum og renndi augunum yfir þann hluta sem hún gat séð af götunni fyrir utan. Hún kannaðist við alla bílana sem hún sá og vissi að enginn þeirra var á vegum glæpamannanna. Hún fór þessu næst inn i svefnherbergið, lokaði hurðinni og læsti og lagðist upp í rúm í öllum fötunum. Hún vissi ekki hvað hún hafði langan tíma þar til þeir kæmust að því að einungis tvö lík hefðu fundist við bílinn þannig að hún ákvað að stilla vekjaraklukkuna sem stóð á náttborði við rúmið hennar á hringingu eftir þrjá klukkutíma. Hún reyndi þessu næst að loka augunum og sofna en hún náði aðeins að dotta og þegar hún gafst upp og settist upp i rúminu sá hún á klukkunni að það var ekki liðinn nema hálftími frá því að hún stillti hana. Verkirnir sem hún fann fyrir um allan líkaman, þreytan sem lá yfir henni eins og hlass af sandi og geðshræringin sem hún var i komu í veg fyrir að hún næði að slaka á og sofna. Hún stóð upp úr rúminu og læddist út úr herberginu og inn í stofuna að skattholi sem stóð upp við einn vegginn. Þar geymdi hún ofurlítinn varasjóð í peningum sem hún þurfti nú á að halda. Gömlu hjónin sem höfðu tekið hana upp í bílinn í Hvalfirðinum höfðu að vísu gefið henni fimmþúsund kall af því að þau vorkenndu henni en Sólveig vissi að sú upphæð myndi duga henni skammt. Hún var ekki búin að ákveða það endanlega hvað hún ætlaði að gera en hvað sem það yrði þurfti hún á meiri peningum að halda.

Brynjar var viti sínu fjær af reiði. Hann hélt á eintaki af Fréttablaðinu í annarri hendi og sveiflaði því fram og til baka fyrir andlitunum á Radoslav og fimm öðrum Pólverjum og Litháum.

„Þið eruð nú meiri helvítis aumingjarnir,“ öskraði hann á ensku. „Á ég að trúa því að þið hafið ekki athugað hvort þau væru öll dauð.?“

„Jú við gera svoleiðis,“ svaraði Radoslav á bjagaðri íslensku. „Ég geta sverja að þau vera öll dauð.“

„Já svona rosalega,“ hvæsti Brynjar. „Það voru bara tvö lík við bílflakið og það þýðir að eitt þeirra er lifandi. Verð ég að gera allt sjálfur hérna,“ öskraði hann um leið og hann skellti blaðinu á borðið fyrir framan sig og strunsaði út úr eldhúsinu.

Ég var hugsi yfir því sem Georg hafði sagt mér þar sem ég ók BMW inum niður Sæbrautina. Ég var varla vaknaður enda aðeins búinn að drekka einn lítinn kaffibolla. Orðin sem Georg kvaddi mig með nóttina áður höfðu ekki vikið úr huga mér.

„Leyniþjónustur eru í eðli sínu vondar stofnanir Axel. Ef þess þarf þá vinna þær gegn almenningi og eru ekki alltaf réttu megin við lögin.“

Ég átti eftir að spyrja hann frekar út í þessi orð en þau voru kannski eðlilegt framhald af því sem hann hafði sagt mér nokkrum mínútum áður. Þá sagði hann mér frá greiningardeildinni sem var hulin öðrum starfsmönnum. Hvernig hún vann að því að ófrægja „óæskilegt“ fólk á bak við tjöldin og „taka það úr umferð“ með því að finna eitthvað óæskilegt úr fortíð þess til að nota gegn því. Á sama hátt gaf hún ákveðnum einstaklingum upplýsingar um viðkvæm málefni einstaklinga og fyrirtækja ef það hentaði kerfinu. Hver var betur til þess fallinn að koma höggi á menn og konur en einhver bloggari sem enginn vissi hver var í raun? Georg sagði mér líka að þrátt fyrir að margt sem gat talist vafasamt færi fram hjá Öryggisráðgjöf Íslands þá væri ekki allt slæmt við starfsemi hennar og oft hafði tekist að koma upp um ýmsa glæpi áður en þeir voru framdir. Sérstaklega glæpi tengda innflutningi og framleiðslu á eiturlyfjum. Þess vegna hafði hann samþykkt að taka þátt og einsett sér að halda ávallt ákveðnu siðferði í heiðri í sínum störfum. Eins undrandi og ég hafði verið fyrst þegar ég heyrði af þessari leyniþjónustu fannst mér allt í sambandi við hana ofboðslega spennandi og var ákveðinn í að halda mínu striki og láta reyna á það hvort starfið væri ekki kjörið fyrir mig.

Ég hafði rétt náð einum sopa úr kaffibollanum mínum þegar það var bankað létt á hurðina á skrifstofunni minni. Tinna Rós beið ekki eftir svari heldur opnaði hurðina gekk inn og lokaði á eftir sér. Hún skellti þykkri skjalamöppu á skrifborðið mitt.

„Fyrsta málið þitt,“ sagði hún og brosti. „Eða kannski frekar okkar mál.“ Hún fékk sér sæti í stólnum á móti skrifborðinu mínu.

„Hvaða mál er það?“ Spurði ég um leið og ég tók skjalamöppuna upp af borðinu.

„Skipulagt vændi,“ svaraði Tinna Rós.

„Nú. Eitthvað sem þú ert búin að vera að skoða?“ Ég fletti lauslega í gegnum blaðabunkann í skjalamöppunni.

„Svona með öðru auganu.“ Tinna Rós tók sígarettupakka upp úr jakkavasanum sínum og stakk einni sígarettu upp í sig. Hún glotti þegar hún sá undrunarsvipinn á andliti mínu. „Rólegur karlinn. Ég er ekki að fara að kveikja í ef þú heldur það. Bara að undirbúa reykpásuna mína.“

„Okei.“ Ég brosti og lagði skjalamöppuna frá mér á borðið. „Ætlarðu að tala við mig fyrir eða eftir reykpásuna þína?“

„Ah, kannski bara á eftir. Nema þú viljir koma með mér út?“

„Ég er hættur.“

„Að fara út?“

„Nei að reykja.“

„Svoleiðis.“ Tinna Rós stóð upp úr stólnum. „Ég verð bara að fá einn smók áður en ég fer að gera eitthvað. Trúðu mér. Ég er ekki viðræðuhæf fyrr en eftir tvo bolla og þrjá nagla. Það er ef þér er sama, að ég skjótist út?“

„Mér er alveg sama. Ég les skýrsluna yfir á meðan.“

Tinna Rós snaraðist út af skrifstofunni og ég opnaði skjalamöppuna.

Hún mundi hvað svínið hét. Egill. Hún myndi aldrei gleyma því nafni. Síðan rámaði hana í að hafa heyrt Radoslav og Brynjar nefnda á nafn. Brynjar var höfuðpaurinn. Sólveig mundi ekki hvort Jannika hafði sagt henni það eða einhver annar. Það skipti ekki máli. Þessi nöfn dugðu henni í bili. Herbergið sem hún hafði leigt á gistiheimilinu í Kópavogi var lítið og fátæklega búið húsgögnum en það dugði henni í bili. Það sem mestu máli skipti var að það var þráðlaust net á gistiheimilinu sem gerði henni mögulegt að afla sér upplýsinga. Þekking var vopn. Sólveig vissi það. Þekktu óvini þína eins og vini þína og þeir munu aldrei ná að koma þér á óvart. Þetta heilræði hafði hún fengið hjá pabba sínum oftar en einu sinni. Hún hafði líka notað það nokkrum sinnum og það hafði alltaf reynst henni vel. Nú þurfti hún að komast að öllu sem hún gat um Brynjar, Radoslav og hina óþverrana. Þegar hún væri komin með nægar upplýsingar um þá ætlaði hún að láta til skarar skríða og kenna þeim lexíu sem þeir myndu aldrei gleyma. Það eina sem hún átti eftir að gera fyrir utan að afla sér þeirra upplýsinga sem hún þurfti á að halda var að ákveða hver lexían átti að vera.

Ragna las niður nafnalistann sem hún hélt á í annarri hendi. Hún fann fyrir fiðringi í maganum eins og ástfangin kona sem var nokkrar sekúndur frá því að upplifa fyrsta kossinn frá manninum sem hún elskaði. Fiðringur í maganum nú var vísir á meiri vellíðan síðar. Hún var fíkill og hún vissi það. Alveg frá fyrsta skiptinu hafði hún vitað það. Hún hafði alltaf vitað að það væri bara timaspursmál hvenær hún yrði að láta undan og byrja aftur. Þegar hún komst síðan að því að bróður hennar leið eins var eins og hún hefði upplifað alsælu. Þau voru eins. Hún og Nonni bróðir hennar. Og brátt myndu þau fara af stað aftur og halda áfram að hreinsa til. Í þetta skipti var það ekki persónulegt. Núna snerust hlutirnir um hreina skemmtun. Þau voru rándýr. Birna Guðríður og Ingiríður Arna voru komnar á stjá og efsta nafnið á listanum kallaði fyrst fram bros og síðan hlátur hjá Rögnu. Hann átti sér örugglega einskis ills von. Og hann átti enga möguleika. Greyið.

Skrifstofan mín var stór og rúmgóð og hún var vel búin húsgögnum og búnaði. Eitthvað sem ég hafði ekki vanist í störfum mínum fyrir lögregluna þar sem allur aðbúnaður var skorinn við nögl. Skrifborðið mitt var of stórt, með útskotsborði sem tölvan stóð á, skrifborðsstóllinn var með háu baki, breiðum örmum og leðurklæddur í hólf og gólf. Bókahillur þöktu veggina á bak við skrifborðið og til beggja hliða og í horninu við dyrnar inn á skrifstofuna var lítill setkrókur með þremur hægindastólum og litlu sófaborði á milli þeirra.

„Við erum ekki bara að tala um vændi heldur líka mansal?“ Ég leit upp úr skjalabunkanum og á Tinnu Rós sem var nýkomin til baka úr reykpásunni. Við sátum á móti hvort öðru í hægindastólunum í horninu á skrifstofunni og ég barðist við að halda fullri einbeitingu. Ilmvatnslyktin sem fyllti skrifstofuna var í senn unaðsleg og óþægileg. Hún var óþægileg vegna þess að ég var einn af þeim sem misstu hluta af sjálfstjórn sinni í návist vel ilmandi kvenna. Við slíkar aðstæður gat ég ekki sagt nei og átti það til að fara að blaðra óstjórnlega út

í eitt.

„Er ekki allt í lagi með þig?“ Tinna rós leit á mig rannsakandi augnaráði með bros á vör.

„Mig? Jú það er allt í fínu með mig,“ svaraði ég án þess að brosa.

„Mansal. Jú það er rétt hjá þér að þetta tengist allt saman mansali. Vændi og mansal er eins og smjör og brauð. Hvorugt getur verið án hins.“

„Og þið hafið fylgst með þessum náungum í meira en hálft ár en samt ekki gert neitt?“

„Ég hef fylgst með þeim í hálft ár,“ sagði Tinna Rós og lagði áherslu á ég. „Ég hef sinnt þessum málum ein frá því ég kom hingað.“

„Og síðan kem ég og treð þér um tær. Ertu alveg sátt við það?“ Ég leit rannsakandi á hana.

Tinna Rós skellti upp úr. „Ég hef engan áhuga á því að stjórna þessari tveggja manna deild okkar. Ég er ekki þessi dæmigerða stjórnunartýpa og það á ekki við mig að taka ábyrgð á hlutunum.“

„Gott. Ég vildi bara fá þetta á hreint strax. Eins og þú segir sjálf þá erum við tveggja manna deild og þurfum að vinna náið saman. Það myndi ekki ganga ef þú værir ósátt við mig.“

„Þú þarft ekki að hafa neinar áhyggjur af mér. En mér þætti samt vænt um ef þú slepptir þessu spákonutali.“

„Spákonutali?“

„Já þetta ertu sátt við mig.“ Tinna Rós glotti framan í mig.

„Já það.“ Ég brosti. „Ég skal passa mig á því héðan í frá.“

„Allt í lagi. Ég er fullkomlega ánægð með hlutina eins og þeir eru.“

„Allt í lagi. Höldum áfram með þetta.“ Ég leit aftur niður á blaðabunkann. „Hér er talað um unga konu sem sagði að sér hefði verið rænt og nauðgað í stóru einbýlishúsi í Grafarvogi. Hvernig er það mál tengt þínu máli?“

„Sami hópur og ég hef verið að skoða og þetta hús er á þeirra vegum.“

„Er búið að handtaka einhvern út af þessum áskökunum stúlkunnar?“

„Nei ekki enn.“ Tinna Rós tók upp minnisbók. „Lögreglan mat það þannig að ekki væri ástæða til að fara fram á húsleitarheimild þar sem frásögn stúlkunnar þótti ekki nógu trúverðug.“

„Hvert er þitt mat á því?“

Tinna Rós varð alvarleg í framan. „Ég er afar ósátt við að þeir hafi ekki farið inn í húsið. Vafinn virðist alltaf falla með þeim sem eru ákærðir en í þessu tiltekna máli þá er það ljóst að stúlkan varð fyrir kynferðislegu ofbeldi og það eitt og sér ætti að duga til að lögreglan rannsakaði málið.“

Ég las aðeins meira í skýrslunni varðandi kæru ungu konunnar og sá mér til furðu að Georg og Úlfar höfðu yfirheyrt hana. Það var ekki líkt Georgi að láta vafann falla röngu megin. Ekki nema þá að hann hafi verið viss um að konan væri að segja ósatt.

„Ég skal forvitnast um þetta mál hjá lögreglunni,“ sagði ég. „Það hlýtur að vera einhver ástæða fyrir því að málið var ekki rannsakað frekar. Í mínum huga lítur þetta út eins og þeir hafi ekki trúað stúlkunni. Svolítið einkennilegt.“

„Það er meira. Hún talaði um pólska stúlku og sagði að hún hefði verið drepin að sér ásjáandi og að hún hafi síðan drepið árásarmanninn í sjálfsvörn.“

„Það ætti að vera næg ástæða til að fara inn í húsið.“ Ég nuddaði á mér hökuna og hallaði mér afturábak í stólnum. „Af hverju ætti þessi Sólveig að búa svona lagað til? Til að hefna sín á einhverjum?“

„Þess frekar ætti að vera ástæða til að rannsaka málið nánar,“ sagði Tinna Rós.

„Veistu hverjir eru á bak við þennan hóp eða réttara sagt þetta glæpagengi?“

„Það er einkahlutafélag sem á húsið en ég veit ekki ennþá hver eða hverjir eru eigendur að félaginu. Það er búið að rekja eignarhaldið í gegnum tvö fyrirtæki og það síðara er skráð í Sviss.“

„Skúffufyrirtæki.“

„Eitthvað í þá áttina. Það er bara tímaspursmál hvenær við verðum komin með nöfn á eigendunum.“

„Vonandi. Ég tala við minn tengilið hjá lögreglunni og þú heldur áfram að vinna í að komast að því hver á þessi fyrirtæki.“

Tinna Rós stóð upp af stólnum og tók minnisbókina sína með sér.

„Góðan dag. Er það Sigurveig?“

„Já. Hver er það?“

„Ég heiti Sólveig.“

„Sæl Sólveig.“

„Heitir maðurinn þinn Brynjar?“

„Já. Hann er reyndar ekki heima núna.“

„Nei ég ætlaði ekki að tala við hann.“

„Nú?“

„Ég hringdi bara til að segja þér að maðurinn þinn er hórumangari.“

„Hvað meinarðu? Er þetta eitthvað grín.?“

„Ég meina það sem ég sagði og þetta er ekki grín.“

„Ég hlusta ekki á svona bull. Vertu sæl.“ Sigurveig skellti á.

Sólveig brosti með sjálfri sér. Hún beið í eina mínútu áður en hún hringdi aftur í Sigurveigu sem svaraði eftir fimm hringingar.

„Ég hringi á lögregluna ef þú hættir þessu ekki.“ Sigurveig var verulega æst í málrómnum.

„Hann rænir ungum erlendum stúlkum og lætur nauðga þeim. Kannski nauðgar hann þeim sjálfur.“

„Heyrðu nú góða mín. Nú hringi ég á lögregluna.“ Sigurveig skellti á.

Sólveig ákvað að reyna einu sinni enn að hringja í Sigurveigu en í þetta skipti svaraði hún ekki. Sólveig ákvað þá einfaldlega að senda henni SMS.

Ég ók af stað um leið og Georg settist í framsætið við hliðina á mér.

„Hvað er svona áríðandi?“ Spurði Georg um leið og hann var búinn að spenna á sig öryggisbeltið.

„Unga konan, sem heitir Sólveig. Þessi sem kærði nauðgun og sagði að sér hefði verið rænt.“

„Hvað með hana?“

„Hvað getur þú sagt mér um það mál? Hvers vegna gerðuð þið ekkert?“ Ég leit stuttlega á Georg um leið og ég beygði af Snorrabrautinni og niður Laugaveg.

„Málið var tekið úr okkar höndum.“ Georg yppti öxlum. „Við fengum í raun ekki að gera neitt í málinu. Ekki einu sinn að reyna að sannreyna frásögn konunnar.“

„Hvers vegna ekki?“

„Ég veit það ekki. Það kom bara skipun að ofan.“

„Um hvað?“

„Mér var sagt að þessi kona væri vænisjúk og við ættum ekki að eyða tíma í málið.“

„Hver sagði ykkur það“?

„Leifur.“

„Það kvikindi.“ Ég hafði ekki augun af veginum fyrir framan mig enda mikil umferð niður Laugaveginn. „Ertu með einhverjar upplýsingar um hana? Símanúmer og þess háttar?“

„Örugglega.“ Georg leit á mig með spurnarsvip á andlitinu. „Hvað ertu að spá?“

„Þetta mál tengist máli sem við erum að skoða.“

„Nú hvaða máli?“

Ég sagði Georg frá rannsókn Tinnu Rósar.

Þegar ég var búinn að skila Georg af mér hringdi ég í Tinnu Rós og sagði henni að ég ætlaði að eyða því sem eftir lifði af deginum heima við. Ég sótti Söru snemma á leikskólann og skrapp með henni í Kringluna á leiðinni heim. Hún var búin að suða lengi um nýjasta Latabæjardiskinn og ég ákvað að láta það eftir henni.

Þrátt fyrir að endurtekið áhorf á sama diskinn væri hálfgerð pynting þá leið mér vel. Þegar Sara bjó sig undir að hefja afspilun á disknum í þriðja sinn bjó ég mig undir að skerast í leikinn en þurfti þess ekki. Mamma bjargaði mér með því að kalla til okkar að maturinn væri tilbúinn. Hún var búin að elda kjöt í karrí bæði með hrísgrjónum og kartöflum. Ég sagði henni frá fyrsta deginum í vinnunni og eftir matinn háttaði ég Söru og las fyrir hana sögu úr Grimmsævintýrum. Ég rankaði ekki við mér fyrr en klukkan var langt gengin í fjögur um nóttina. Ég hafði sofnað í rúminu við hliðina á Söru. Ég kyssti hana á kinnina, breiddi sængina betur yfir hana og gekk inn í svefnherbergið mitt.

Sólveig reyndi og reyndi en komst ekki að neinu. Hún fann ekkert á netinu og fólkið sem bjó í sömu götu og húsið sem henn hafði verið haldi í vissi ekki neitt. Enginn vissi í raun hver bjó þar og enginn hafði tekið eftir neinu óvenjulegu. Í símaskránni var skráð nafn fyrirtækis við húsnúmerið og þegar hún sló nafni þess inn í þjóðskrána í heimabankanum sínum kom sama heimilisfang upp. Sólveig var ráðalaus en eftir stutta umhugsun áttaði hún sig á því að hún átti bara tvo kosti í stöðunni. Annars vegar að flýja af hólmi til útlanda, taka upp annað nafn og hefja nýtt líf. Hins vegar að láta sverfa til stáls og reyna að svæla glæpalýðinn fram í dagsljósið. Að taka upp nýtt nafn var ekki á færi Sólveigar og hún vissi það vel. Það sama gilti um þann möguleika að flytja af landi brott. Hún varð að berjast. Hún vildi fá líf sitt aftur hvað sem það kostaði.

15. Kafli

Maðurinn, sem Ragna settist við hliðina á við barborðið, var á þrítugsaldri, markaður í andliti eftir ára langa óreglu, svartklæddur frá hvirfli til ylja með lítið tattú neðarlega á hálsinum. Ragna var viss um að þessi maður væri af því sauðahúsi sem hún var að leita að.

„Einfaldan Southern í Seven,“ sagði hún við barþjóninn sem kom aðvífandi.

Maðurinn leit stuttlega á hana án þess að sýna nokkur svipbrigði en hélt síðan áfram að stara fram fyrir sig og súpa af bjórglasinu.

„Það er rólegt í kvöld,“ sagði Ragna hressilega.

„Jamm.“ Maðurinn ypti öxlum án þess að líta á Rögnu.

„Hvert á maður að fara til að komast í fjörið?“

„Ekki hingað,“ svaraði maðurinn rámri röddu. Hann sneri sér glottandi að Rögnu sem var klædd í Birnu Guðríðar gervið sitt. „Það fer reyndar eftir því hvernig fjöri þú ert að leita að?“

„Ég er að leita mér að...“ Ragna hallaði sér að manninum. „Þú ert ekki lögga er það?“

„Lögga!“ Maðurinn skellti upp úr. „Lít ég út fyrir að vera lögga?“

„Nei reyndar ekki.“ Ragna brosti vandræðalega. „Ég er að leita mér að hmm hvað skal ég segja...“ Hún hugsaði sig um í stutta stund. „..eiginlega bara rúmfélaga fyrir nóttina.“

Maðurinn sneri sér að Rögnu og virti hana fyrir sér.

„Ég er nú ekki vanur slíkum bisness en ef þú borgar þá er ég svo sem til í að skoða málið.“

„Ha, nei fyrirgefðu.“ Ragna brosti aftur vandræðalega. „Ég gleymdi víst að segja þér að félaginn þarf að vera kona.“

„Kona! Ja þá get ég nú ekki hjálpað þér vinan.“ Maðurinn sneri sér frá Rögnu.

„Veistu ekki um neinn stað sem ég get farið á?“

Maðurinn leit aftur á Rögnu og mældi hana úr. „Kannski. En það kostar þig. Hvað ertu til í að borga fyrir heimilisfang?“

„Tíu.“

„Tuttugu.“

„Fimmtán. Það er mitt síðasta boð.“ Ragna var ákveðin á svip.

„Allt í lagi. Þú borgar núna og lætur mig fá símanúmerið þitt.“

„Já einmitt.“ Ragna leit glottandi á manninn. „Ég er ekki fædd í fyrradag. Þú lætur mig fá heimilisfangið núna og ég borga.“

Maðurinn hugsaði sig um í stutta stund en stóð síðan upp frá borðinu. „Gefðu mér fimmtán mínútur,“ sagði hann.

Ég var rétt nýbúinn að smyrja ristaða brauðið mitt og hella Seríós í skálina hennar Söru þegar Georg hringdi í mig. Hann sagði mér að systir og mágur Sólveigar hefðu fundist látin í bílnum sínum uppi í Hvalfirði. Sólveig var ekki í bílnum en Georg sagði mér að hann væri að reyna að hafa upp á henni. Ég gleypti í mig brauðið og bað Söru um að flýta sér að borða morgunmatinn sinn.

Það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom í vinnuna var að sækja mér kaffi áður en ég fékk mér sæti við skrifborðið mitt með fæturna upp á því og möppuna með gögnunum um mansalsmálin í kjöltunni. Ég fletti aðeins í gegnum þau áður en ég tók upp símann og valdi innanhúsnúmer Tinnu Rósar. Ég bað hana um að hitta mig og taka með sér öll gögn varðandi mansalsmálið. Var það tilviljun að systir og mágur stúlku sem nýverið hafði kært mannrán á sjálfri sér og nauðgun hefðu látist í bílslysi? Höfðu þau verið myrt af þeim sömu og höfðu rænt og nauðgað Sólveigu? Eða höfðu þau einfaldlega ekið út af veginum í Hvalfirði?

„Góðan dag? Eitthvað nýtt?“ Tinna Rós hafði ekki fyrir því að banka á hurðina. Hún gekk rakleiðis að skrifborðinu mínu og skellti skjalabunka ofan á það.

„Það gæti verið en ég er ekki alveg viss.“

„Hvað er það sem þú ert ekki viss um?“

„Manstu eftir stúlkunni sem við vorum að ræða um í gær? Stúlkunni sem kærði nauðgun og mannrán?“

„Já. Hún heitir Sólveig. Lögreglan er ekki að gera neitt í málinu.“

„Nei. Það kom skipun að ofan.“

„Að ofan?“ Tinna Rós leit á mig með undrunarsvip á andlitinu. „Ertu þá að tala um yfirmenn í lögreglunni?“

„Eitthvað svoleiðis já. Án þess að ég viti eittvað fyrir víst.“ Ég andvarpaði og leit á Tinnu Rós sem var óvenju aðlaðandi að sjá þar sem hún sat á móti mér hinu megin við risavaxið skrifborðið mitt. Ljósa hárið var greitt í stutt tagl og þunn nælonskyrtan gerði lítið til að hylja fagurlagaðan barm hennar.

„Systir stúlkunnar og mágur létust í bílslysi í gær. Og stúlkan sjálf, sem heitir Sólveig, finnst hvergi,“ hélt ég áfram.

„Og þú heldur að bílslysið hafi ekki verið slys?“

„Það væri þá undarleg tilviljun að ættingjar Sólveigar létu lífið í slysi á sama tíma og hún kærir nauðgun, mannrán og morð. Nei ég held að það sé verið að kúga hana eða hræða.“

„Með því að drepa systur hennar og mág? Það gæti þá vel verið að hún sé í haldi þessara manna?“

„Mér flaug það í hug,“ sagði ég.

Tinna Rós tók skjalamöppuna upp af borðinu mínu og opnaði hana. „Hópurinn sem um ræðir samanstendur af Íslendingum, Pólverjum og mönnum frá austantjaldslöndum. Eftir því sem ég komst næst þá telja þeir á þriðja tug í heild sinni.“

„Ertu að segja mér að það séu margir svona hópar?“

Tinna rós leit glottandi á mig.

„Kannski ekki margir svona hópar en ég er viss um að þeir eru nokkrir. Þá er ég að tala um hópa sem stunda mansal að einhverju leiti. Vændið er síðan sér kapítuli.“

„Ég hef svo sem aldrei leitt hugann að þessum hlutum að neinu marki.“ Ég leit hugsandi á Tinnu Rós. „Erum við ekki að gera neitt í þessum málum í dag?“

„Jú að sjálfsögðu er lögreglan alltaf að gera eitthvað en það er aðeins toppurinn á ísjakanum sem við tökum. Skipulögð glæpastarfsemi þrífst vel í svona litlu samfélagi eins og okkar. Það þekkja allir alla í undirheimunum og enginn er til í að kjafta frá. Ekki einu sinni þeir sem verða fyrir barðinu á þessum mönnum.“

„Og þá kemur til okkar kasta?“

„Já. Við ætlum okkur að hreinsa til í þessum málum í eitt skipti fyrir öll.“

„Þar sem við erum ekki til þá getum við beitt óhefðbundnum meðölum í baráttunni við þessa hópa. Það er enginn til að kæra og enginn til að klaga í! En þetta snýst samt ekki um að skjóta fyrst og spyrja svo?“ Sagði ég.

„Ekki alveg svo einfalt.“ Tinna Rós stóð upp af stólnum og gekk að hurðinni á skrifstofunni og hallaði sér upp að henni.

„Við látum þá finna fyrir því þar sem þeim svíður mest.“

„Og hvar er það?“

Tinna Rós brosti til mín svo að skein í mjallahvítar tennurnar. „Við höfum til dæmis aðgang að bankareikningum. Við getum látið peningana þeirra hverfa í marga mánuði með því t.d. að millifæra þá til Cayman eyja.“

„Við gerum það bara einu sinni,“ sagði ég.

„Af hverju? Við eltum þá bara. Ef þeir stofna aðra reikninga þá einfaldlega tæmum við þá aftur.“

„Þeir eru með lögleg fyrirtæki á bak við þetta. Er það ekki rétt hjá mér?“

„Jú yfirleitt er það þannig í þessum heimi. Heildsala, verslun, þjónustufyrirtæki. Eiginlega hvað sem er,“ svaraði Tinna Rós.

„Þess vegna getum við ekki tæmt reikningana þeirra. Þetta eru lögleg fyrirtæki.“

„Þá sendum við skattinn á þá.“

„Það getum við gert.“ Ég hallaði mér glottandi afturábak í stólnum. „Það vill enginn lenda í skattinum. Ekki einu sinni skipulagðir glæpaflokkar.“

Tinna Rós skrifaði eitthvað hjá sér.

„Best væri hins vegar að stofna til viðskipta við þá og ná þeim þannig.“

„Stofna til viðskipta?“ Tinna Rós hætti að skrifa og leit á mig. „Hvernig ætlar þú að fara að því?“

„Hvernig ætlum við að fara að því?“ Sagði ég. Ég stóð upp og gekk út að hurðinni á skrifstofunni minni. „Þú þarft að útvega mér símanúmer. Það þarf að vera hjá einhverjum sem getur samþykkt nýja viðskiptavini.“

„Það verður erfitt. Þetta eru lokaðir klúbbar. Þú þarft meðmæli frá einhverjum.“

„Þú þekkir alls konar fólk er það ekki?“ Ég settist aftur í stólinn andspænis Tinnu Rós. „Þú hlýtur að geta grafið upp eitthvað nafn?“

„Með alls konar fólki áttu væntanlega við undirmálsfólk. Jú ég þekki suma og get kannað málið.“

„Fínt. Drífum í þessu. Ég ætla að tala við vin minn hjá lögreglunni og athuga hvort þeir hafi fundið stúlkuna.“ Tinna Rós lokaði skjalamöppunni sinni, brosti til mín og hvarf á braut.

Klukkan var farin að ganga í fjögur um eftirmiðdaginn þegar Georg svaraði loks símanum sínum.

„Sæll. Mikið að gera?“ Spurði ég.

„Æi fyrirgefðu. Ég er búinn að vera á fundum í allan dag og gat ekki svarað þér.“

„Ég hélt að það væri enginn tími fyrir fundi núna. Eruð þið ekki að rannsaka dauðaslysið?“

„Það er nú ástæðan fyrir fundinum. Okkur var skipað að eyða ekki tíma í að rannsaka þetta slys. Rannsóknarnefnd umferðarslysa fer með málið eins og hvert annað umferðarslys.“

„Skrítið. Þrátt fyrir tengsl þeirra látnu við þessa Sólveigu?“

„Já. Það virðist ekki skipta neinu máli. Það koma bara skipanir að ofan og við verðum að hlýða þeim. Þú þekkir þetta.“

„Hvaðan að ofan? Leifur?“

„Það er það sem ég vildi vita á fundinum en hafði ekki erindi sem erfiði.“

„Það er einhvers staðar maðkur í mysunni,“ sagði ég.

„Það getur vel verið að svo sé en síðan getur þetta líka snúist um forgangsröðun og þó að mér sé óljúft að viðurkenna það þá er ekki verið að leggja mikla áherslu á mál sem tengjast kynferðislegu ofbeldi þessa dagana.“ Það var auðheyrt á málrómi Georgs að hann var reiður. „Það snýst allt um hvítflibbaglæpi.“

„Já auðvitað.“ Ég hallaði mér fram á skrifborðið mitt. „Við þyrftum að hittast í dag ef þú hefur tíma.“

„Út af þessu máli?“

„Já. Mig vantar upplýsingar hjá þér og það er öruggara að tala ekki of mikið í farsíma.“

„Þú meinar. Viltu ekki koma í mat í kvöld?“

Ég hugsaði mig um í stutta stund áður en ég svaraði: „Ég verð líklega að afþakka gott boð í þetta sinn. Ég hef eytt svo litlum tíma með henni Söru minni og ég get ekki lagt það á mömmu að hugsa um hana öllum stundum.“

„Taktu þær með.“

„Taka þær með? Ja, jú kannski ég geri það bara. Það væri gaman,“ sagði ég glaðlega. „Hvenær eigum við að mæta?“

„Um sjöleitið væri fínt.“

„Okei. Sjáumst þá.“ Ég sleit símtalinu og klæddi mig í ullarfrakkann minn. Ég ætlaði að hætta snemma í dag.

Sólveig þekkti engan sem átti byssu, ekki einu sinni haglabyssu. Hún þekkti heldur ekki neinn sem þekkti einhvern sem átti byssu. Sólveig þekkti í rauninni ekki margt fólk og átti fáa vini sem hún hitti sjaldan. Þess vegna varð hún að sætta sig þunnblaða steikarhníf sem hún hnuplaði af gistiheimilinu sem hún hélt til á, sem sitt auka vopn. Aðalvopnið var rauður plastbrúsi með handfangi og silfurlitaður zippo kveikjari. Hvoru tveggja hafði hún keypt á bensínstöðinni sem var rétt við stoppistöðina þar sem hún fór úr vagninum í Grafarvogi. Rauði plastbrúsinn var hálffullur af bensíni en þrátt fyrir þá fyrirhyggju að hafa ekki fyllt hann var hún hálf aum í lófunum eftir að hafa þurft að bera brúsann frá bensínstöðinni að húsinu sem hún stóð fyrir utan. Áætlunin var einföld og hún var búin að fara yfir hana í huganum mörgum sinnum. Hún fór einu sinni enn yfir hana áður en hún hljóp af stað síðasta spölinn upp að útidyrahurðinni á húsinu. Hún lagði brúsann frá sér á stéttina, tók pappatrektina sem hún hafði fengið frítt með brúsanum upp úr vasanum og stakk henni hálfri innan um bréfalúguna. Þessu næst skrúfaði hún tappann af plastbrúsanum og bjó sig undir að hella innihaldinu ofan í pappatrektina og inn um bréfalúguna á hurðinni.

„Ekki datt mér í hug að ég myndi finna þig hér af öllum stöðum?“

Sólveig fraus þar sem hún stóð með plastbrúsann í annarri hendi.

„Leggðu nú brúsann frá þér á stéttina og ekki reyna að vera sniðug.“

Sólveig neitaði að trúa því að henni væri að mistakast ætlunarverk sitt. Þetta átti allt saman að vera svo einfalt. Bensínið inn um bréfalúguna, logandi zippó á eftir og þetta hryllings hóruhús yrði úr sögunni og vonandi þeir sem stjórnuðu því líka. Án þess að hugsa sig frekar um lagði hún plastbrúsann frá sér á stéttina og greip með hinni hendinni utan um steikarhnífinn sem var í hægri úlpuvasanum hennar. Hún sneri sér við með hnífinn mundaðan en var ekki nógu snögg í hreyfingum. Höggið sem hún fékk í magann varð þess valdandi að hún féll saman í keng og missti hnífinn á jörðina. Sársaukinn sem fylgdi á eftir þegar maðurinn reif í hárið á henni um leið og hann opnaði útidyrnar nísti í gegnum merg og bein.

„Radoslav. Viltu drulla þér hingað strax,“ öskraði Brynjar inn um útidyrnar. „Við vorum að fá gest í heimsókn.“ Hann hrinti Sólveigu á undan sér inn í húsið og lokaði hurðinni á eftir sér.

16. Kafli

Aldís kona Georgs hafði greinilega staðið á haus við eldamennskuna. Hún bar á borð fyrir okkur þríréttaða máltíð með sveppasúpu í forrétt, lambalæri í aðalrétt og heita súkkulaðiköku í eftirrétt. Ég hafði svo sem ekki átt von á því að fá pylsur að borða hjá Georg og Aldísi enda voru þau bæði mikið matfólk. Heimilið þeirra var fallegt og hlýlegt, búið gamaldags húsgögnum í stíl við nýmóðins tekkhúsgögn. Aldís var myndarleg kona á alla vegu. Hún var á svipuðum aldri og Georg, aðeins nokkrum sentímetrum lægri en hann og aðeins vöðaminni. Hún var hins vegar aðeins breiðari um miðjan líkamann án þess þó að hægt væri að segja að hún væri feit. Andlitið stakk síðan í stúf við líkamsbygginguna þar sem það var smágert og snoppufrítt undir þykku gráu hári sem náði Aldísi niður á bak.

Eftir matinn áttum við öll notalega stund saman í stofunni þar sem mamma hélt uppi fjörinu með sögum af mér og Georg þegar við vorum litlir. Klukkan var langt gengin í tólf á miðnætti þegar við þökkuðum fyrir okkur og héldum heim á leið án þess að mér hefði gefist kostur á að ræða einslega við Georg.

Toyota Hiace sendibíllinn var með dökkum hliðargluggum sem ekki var hægt að sjá í gegnum utanfrá.

Nonni leit á klukkuna í farsímanum sínum og sá að hún var næstum miðnætti. Hann var þreyttur og svangur enda búinn að halda til aftur í sendibílnum í rúma fimmtán tíma. Nikon myndavélin sem hékk um hálsinn á honum hafði að geyma myndir af öllum sem höfðu átt leið inn og út úr vændishúsinu þennan dag. Umferðin um húsið hafði verið svipuð og hann hafði búist við. Lítil yfir daginn en jókst jafnt og þétt eftir því sem nær dró kvöldi. Jón var hugsi yfir atvikinu þegar unga konan mætti með bensínbrúsann og reyndi að hella úr honum í gegnum bréfalúguna á útidyrahurðinni. Hver var þessi stúlka? Fyrirverandi starfsmaður? Vændiskona sem þeir höfðu losað sig við eða jafnvel reið eiginkona einhvers viðskiptavinar? Hann var ekki alveg viss en þótti samt líklegast að um vændiskonu væri að ræða. Uppákoman skipti svo sem engu máli þar sem hún hafði engin áhrif á fyrirætlanir þeirra Rögnu. Aðalatriðið fyrir þau var að átta sig á því hvað það væru margir starfsmenn í húsinu og hvenær dagsins væri mest að gera.

Ég var ekki almennilega vaknaður þegar ég fékk mér sæti við skrifborðið mitt þennan föstudagsmorgun með kaffikrúsina mína á milli handanna. Ég hallaði mér afturábak í stólnum og krosslagði fæturna upp á skrifborðinu. Það hvarflaði að mér að fá mér smá lúr í stólnum en áður en ég náði að loka augunum var hurðinni á skrifstofunni minni svipt upp með látum.

„Ekki ertu sofandi?“ Tinna Rós leit glettnislega á mig. Hún beið ekki eftir svari heldur gekk inn á skrifstofuna og skellti hurðinni á eftir sér.

Hún var með síða ljósa hárið bundið í tagl og klædd í víðan rósóttan bómullarkjól.

„Var setið að sumbli í gær?“ Spurði hún brosandi.

„Nei. Ég fór aðeins of seint í háttinn,“ svaraði ég þreytulega.

„Eitthvað að frétta?“ Tinna Rós lét sig falla ofan í þann hægindastól sem var lengst frá skrifborðinu mínu.

„Nei ekki neitt. En hvað segir þú? Ertu að fara á ball?“ Ég lauk við hella síðasta dropanum úr kaffikrúsinni upp í mig áður en ég lagði hana frá mér á skrifborðið.

„Ertu að bjóða mér?“

„Nei þú ert bara svo fín,“ svaraði ég aulalega og fann hvernig mér hitnaði í framan.

„Takk fyrir. Ég klæði mig stundum upp á föstudögum. Ég elska föstudaga.“

„Já þeir eru fínir,“ sagði ég og geispaði.

„Ég er með símanúmer handa þér.“ Tinna Rós tók lítinn hvítan miða upp úr brjóstaskorunni og rétti hann í áttina til mín.

Ég starði á hana með opinn munn í stutta stund áður en ég áttaði mig og tók við miðanum. Ég hélt miðanum fast upp að andlitinu og leit á hann. „Hjá hverjum er þetta símanúmer?“

„Manni sem getur komið þér inn í húsið. Ertu nærsýnn?“

„Ha ég. Nei alls ekki.“ Ég flýtti mér að leggja miðann frá mér á skrifborðið og mér leið eins og asna.

„Það leit þannig úr þegar þú rýndir á miðann. Eins og gamall karl,“ sagði Tinna Rós glottandi.

„Fyrirgefðu. Ég geri þetta stundum.“

„Það getur verið að þú sért nærsýnn. Annars hélt ég að menn yrðu frekar fjarsýnir með aldrinum.“

„Ég held að ég myndi vita það ef ég væri nærsýnn, Tinna Rós. Og ég er ekki heldur fjarsýnn“

„Já örugglega.“ Tinna Rós stóð upp úr stólnum. „Þú getur hitt mig hjá Guðmundi eftir fimmtán mínútur. Ég ætla aðeins út í smók.“

„Hjá Guðmundi?“

„Já til að hringja í manninn. Ekki ætlarðu að hringja úr þínum síma?“

„Ha, nei auðvitað ekki,“ svaraði ég aulalega. Ég var enn í hálfgerðu móki eftir að hafa horft á þessa fegurðardís taka miða upp úr brjóstaskorunni á sér og rétta mér. Hvað átti það eiginlega að þýða?

„Já og fyrirgefðu að ég skildi geyma miðann í haldaranum mínum. Það eru engir vasar á kjólnum,“ sagði Tinna Rós brosandi um leið og hún hvarf út af skrifstofunni minni.

Ég beið með að taka miðann upp af skrifborðinu þar til hún var búinn að loka hurðinni á eftir sér. Ég bar hann upp að nefinu og andaði að mér sykursætri ilmvatnslyktinni. Hún var eins og eiturlyf þessi lykt. Ólýsanlega yndisleg. Gat það verið að Tinna Rós væri að leika sér að mér? Hafði hún tekið eftir því hvað ég var óöruggur í návist hennar? Staðreyndin var sú að mér fannst Tinna Rós fegurri með hverjum degi sem leið. Það var eins og hún færði aukna birtu inn á gluggalausu skrifstofuna mína og um leið inn í drungalegt líf mitt. Kannski leist henni vel á mig? Nei það var ekki líklegt. Ég var ekki upp á marga fiska þessa dagana, hvorki andlega né líkamlega og það síðasta sem mig vantaði í líf mitt núna var ný kona.

Sólveigu var kalt, hana verkjaði í höfuðið og magann og bakið var að drepa hana. Hún settist upp á gólfinu, nuddaði augun og litaðist um . Herbergið sem hún var í var lítið og ferkantað, gluggalaust með einni stórri rauðmálaðri stálhurð. Gólfið var hvítlakkað steinsteypugólf eins og veggirnir sem voru auðir fyrir utan einn vatnskrana og í loftinu hékk einmana rússnesk ljósakróna sem gaf frá sér daufa birtu. Sólveig gat aðeins ímyndað sér til hvers þetta herbergi var notað og það setti að henni hroll þegar hún kom auga á niðurfallsrist á miðju gólfinu. Með því að velta sér á fjórar lappir og styðja sig við vegginn tókst henni að standa upp af gólfinu. Sviminn sem sótti á hana var næstum því búinn að fella hana í gólfið aftur en með herkjum tókst henni að standa í lappirnar með því að styðja sig við vegginn. Hún fikraði sig hægt áfram eftir veggnum að hurðinni og tók í húninn. Hurðin var læst. Sólveig hafði svo sem ekki búist við því að þeir settu hana inn í ólæst herbergi. Hún bölvaði í hljóði og færði sig nokkur skref afturábak frá hurðinni. Áður en hún gat farið að velta möguleikunum fyrir sér og ímynda sér það sem gerðist næst heyrði hún hvar lykli var stungið í skráargatið á hurðinni utanverðri.

„Ég hef ekki hugmynd um hvað þú ert að tala um.“ Röddin í símanum var dimm og hás.

„Ertu alveg viss um það,“ sagði ég ákveðinn. „Mér var sagt að þú værir sá sem ég þyrfti að tala við til að komast í húsið.“

„Hver sagði þér það?“

„Maður sem ég hitti á pöbbarölti.“

„Hvaða maður?“

„Ég veit ekki hvað hann heitir.“

„Hvar hittirðu hann? Á hvaða pöbb?“

Ég las það sem var skrifað á bréfmiðann sem Tinna Rós hélt upp að andlitinu á mér.

„Skoska barnum.“

„Skoska barnum! Ég þekki engan þar. Ég get ekki hjálpað þér með þetta vinur,“ sagði maðurinn.

„Ég borga vel.“

Það var þögn á línunni í nokkrar sekúndur. „Allt í lagi. Hittu mig á skoska barnum klukkan hálftólf í kvöld og taktu fimmtíukall með þér. En ég lofa engu.“

„Hvernig þekki ég þig?“ Spurði ég.

„Vertu með rauðan trefil og derhúfu. Ég finn þig.“ Maðurinn sleit símtalinu.

Barsmíðarnar tóku tvær mínútur en fyrir Sólveigu voru þær sem tvær klukkustundir. Þeir voru tveir saman sem létu höggin dynja á líkama hennar fyrir neðan háls. Bareflin sem þeir notuðu voru blaut bómullarhandklæði sem höfðu verið snúin upp í eins konar svipur. Að barsmíðunum lokun rifu þeir utan af henni fötin þar sem hún lá á gólfinu og skildu við hana í hnipri í einu horni herbergisins. Hljóðið þegar lyklinum var snúið í hurðinni utanverðri veitt Sólveigu líkn. Það þýddi að barsmíðunum var lokið, í bili að minnsta kosti.

Ég keypti mér kókglas á skoska barnum og fékk mér sæti við lítið hringborð innst á barnum. Ég var með rauðan trefil vafinn utan um hálsinn og bláa Nike derhúfu á höfðinu. Barinn var ekki fullsetinn en umferðin inn á hann og út af honum jókst með hverri mínútunni sem leið. Þeir sem stöldruðu við inni á barnum og keyptu sér drykk voru flestir á miðjum aldri og einir á ferð. Skoski barinn var ekki típískur staður þar sem stuðið réði ríkjum og líklega eini barinn á stóru svæði þar sem ekki var flutt lifandi tónlist af einhverju tagi. Skoski barinn var staður þar sem fólk gat drukkið sitt brennivín í friði og mögulega ef það hafði áhuga á, spjallað við náungann. Ég var búinn að sitja í sætinu mínu og fylgjast með bargestunum í nokkurn tíma þegar ungur maður fékk sér sæti við borðið mitt. Hann var druslulegur til fara, klæddur í snjáðar gallabuxur, bómullarbol og strigajakka með rytjulegt og fitugt hár sem náði honum niður að augum.

„Ertu með seðlana?“ Hann gaut á mig augum flóttalegur á svip. Ég reiknaði með að hann væri tæplega þrítugur að aldri.

„Ert þú með upplýsingarnar sem ég bað um?“

Hann lagði samanbrotinn miða á borðið fyrir framan mig.

„Þetta er lykilorðið sem þú notar til að komast inn,“ sagði hann. „Ertu með seðlana?“

Ég tók miðann upp af borðinu, fletti honum í sundur og las það sem var skrifað á hann.

„Þú hlýtur að vera að grínast,“ sagði ég hlæjandi.

„Grínast! Þetta er það sem þú baðst um,“ sagði maðurinn.

„Og hvernig veit ég hvort þetta lykilorð er ekki eitthvað bull sem þú bjóst til?“

„Þú verður að treysta mér maður.“ Maðurinn var orðinn svolítið æstur.

„Einmitt. Ef þú heldur að ég rétti þér fimmtíu þúsund kall bara sí svona án þess að hafa neina tryggingu þá ertu eitthvað ruglaður.“

„Hey. Ekki vera með neitt vesen vinurinn. Þetta er það sem við sömdum um. Ég kem þér inn í húsið og þú borgar fimmtíu kall.“ Hann hallaði sér yfir borðið og leit á mig reiðilegur á svip. „Þú vilt ekki fokka í þessum gaurum ef þú fattar hvað ég er að segja.“

Ég hallaði mér fram á borðið þannig að nefbroddar okkar nánast snertust. „Þú kemur með mér og ef lykilorðið virkar þá rétti ég þér umslagið áður en ég fer inn. Annað er ekki til umræðu.“ Ég stóð upp af stólnum og hneppti frakkanum að mér.

Maðurinn leit snöggt í kringum sig á barnum eins og hann væri að athuga hvort einhver væri að fylgjast með. Síðan leit hann upp til mín og sagði: „Gefðu mér símanúmerið þitt og ég verð í sambandi við þig.“

„Nei ég hringi í þig.“ Sagði ég. „Segjum um kaffileitið á morgun. Þá vænti ég þess að þú verðir tilbúinn að fylgja mér á staðinn og koma mér inn.“

„Okei.“

Ég gekk hröðum skrefum út af barnum.

17. Kafli

Sólveig vaknaði við að hún var rifin á fætur og látin setjast á svartan fellistól á miðju gólfi í herberginu. Áður en hún áttaði sig á því hvað var að gerast fann hún að hún var stungin í annan handlegginn.

„Hvað eruð þið að gera,“ æpti hún um leið og hún greip um handlegginn þar sem hún var stungin. „Helvítis aumingjar,“ öskraði hún.

Mennirnir sem stóðu yfir henni voru þeir sömu og höfðu barið hana nokkrum stundum áður.

„Vertu alveg róleg vinan,“ sagði annar þeirra glottandi. „Eftir augnablik á þér eftir að líða betur en þér hefur áður liðið.“

Sólveig reyndi að standa upp af stólnum en fæturnir vildu ekki hlýða henni. Þess í stað féll hún fram fyrir sig og ef mennirnir hefðu ekki gripið hana hefði hún dottið af stólnum og á kalt gólfið. Maðurinn sem greip hana dró hana til hliðar af stólnum og lagði hana ofan á svampdýnu sem lá á gólfinu við hliðina á stólnum.

„Bráðum áttu eftir að gera allt sem viljum,“ sagði hann glottandi. Sólveig reyndi að rísa upp en það var sama hvað hún gerði. Líkaminn vildi ekki hlýða henni. Hún sá handleggi sína lyftast upp þegar annar maðurinn dró hana upp á dýnuna og hún fann fyrir þyngslunum þegar hinn maðurinn lagðist ofan á hana. Þegar höfuð hennar féll til hliðar sá hún að það voru ekki tveir menn í herberginu. Þeir voru svo margir að þeir komust ekki allir fyrir þar inni. Sumir voru með sígarettu í munninum, aðrir með bjórdós og ljósglamparnir sem skullu á henni hlutu að vera frá myndavélaflössum.

Ég settist á rúmið hennar Söru, kyssti hana á ennið og kinnina og breiddi sængina betur yfir hana.

„Góða nótt elskan mín og sofðu rótt,“ hvíslaði ég í von um að hún heyrði til mín í gegnum draumana. Ég stóð upp af rúminu, slökkti ljósið á borðlampanum hennar og gekk út úr herberginu og fram í eldhús. Ég var þreyttur og svangur og var að vona að mamma hefði skilið eitthvað eftir handa mér sem ég gæti hitað upp í örbylgjuofninum. Mér varð að ósk minni. Mamma hafði skilið eftir nokkrar steiktar kótelettur í raspi á diski inni í ísskáp. Ég ákvað að sleppa því að eyðileggja kóteletturnar í örbylgjuofninum enda engin ástæða til. Þær voru alveg jafn góðar kaldar. Ég sótti fartölvuna mína og settist með hana og kótelettudiskinn við eldhúsborðið. Fimmtán mínútum síðar var ég búinn að vafra í gengum fréttasíðurnar á netinu og klára kóteletturnar. Ég færði mig í lazyboy stólinn í stofunni með fartölvuna og bjórflösku og ræsti tölvupóstforritið í tölvunni. Ruslpósturinn tók strax að flæða niður gluggann í póstforritinu og ég fylgdist áhugalítill með því þegar ruslpóstsían eyddi honum hverjum á fætur öðrum. Ég sá strax að það hafði enginn annar en ruslpóstasmiðir séð ástæðu til að senda mér tölvupóst svo að ég slökkti á tölvunni og lagði hana á stofuborðið. Ég hallaði mér afturábak í stólnum og velti því fyrir mér hvernig ég ætti að bera mig að þegar og ef ég fengi inngöngu í vændishúsið. Átti ég að hafa Georg og hans menn til taks til að ryðjast inn um leið og ég væri búinn að fá fullvissu um að þar inni væri stundað vændi og jafnvel eiturlyfjasala? Átti ég kannski að láta nægja að safna upplýsingum og láta til skarar skríða síðar? Reyna að komast nær toppnum og ná þannig höfðuðpaurunum líka? Ég var ekki viss um að ég gæti setið á mér ef það var satt að í húsinu væri konum haldið nauðugum og þær neyddar til að stunda vændi. Ég vissi að ég yrði einfaldlega að taka ákvörðun á staðnum og þess vegna þurfti ég að fá Georg í lið með mér ef tekin yrði sú ákvörðun að ráðast inn í húsið. Ég sofnaði út frá þessum hugsunum mínum og vaknaði ekki fyrr en Sara kveikti á sjónvarpinu morguninn eftir.

Hugsanir Sólveigar voru þokukenndar og hún var búin að missa allt tímaskin. Hún lá á svampdýnu á gólfinu í gluggalausa herberginu í einhverskonar móki. Hún mundi eftir öllum sprautunum og mönnunum sem sprautuðu hana en gerði sér ekki alveg grein fyrir því hversu margar þær voru og hún mundi ekki hvernig mennirnir litu út eða hvort þeir voru íslenskir, pólskir eða eitthvað annað. Eitt vissi hún þó. Þeir voru að dæla í hana einhverskonar eiturlyfi, líklega til þess að gera hana háða því. Hvort það var Heróín eða eitthvað annað skipti hana litlu máli. Það eina sem hún gat hugsað um var að lifa af næstu mínútuna og bíða eftir tækifærinu. Tækifæri til að sleppa.

„Sæll.“

„Hver er þetta?“

„Við hittumst í gær. Á skoska barnum,“ sagði ég í símann.

„Já það ert þú.“ Maðurinn dæsti í símann. „Ég náði aldrei nafninu þínu.“

„Nafnið mitt skiptir ekki máli,“ sagði ég. „Ertu búinn að redda þessu?“

„Veistu það vinur. Ég verð að fá nafnið þitt. Annars færðu ekki aðgang að húsinu.“

„Skúli. Skúli Garðarsson,“ sagði ég.

„Allt í lagi, Skúli. Hittu mig klukkan átta fyrir utan húsið. Þú veist væntanlega hvar það er?“

„Já ég veit hvar það er. Hvað heitirðu, ef ég mætti spyrja?“

„Þú getur kallað mig Garðar og mundu að mæta tímanlega. Ég er ekki mikið fyrir það að bíða.“

Ég sleit símtalinu og valdi strax númerið hjá Tinnu Rós.

Ég var mættur fyrir utan húsið í Grafarvoginum klukkan hálf átta. Fimm mínútum síðar var bankað á hliðargluggann á Bimmanum og Tinna Rós settist í farþegasætið við hliðina á mér.

„Jæja. Hvað segirðu? Ertu ákveðinn í að láta verða af þessu?“ Tinna Rós var alvarleg á svip en það jók bara á fegurð hennar að minu mati.

„Ég fer ekki að hætta við núna,“ svaraði ég. „Ég hefði reyndar viljað hafa Georg til taks ásamt sérsveitinni hér fyrir utan.“

„Ég held að það borgi sig ekki að blanda lögreglunni í málið strax,“ sagði Tinna Rós. „Þú varst sammála mér með það að þeir myndu ekki taka vel í það að almennur borgari færi að leggja sig í hættu. Að ógleymdri þeirri staðreynd að það er líklega einhver innan lögreglunnar sem vill að sú starfsemi sem fer fram í húsinu haldi áfram að blómstra.“

„Ég veit. Við getum ekki blandað þeim í málið núna.“ Ég brosti dauflega.

„Það er erfitt að geta ekki leitað til lögreglunnar á þessari stundu. Um leið og þú ert búinn að staðfesta það sem okkur grunar þá látum við þá vita og fylgjumst með því hvað þeir gera í málinu.“

„Já. Það er víst ekki um annað að ræða.“

„Þú manst bara að fara varlega og ef þig grunar að þeir viti hver þú ert þá kemur þú þér út strax.“

„Já ég geri það.“

„Þú ert líka með mig á flýtivali í símanum þínum og þarft ekki annað en að velja það. Þá kalla ég eftir hjálp.“ Tinna Rós klappaði vinalega á handarbakið á mér. „Ég ætla að fara yfir í bílinn minn. Maðurinn fer að koma.“

Ég kvaddi Tinnu Rós og beið í fimm mínútur áður en ég steig út úr bílnum og gekk af stað í átt að húsinu.

Garðar, ef það var hans rétta nafn, leit nákvæmlega eins út og þegar ég hitti hann á skoska barnum kvöldið áður. Þriggja daga skeggið var meira að segja á sínum stað.

„Ertu með peningana?“

„Ég læt þig hafa þá í dyragættinni.“

„Allt í lagi. Komdu þá.“ Garðar gekk á undan mér í gegnum hliðið á garðinum og eftir mjórri hellulagðri gangstétt upp að útidyrahurðinni á húsinu. Hann hringdi dyrabjöllunni og steig síðan tvö skref afturábak. Ég hélt mig til hliðar við Garðar og aðeins fyrir aftan hann.

„Reglurnar þarna inni eru einfaldar.“

„Nú. Hverjar eru þær?“

„Þú gerir eins og þér er sagt og passar þig að vera ekki með nein læti.“ Garðar glotti til mín. „Þú vilt ekki fá húsráðendur hér upp á móti þér.“

„Nei ég skal passa upp á það.“

Ég var varla búinn að sleppa orðinu þegar útidyrnar voru opnaðar.

„Sæll. Hvað þú vilja?“

Maðurinn sem stóð í dyragættinni var risi að vexti og vöðvastæltur mjög.

„Sæll. Ég er með kúnna handa ykkur. Ég hringdi í dag,“ stamaði Garðar.

Risinn mældi mig út frá hvirfli til ilja alvarlegur á svip og leit síðan á Garðar.

„Ertu búinn að segja hann frá reglur?“ Sagði hann á bjagaðri íslensku.

„Já. Ég er búinn að því,“ svaraði Garðar vandræðalegur á svip.

„Bara pening. Ekki kort. Það vera á hreinu?“ Risinn hnyklaði brýrnar framan í mig. „Og þú borga fyrst,“ bætti hann við.

„Já ég er með peninga. Ekkert mál,“ svaraði ég.

„Allt í góðu. Fara inn núna.“ Risinn steig til hliðar svo að ég gæti gengið inn í húsið.

Garðar stoppaði mig áður en ég gat gengið inn í húsið.

„Ertu ekki eða gleyma einhverju?“

„Jú alveg rétt.“ Ég tók umslagið með peningunum upp úr vasanum og rétti Garðari.

Hann tók við umslaginu og gekk hröðum skrefum frá húsinu. „Góða skemmtun,“ kallaði hann áður en hann hvarf út um hliðið á garðinum.

Tinna Rós fylgdist með álengdar í gegnum aðdráttarlinsu á myndavélinni sinni. Hún smellti af nánast stanslaust þangað til Axel var kominn inn í húsið og Garðar var horfinn á braut. Hún gekk frá myndavélinni ofan í tösku og tók gsm símann upp úr jakkavasanum sínum.

Risinn fór með mig inn í lítið gluggalaust herbergi inn af forstofunni og sagði mér að bíða. Herbergið var búið tveimur gamaldags sófum úr dökkum viði með leðurklæddum setum og baki. Landslagsmyndir innrammaðar í gyllta viðarramma prýddu veggina og gólfið var parketlagt líkt og gólfið í forstofunni. Ég fékk mér sæti í öðrum sófanum með kvíðahnút í maganum. Ég var ekki viss um að ég væri með nægilega mikinn pening á mér enda hafði mannfíflið sem kallaði sig Garðar sleppt því að nefna það við mig að ég þyrfti að greiða fyrir þjónustuna í reiðufé. Ég varð einhvern veginn að ljúga mig út úr því vandamáli ef það kæmi upp. Ég hafði ekki setið nema fimm mínútur í sófanum þegar dyrnar opnuðust og risinn gekk inn í herbergið með tvo menn á hælunum. Annar þeirra var lágvaxinn og grannur með eyrnasítt brúnt hár og kringlótt sólgleraugu á nefinu. Hinn var hávaxinn, sköllóttur og vöðvastæltur með andlit sem var alsett örum.

18. Kafli

Ragna og Nonni stóðu hlið við hlið við opinn afturhlerann á jeppanum sínum. Þau voru klædd í gervi Birnu Guðríðar og Ingiríðar Örnu.

Ragna dró stóra svarta íþróttatösku sem var á gólfinu í farangursrými jeppans til sín og renndi rennilásnum á henni upp. „Hvað ætlar þú að nota?“ Spurði Nonni.

„Ætli ég noti ekki þetta hér,“ sagði Ragna um leið og hún lyfti eins og hálfsmetra langri sveðju upp að andlitinu á sér. „Þessi ætti að duga vel,“ bætti hún við með glotti á vör.

„Ætli ég noti ekki byssuna.“ Nonni tók Ruger skammbyssu upp úr töskunni ásamt auka skotfærum.

„Vertu þá með hljóðdeyfinn á henni,“ sagði Ragna.

„Já auðvitað.“ Nonni tók hljóðdeyfi upp úr töskunni og skrúfaði hann á skammbyssuna. „Ekki viljum við fólk fari að ókyrrast út af byssuskotum,“ sagði hann.

„Við þurfum vissulega að reyna að vekja sem minnsta athygli,“ sagði Ragna. Hún skellti afturhleranum á jeppanum og læsti honum með fjarstýringunni. „Nágrannarnir ættu að fá að heyra eitthvað af öskrum reikna ég með,“ sagði hún um leið og hún gekk af stað frá bílnum með Nonna á hælum sér.

Ég var ekki vanur því að horfa inn í hlaup á skammbyssu. Það var frekar að ég kannaðist við að horfa inn í hlaup á haglabyssu eða veiðiriffli og standa andspænis risastórum veiðihníf í hönd einhvers brjálæðings. Ég gat þó huggað mig við það að nú var ég að öðlast nýja reynslu sem kannski kæmi að góðum notum í framtíðinni. Það var ef ég átti einhverja framtíð fyrir mér.

„Síma þinn. Núna.“ Hvæsti risinn. Hafi hann verið ógnandi í framkomu nokkrum mínútum áður þá var hann ógnvænlegur nú þar sem hann stóð fyrir framan mig með mundaða skammbyssuna.

Ég sá mínum hag best borgið með því að hlýða svo að ég rétti honum símann minn. Risinn rétti símann strax til mannsins með sólgleraugun.

Þessu næst var mér skipað að standa upp og fara úr frakkanum. Risinn lét frakkann ganga sömu leið og símann og hófst síðan handa við að þukla mig með annarri hendi. Þegar hann hafði lokið við að leita á mér steig hann nokkur skref afturábak án þess að hafa augun af mér.

„Það er ekki á hverjum degi sem við fáum fyrrverandi lögregluforingja í heimsókn.“ Maðurinn með kringlóttu sólgleraugun brosti til mín. „Ertu hér í opinberum erindagjörðum?“

„Opinberum erindagjörðum,“ skyrpti ég út úr mér rauður í framan af reiði. „Hvað á þetta eiginlega að þýða? Ég kem hingað eins og hver annar viðskiptavinur og þið komið fram við mig eins og stórglæpamann.“

„Þú svaraðir ekki spurningunni. Hvað ertu að gera hér?“ Hann var ennþá með sama glottið á vörunum.

„Ég heiti Skúli Garðarsson og ég er hingað kominn til að kaupa þá þjónustu sem þið bjóðið upp á. Ert þú húsráðandi hér?“

„Húsráðandi? Já kannski má segja það.“ Maðurinn hló við. „Þú getur alveg hætt þessum leikaraskap Axel. Ég veit hver þú ert en mig langar að vita hvað þú ert að gera hér.“

„Ég er búinn að segja þér það vinur eða hvað sem þú heitir,“ sagði ég.

„Ég heiti Brynjar,“ sagði maðurinn. „Mínar heimildir segja mér að þú sért hingað kominn til að kanna aðstæður. Er það rétt?“

„Þú ættir að fá þér nýja heimildarmenn ef þú heldur það,“ sagði ég. „Það er rétt að ég heiti Axel og það er rétt að ég var í lögreglunni. Það þýðir að ég er það ekki lengur.“

Brynjar leit hugsandi á mig og hann var enn með sama glottið á vörunum.

„Því miður vinur. Mínar heimildir eru eins traustar og þær geta orðið.“ Brynjar lét sig falla ofan í annan sófann í herberginu. „Þú sérð Axel að þegar menn fá peninga um hver mánaðarmót og frían drátt þegar þeir vilja þá eru þeir tilbúnir í nánast hvað sem er. Annað væri auðvitað bara heimska.“ Brynjar stóð upp úr sófanum. „Stendur ekki einhvers staðar skrifað að þú eigir ekki að bíta höndina sem fæðir þig. Það er alvega rosalega rétt.“ Skyndilega hvarf glottið af vörum Brynjars. Hann sneri sér að risanum og sagði:

„Farðu með hann niður og sjáðu um að stelpunum verði komið í felur strax. Hver veit nema það sé heill her af löggufíflum hér fyrir utan að bíða eftir merki frá honum Axel hérna.“

Risinn greip utan um upphandlegginn á mér og ýtti mér af stað út úr herberginu.

„Og Radoslav,“ sagði Brynjar. „Fáðu það sem fyrst upp úr honum hvað hann er að gera hérna.“

Ég fann fyrir hlaupi skammbyssunnar á bakinu á mér þar sem ég gekk á undan risanum inn í húsið. Það var ljóst að ekki hafði verið sparað í neinu þegar húsið var innréttað. Gólfið sem ég gekk eftir var parketlagt, málverk prýddu veggina og húsgögnin sem ég kom auga á voru sambland af tekk og antik húsgögnum. Ég gekk á undan risanum inn mjóan gang þar til kom að stórum opnum hlera í gólfinu við enda hans. Við hlerann stóð sköllótt heljarmenni með andlit sem var alsett örum.

„Þú niður stigi og ekki reyna eitthvað. Þá ég skjóta þig eins og hund,“ sagði risinn á bjagaðri íslensku.

Örótta heljarmennið fór á undan mér niður stigann sem lá niður í mannhæðarháan kjallara. Þegar niður var komið var mér ýtt áfram inn enn þrengri gang en á efri hæðinni. Gangurinn var örugglega um tuttugu metra langur og ég taldi lauslega samtals um tíu hurðir á leið minni inn hann. Það var ekki sami íburður í kjallaranum og á efri hæðinni. Gólfin voru steinsteypt og dökkmáluð og veggirnir grófpússaðir. Mér var ýtt inn um hurð á enda gangsins og henni lokað og læst á eftir mér.

Ég fékk rétt nægan tíma til að snúa mér einn hring í herberginu áður en dyrnar voru opnaðar upp á gátt. Risinn var kominn aftur og sá örótti var með honum með skrifborðsstól í fanginu. Stóllinn var gamall en samt ekki í sama flokki og antikhúsgögnin á efri hæðinni.

Áður en ég náði að koma upp einu orði fékk ég þungt högg fyrir bringuspalirnar svo að ég féll saman í keng.

„Þú kannski sleppa strax ef þú segja okkur hvað þú vera gera hér,“ sagði risinn.

„Ég er búinn að segja ykkur það,“ stundi ég.

Risinn greip í hárið á mér og reisti mig við aðeins til að slá mig aftur á sama stað. Í þetta skipti hélt hann mér uppréttum á meðan sá örótti renndi stólnum undir mig. Ég var síðan bundinn fastur við stólinn á höndum og fótum.

„Hvað þú vera að gera hér?“ Spurði risinn ógnandi röddu.

„Ég kom til að kaupa mér kerlingu. Fá smávegis á broddinn,“ stundi ég. „Ég sé að ég hef gert stór mistök af því að hér virðast ekki vera neinar kerlingar. Aðeins ljótir karlar eins og þið.“ Ég leit glottandi á risann. „Er þetta einhver hommaklúbbur?“

Það liðu tvær mínútur frá því að Garðar hringdi dyrabjöllunni þar til hurðin var opnuð.

„Hvað viltu núna?“ Maðurinn sem opnaði var ungur, varla mikið eldri en tuttugu og fimm ára, klæddur í jakkaföt með bindi. Hann hafði þann starfa i húsinu að sjá um að viðskiptavinir fengju nóg að drekka.

„Fyrirgefðu. Þær eru með byssu,“ stundi Garðar hræðslulega.

„Byssu? Hver er með byssu?“

„Ég.“ Sagði Ingiríður Arna um leið og hún skaut unga manninn í höfuðið. Birna Guðríður var snögg að grípa lífvana líkama mannsins og draga hann inn í húsið. Ingiríður Arna fylgdi á eftir með Garðar á undan sér.

Ég hefði seint samþykkt þá fullyrðingu að ég væri vanur því að þola pyntingar. Auðvitað hafði ég lent í ýmsu á mínum starfsferli en aldrei neinu í líkingu við þær barsmíðar sem ég varð nú að þola. Mér til mikillar furðu fékk ég höggin ekki í andlitið heldur kerfisbundið á líkamann. Upphandleggirnir höfðu fengið nokkur á sama stað sitt hvoru megin og þegar það dugði ekki, til að ég kjaftaði frá, tóku þeir til við að lemja mig aftan á herðablaðið. Eftir fimm mínútur gat ég ekki meira og féll í ómegin. Ég veit ekki hvað það leið langur tími þar til ég rankaði við mér en það fyrsta sem ég sá þegar ég opnaði augun var sá örótti þar sem hann opnaði hurðina á herberginu og hljóp út. Risinn fylgdi fljótlega á eftir honum. Kannski voru þeir að fara í kaffi? Eða ná í einhver öflugri pyntingatól? Mér var nokkuð sama. Ég vissi að ef ég héldi þetta út aðeins lengur þá hlyti Tinna Rós að mæta á svæðið fljótlega og bjarga mér úr prísundinni.

19. Kafli

Ragna og Nonni gengu ákveðið og skipulega til verks. Þau fóru herbergi úr herbergi á fyrstu hæðinni og sýndu enga miskunn. Þeir sem voru svo óheppnir að verða á vegi þeirra fengu annað hvort skot í höfuðið eða sveðju í gegnum miðjan líkamann. Næst sneru þau sér að efri hæðinni og beittu sömu aðferðum. Að lokum sneru þau sér að kjallaranum. Ragna fór á undan niður stigann og það fyrsta sem hún sá þegar hún var komin niður á kjallaragólfið var sá örótti sem kom æðandi á móti henni öskrandi eins og sært villidýr. Ragna var fljót að átta sig og beindi sveðjunni að manninum sem náði ekki að stöðva sig og hljóp beint á sverðið sem stakkst á kaf í magann á honum. Ragna ýtti honum afturábak af sveðjunni svo að hann féll í gólfið. Hún hafði ekki fyrir því að klofa yfir þann örótta heldur steig ofan á magann á honum á leið sinni fram hjá honum og inn ganginn. Hún var komin með höndina á hurðarhún fyrstu hurðarinnar þegar risavaxinn maður kom hlaupandi að henni.

„Eruð þið óteljandi hérna helvítin ykkar?“ Öskraði hún um leið og hún mundaði sveðjuna.

Risinn svaraði engu heldur hleypti af skammbyssunni sem hann hélt á í annarri hendi. Ragna fann hvernig byssukúlan straukst við höfuð hennar og hafnaði í veggnum fyrir aftan hana. Hún beygði sig niður á hnén og bjó sig undir að taka við næstu kúlu. Það var ólíklegt að hann myndi missa marks tvisvar sinnum á svona litlu svæði. Hún heyrði annan hvin rétt við eyrað á sér og sá hvar risinn stansaði eins og hann hefði gengið á vegg. Hann féll fram fyrir sig á gólfið og lá þar hreyfingalaus.

„Þú áttir að bíða eftir mér,“ sagði Nonni reiðilega. Hann stóð gleiðfættur fyrir aftan systur sína með skammbyssuna mundaða í átt að risanum.

„Úff,“ stundi Ragna um leið og hún rétti úr sér. „Það munaði ansi mjóu þarna. Takk fyrir að redda mér.“ Hún brosti dauflega til bróður síns en sneri sér síðan við og opnaði hurðina sem hún stóð upp við. Herbergið sem hún gekk inn í var kannski sjö fermetrar á stærð og búið kojum með svefnplássi fyrir sex. Í hverju rúmi sátu tvær stúlkur, flestar varla mikið eldri en tvítugar. Ragna sneri sér við, gekk út úr herberginu og inn í það næsta og svo koll af kolli.

Ég heyrði einn eða tvo byssuhvelli og nokkur öskur en síðan var allt hljótt. Ég heyrði einhvern umgang frammi á ganginum og hurðaskelli en gat ekki greint mannamál. Ég var viss um að lögreglan væri mætt á svæðið. Líklega sérsveitin búin alvæpni. Það var skýringin á byssuhvellunum. Risinn hafði ráðist á þá. Það hlaut að vera.

„Nei, nei, nei. Hvað er að sjá. Ekki ert þetta þú Axel? Hin mikla lögga og mannvinur. Bundinn eins og rakki.“

Ég þekkti ekki röddina en útlitið var kunnuglegt. Svartur leðurgalli, svart hár og rauðlitaðar varir. Þokukennd meðvitundin byrgði mér ennþá sýn að hluta til en útlínur konunnar fóru ekki á milli mála. „Ingiríður eitthvað?“ Spurði ég.

„Rétt hjá þér Axel minn. Ég var farinn að halda að þú hefðir gleymt mér,“ sagði Nonni hæðnislega.

„Þegar maður kynnist raunverulegum hugleysingja þá líður það manni seint úr minni, Nonni er það ekki?“

„Glæsilegt. Þú ert skarpari en ég hélt.“ Nonni gekk inn í herbergið og alveg upp að mér þar sem ég sat bundinn við stólinn. Nú sá ég hann greinilega og það kom mér á óvart hvað hann var með kvenlegt andlit. Það var lítið og fíngert og húðin eins slétt og á barnsrassi.

„Þú þorir bara að koma svona nálægt mér. Ég, sem hélt að þú værir heigull,“ sagði ég hæðnislega með glott á vör. „Æi, ég var búinn að gleyma því að ég er bundinn.“

Nonni beygði sig fram þannig að andlit hans var alveg upp við mitt. „Ég gæti stútað þér hér og nú. Búmm og allir halda að hórumangararnir hafi gert það.“ Hann herpti saman varinar svo að þær voru sem eitt strik og rak byssuhlaupið fast upp að vörunum á mér. „Búmm“ sagði hann aftur og rak upp hlátursroku á eftir.

„Það er sennilega öruggast fyrir þig að skjóta mig núna,“ sagði ég. „Það er ekki víst að þú fáir annað tækifæri í þessu lífi.“

Nonni reisti sig upp og hló brjálæðislega. „Ef ég vissi ekki betur þá héldi ég að þú værir haldinn dauðaósk Axel. Er það kannski málið? Viltu kannski drepast?“ Hann gretti sig og setti stút á varirnar. „Getur Axel ekki haldið áfram að lifa sínu ömurlega lífi einn og án druslunnar sinnar.“ Nonni hló hæðnislega.

„Haltu kjafti helvítið þitt,“ hvæsti ég.

„Kannski þér verði að ósk þinni? Kannski endar þetta allt hjá þér hér og nú?“

Ég heyrði þegar hann spennti hamarinn á skammbyssunni.

„Hvar viltu fá kúluna? Á milli augnanna eða beint í hjartað?“

Nonni lagði byssuhlaupið á milli augna minna og renndi því hægt og rólega niður andlitið á mér þangað til það staðnæmdist á miðjum brjóstkassanum.

„Hvað segirðu?“ Sagði hann. „Viltu fá hana í brjóstið eða í hausinn?“

Áður en ég gat svarað honum var öskrað „Nonni“ framan af ganginum.

„Við sjáumst síðar,“ sagði hann áður en hann snerist á hæli og gekk hröðum skrefum út úr herberginu.

Tinna Rós gekk varlega í gegnum forstofuna og inn í húsið með vasaljós og farsíma að vopni. Hún vissi ekki hverju hún átti von á og bjóst ekki við neinu góðu. Hún kíkti inn í eldhúsið en sá að það var enginn þar svo að hún hélt áfram inn eftir parketlögðum ganginum. Sá fyrsti sem hún fann lá á bakinu í hurðagættinni inn í stofuna. Hún sá strax að það var ekkert sem hún gat gert fyrir hann. Augun störðu lífvana til lofts og svarti punkturinn á milli augna hans leit úr eins og mjó hola. Einungis nokkrir blóðdropar á gólfinu við hliðina á líkinu voru sönnun þess að holan var eftir byssukúlu. Hún klofaði yfir líkið og gekk inn í stofuna þar sem hún fann tvö lík til viðbótar. Þau lágu í blóðpolli á gólfinu, annað að hálfu ofan á hinu. Þarna hafði einhverju öðru en byssu verið beitt.

Þegar Tinna Rós steig niður á steinsteypt kjallaragólfið og klofaði yfir líkið af þeim örótta hafði hún talið átta lík. Hann var það níunda og risavaxinn líkami Radoslavs var tíunda líkið sem hún fann á ferð sinni um húsið. Hún gægðist inn í hvert herbergið á fætur öðru þar sem óttaslegin augu ungra stúlkna mættu henni. Hún sagði þeim að halda kyrru fyrir og hélt áfram í átt að síðasta herberginu á ganginum. Stunurnar sem bárust frá því bentu til þess að þar væri manneskja á lífi.

Ég hafði ekki hugmynd um hvað það hafði liðið langur tími frá því að Nonni hvarf á braut og þar til Tinna Rós frelsaði mig úr prísundinni. Án þess að segja nokkuð studdi hún mig út úr herberginu, upp brattan stigann úr kjallaranum og út úr húsinu. Þegar hún var sest við hliðina á mér undir stýri á bílnum sínum fékk ég loks málið.

„Þú varst lengi á leiðinni,“ stundi ég. „Hvar varstu eiginlega?“

Hún leit á mig sorgmæddum augum. „Fyrirgefðu Axel. Ég sveikst um og skrapp út í sjoppu að fá mér að borða. Þegar ég kom til baka tók ég eftir því að útidyrnar á húsinu voru opnar og fór að kanna málið.“

„Ég hefði getað drepist þarna inni.“

„Ég veit það. Fyrirgefðu.“ Hún startaði bílnum í gang og ók af stað.

„Ég get ekki skilið Bimmann eftir. Þá vita þeir að ég var hérna.“

„Ekki hafa áhyggjur af því. Hann verður sóttur á eftir.“

„Hver?“

„Dráttarbílaþjónusta sem ég þekki.“

„Það gengur ekki upp,“ stundi ég. „Þeir eiga eftir að kanna allt saman. Guð minn góður. Þetta var blóðbað. Það verður allt vitlaust,“ stundi ég.

„Þeir fá engar upplýsingar hjá þessari dráttarbílaþjónustu. Þú getur verið rólegur með það.“

„Nú. Allt í lagi.“ Ég hallaði mér að höfuðpúðanum í bílsætinu og lokaði augunum. „Veistu hvað það voru margir drepnir?“

„Ég taldi tíu.“

„Tíu?“

„Já að minnsta kosti.“

„Guð minn góður.“

„Ég hef aldrei séð neitt þessu líkt. Nema kannski í bíómyndum,“ sagði Tinna Rós.

„Ég veit hver það var sem gerði þetta.“

„Sást þú morðingjann?“ Það var vantrúarsvipur á andliti Tinnu Rósar. „Þú varst lokaður niðri í kjallaranum. Hvernig fórst þú að því að sjá eitthvað?“

„Hann kom til mín. Hann ætlaði að skjóta mig en hafði ekki tíma eða eitthvað. Hann bara fór.“

„Hver?“

„Þau voru tvö.“

„Tvö?“

„Já. Ragna og Nonni.“

„Hver eru þau?“

„Þau eða þær. Það fer eftir því hvernig þú lítur á það.“ Ég rak upp hlátursroku.

„Hvað áttu við?“

„Birna Guðríður og Ingiríður Arna. Öðru nafni Ragna og Nonni. Þau eru komin aftur.“

20. Kafli

Með hjálp verkjalyfja og svefntöflu tókst mér að sofa í nokkra klukkutíma. Ég var kominn á fætur og sestur við eldhúsborðið undir hádegi þennan sunnudagsmorgun. Mamma hafði hripað skilaboð til mín á miða og fest hann á ísskápinn. Hún hafði farið með Söru í strætó í bæinn og reiknaði ekki með að koma heim fyrr en seinni partinn. Ég var allur blár og marinn á öxlunum og átti erfitt með að nota hendurnar en samt tókst mér að hella kaffi í bolla, rista brauðsneið og kveikja á tölvunni. Það kom mér í raun á óvart hvað ég var hress miðað við það sem ég hafði gengið í gegnum kvöldið áður. Allir fréttamiðlar voru undirlagðir af fréttum af fjöldamorði í Grafarvogi og ég var næstum því heilan klukkutíma að lesa allt saman. Flestar voru fréttirnar þó í formi ágiskana og áreiðanlegra heimilda fréttamanna enda varðist lögreglan allra frétta af málinu. Ég kveikti á útvarpinu og þar var það sama uppi á teningnum. Ég gafst fljótlega upp á því að hlusta á útvarpið og fór að leita að gemsanum mínum en mundi þá að hann hafði verið tekinn af mér kvöldið áður. Með kvíðahnút í maganum yfir þeirri heimsku að hafa ekki leitað að símanum áður en ég hvarf á braut úr húsinu náði ég í heimasímann og hringdi í Georg. Hann svaraði ekki svo að ég reyndi númer Tinnu Rósar. Hún svaraði eftir nokkrar hringingar og af málrómi hennar að dæma var hún nývöknuð. Ég sagði henni frá símanum og ræddi aðeins við hana um atburði næturinnar. Eftir fimm mínútna samtal hringdi heimasíminn hennar og hún bað mig um að hinkra á meðan hún svaraði honum. Stuttu síðar kom hún aftur í símann og sagði mér að Baldur hefði verið að hringja og við ættum að mæta sem fyrst á skrifstofuna.

Ragna tengdi tölvuna við skjá og lyklaborð og kveikti á henni. Tölvan var ránsfengur næturinnar og ef hún hafði rétt fyrir sér þá hafði hún að geyma mikilvægar upplýsingar. Upplýsingar sem voru afar dýrmætar. Upplýsingar um viðskiptavini vændishússins. Ragna vissi að það var sama þó að menn ætluðu sér ekki að geyma upplýsingar sem gætu komið sér illa fyrir þá ef þær lentu í röngum höndum. Þeir gerðu það samt. Upplýsingarnar gátu verið í formi tölvupósts, textaskráa sem skráðu niður innslegin leitarorð á vefnum eða einfaldlega í formi ritvinnsluskjals sem var varið með lykilorði. Lykilorð voru engin fyrirstaða og það tók Rögnu ekki nema tíu mínútur að brjóta upp lykilorðið inn á tölvuna. Það gerði hún með forriti sem hún ræsti tölvuna með. Hún byrjaði á að athuga hvort það væri tölvupóstur á tölvunni en sá að svo var ekki. Þeir höfðu greinilega notað vefpóst eða verið tengdir netþjóni einhvers staðar. Hún átti eftir að komast að því. Næst athugaði hún sögu netvafrans og sá að símakráin var mikið notuð. Í skjalamöppunni var ekkert að finna svo að hún sneri sér að forritunum sem voru á tölvunni og þá fyrst komst hún í feitt. Mest notaða forritið var forrit sem hét Gatekeeper. Það var varið með lykilorði og eftir tíu mínútur gafst Ragna upp á því að reyna að brjóta það upp. Hún þurfti að fá hjálp við að finna lykilorðið svo að hún tók upp símann sinn og hringdi í Nonna.

Fyrir utan mig voru Baldur, Tinna Rós, Inga Dóra löfræðingur og Guðmundur tölvunörd mætt á fundinn hjá Öryggisráðgjöf Íslands.

„Ég þarf víst ekkert að útskýra fyrir ykkur hvers vegna við erum saman komin hérna,“ sagði Baldur alvarlegur á svip. Andrúmsloftið í fundarherberginu var þungt og allir voru alvarlegir.

„Það sem gerðist í gær á sér ekkert fordæmi á Íslandi og allar rannsóknardeildir lögreglunnar munu koma að rannsókn málsins þar til sökudólgarnir eru fundnir. Við erum þar engin undantekning og mér hefur verið skipað að leggja öll önnur mál til hliðar. Þetta mál mun hafa algjöran forgang hjá okkur,“ bætti hann við.

„Ég veit hver var þarna að verki,“ sagði ég og leit á Baldur.

„Hvað ertu að segja Axel?“ Baldur leit á mig forviða á svip.

Ég fann hvernig augu allra í kringum borðið beindust að mér.

„Manstu eftir Birnu Guðríði og Ingiríði Örnu?“

„Hvernig get ég annað en munað eftir þeim,“ sagði Baldur. „Ertu að segja að þær hafi myrt mennina í gær?“

„Ekki þær,“ sagði ég. „Þau. Birna og Ingiríður eru bara gervi. Þau heita Ragna og Jón og þau myrtu mennina í gær.“

„Er það nú ekki full langt gengið Axel að halda því fram að þau hafi gert þetta?“ Sagði Baldur. „Við vitum öll hverju þú lentir í en það engin ástæða til fullyrða að þau hafi gert þetta? Við teljum meira að segja að þau séu ekki á landinu.“

„Þau eru á landinu,“ sagði ég. „Ég hitti Jón í gær og ég er viss um að Ragna var þarna líka.“

Það hefði mátt heyra saumnál detta í herberginu. Baldur starði á mig í stutta stund áður en hann reif þögnina.

„Þetta eru aldeilis fréttir. Ertu nokkuð til í að upplýsa okkur um það hvar þú hittir þau og hvers vegna,“ sagði hann og það örlaði fyrir reiði í málrómnum.

„Ja ég ætlaði að segja þér frá þessu í einrúmi en ég reikna með því að það sér alveg eins gott að þið heyrið þetta öll.“ Ég leit á fólkið sem sat við borðið og sá að allra augu nema Tinnu Rósar beindust að mér. Hún horfði beint niður á borðið fyrir framan sig.

„Málið er að við Tinna Rós höfum verið að rannsaka þennan hóp manna sem var myrtur í gær. Við höfðum rökstuddan grun um að þeir væru að nota húsið í Grafarvoginum undir vændisstarfssemi og jafnvel mansal.“

„Ekki fór ykkur að gruna þessa menn upp úr þurru?“ Spurði Baldur.

„Nei alls ekki. Okkur fór að gruna þessa menn eftir að upp kom mál þar sem íslenskri stúlku var rænt.“ Ég sagði þeim í stuttu máli frá Sólveigu og þeim raunum sem hún hafði lent í og hélt síðan áfram með frásögnina frá kvöldinu áður. Það ríkti þögn við borðið í langan tíma eftir að ég hafði lokið við frásögnina. Eins og fyrr þá var það Baldur sem rauf þögnina.

„Þið vitið bæði tvö hversu alvarlegt þetta mál er?“ Hann leit á mig og Tinnu Rós til skiptis.

„Já. Það voru ansi margir myrtir í gærkvöldi. Að sjálfsögðu er það alvarlegt mál,“ sagði Tinna Rós.

„Ég er ekki að tala um það sem liggur í augum uppi,“ sagði Baldur hvössum rómi. „Það er alvarlegt mál að þið skuluð hafa farið þangað ein í gærkvöldi. Án þess að láta neinn vita.“

„Við vorum að fylgja hugboði okkar og töldum enga ástæðu til þess að upplýsa um aðgerðir okkar á þeim tímapunkti. Hugmyndin var að komast að því hvort grunur okkar væri á rökum reistur eða ekki,“ sagði ég.

Ég sá á svipnum á andliti Baldurs að hann var reiður.

„Við skulum ekki velta okkur meira upp úr því sem þið gerðuð. Það er búið og gert. Við þurfum að grípa til einhverra aðgerða,“ sagði hann. „Guðmundur. Þú kemur þessum upplýsingum hans Axels til réttra aðila.“ Hann stóð upp frá borðinu og leit á mig og Tinnu Rós. „Þið farið strax í að koma þessum atburðum gærkvöldsins á blað og hún Dóra verður ykkur til aðstoðar. Við þurfum síðan að ræða aðeins saman, Axel, inni hjá mér.“ Baldur gekk út úr fundarherberginu.

Skelfingarsvipur á andliti þeirra sem vissu að innan nokkurra sekúndna myndi eilífðar myrkur umlykja allt. Undrunarsvipur á andliti þeirra sem höfðu átt von á einhverju allt öðru en dauða sínum. Volgt þykkt og klístrað blóð sem sprautaðist úr rofinni slagæð í föstum takti við deyjandi hjarta. Ragna lokaði augunum í stundarkorn og leyfði þessum myndum að fylla huga sinn. Hún fann hvernig gæsahúðin hríslaðist um líkama sinn og hjartslátturinn jókst. Fíknin var smátt og smátt að ná heljartökum á henni. Fíknin í þá tilfinningu að horfa á einhvern hljóta makleg málagjöld. Ragna vissi að það áttu ennþá margir eftir að fullnægja fíkn hennar. Margir, margir.

„Mér er skítsama þó að þú sért haldinn einhverri dauðaósk Axel. Þú mátt drepa þig mín vegna en þegar þú leggur samstarfsfólk þitt í hættu þá er stendur mér ekki lengur á sama,“ æpti Baldur sótrauður í framan af bræði.

„Hún var ekki í neinni hættu,“ hreytti ég út úr mér. „Ég er heldur ekki haldinn neinni dauðaósk. Hvaða bull er þetta í þér maður.“

„Hvað er það annað en dauðaósk að vaða inn í hús sem er fullt af miskunnarlausum glæpamönnum? Segðu mér það?“

„Hvað meinarðu? Ég fór inn í húsið eins og hver annar viðskiptavinur. Heldur þú að þessir menn séu vanir því að slátra gullgæsinni?“ Ég var orðinn pínulítið æstur og þetta samtal okkar Baldurs inni á skrifstofunni hans var farið að breytast í rifrildi.

„Og hvað? Var tekið á móti þér eins og hverjum öðrum viðskiptavini? Fékkstu kampavín og kavíar og unga fegurðardís upp á arminn? Nei þú varst handjárnaður við stól og laminn til óbóta.“

„Þeir vissu hver ég var. Einhver varaði þá við.“

„Varaði þá við? Hver varaði þá við?“ Það hnussaði í Baldri. „Þú ert þekktur maður Axel. Hvarflaði það ekki að þér að þeir myndu kannski eftir þér úr fréttum í sjónvarpinu? Nei þú gerðir þetta af því að þér er sama. Sama um það hvað kemur fyrir þig.“

„Kjaftæði.“

„Ég kalla þetta eigingirni af verstu tegund. Þér er sama um alla aðra en þig. Vorkennir sjálfum þér mest. Aumingja þú. Aumingja Axel.“

Ég andvarpaði og fékk mér sæti í tveggja sæta leðursófa sem stóð upp við einn vegginn á skrifstofunni.

„Þú hefur rétt fyrir þér,“ sagði ég. „Það sem ég gerði var ábyrgðalaust af mér og ég á mér enga afsökun. Þú færð uppsagnarbréf frá mér í fyrramálið.“

„Hættu þessari vitleysu. Ég vill ekkert uppsagnarbréf frá þér Axel.“ Baldur settist í sófann við hliðina á mér. „Ég vill að þú verðir eins og þú átt að þér. Farir að sinna starfinu eins og sá Axel sem ég þekkti.“

„Ég er að sinna starfinu mínu,“ sagði ég. „Er ég ekki búinn að finna morðingjana fyrir þig?“

„Þú sagðir okkur hverjir þeir eru. Þú átt enn eftir að ná þeim og ef einhver getur dregið þetta pakk fram í dagsljósið þá ert það þú.“

„Það er sem sagt rétt skilið hjá mér að Ragna og Jón hafi í raun bjargað þér frá því að hljóta slæm örlög þar sem þú varst bundinn í kjallaranum í vændishúsinu og þegar annað þeirra ætlaði að skaða þig þá hafi þau orðið vör við Tinnu Rós og flúið af hólmi?“ Dóra sat með fartölvuna sína í kjöltunni og skráði frásögn mína frá kvöldinu áður.

„Já eitthvað svoleiðis,“ svaraði ég annars hugar.

„Af hverju ætli þau hafi gert það?“ Spurði Dóra.

„Gert hvað?“

„Nú flúið af hólmi. Tinna Rós var ein á ferð og varla mikil fyrirstaða fyrir þau? Þau voru búin að drepa tíu fíleflda karlmenn.“

„Ég veit það ekki,“ svaraði ég. „Og hvaða máli skiptir það eiginlega? Þau hurfu á braut eins snögglega og þau birtust.“

„Kannski er það vegna þess að þau eru ennþá að hefna sín,“ sagði Tinna Rós sem hafði hingað til setið hjá og hlustað á frásögn mína.

„Hvað áttu við með því?“ Spurði Dóra

„Miðað við það sem ég hef kynnt mér varðandi þeirra mál þá drápu þau barnaníðinga. Fólk sem hafði annaðhvort verið beinir gerendur í að misþyrma þeim sem börnum eða átt óbeinan þátt í því,“ sagði Tinna Rós. „Í gær myrtu þær menn sem hafa lífsviðurværi sitt af því að selja konur í kynlífsánauð,“ bætti hún við.

„Kannski. Hvað segir þú um það Axel?“

„Ég veit það satt að segja ekki. Líklega hefur Tinna Rós rétt fyrir sér. Ég er ekki það vel að mér í sálgreiningu á raðmorðingjum en ég veit þó að það er alltaf eitthvað sem heldur þeim gangandi. Eitthvað sem fær þá til að drepa og sennilega hefur Tinna Rós ekki passað inn í þá mynd. Ég held að það að drepa barnaníðinga sé bara yfirskin hjá þeim. Sigrún var ekki kynferðisglæpamaður en samt drápu þau hana.“

„Það má vel vera,“ sagði Dóra. „Hvað sem því líður þá ertu viss um að þau hafi bæði verið á staðnum og það hafi verið Jón sem talaði við þig?“

„Já. Hvað er þetta annars? Er ég í yfirheyrslu?“ Ég leit önugur á svip á Dóru. „Getum við ekki farið að ljúka þessu? Ég er glorhungraður og útkeyrður á sál og líkama.“

„Jú þetta er fínt,“ sagði Dóra. „Og til að það sé á hreinu þá er ekki verið að yfirheyra þig og við trúum þér öll. Það er bara oftast þannig að undir álagi að ekki sé talað um hótunum um líkamsmeiðingar þá hættir mönnum til að taka ekki rétt eftir. Við þurfum bara að vera viss um að þetta sé allt saman rétt hjá þér.“

„Ég tók eftir öllu sem gerðist í kringum mig,“ sagði ég. „Og ég er farinn núna ef þér er sama.“

„Ég líka,“ sagði Tinna Rós. Við kvöddum Dóru og gengum saman út af skrifstofunni minni.

21. Kafli

Ég var ekki alveg viss um ástæðurnar fyrir því að tveimur tímum síðar lá ég á bakinu uppi í rúminu hennar Tinnur Rósar með hana ofan á mér. Við höfðum farið saman á pitsastað á leiðinni heim og þegar við vorum búin með pitsurnar okkar bauð hún mér að koma heim með sér. Ég ákvað að slá til og hálftíma síðar hafði ég lokið við að taka hana í forstofunni heima hjá henni. Leikurinn barst síðan inn í svefnherbergið hennar þar sem hún lauk við að klæða mig og sjálfa sig úr fötunum og ýta mér ofan í rúmið sitt. Hún settist síðan ofan á mig og við tók einhver dýrslegur dans þar sem ég átti í fullu fangi með að halda mér inni í henni. Eftir hálftíma hafði hún fengið nóg og lét sig falla á bakið við hliðina á mér í rúminu. Ég sagði fátt enda ekki mikið sem ég hafði að segja. Á rúmum sólarhring hafði ég vaðið vitandi vits nánast út í opinn dauðann, verið laminn til óbóta, hitt Ingiríði Örnu augliti til auglitis, sofið, tekið við skömmum frá Baldri og verið negldur af samstarfskonu minni. Og mér var sama. Mér var sama um allt og alla. Meira að segja mömmu, Söru og sjálfan mig. Tinna Rós var í mínum huga ekkert annað en skyndidráttur sem ég væri búinn að gleyma eftir nokkra tíma. Staðreyndirnar skullu á mér eins og flóðbylgjur þar sem ég lá með opin augun við hliðina á Tinnu Rós. Ég var ekki enn búinn að sætta mig við missinn. Ég var ennþá að syrgja. Ég beið þangað til Tinna Rós var sofnuð. Þá læddist ég út úr íbúðinni og flýtti mér heim.

Eftir heita sturtu og rakstur kom ég mér fyrir uppi í rúmi með fartölvuna, gemsan minn og kaldan bjór. Klukkan var farin að ganga þrjú um nótt og mér var sama þó að Georg væri kannski farinn að sofa. Ég þurfti að tala við hann um atburði síðustu nætur. Hann svaraði eftir fimm hringingar.

„Já.“ Röddin var þreytuleg en ég gat samt ekki greint á henni að ég hefði vakið hann.

„Varstu nokkuð sofnaður?“

„Nei. Ég get ekki veitt mér þann munað að sofa núna.“

„Morðin?“

„Já. Það er allt vitlaust alls staðar.“

„Ertu búinn að fá upplýsingarnar frá okkur?“

„Hvaða upplýsingar?“

„Ég veit hver voru að verki í Grafavoginum í gær.“

„Veistu hver voru að verki? Hvar ertu?“

„Ég er heima og mér er fúlasta alvara. Ingiríður Arna og Birna Guðríður eru komnar á stjá aftur.“

„Ingiríður Arna og Birna Guðríður? Er þér alvara?“ Það var vantrú í rödd Georgs.

„Ég færi aldrei að grínast með svona mál.“

„Hvaðan hefur þú þessar upplýsingar? Ertu fullur?“

„Ef það, að drekka einn bjór flokkast undir það að vera fullur, þá er ég það, já.“

„Á ég þá ekki bara að heyra í þér á morgun?“ Sagði Georg pirraður.

„Þú heldur sem sagt að ég sé að ljúga að þér? Að ég sé að hringja í þig um miðja nótt til að bulla í þér?“ Ég fann hvernig reiðin blossaði upp innra með mér.

„Klukkan er að ganga þrjú um nótt Axel, ég er þreyttur og þú situr heima að þamba bjór.“ Georg andvarpaði þreytulega. „Ég veit að þú hatar þetta fólk út af lífinu Axel og ég lái þér það ekki, en þau eru ekki sökudólgarnir í þessu máli. Við erum búnir að handtaka aðila sem við teljum tengjast þessu máli og þeir eru ekki í leðurpilsum.“

„Ég er ekki haldinn hatursfullri þráhyggju Georg. Ég trúi ekki að þú haldir það.“ Ég byrsti mig í símann. „Ég hélt að þekktir mig betur en svo?“

„Ég þekki þig Axel og ég skil þig líka. Ég skil að þú viljir hefna þín á þessu fólki en þetta er ekki leiðin.“

„Ef þú ert búinn að handtaka einhvern þá ertu að gera mistök. Birna Guðríður og Ingiríður Arna, öðrum nöfnum Jón og Ragna, myrtu mennina. Ég veit það af því að ég var á staðnum.“ Ég sleit símtalinu án þess að kveðja, henti gemsanum á rúmið við hliðina á mér og stökk fram úr. Núna þurfti ég að fá mér smók.

Þegar Georg hringdi dyrabjöllunni hjá mér rúmum hálftíma eftir að ég skellti á hann var ég búinn að drekka eina kippu af bjór og reykja einn sígarettupakka. Ég opnaði dyrnar og sneri við inn í eldhús án þess að heilsa honum.

„Takk fyrir að skella á mig áðan.“ Georg settist á móti mér við eldhúsborðið.

„Viltu bjór?“ Ég tók eina Heineken bjórdós upp af eldhúsborðinu og rétti í átt að Georg.

„Nei takk ómögulega.“

„Viltu rettu?“ Sagði ég flissandi.

„Þú veist að ég reyki ekki og ég hélt að þú værir hættur?“

„Ég var hættur,“ sagði ég slafrandi röddu. „En hvernig er málshátturinn aftur? „Old habits die hard“. Ég skellti upp úr og opnaði sjöundu bjórdósina.

„Ég held að hann sé ekki alveg þannig,“ sagði Georg alvarlegur á svip. „Ertu ekki búinn að fá nóg í bili?“

„Nei. Ég er rétt að byrja,“ svaraði ég og fékk mér stóran sopa úr bjórdósinni.

„Þetta sem þú sagðir mér í símann í kvöld. Var það satt?“

„Jamm. Hvert einasta orð.“ Ég fékk mér annan sopa og kveikti mér í sígarettu. „Hvert einasta helvítis fokking orð,“ bætti ég við.

„Hvað varst þú að gera á staðnum?“

„Er ég í yfirheyrslu?“ Ég ropaði og glotti framan í Georg.

„Axel!“ Georg byrsti sig. „Viltu hætta að haga þér eins og fífl og reyna að haga þér eins og maður. Annars er ég farinn.“

„Allt í lagi.“ Ég drap í sígarettunni og kveikti mér í annarri. „Ég var að rannsaka þetta lið sem rekur vændishúsið.“

„Pólverjana?“

„Það eru engir Pólverjar sem reka þetta, Georg. Þeir vinna bara þarna. Af hverju þurfum við að kenna útlendingum um allt slæmt sem gerist á Íslandi?“ Sagði ég drafandi röddu. „Það er Íslendingur sem rekur þennan vændis- og mansalshring. Íslendingur eins og ég og þú.“

„Hvernig veistu það?“

„Ég hitti hann.“

„Allt í lagi. Ertu til í að segja mér hvað gerðist og byrja á byrjuninni.“

Ég sagði Georg frá öllu sem gerðist þetta kvöld og þegar ég hafði lokið frásögninni var ég búinn að drekka tvo bjóra til viðbótar við þá sex sem ég hafði drukkið áður en Georg kom.

22. Kafli

Ragna lagði listann á eldhúsborðið og renndi í gegnum hann um leið og hún borðaði morgunmatinn sinn sem samanstóð af ávaxtajógúrt, ristuðu brauði með skinku og kaffibolla. Listinn var langur, taldi eitthvað um eitt hundrað nöfn. Ragna þekkti sum nafnanna en önnur ekki. Flest þeirra sem hún þekkti voru nöfn á þjóðþekktum einstaklingum. Eitthvað sem hefði átt að koma henni á óvart en það gerði það ekki. Ragna vissi sem var að atvinnuheiti eða menntun skipti engu máli ef menn voru perrar. Þegar hún hafði lokið við morgunmatinn tók hún sér blýant í hönd og hófst handa við að forgangsraða listanum með númerum. Hún valdi tuttugu af þeim nöfnum sem hún kannaðist við en sleppti hinum. Þegar hún var búin að setja númer við nöfnin tók hún listann, skannaði hann inn í tölvupóstforritið í tölvunni sinni og sendi hann til Nonna. Hann átti eftir að setja heimilisföng við nöfnin og að því loknu myndu þau hefjast handa.

Klukkan var farin að ganga tvö eftir hádegi þennan mánudag þegar ég vaknaði loksins, óskandi þess að hafa getað sofið áfram. Ég hafði ekki hugmynd um hvenær ég hafði sofnað en það hlaut að hafa verið frekar seint. Ég var með hrikalegan höfuðverk og brjóstsviðinn var svo mikill að ég var við það að kasta upp. Mér tókst með erfiðsmunum að klæða mig og staulast inn á baðherbergi þar sem ég þurfti að eyða nokkrum mínútum í að tæma þvagblöðruna og magann.

„Var partý í gær?“ Mamma leit á mig rannsakandi augum þegar ég gekk inn í eldhúsið.

„Nei. Georg kom í heimsókn.“ Ég hellti kaffi í bolla og fékk mér banana.

„Já er það. Og hvor ykkar drakk þessar tuttugu dósir af bjór?“

„Í guðanna bænum mamma mín. Gerðu það fyrir mig að leyfa mér að jafna mig aðeins. Ég var að vakna.“ Ég settist við eldhúsborðið. „Hvar er Sara?“

„Hún fór til Klöru.“ Mamma settist á móti mér við eldhúsborðið.

Klara var vinkona Söru sem bjó í næsta húsi.

„Hvað kom fyrir þig?“ Spurði mamma alvarleg á svip.

„Hvað áttu við?“

„Þú ert með glóðarauga á öðru auganu ef þú hefur ekki tekið eftir því.“

„Já það. Æi það er löng saga,“ svaraði ég.

„Ég hef nægan tíma.“ Mamma ætlaði ekki að gefa sig svo að ég gafst upp og sagði henni hvað hafði gerst.

„Þú verður að enda þetta núna Axel,“ sagði mamma ákveðnum rómi. „Þú verður að finna þau og láta taka þau úr umferð. Er Georg ekki að hjálpa þér.“

„Ég veit það ekki. Held að hann trúi mér ekki og ef Georg trúir mér ekki hver gerir það þá?“ Svaraði ég. „Það lítur út fyrir að ég þurfi að finna þau upp á eigin spýtur.“

„Þú verður að fá Georg til að trúa þér,“ sagði mamma. „Þið verðið að finna þessi systkini áður en þau valda meiri skaða.“

„Svona eftir á að hyggja þá er ég að hugsa um að láta þau í friði. Sleppa því að reyna að hafa uppi á þeim,“ sagði ég.

„Hvað ertu að tala um Axel. Ætlarðu að gefast upp?“

„Nei, ég ætla að láta þau finna mig,“ sagði ég.

„Finna þig? Hvað ertu að tala um?“

„Þú verður að fara með Söru eitthvað í burtu í smá tíma. Eitthvað út á land eða til útlanda.“

„Hvað bull er þetta í þér drengur. Ég fer ekki að fara neitt með barnið,“ sagði mamma reiðilega.

„Mamma. Þau eru á eftir mér. Ef þau hefðu haft tíma þarna um kvöldið þá væri ég ekki hér að tala við þig núna.“ Ég horfið ákveðinn á svip í augun á mömmu. „Þau eiga eftir að reyna aftur mjög fljótlega og þá vil ég ekki að þið Sara séuð nálægar.“

„Þetta er ekki bíómynd Axel. Þú getur ekki sent okkur eitthvað í burtu bara sí svona,“ svaraði mamma.

„Jú ég bæði get það og ætla mér að gera það,“ sagði ég. „Ég ætla ekki að missa ykkur líka.“ Ég stóð upp frá borðinu og gekk út úr eldhúsinu.

Ég ákvað að fara í vinnuna þó að klukkan væri að verða þrjú um eftirmiðdaginn. Ég var hugsi yfir þessu kæruleysi mínu þegar ég lagði Bimmanum í bílastæði fyrir utan Öryggisráðgjöf Íslands í Borgartúninu. Það var ekki mér líkt að detta í það á sunnudegi og gefa hálfpartinn skít í vinnuna með því að mæta um kaffileitið. Það furðulegasta var að mér var sama. Skítsama. Það hafði heldur enginn hringt í mig til að athuga hvar ég væri niðurkominn en það benti til þess að ég, hinn mikli lögreglumaður, væri ekki alveg ómissandi.

Ég komst óséður að kaffivélinni og að áfyllingu lokinni inn á skrifstofuna mína. Ég hófst þegar handa við að lesa fréttirnar á netinu og komst að því að morðin í Grafarvoginum áttu allan hug fréttamanna. Lögreglan hafði samkvæmt fréttamiðlunum haldið einn blaðamannafund þar sem framgangur rannsóknarinnar var kynntur. Á fundinum kom fram að lögreglan væri að rannsaka ýmsar vísbendingar innanlands sem utan og hefði yfirheyrt fjölda fólks en enginn hefði verið handtekinn enn. Ég hrissti hausinn og lokaði vafranum í tölvunni.

Sólveig tók leigubíl heim af sjúkrahúsinu. Þrátt fyrir að hún væri í raun ekki í neinu ástandi til að fara heim þar sem enginn var til að taka á móti henni og hugsa um hana, var hún fegin. Fegin því að geta loks horfið aftur til síns venjulega lífs án þess að þurfa að horfa um öxl sér af ótta við að einhver væri á eftir henni.

Sumt hafði hún séð útundan sér en annað hafði lögreglan sagt henni. Hún mundi eftir öllu blóðinu sem var út um allt í húsinu. Mannslíkömum sem lágu undir hvítum blóðlituðum lökum, mannverum með myndavélar og svartar töskur, íklæddar hvítum samfestingum með grímur fyrir andlitinu. Sólveig vissi að mannslíkamarnir sem voru huldir hvítu lökunum voru líkamar óþverrana sem höfðu pyntað hana og misnotað. Minningar um svitastorkin andlit þeirra og stunur sóttu á hana með reglulegu millibili og hún vissi að hún yrði að lifa með þeim um ókomna tíð. Vonandi ætti minningin eftir að dofna með tímanum en hún yrði samt alltaf til staðar. Það fór hrollur um hana við tilhugsunina.

Sólveig opnaði umslagið sem hún hafði fengið með sér af sjúkrahúsinu og tók upp úr því bunka af blaðasneplum. Þarna voru lyfseðlar, upplýsingabæklingur fyrir þolendur kynferðisofbeldis, upplýsingar um sálfræðiþjónustu og símanúmer á sjúkradeildinni sem hún hafði legið á. Hún gekk frá blaðasneplunum aftur ofan í umslagið og leit út um gluggann á leigubílnum.

Ég sá það á svipnum á Baldri þegar hann gekk inn á skrifstofuna mína að hann hafði frétt af bjórdrykkju minni kvöldið áður. Hvort hann hafði talað við Georg eða mömmu var spurning sem ég hefði getað velt fyrir mér en ég var ekki viss um hvort ég kærði mig um að vita það. Mér var eiginlega alveg sama.

„Hvernig er heilsan?“ Hann settist á móti mér við skrifborðið.

„Bara fín. Af hverju spyrðu?“ Spurði ég á móti.

„Æ ekki út af neinu sérstöku. Þú lítur bara ekkert sérstaklega vel út og svo komstu seint inn í dag.“

„Hver hringdi?“

„Hringdi?“ Baldur reyndi að sýnast hissa á svipinn en hann var lélegur leikari. „Það hefur enginn hringt í mig nýlega. Alla vega enginn sem þú þekkir.“

Ég hló og hallaði mér afturábak í skrifborðsstólnum mínum. „Mér er alveg sama hver hringdi í þig Baldur. Hvað er annars að frétta? Eitthvað að gerast?“

„Ef þú ert að tala um morðin í Grafarvoginum þá hef ég ekki heyrt neitt ennþá,“ svaraði Baldur. „Við erum búin að eyða deginum í að búa til prófíl af Rögnu og Jóni. Eitthvað sem við getum vonandi notað til að finna þau. Við söknuðum þín við þá vinnu.“

„Þið finnið þau aldrei.“

„Af hverju segirðu það?“

„Af því að þið hafið ekkert. Ekki neitt nema óljósa útlitslýsingu og aldur. Þau gætu verið hvar og hver sem er. Jafnvel starfsmenn lögreglunnar. Hefur þú hugsað út í það?“

„Nei ég hef ekki hugsað út í það Axel og í raun finnst mér það fáránlegt.“

„Það er bara ein leið til að ná þeim,“ sagði ég hugsandi á svip.

„Hvaða leið er það?“

„Við þurfum að lokka þau fram í dagsljósið. Nota beitu.“

„Beitu?“ Baldur glotti til mín. „Hvað ertu að tala um?“

„Þú veist hvað ég er að tala um,“ svaraði ég. „Við þekkjum sögu þeirra og vitum hvað það er sem fær þau til að gera það sem þau gera.“

„Já við vitum að þau drepa barnaníðinga og nú síðast nauðgara. Ertu að tala um að nota barnaníðing sem beitu?“ Baldur var vantrúaður á svipinn.

„Við gætum gert það,“ sagði ég. „Það er ágætis hugmynd hjá þér Baldur. Ég hafði reyndar aðra beitu í huga.“

„Nú?“

„Já. Við notum mig sem beitu.“

23. Kafli

Konurnar sem stóðu fyrir utan útidyrnar í kjallaranum hjá Sólveigu voru í senn skuggalegar og hjákátlegar að sjá að hennar mati. Báðar voru þær svartklæddar frá hvirfli til ylja, hvítmálaðar í andliti og með skærrauðan varalit. Sú lágvaxnari var öll grófgerðari í andliti og Sólveig var viss um að hún væri klæðskiptingur.

„Sæl Sólveig,“ sagði sú sem var hávaxnari. „Ég heiti Birna Guðríður og hún systir mín hérna heitir Ingiríður Arna. Megum við nokkuð koma inn fyrir og eiga við þig orð?“

„Eiga við mig orð? Ég veit það ekki? Um hvað er það?“ Sólveig spyrnti með öðrum fætinum fast upp að hurðinni og horfði aðeins í gegnum litla rifu á milli stafs og hurðar.

Birna Guðríður brosti vinalega til Sólveigar. „Við þurfum aðeins að ræða við þig um það sem þú hefur lent í. Við viljum fá að hjálpa þér.“

„Það sem ég hef lent í. Eruð þið frá sjúkrahúsinu?“

„Nei í rauninni ekki en við getum hjálpað þér ef þú vilt leyfa okkur það.“

„Ég þarf enga hjálp,“ sagði Sólveig og bjó sig undir að loka hurðinni.

„Bíddu aðeins.“ Birna Guðríður setti annan fótinn fyrir hurðina svo að hún lokaðist ekki. „Ef ég segi þér að það vorum við sem hjálpuðum þér að sleppa úr húsinu í Grafarvoginum? Ertu þá til í að hleypa okkur inn?“

„Þið? Nei það var lögreglan sem fann mig.“

„Já hún fann þig úti á gangstétt þar sem við skildum við þig.“

Sólveig hugsaði sig um í stutta stund en opnaði síðan hurðina upp á gátt.

„Allt í lagi. Komið inn fyrir.“

Sólveig gekk á undan Birnu og Ingiríði inn í stofu þar sem hún benti þeim á að fá sér sæti í sófanum. Hún valdi sjálf að standa sem næsti stofuhurðinni svo að hún kæmist auðveldlega út úr íbúðinni. Hún treysti ekki þessum fríkuðu mannverum en var samt ekki viss um að henni stafaði ógn af þeim.

„Hvað er það sem þið viljið mér?“ Spurði hún skjálfrödduð.

Birna Guðríður brosti vinalega til hennar svo að skein á skjannahvítar tennurnar. „Viltu ekki setjast? Þú getur verið alveg róleg. Við gerum þér ekkert.“

„Nei ég ætla að standa,“ svaraði Sólveig. „Hvað viljið þið?“

„Þegar við fundum þig í húsinu í Grafarvoginum þá lástu á gólfinu í kjallaranum í svitakófi. Var þér gefið eitthvað?“

„Þeir sprautuðu mig með einhverjum óþverra. Líklega heróíni,“ svaraði Sólveig. „Ég fékk lyf með mér heim til að vinna gegn fráhvarfseinkennunum en kannski þarf ég frekari aðstoð. Það á eftir að koma í ljós.“

„Við viljum láta þig vita að við vitum hvað þú þurftir að þola,“ sagði Ingiríður. „Við höfum báðar verið misnotaðar.“

„Eruð þið að koma hingað út af því að mér var nauðgað?“ Spurði Sólveig. „Eruð þið áfallahjálpin sem mér var lofað?“

Birna Guðríður brosti. „Kannski erum við áfallahjálp,“ sagði hún. „Það fer eftir því hvernig þú skilgreinir áfallahjálp. En við erum ekki frá Kvennaathvarfinu ef þú átt við það.“

„Hverjar eruð þið þá? Hvað viljið þið mér.“

„Eins og við sögðum þér áðan þá vorum það við sem fundum þig í húsinu. Við viljum hjálpa þér að ná þér niðri á þeim sem gerðu þér þetta.“

„Ná mér niðri á þeim?“ Sólveig leit skilningsvana á Ingiríði og Birnu. „Þeir eru allir dauðir þannig að það er svolítið seint í rassinn gripið fyrir mig núna að ná mér niðri á þeim. Hvað voruð þið annars að gera í húsinu? Voruð þið að vinna þar?“

„Það má kannski segja að við höfum verið að vinna þar. Vinna þjóðþrifaverk,“ sagði Ingiríður Arna og glotti. „En bara svo að þú vitir það þá eru þeir ekki allir dauðir. Það eru nokkur svín lifandi ennþá.“

„Ég held að þið séuð ekki með öllum mjalla. Ég ætla ekki að drepa neinn ef það er það sem þið eruð að velta fyrir ykkur. Ég þarf að ná að jafna mig og halda áfram með lífið.“

„Þú jafnar þig aldrei,“ sagði Birna Guðríður alvarleg á svip. „Þú getur kannski lifað með þessu það sem eftir er en þú jafnar þig aldrei. Og á meðan þú ert að berjast við að losna við andlitin úr huga þér þá halda þeir áfram að stuðla að misnotkun annarra kvenna. Og barna líka.“

„Hverjir eru þeir? Ertu að tala um þennan Brynjar og útlendingana? Þeir eru allir dauðir. Ég sá blóðið og líkin undir hvítu lökunum þegar lögreglan fór með mig inn í húsið.“

„Þessi sem þú kallar Brynjar er ekki dauður,“ sagði Ingiríður Arna. „Hann komst undan.“

„Komst hann undan?“ Sólveig var orðin rólegri svo að hún gekk inn í stofuna og settist í hægindastól á móti Birnu og Ingiríði. „Hvernig vitið þið það? Þið svöruðuð ekki spurningunni minni áðan. Voruð þið að vinna í þessu húsi? Eruð þið vændiskonur?“

Birna og Ingiríður skelltu upp úr og litu hvor á aðra. „Nei við erum ekki vændiskonur,“ sagði Ingiríður. „Þú getur samt treyst því að við vitum að þessi Brynjar komst undan. Það eru líka aðilar sem tengjast þessu að ofan og þeir voru ekki á staðnum.“

„Þessi helvíti drápu systur mína og mág,“ sagði Sólveig kjökrandi rómi. „Þeir áttu ekkert gott skilið.“

„Einmitt það sem við erum að tala um,“ sagði Birna. „Auga fyrir auga.“

„Og lögreglan gerir ekki neitt. Þeir drápu þau með köldu blóði og lögreglan hlustaði ekki á mig.“

„Þeir eru ekki vanir að hlusta á konur Sólveig mín,“ sagði Birna Guðríður. „Leyfðu okkur að hjálpa þér. Þá áttu eftir að geta litið um öxl án þess að vera hrædd um að einhver sé á eftir þér.“

„Ég skil ekki alveg hvað þú átt við? Ætlið þið að hjálpa mér að koma upp um Brynjar?“

„Ingiríður Arna brosti vinalega til Sólveigar. „Við skulum orða það þannig að við munum sjá til þess að Brynjar geti ekki gert þér mein framar.“

Sólveig leit á Ingiríði og Birnu til skiptis. „Þið verðið að afsaka mig. Ég er búin að innbyrða heilan helling af alls konar lyfjum og get ekki hugsað alveg skýrt núna. Samt get ég ekki skilið ykkur öðru vísi en að þið séuð að tala um að drepa Brynjar.“

Ingriríður Arna leit stuttlega á Birnu Guðríði áður en hún sneri sér að Sólveigu. „Hvað myndir þú segja við segðum þér að það vorum við sem drápum svínin? Og hvað myndir þú segja ef við segðum þér að við erum ekki hættar?“

„Þið?“ Sólveig leit vantrúuð á Birnu og Ingiríði. „Drápuð þið alla mennina?“

„Já og við erum ekki búnar að ljúka verkinu,“ sagði Birna Guðríður.

„Guð minn góður.“ Það var hræðslublik í augum Sólveigar. „Af hverju eruð þið að segja mér þetta? Núna veit ég að þið eruð morðingjar.“

„Við erum að segja þér þetta af því að við ætlum að hjálpa þér og þú ætlar að hjálpa okkur,“ sagði Birna Guðríður.

„Hjálpa ykkur? Ég get varla staðið í lappirnar og ég er að berjast við að losna við eiturlyf úr líkamanum. Fyrir utan það þá er ég enginn morðingi. Ég get ekki gert flugu mein.“

„Þú þarft ekki að gera neitt annað en að vera heima og safna kröftum,“ sagði Birna Guðríður

„Ég skil ykkur ekki. Hvað ætlið þið að gera?“

„Þegar Brynjar kemur hingað til að losa sig við þig og trúðu mér að hann kemur hingað fyrr en seinna, þá ætlum við að taka á móti honum,“ sagði Ingiríður Arna.

Sólveig fölnaði upp. „Haldið þið virkilega að hann komi hingað til að gera mér eitthvað?“

„Við vitum að hann kemur hingað til að drepa þig,“ sagði Birna Guðríður. „Það er bara spurning um tíma. En af því að tími er eitthvað sem við höfum ekki nóg af þá ætlar þú að ýta á eftir honum. Fá hann til að heimsækja þig sem allra fyrst. Og þegar hann kemur í heimsókn þá tökum við vel á móti honum.“ Birna Guðríður leit brosandi á Ingiríði Örnu.

Ég mundi eftir Sólveigu í þann mund sem ég var að slökkva ljósin á skrifstofunni minni. Ég settist aftur við tölvuna og opnaði skýrslurnar sem við Tinna Rós höfðum verið að vinna í. Það tók mig stutta stund að finna heimilisfang Sólveigar og símanúmer. Ég hringdi þessu næst í Georg og spurði hann hvað orðið hefði um Sólveigu og hvort hann vissi hvar hún væri niður komin. Georg sagði mér hvað hafði gerst og að búið væri að útskrifa Sólveigu. Hún hlyti því að vera heima hjá sér. Ég kvaddi Georg og flýtti mér út.

Ég lagði Bimmanum í bílastæði á Gunnarsbrautinni og gekk þaðan upp Vífilsgötuna að húsinu sem Sólveig bjó í. Ég litaðist um í kringum mig áður en ég gekk inn stéttina við húsið og niður kjallaratröppurnar. Það var betra fyrir mig að vera á varðbergi enda aldrei að vita nema klikkuðu systkinin væru í næsta nágrenni, tilbúin að ráðast á mig. Ég vissi að ef þau væru þarna einhvers staðar að fylgjast með mér þá var ekki mikið sem ég gat gert annað en að taka því sem þau réttu að mér. Ég var ekki með byssu á mér og ekki einu sinni kylfu eða piparúða. Eina vopnið sem ég var með var farsíminn minn sem ég hélt kyrfilega utan um ofan í vinstri frakkavasanum, tilbúinn að hringja í eitt hundrað og tólf.

Ég hringdi dyrabjöllunni á kjallaranum og beið. Eftir eina mínútu hringdi ég aftur en ekkert gerðist. Gat það verið að hún væri ekki heima? Hún var kannski í íbúð systur sinnar? Ég hringdi enn einu sinni og í þetta skipti varð ég var við eitthvað lífsmark innan úr íbúðinni.

Ingiríður Arna stökk á fætur og gekk út að stofuglugganum þegar lágvært ískur frá ryðgaða hliðinu inn í garð Sólveigar barst inn í íbúðina.

„Það er Axel,“ sagði hún.

Birna Guðríður stóð upp úr sófanum og gekk til Sólveigar.

„Ef þú þarft að hleypa honum inn þá verður þú að halda honum hér inni í stofunni,“ sagði hún ákveðin. „En reyndu samt að losa þig við hann án þess að heypa honum inn.“

„Halda hverjum?“ Sólveig leit á Birnu og Ingiríði til skiptis.

„Hann er fyrrverandi lögga,“ sagði Ingiríður. „Honum var haldið föngnum í húsinu á sama tíma og þér. Hann er örugglega hingað kominn til að spyrja þig um okkur.“

„Þú ert karlmaður. Er það ekki?“ Sólveig leit rannsakandi augum á Ingiríði Örnu. „Það er skýringin á því hvað þú ert dimmrödduð. Þú ert karlmaður.“

„Varstu að hlusta á það sem ég sagði?“ Ingiríður Arna byrsti sig og var ákeðin á svip. „Þú segir honum ekki neitt. Skilurðu mig?“

„Er ekki best að ég sleppi því bara að fara til dyra?“ Sagði Sólveig.

„Nei þá fer hann að kíkja á gluggana. Það er betra að þú farir til dyra og talir við hann.“

„Allt í lagi. Ég skal gera mitt besta til að losna við hann.“

„Við verðum inn í svefnherberginu á meðan.“ Birna Guðríður gekk út úr stofunni með Ingiríði Örnu á hæla sér í þann mund sem dyrabjallan hringdi.

Rifan á hurðinni þegar hún var loks opnuð var rétt nægilega stór til þess að hægt væri að kíkja út um hana.

„Hver ert þú?“ Málrómur Sólveigar var eilítið drafandi. Eins og hún væri drukkin.

„Ég heiti Axel og kem frá Öryggisráðgjöf Íslands. Ég þarf að fá að ræða aðeins við þig.“

„Öryggisráðgjöf Íslands? Hvað vilt þú ræða við mig?“

„Ég þarf að ræða við þig um öryggi þitt. Mér skilst að þú hafir lent í miður skemmtilegu atviki um helgina.“

„Hver sagði þér það? Lögreglan?“

„Við skulum segja að mér hafi borist það til eyrna frá lögreglunni. Þeir vildu að ég útskýrði fyrir þér hvað við getum gert fyrir þig til að tryggja öryggi þitt.“

„Nei takk. Ég hef ekki áhuga.“

„Það tekur enga stund. Ég þarf aðeins að leggja fyrir þig nokkrar spurningar og svo fer ég.“

„Hvaða bull er þetta.“ Málrómurinn var reiðilegur og rifan hafði aðeins stækkað. „Ég hef ekki efni á því að ráða mér lífvörð ef þú ert að reyna að selja mér eitthvað slíkt.“

„Það kostar þig ekkert. Allt greitt af hinu opinbera.“

„Ég sagði þér að ég hefði ekki áhuga,“ sagði Sólveig ákveðin og bjóst til að loka hurðinni.

„Ég vildi ekki þurfa að nefna það Sólveig en þér er eiginlega nauðugur einn kostur. Þú verður að tala við mig,“ sagði ég.

„Ertu að segja að ég ráði því ekki sjálf hvort ég tala við þig eða ekki?“ Sagði Sólveig í gegnum rifuna sem hafði stækkað aftur.

„Þú ert vitni. Þess vegna ber þér að tala við mig hvort sem þér líkar betur eða verr.“

„Heyrðu góði. Ég kaupi nú ekki svona bull. Vitni eða ekki þá hlýt ég að ráða því sjálf hvort ég tala við þig,“ sagði Sólveig reiðilega.

„Ég get hringt í lögregluna og fengið þá til að koma hingað og staðfesta þetta við þig,“ sagði ég. „Það væri bara þægilegra og fljótlegra ef við gætum sleppt því. Þetta tekur enga stund.“

Sólveig opnaði dyrnar upp á gátt og bauð mér inn.

„Við munum fylgjast með þér dag og nótt,“ sagði ég. Sólveig sat í sófanum í stofunni og ég í hægindastól á móti henni. Hvað sem þessi kona hafði gengið í gegnum þá var ljóst að hún var örugglega heppin að vera á lífi. Annað augað hennar var sokkið inn í bólgið kinnbeinið, efri vörin var næstum tvöföld að þykkt og það voru marblettir á víð og dreif niður hálsinn á henni.

„Hvers vegna? Af hverju er einhverju öryggisfyrirtæki ekki sama um hvað kemur fyrir mig? Ég er ekki alveg að skilja þetta. Lögreglan vill sem minnst við mig tala og núna birtist þú heima hjá mér og segir mér að öryggi mitt sé tryggt? Er þetta öryggisfyrirtæki hvað það nú heitir aftur...“

„Öryggisráðgjöf Íslands.“ Ég greip fram í fyrir henni.

„Já, Öryggisráðgjöf Íslands. Eruð þið kannski í rauninni lögreglan?“

„Nei en við tökum að okkur ákveðin verk fyrir lögregluna,“ laug ég. „Þú sagðir að lögreglan vildi ekki tala við þig. Er það rétt?“

„Ja það er alla vega ekki hlustað á mig. Einhver feitur og ljótur yfirlögreglu- eitthvað talaði við mig í kannski tíu mínútur og sagði mér síðan að reyna bara að hvíla mig og gleyma þessu.“

„Ég trúi því nú varla. Manstu hvað hann heitir?“

„Nei ég man það ekki. Hann sagði mér að hann ætlaði að ræða við stúlkurnar sem fundust í húsinu áður en hann tæki skýrslu af mér.“

„Var ekki tekin skýrsla af þér á sjúkrahúsinu?“

„Jú einhverskonar bráðabirgðaskýrsla. Ég var látin svara nokkrum já og nei spurningum. Þegar ég ætlaði að segja þeim frá systur minni og því sem hún lenti í og hvernig mér var rænt þá var mér sagt að það myndi einhver ræða við mig síðar. Ert það þú? Átt þú að ræða við mig?“

„Nei ekki beint. Ég þarf samt að fá svar við nokkrum spurningum.“

„Allt í lagi en vertu fljótur. Ég á að vera uppi í rúmi.“

„Varðstu nokkuð vör við tvær undarlega útlítandi konur þar sem þér var haldið fanginni?“

„Hvernig undarlega útlítandi?“

„Svartklæddar, dökkhærðar, mikið málaðar.“

Sólveig leit á mig hugsandi á svip. „Nei.“

„Ertu alveg viss?“

„Já. Ég var heldur ekki í neinu ástandi til að taka eftir einhverju. Ég hefði ekki tekið eftir jólasveininum þó hann hefði heilsað mér.“

„Varstu dópuð?“

„Já þeir sprautuðu einhverjum óþverra í mig. Líklega heróíni.“

Ég sá að það var ekki líklegt að Sólveig vissi eitthvað um Rögnu og Nonna svo að ég dró nafnspjald upp úr frakkavasanum og rétti henni.

„Hér er nafnspjaldið mitt. Þú getur hringt í mig hvernær sem er sólarhringsins. Þessar konur eru stórhættulegar og svífast einskis. Ef þær reyna að hafa samband við þig þá verður þú að hringja strax í mig.“

„Af hverju ættu þær að vilja tala við mig?“

„Af því að þær myrtu fullt af fólki og halda kannski að þú hafir séð eitthvað.“

„Ég sá ekki neitt.“

„Nei en þær vita það ekki.“

„Drápu þær alla mennina?“

„Já og þær eiga eftir að drepa fleiri ef við finnum þær ekki.“

„Er Öryggisráðgjöf Íslands að eltast við morðingja?“

„Nei alls ekki.“ Ég varð vandræðalegur á svip enda hafði ég næstum kjaftað af mér. „Þær eru ógn við öryggi fólks. Þess vegna er ég að spyrja þig um þær.“

„Nú. Ég skal þá hringja í þig ef ég sé þær. Eða kannski bara lögregluna.“ Sólveig stóð upp úr sófanum. „Hvort sem þú ert sá sem þú segist vera eða ekki þá verð ég að fara að hvíla mig.“

Ég stóð upp og brosti til Sólveigar. „Þakka þér fyrir að tala við mig. Það skiptir miklu máli.“

„Fyrir öryggi mitt er það ekki?“ Spurði Sólveig. „Þú talaðir um að tryggja öryggi mitt. Hvernig verður það gert?“

„Við setjum upp skynjara og annan búnað hjá þér á morgun,“ laug ég. „Það verður síðan einhver fyrir utan að fylgjast með þér.“

„Fyrir utan?“

„Já. Það verður maður á bíl í nágrenninu.“

„Já svoleiðis. Eins og í bíómyndunum,“ sagði Sólveig.

„Já eitthvað í þá áttina,“ sagði ég.

Við vorum komin út að útidyrunum.

„Þakka þér aftur fyrir,“ sagði ég um leið og ég hvarf út um hurðina.

Birna Guðríður og Ingiríður Arna voru sestar inn í stofu þegar Sólveig kom til baka. Hún leit á þær og gretti sig.

„Æi ég verð að fara að hvíla mig. Ég get ekki talað meira núna.“

„Allt í lagi vinan,“ sagði Ingiríður Arna. „Hvíldu þig. Við tölum saman í fyrramálið.“

„Nei ég ætla að reyna að sofa á morgun. Læknirinn gaf mér töflur til að sofa.“

Birna Guðríður stóð upp úr sófanum og gekk upp að Sólveigu. „Þú mátt sofa eins mikið og þú vilt Sólveig mín. Það eina sem þú þarft að vita er að allt sem hann Axel sagði þér áðan er lygi. Bara svo að það sé á hreinu.“

„Lygi? Ertu viss um það?“ Sólveig var vantrúuð á svipinn.

„Hann er fyrrverandi lögga og hans eina markmið í lífinu að finna okkur og koma okkur fyrir kattarnef.“

„Hvað gerðuð þið þessum manni?“ Spurði Sólveig.

„Við gerðum honum bara það sem hann átti skilið,“ Sagði Ingiríður Arna.

Sólveig horfði framan í Birnu Guðríði og Ingiríði Örnu í stutta stund en hristi síðan hausinn og gekk út úr stofunni.

„Mér er alveg sama hver hann er og hvað hann ætlar sér að gera. Alveg eins og mér er sama um allt sem þið hafið gert. Ég vil bara fá að hvíla mig í friði. Þið ratið út.“ Hún skellti svefnherbergishurðinni næstum á nefið á Birnu Guðríði sem hafði gengið á eftir henni út úr stofunni.

Ragna var ekki viss hvernig hún átti að taka því að fá hurðina næstum framan í sig í heilu lagi. Átti hún að sætta sig við það eða taka stúlkuna til bæna. Vinalegt klapp á öxlina frá Nonna róaði hana niður og hún ákvað að láta kyrrt liggja. Stúlkan hafði liðið vítiskvalir og þurfti á hvíld að halda.

„Við skulum koma okkur,“ sagði Nonni.

„Nei ég ætla að koma mér. Þú verður hér og fylgist með henni. Ég treysti henni ekki.“

Nonni skellti upp úr. „Ég er hissa á því að þú hafir verið að íhuga það að treysta henni. Ég er viss um að þegar hún vaknar á morgun verður það hennar fyrsta verk að hringja í lögregluna.“

„Ég er ekki viss um það,“ sagði Ragna. „Lögreglan er ekki hátt skrifuð hjá henni.“

„Það er sama. Hún trúir okkur ekki og ég get ekki láð henni það. Ég myndi ekki treysta okkur í hennar sporum.“

„Þess vegna þarft þú að vera hér og fylgjast með henni.“

„Allt í lagi. Ég skal vera hér til morguns. Hvert ætlar þú?“

„Heim að undirbúa mig fyrir vinnuna á morgun.“

Jón brosti til systur sinnar. „Þú kannski hringir í mig í fyrramálið?“

„Geri það.“ Ragna kyssti bróður sinn á kinnina og hvarf á braut.

24. Kafli

Hvort það var hið svokallaða sjötta skilningavit eða bara einskær heppni var spurning sem Brynjar velti fyrir sér þar sem hann sat í gamla slitna hægindastólnum inni í bílskúrnum heima hjá sér. Haglabyssan var stöðug þar sem hún lá þvert yfir lærin á honum en bjórflaskan sem hann hélt á í annarri hendi titraði í takt við skjálftann sem lék um hendur hans.

Hann komst fljótlega að þeirri niðurstöðu að hann hafði verið heppinn enda höfðu þær komið þeim á óvart. Hann hafði ekki heyrt í þeim eða fengið hugboð um það sem var við það að gerast. Hann hafði einfaldlega misst símann sinn á gólfið og lagst niður á hnén til að leita að honum. Sú staðreynd að hann var staddur á bak við einn sófann í stofunni var einskær heppni. Það kom enginn hvellur þegar skotið var úr skammbyssunni heldur einungis þungur hvinur og í kjölfarið ærandi sársaukaóp. Hann lagðist flatur á gólfið og greip um höfuð sér og þegar ópin voru þögnuð gægðist hann undir sófann til þess eins að sjá nokkra starfsmenn sína liggja örenda á gólfinu í eigin blóðpolli. Hann skreið varlega fram fyrir sófann og þegar hann var viss um að það væri enginn inni í stofunni stóð hann upp og gekk fram á ganginn þar sem byssuhvellir og skelfingaróp bárust neðan úr kjallaranum. Án þess að hugsa sig um tvisvar tók hann á rás út úr húsinu og stoppaði ekki fyrr en hann var kominn tvær húsalengdir í burtu. Það var þá sem hann áttaði sig á því að hann hafði ekki séð hver það var sem hafði murkað lífið úr starfsmönnum hans. Varlega eins og þjófur um nótt læddist hann meðfram bílunum sem hafði verið lagt í bílastæði hinum megin við götuna á móti húsinu. Þegar hann var kominn eins nálægt húsinu og hann taldi þorandi, kraup hann niður á milli tveggja bíla og beið átekta. Eftir um það bil fimm mínútur sá hann hvar tvær konur komu gangandi út úr húsinu með Sólveigu á milli sín. Þær voru svartklæddar frá hvirfli til ylja og önnur þeirra hélt á stórri sveðju í annarri hendi.

Brynjar opnaði augun. Hann var í svitakófi og bjórinn var tekinn að freyða upp úr titrandi bjórflöskunni sem hann hélt enn á í annarri hendi. Myndin af konunum með Sólveigu á milli sín var ljóslifandi í huga hans. Þessar konur höfði myrt menn hans einn af öðrum á hryllilegri hátt en honum sjálfum gæti nokkurn tíma dottið í hug. Þær höfðu haft Sólveigu á brott með sér og það þýddi aðeins eitt. Þær myndu örugglega koma á eftir honum. Hvort þær voru að hefna fyrir Sólveigu vissi Brynjar ekki. Það skipti heldur ekki máli. Ef hann átti að eiga einhvern möguleika varð hann að vera fyrri til. Sókn var jú besta vörnin. Hann þurfti að finna Sólveigu og þá var hann viss um að morðkvendin væru skammt undan. Hverjar sem þær voru.

Þegar ég var búinn með þrjá, pantaði ég þann fjórða og svo koll af kolli. Mér leið vel, ég hló og flissaði og vissi varla hvað ég hét. Ég hafði heldur ekki hugmynd um hvar ég var nákvæmlega en vissi þó að staðurinn var góður.

„Jæja vinur. Við erum að fara að loka.“ Barþjónninn brosti vinalega til mín.

„Þá fæ ég einn í nesti,“ sagði ég.

„Þú ert búinn að fá nóg vinur. Farðu nú að koma þér í háttinn,“ sagði barþjónninn.

„Háttinn. Nei ég er sko ekki að fara í háttinn,“ sagði ég drafandi röddu. „Hvað heitir þessi staður annars?“

„Skoski barinn,“ sagði barþjónninn um leið og hann gaf dyraverði merki með höfuðhreyfingu.

„Alveg rétt,“ sagði ég. „Ég hef komið hingað áður.“

„Jæja vinur. Við erum að loka.“

Ég leit um öxl og í augun á dyraverðinum sem við fyrstu sýn virtist stærrri og þreknari en Georg.

„Hvaða læti eru þetta,“ sagði ég. „Má maður ekki skemmta sér í friði.“

„Ætlar þú að vera með vesen vinur?“ Sagði dyravörðurinn.

„Þetta er allt í lagi. Ég skal sjá um hann.“

Ég þekkti röddina strax. Tinna Rós settist við hliðina mér upp við barinn og hallaði sér að mér.

„Komdu Axel minn. Þeir eru að loka.“

„Sæl elskan mín.“ Ég brosti út að eyrum að gerði tilraun til að smella kossi á varir Tinnu Rósar. Hún færði sig fimlega undan og stóð upp af stólnum.

„Komdu núna karlinn. Við erum að fara.“ Hún tók undir handlegginn á mér og togaði mig á fætur.

Tinna Rós var hraust kona. Hún næstum því bar mig út úr leigubílnum og upp í íbúðina sína þar sem hún losaði sig við mig á rúmið sitt.

„Hvað ætlarðu að gera við mig?“ Spurði ég glottandi.

„Þú ert blindfullur Axel. Veistu það?“

„Nei ég er ekkert fullur,“ svaraði ég brosandi. „Ef þú ætlar að rífa mig úr fötunum þá máttu það alveg.“

Tinna Rós hristi hausinn og hvarf út úr herberginu. Ég hef líklega dottið út í nokkrar mínútur því að þegar ég opnaði augun aftur var Tinna Rós kominn upp í rúm við hliðina á mér og ég var enn í fötunum. Á innan við mínútu tókst mér, þrátt fyrir áfengismagnið í blóðinu, að komast úr öllum fötunum og undir sængina hennar. Hún leyfði mér að halda utan um sig en lengra komst ég ekki í þetta skipti, enda kannski eitt gott þar sem viljinn var mun meiri en getan.

Brynjar ók bílnum á hægri ferð upp Vífilsgötuna og svipaðist um. Hann vissi að ef lögreglan var að fylgjast með íbúð Sólveigar þá væru ekki miklar líkur á því að hann tæki eftir þeim. Hann varð samt að kanna málið. Það var það minnsta sem hann gat gert. Hann lagði bílnum í fyrsta lausa bílastæðið sem hann fann á Gunnarsbrautinni og steig út í svala nóttina. Hann tók íþróttatöskuna úr aftursætinu, læsti bílnum og gekk beint af augum upp Vífilsgötuna að húsinu sem Sólveig bjó í. Án þess að hika opnaði hann hliðið inn í garðinn, gekk inn stéttina og aftur fyrir húsið að kjallaratröppunum. Hann renndi augunum yfir kjallaragluggana á bakhlið hússins og sá að þeir voru allir lokaðir. Það var þá ekki nema ein leið fyrir hann inn í íbúðina. Hann varð að nota útidyrnar eins og venjulegt fólk. Hann tók í hurðahúninn og komst að því sem hann hafði fyrir fram búist við. Hurðin var læst. Þá var ekki um annað að ræða en að nota verkfærin sem hann hafði meðferðis í íþróttatöskunni. Hann fann það sem hann leitaði að við hliðina á haglabyssunni á botninum í töskunni. Stutt kúbein sem var eins og sérhannað til að spenna upp hurðir. Hurðin opnaðist í annarri atrennu og Brynjar gekk inn í íbúðina og lokaði á eftir sér.

Þrátt fyrir að hafa tekið svefntöflu hafði Sólveigu ekki tekist að festa svefn. Hana verkjaði í allan líkamann og hún var stressuð. Heimsókn Birnu og Ingiríðar hafði komið henni í mikið uppnám sem var ekki eitthvað sem hún mátti við. Í hvert skipti sem hún lokaði augunum hringsnerust myndir af ógeðunum í huga hennar og þegar hún opnaði augun sá hún Birnu og Ingiríði fyrir sér, svartar og hvítar með skærrauðar varir. Hún hrökk við þegar brothljóð barst eyrum hennar framan úr forstofunni við innganginn í íbúðina. Hljóðið var svipað því sem heyrðist þegar spýta var brotin í tvennt. Hún settist upp í rúminu, klæddi sig í inniskóna sína og náttslopp og gekk fram á ganginn í íbúðinni. Hún heyrði aftur sama hljóðið og síðan þegar útihurðinni var lokað. Gat það verið að ógeðin væru komin einu sinni enn? Nei þeir voru allir steindauðir. Hún vissi það fyrir víst. Án þess að hugsa sig frekar um staulaðist hún inn i eldhúsið í leit að einhverju sem hún gæti varið sig með. Hún valdi fyrsta hlutinn sem kom upp í huga hennar sem mögulegt vopn. Stóran kjöthníf úr hnífastandi sem stóð á eldhúsborðinu við hliðina á eldavélinni. Hún sneri sér við og gekk af stað með hnífinn mundaðann í hægri hendi, tilbúin að verja sig fyrir þeim sem voru komnir inn í íbúðina hennar.

Sólveig komst út úr eldhúsinu og fram á gang þar sem Brynjar stóð á miðju gólfi.

„Ertu að fara eitthvað Sólveig?“ Sagði hann illilega.

Sólveig fraus í sporunum. Kaldur hrollur hríslaðist upp bakið á henni við að heyra rödd Brynjars og sjá hann þarna í eigin persónu.

„Þú. Þú djöfull,“ hvæsti hún skjálfrödduð.

„Já er ég ekki djöfull flottur Sólveig?“ Brynjar glotti. „Það er hörmung að sjá þig kona. Engu líkara en þú hafir verið troðin niður af hestastóði.“

„Farðu. Farðu auminginn þinn,“ hvæsti Sólveig í gegnum samanbitnar varirnar.

„Leggðu hnífinn frá þér Sólveig. Ég vill helst ekki þurfa að hleypa af haglabyssunni hérna inni.“

„Farðu út.“ Sólveig fann hvernig reiðin yfirtók hræðsluna. „Hver djöfullinn heldur þú að þú sért auminginn þinn? Heldur þú að þetta sé félagsmiðstöð hérna eða hvað? Þú brýst ekki hér inn þegar þér sýnist. Komdu þér út. Núnaaa,“ æpti Sólveig.

Brynjar sneri byssunni við og sló Sólveigu með byssuskeptinu beint í andlitið. Sólveig missti hnífinn og steig eitt skref afturábak með báðar hendur fyrir andlitinu. „Djöfullinn,“ öskraði hún.

„Þú varst búin að segja það Sólveig. Ég er djöfull er það ekki,“ sagði Brynjar og hló. Hann reif í hárið á Sólveigu og kippti henni að sér svo að hún datt á gólfið fyrir framan hann. „Ekki öskra Sólveig. Þú getur vakið nágrannana,“ sagði hann.

„Haltu kjafti,“ öskraði Sólveig. „Hjálp. Hjálp.“ Hún æpti eins hátt og hún gat þrátt fyrir blóðfylltan munninn.

„Þegiðu kona.“ Brynjar tók pakkalímbandsrúllu upp úr vasanum á jakkanum sínum og vafði límabandinu utan um munninn á Sólveigu. Að því loknu reif hann í hárið á henni og dró hana á eftir sér inn í svefnherbergið.

25. Kafli

Það eina sem ég fékk þessa nótt var hausverkur og magapína. Ég vaknaði um leið og morgunbirtan náði að senda geisla sína á milli gluggakarmsins og rúllugardínanna. Velgjan í maganum var farin að nálgast hálsinn ískyggilega hratt og hausinn á mér var við það að klofna. Ég slengdi fótunum fram úr rúminu og bjó mig undir að standa upp en hægri höndin á mér neitaði að fylgja með. Ástæðan var ekki sú að hún væri ekki vöknuð heldur stálfægð handjárnin sem festu hana við rúmgaflinn á rúminu. Þegar ég var búinn að láta reyna tvisvar á handjárnin og sannfæra sjálfan mig um að þau voru ekki leifar af óbeisluðum næturleik okkar Tinnu Rósar hætti mér að lítast á blikuna. Mér var ekki skemmt.

„Tinna Rós.“ Æpti ég. „Tinna Rós!“

Ég heyrði umgang fyrir framan herbergið og stuttu síðar opnaðist hurðin inn í herbergið upp á gátt.

Sólveig reyndi af veikum mætti að berjast á móti Brynjari en hún var of máttfarin til að geta veitt honum einhverja mótspyrnu. Hann lét hana falla á magann á rúmið og hélt henni niðri með því að setja annað hnéð í bakið á henni. Sólveig heyrði hljóð eins og þegar rennlás er rennt niður eða upp en hún gat ekki séð hvað hann var að gera.

„Vertu alveg róleg vinan. Þetta er alveg að koma.“

Sólveig reyndi að anda reglulega í gegnum nefið en þrýstingurinn á bakið olli því að hún átti erfitt með að draga loft niður í lungun.

„Það kemur smá stunga núna,“ sagði Brynjar vinalega eins og hann væri læknir að gefa henni sprautu. Sólveig fann enga stungu og hélt að Brynjar væri einfaldlega að kvelja hana. Kannski yrði stungan ekki af völdum sprautunálar heldur hnífsblaðs sem myndi skera mænuna á henni í sundur. Skyndilega fann hún hvenig það slaknaði á öllum vöðvum í líkama hennar og þrýstingurinn á bakið hvarf. Hún hafði enga stjórna á útlimum sínum þegar Brynjar velti henni á bakið í rúminu. Það eina sem hún gat gert var að fylgjast með.

„Ég gaf þér svolítið stóran skammt núna. Þú átt eftir að jafna þig eftir stutta stund,“ sagði Brynjar. Hann beygði sig niður að andliti Sólveigar og horfið rannsakandi í augun á henni. „Ég ætla að skreppa aðeins fram,“ sagði hann brosandi. „Ekki fara neitt á meðan.“

Sólveig horfði á eftir honum út úr herberginu og vonaði innilega að hann væri farinn. Búinn að gera það sem hann kom til að gera. Henni varð ekki að ósk sinni. Brynjar kom til baka að vörmu spori og í fanginu á honum þekkti Sólveig þykku vetrarkápuna sína.

„Við þurfum að drífa okkur Sólveig mín,“ sagði Brynjar. „Við skulum bara vona að þú getir staðið í lappirnar.“

Manneskjan sem opnaði svefnherbergishurðina og tók sér stöðu í hurðagættini var ekki Tinna Rós, heldur martröð mín af holdi og blóði. Ég hafði ekki hugmynd um hvort þetta var Ingiríður Arna eða Birna Guðríður en af hæðinni að dæma var þetta líklega Ingiríður Arna, öðru nafni Jón.

„Hvernig líður?“

Röddin var karlmannsrödd. Pínulítið hás. Ég svaraði engu heldur lét mig falla ofan í rúmið.

„Ertu timbraður? Kannski flökurt líka?“

„Hvar er Tinna Rós?“

„Tinna Rós?“ Ingiríður Arna gekk glottandi inn í svefnherbergið. „Hún er í góðu yfirlæti frammi í eldhúsi.“

„Ef þið hafið gert henni eitthvað þá sver ég til guðs að ég skal murka úr ykkur lífið með mínum eigin höndum.“

Ingiríður Arna hló og settist hinu megin á rúmið.

„Þú ert alltaf jafn kokhraustur Axel. Jafnvel þó að þú sért í vonlausri stöðu þá lætur þú eins og þú sért með yfirhöndina.“

„Aldrei að sýna veikleika. Muna að tala þannig við brotamanninn að hann fái á tilfinninguna að hann sé í vanda staddur. Þetta er örugglega kennt í Lögregluskólanum.“ Tinna Rós var komin inn í herbergið. Hún hallaði sér upp að fataskápnum og brosti til mín. „Verst að þú varst of fullur til að geta eitthvað í nótt. Ég hefði alveg þegið einn stuttan í kveðjuskyni.“

„Ekki svafstu hjá honum?“ Ingiríður Arna leit reiðilega á Tinnu Rós.

„Jú ég varð að gera það. Hann má reyndar eiga það að hann er góður í rúminu. Hefur góðan rythma takt.“

Tinna Rós fór að hneppa tölunum frá náttsloppnum sem hún var í.

„Nú er ég hneykslaður á þér,“ sagði Nonni og hristi höfuðið. „Af hverju þurftir þú að sofa hjá honum? Af hverju í ósköpunum?“ Æpti hann á Tinnu Rós.

„Af því að með því komst ég nær honum en mér hefði annars tekist,“ sagði Tinna Rós.

„Halló,“ æpti ég. „Hvaða skrípaleikur er þetta eiginlega. Viltu gera svo vel og losa mig við handjárnin Tinna Rós.“

Án þess að svara mér stökk Tinna Rós á fæturnar á mér og hélt þeim föstum.

„Hjálpaðu mér Nonni.“ Hún leit á Nonna sem sat annars hugar á rúminu. Hann áttaði sig og stökk til og áður en ég vissi hvaðan á mig stóð veðrið var búið að handjárna annan fótinn á mér við fótagaflinn á rúminu.

„Farðu fram Nonni og ekki koma inn fyrr en ég kalla á þig.“ Tinna Rós stóð upp af rúminu og klæddi sig úr náttsloppnum.

„Fara fram.“ Nonni hnyklaði brýrnar og leit á Tinnu Rós og mig til skiptis. „Af hverju á ég að fara fram?“

„Af því að ég ætla að kenna honum Axel hérna smá lexíu,“ sagði Tinna Rós. „Ég skal skilja smá bita eftir handa þér.“ Hún brosti til Nonna sem glotti á móti.

„Já ég skil. Góða skemmtun Axel.“ Hann gekk út úr herberginu og lokaði á eftir sér.

Tinna Rós sem ég hafði núna áttað mig á að hét Ragna og líka Birna Guðríður stökk upp í rúmið við hliðina á mér.

Brynjar hélt utan um Sólveigu og studdi hana þannig út úr íbúðinni og niður á Gunnarsbraut þar sem hann hafði lagt bílnum. Hefði einhver séð þau, hefði sá hinn sami líklega ályktað að þar væri eiginmaður að koma drukkinni konu sinni heim. Brynjar lét Sólveigu setjast í farþegasætið á bílnum, festi á hana öryggisbeltið og sneri síðan til baka í íbúðina til að sækja íþróttatöskuna sína. Um leið og Brynjar hvarf sjónum Sólveigar fyrir hornið á Gunnarsbraut og Vífilsgötu, hófst hún handa við að reyna að losa öryggisbeltið af sér. Það var sama hvað hún reyndi. Hún hafði ekki krafta til að ýta smellulásnum inn og losa beltið. Hún reyndi þessu næst að ýta á flautuna á bílnum en það var sama hvað hún reyndi. Engin flauta. Hún barði í bræði sinni með krepptum hnefanum á stýrið á bílnum og brast í grát. Hvað hafði hún eiginlega gert til að verðskulda svona meðferð? Það eina sem henni datt í hug voru þau mistök að reyna að hjálpa konu í neyð. Sólveig sór þess eið að ef hún myndi sleppa lifandi frá þessu skyldi hún aldrei rétta nokkurri manneskju hjálparhönd framar.

Áður en ég náði að átta mig almennilega á því sem var að gerast hafði Ragna stokkið ofan á mig þar sem ég lá í rúminu. Hún greip með báðum höndum um þá hönd mína sem var óbundin og batt hana fasta við rúmgaflinn með snærisspotta sem hún sótti undir koddann sinn.

„Djöfullinn,“ æpti ég. „Hvað ertu að gera?“

Ragna sneri sér þessu næst að vinstri fætinum á mér og batt hann fastan við fótagaflinn á rúminu á sama stað og hinn fóturinn var bundinn fastur.

„Er það svona sem þú færð þínu framgengt, Tinna Rós eða hvað sem þú heitir. Með því að binda menn fasta svo að þeir geti ekki tekið á móti.“

Ragna sló mig utan undir og greip síðan með annari hendi utan um kjálkann á mér. „Ég heiti Ragna svo að það sér hreinu,“ sagði hún. „Það sem þú ert að upplifa núna er það sama og margir af þínum skjólstæðingum þurfa að upplifa. Munurinn er sá að þeir sleppa lifandi en það er ekki öruggt að þú verðir svo heppinn.“ Andlitið á henni var afmyndað af illsku og hafi eitthvað fallegt leynst þar áður þá var það horfið á braut.

„Þú ert kexrugluð. Hvaða skjólstæðinga bull er þetta? Ertu viss um að þú sért ekki að fara mannavillt?“

„Konur, sem hefur verið nauðgað, leita til lögreglunnar. Þar með eru þær skjólstæðingar ykkar. Skjólstæðingar sem þið hæðið og niðurlægið eins um vændiskonur sé að ræða.“

„Ég hef enga konu niðurlægt. Þú ert bara að búa þér til einhverja ástæðu til að svala físn þinni. Þú ert ekkert skárri en nauðgararnir.“ Það var fyrirlitningasvipur á andliti mínu.

Ég uppskar annan kinnhest.

„Færðu eitthvað út úr þessu?“ Ég glotti framan í hana.

„Veistu Axel að ég verð að viðurkenna að það er svolítið skemmtilegt að hafa það á ferilsskránni sinni að hafa náð eiginmanni fórnarlambs síns upp í rúm til sín.“ Hún skellti upp úr. „Þú tókst mig sjálfviljugur. Eins og villtur foli. Gott ef þú sagðist ekki elska mig.“ Hún rak út úr sér tunguna og beygði sig niður að andlitinu mínu. Það var þá sem ég reyndi að skalla hana en hún var snögg að bregða sér undan. Eins og hún hefði átt von á þessu frá mér.

„Var ég góð Axel? Konan sem drap tíkina þína. Var ég góður dráttur?“

„Haltu kjafti,“ öskraði ég. „Hjálp! Hjálp!“

Ragna sló mig aftur en nú með krepptum hnefanum. Hún stökk ofan af mér út á gólf og kom strax til baka með límbandsrúllu sem hún notaði til að kefla mig.

„Ég hef ekki tíma til að spjalla lengur við þig Axel þó að það sé skemmtilegt. Ég þarf að halda áætlun.“

Ég spennti mig upp og niður og lét öllum illum látum en það hafði ekkert að segja. Ragna dró nærbuxurnar mínar niður að hælunum á mér , stökk svo aftur upp í rúmið og settist ofan á mig.

„Ertu orðinn harður Axel? Er þetta ekki æsandi?“

Ég fann þegar hún tók utan um besta vin minn og ég barðist á móti eins og ég mögulega gat. Eftir fimm sekúndur varð ég að játa mig sigraðann. Það var ekkert sem ég gat gert annað en vonað að það sem ég átti í vændum væri eitthvað annað en limlesting.

Sólveig vissi hvar hún var en gat ekki áttaði sig á því hvert hún var að fara. Það var sama hvað hún reyndi til að ná stjórn á skynfærum sínum. Líkaminn vildi ekki hlýða. Hversu lengi þetta ástand myndi vara fór líklega eftir magninu sem Brynjar hafði dælt í hana og hún gerði sér ekki miklar vonir um að áhrifin færu að minnka á næstunni. Eftir það sem Sólveigu fannst hafa verið heil eilífð staðnæmdist bíllinn loksins og Brynjar steig út. Hann gekk yfir að hennar hlið á bílnum, opnaði hurðina og dró hana út.

„Svona Sólveig mín. Reyndu nú að standa í lappirnar smáspöl. Þú kemst upp í rúm eftir augnablik.“

Sólveig ætlaði að segja Brynjari að fara til helvítis en varirnar neituðu að hlýða henni. Brynjar tók utan um hana og hálfpartinn dró hana með sér yfir malarsvæði og upp á trépall sem umlukti gríðarstórt timburhús. Sólveigu fannst það líkara sumarhúsi en venjulegu húsi en það var samt of stórt til að geta kallast eiginlegt sumarhús. Brynjar opnaði dyr á hliðinni á húsinu, dröslaði Sólveigu yfir þröskuldinn og inn í lítið herbergi sem var á vinstri hönd þegar inn var komið. Hann lét hana falla ofan á rúmið í herberginu, snerist svo á hæli og gekk út án þess að segja orð. Það síðasta sem Sólveig heyrði áður en hún sofnaði var hljóðið þegar lykli er snúið í skráargati.

Það var á þeirri stundu sem Ragna fékk mig til að missa sjálfsstjórnina og láta undan vilja líkamans að ég áttaði mig á því að ég hafði aldrei vitað eða getað ímyndað mér í raun og veru hvernig manneskju, sem hafði verið beitt kynferðislegu ofbeldi leið. Ég hafði í gegnum störf mín hjá lögreglunni þurft að hlusta á fórnarlömbin lýsa því því í smáatriðum hvernig þau voru misnotuð og ég hafði oft þurft að horfa á myndbönd sem voru ólýsanlega viðbjóðsleg. Svo viðbjóðsleg að það tók mig marga daga að jafna mig. Orðin sem ég var vanur að nota í viðtölum við fórnarlömb kynferðisofbeldis eins og „ég veit það“ voru í raun fals. Ég hafði ekki vitað hvernig líðan þessa fólks var. Ég hugsaði bara með mér að það væri jú gott að viðkomandi var lifandi. Það var fyrir öllu.

Núna lá ég bundinn og keflaður upp í rúmi hjá vitfirrtum einstaklingi sem var við það að myrða mig. Kannski ekki í bókstaflegri merkingu en ég vissi það á þessari stundu að ég myndi aldrei jafna mig fullkomnlega á þeirri lífsreynslu sem ég var við það að upplifa. Ég hafði ekkert vald yfir sjálfum mér eða neinu í umhverfi mínu. Ég var algerlega ofurseldur vilja manneskjunnar sem sat klofvega ofan á mér.

„Jæja Axel. Hvað langar þig að gera?“ Ragna vætti varirnar með tungunni og glotti framan í mig. „Langar þig inn í mig? Á ég að taka þig? Viltu það?“ Sagði hún vitandi að ég gat ekki svarað. Hún færði sig afturábak og settist ofan á leggina á mér.

„Kannski að ég taki það í burtu? Kannski að ég meini þér að elska aftur?“ Hún lyfti litlum dúkahníf upp fyrir framan nefið á mér og ýtti flugbeittu blaðinu fram. Andlit hennar var sem steinrunnið og augnaráðið var geðveikislegt.

„Þú hefur staðið þig illa í þínu starfi Axel. Ekki náð nema nokkrum sakfellingum og flestir hafa aðeins setið inni í nokkra mánuði og eftir það fengið að halda áfram að nauðga óáreittir. Og þú gerðir ekki neitt. Ekki fyrr en of seint.“ Hún rétti úr sér og bar hnífinn upp að andlitinu á sér. „Þið takið aldrei við ykkur fyrr en skaðinn er skeður. Fyrr en barnið er dottið ofan í gryfjuna. Þá fyrst sjáið þið ástæðu til að vinna vinnuna ykkar. Ég verð að refsa þér Axel.“

Ragna greip með annari hendi utan um vininn minn og lagði hnífsblaðið upp að honum.

Ég átti mér ekki undankomu auðið og ég gat ekkert gert annað en vonað að Ragna væri að hræða mig og hefði ekki í hyggju að beita hnífnum. Ég gat ekki einu sinni barist á móti henni þar sem hver hreyfing jók hættuna á því að hnífsblaðið sneiddi einn dýrmætasta hlutinn sem var á líkama mínum í burtu.

Hvort Nonni bjargaði mér frá aflimum eða ekki var spurning sem átti líklega aldrei eftir að fást svar við. Þegar hann opnaði herbergishurðina með látum var ég viss um að Ragna væri í þann mund að fara að nota hnífinn á mig. Hún færði sig ofan af mér og steig upp úr rúminu með hnífinn í annarri hendi.

„Hvað er að þér,“ sagði hún reiðilega við bróður sinn. „Var ég ekki búinn að segja þér að ég myndi láta þig vita þegar röðin kæmi að þér?“

Jón leit á mig og síðan á systur sína. „Ég er nú ekki viss um að þú hefðir skilið eitthvað eftir handa mér! Annars verður þetta að bíða betri tíma. Við þurfum að koma okkur. Sólveig er horfin.“

„Horfin? Hvað ertu að tala um. Hvernig veist þú að hún er horfin?“ Ragna var ennþá reiðileg á svip.

„Hann sendi mér sms.“

„Hver sendi þér sms? Hvað ertu að tala um?“

„Þessi Brynjar. Höfuðpaurinn.“

„Hvernig í ósköpunum veit hann símanúmerið hjá þér?“

„Sólveig veit það og hann er með hana.“

„Heima hjá henni?“ Ragna dró hnífsblaðið inn í dúkahnífinn og lagði hann frá sér á náttborðið við hliðina á rúminu.

„Nei. Hann er með hana uppi í sveit og við þurfum að fara þangað að sækja hana. Annars ætlar hann að ganga frá henni.“

„Allt í lagi.“ Ragna settist á rúmið til fóta hjá mér. „Leyfum honum bara að ganga frá henni. Hún er okkur hvort hið er gagnslaus núna.“

„Ertu eitthvað biluð. Við verðum að hjálpa henni. Fyrir utan það að við getum kannski gengið frá þessum náunga í leiðinni.“

„Hann er viðbúinn því, enda er hann enginn asni,“ sagði Ragna. „Við látum hana eiga sig.“

„Nei. Ég fer. Kemur þú með?“

„Hvað með hann?“ Ragna kinkaði með kollinum í átt að mér.

„Tökum hann með,“ sagði Nonni. „Við getum gengið frá honum í leiðinni.“

Ragna hugsaði sig um í stutta stund en stóð síðan upp af rúminu. „Allt í lagi. Ég ætla að taka mig til. Þú fylgist með honum á meðan.“

Sólveig vaknaði við stungu frá sprautunál. Hún reyndi að setjast upp en Brynjar hélt henni fastri.

„Vertu róleg. Þetta er bara lítill skammtur. Svona rétt nægjanlegur til að halda þér við.“

„Helvítið þitt,“ hvæsti Sólveig. „Slepptu mér fanturinn þinn.“

„Vertu stillt. Rétt á eftir koma hingað menn í heimsókn og þá verður þú að haga þér vel. Ef þú verður stillt þá getur verið að ég sleppi þér. En aðeins ef þú verður stillt.“ Brynjar brosti föðurlega til hennar.

„Haltu kjafti.“

„Allt í lagi. Ef þú vilt hafa það þannig þá verður þú hér. Þegar þú hefur áttað þig þá lætur þú mig vita.“ Brynjar stóð upp og gekk út úr herberginu.

Ragna handjárnaði mig með hendurnar fyrir aftan bak á meðan Nonni beindi skammbyssu að höfðinu á mér. Ég var handviss um að hann myndi ekki hika við að nota hana ef ég reyndi eitthvað. Þau ýttu mér síðan á undan sér út úr íbúðinni og niður stigaganginn ofan í kjallarann á íbúðarhúsinu sem Ragna bjó í. Þar þurfti ég að bíða með Rögnu á meðan Nonni sótti jeppann og ók honum að hurðinni sem lá frá sameign hússins inn í bílageymsluna. Þau létu mig síðan leggjast á gólfið í farangursrýminu og óku af stað.

26. Kafli

Ég var í þeim alverstu aðstæðum sem ég hafði nokkru sinni lent í. Í þetta skipti var enginn Georg handan við hornið tilbúinn að ráðast til atlögu og bjarga mér. Nú var ég einn á báti. Ég notaði tímann þar sem ég lá aftan í farangursrými jeppans til að reikna út möguleika mína. Miðað við að ég var alger andhetja sem kunni hvorki að nota vopn né hnefana þá var ég viss um að dagar mínir yrðu senn taldir.

Það var ekki margt sem Brynjar hræddist. Hann hafði lært það af reynslunni í undirheimum Reykjavíkur að það var veikleikamerki að sýna hræðslu eða tilfinningar. Hann hafði ekki ásett sér að starfa sem melludólgur eða eiturlyfjasali en forlögin höguðu því þannig að hann þurfti að velja. Velja á milli þess að tapa öllu sem hann átti eða starfa fyrir aðila sem hann vissi ekki hverjir voru. Það eina sem hann vissi var að launin voru hærri en hæstu forstjóralaun og hann þurfti ekki að standa í neinum viðbjóði eins og að limlesta fólk. Til þess hafði hann starfsmenn. Maðurinn sem bauð honum upp á þessa kosti kom fram fyrir hönd lánadrottna sem höfðu keypt skuldir Brynjars, sem á þeim tíma voru óyfirstíganlega háar. Skuldirnar voru tilkomnar vegna reksturs Brynjars á tveimur skemmtistöðum í borginni. Honum hafði gengið vel með þann fyrsta og getið sér orð fyrir að vera harður og klókur í viðskiptum. Græðgin varð honum síðan að falli þegar hann ákvað að opna stað númer tvö. Í stað þess að nota þá peninga sem hann átti, til að kaupa staðinn, ákvað Brynjar að nota þá í eigin þarfir og taka lán fyrir nýja staðnum. Síðan hrundu bankarnir og lánin ruku upp úr öllu valdi.

Brynjar hélt fast um haglabyssuna þar sem hann sat í hægindastól í sumarbústaðnum sínum og beið eftir Birnu Guðríði og Ingiríði Örnu. Hann var viss um að þær væru einhvers staðar á leiðinni og hann ætlaði að taka vel á móti þeim. Honum var sama hvort þær væru vopnaðar eða ekki, hann hræddist ekkert og var ákveðinn í að ganga hreint til verks. Alveg eins og hann hafði alltaf gert. Brynjar var maður verka en ekki orða. Það vissu vinnuveitendur hans og starfsmenn. Ef það þurfti að þagga niður í einhverjum þá þurfti ekkert að ræða það fram og til baka. Það þurfti einfaldlega að ganga í verkið og klára málið. Nú þurfti hann að koma þessum morðkvendum undir græna torfu og síðan vinnuveitendum sínum. Þegar því væri lokið gæti hann byrjað nýtt líf og ráðið sér sjálfur.

Ragna gekk inn um aðalinnganginn á sumarbústaðnum en Nonni notaði innganginn í stofuna í gegnum sólpallinn. Það fyrsta sem hann sá þegar hann opnaði rennnihurðina og gekk inn var Brynjar þar sem hann stóð og sneri bakinu í hann með byssuna mundaða í átt að Rögnu sem stóð gleiðfætt á miðju gólfi með sveðjuna sína í annarri hendi. Án þess að hugsa sig um lyfti Nonni skammbyssunni og hleypti af. Byssukúlan lenti í hnakkanum á Brynjari með þeim afleiðingum að hann splundraðist hreinlega af höfðinu á honum. Nonni leit glottandi á systur sína og síðan aftur á Brynjar sem hafði fallið líflaus á gólfið.

„Þetta var auðvelt.“

„Já. Næstum því of auðvelt,“ sagði Ragna. „Ætli hann hafi viljað að þetta færi svona?“

„Það held ég ekki,“ sagði Nonni. „Ég trúi því alla vega ekki.“

„Náðu í gimpið út í bíl. Ég ætla að leita að Sólveigu,“ sagði Ragna. „Við skulum ljúka þessu og koma okkur.“

Nokkrum mínútum eftir að Ragna og Nonni yfirgáfu jeppann heyrði ég óm af hvelli sem ég reiknaði með að væri byssuskot. Einn hvellur merkti eitt byssuskot svo að það var nokkuð öruggt að Ragna og Nonni höfðu haft yfirhöndina. Ekki nema annað þeirra lægi í valnum og hitt væri fangi Brynjars. Ég þorði ekki að veðja á það. Djöfulleg áform þeirra höfðu öll gengið upp hingað til og ég var viss um að svo var enn. Ég reyndi að slíta böndin sem voru utan um leggina á mér en það var sama hvað ég tók á þeim, þau virtust aðeins herðast meira og meira. Ég hætti að rembast þegar ég heyrði skóhljóð á mölinni fyrir utan jeppann og stuttu síðar var afturhlerinn opnaður upp á gátt.

„Sestu upp,“ sagði Nonni skipandi röddu.

Mér tókst með herkjum að hlýða honum enda orðinn stirður í mjóbakinu eftir leguna aftur í jeppanum.

„Þú veist að ég er með byssu þannig að það er vísast fyrir þig að reyna ekki neitt,“ sagði hann illilega.

Ég sá að hann stakk byssunni í vasann á leðurpilsinu sem hann var í en að því loknu dró hann upp stóran veiðihníf sem hafði líklega verið geymdur í slíðri aftan á pilsinu. Hann notaði veiðihnífinn til að skera á böndin sem héldu fótunum á mér saman.

„Komdu. Út úr bílnum með þig og mundu það sem ég sagði þér í sambandi við byssuna. Ég hika ekki við að nota hana.“

Ég hreyfði mig ekki úr stað.

„Svona drullaðu þér út úr bílnum,“ æpti hann á mig.

Ég horfði beint í augun á honum en hreyfði mig ekki úr stað.

„Djöfullinn,“ hvæsti Nonni um leið og hann teygði aðra höndina í átt að mér til að toga mig út úr bílnum.

Það var þá sem ég notaði tækifærið. Þegar hann var við það að snerta mig sparkaði ég af öllu afli beint í magann á honum svo að hann hrökklaðist afturábak frá bílnum. Ég stökk á eftir honum og skallaði hann af öllu afli í andlitið svo að hann féll á bakið á malarborna jörðina, þar sem hann veinaði eins og sært dýr.

Ég sá hann fálma með annarri hendi eftir byssunni sem hann var með í buxnavasanum svo að ég beið ekki boðanna heldur lét mig falla á fjóra fætur við hliðina á honum og skallaði hann aftur eins fast og ég gat beint í andlitið. Nonni andvarpaði einu sinni en virtist síðan missa meðvitund. Ég skreið að honum og sneri mér þannig að bakið á mér sneri að honum. Á einhvern ótrúlegan hátt tókst mér að koma annarri höndinni ofan í vinstri vasann á pilsinu hans og draga litla lyklakippu upp úr honum. Ég greip fast utan um hana með lófanum, skreiddist á fætur og hljóp af stað út í myrkrið eins hratt og fæturnir gátu borið mig.

Ragna var ekki lengi að finna Sólveigu enda var herbergið sem hún var inni í eina herbergið sem var læst. Hún sneri lyklinum, sem var í skránni utanverðri, og opnaði hurðina. Sólveig lá í svitamóki ofan á boxdýnu sem var eina húsgagnið í herberginu. Ragna reyndi að vekja hana með því að hrista hana en það hafði engin áhrif. Sólveig var hálf meðvitundarlaus, eins og hún væri á milli svefns og vöku. Ragna náði að drösla henni á fætur bölvandi bróður sínum fyrir að vera ekki kominn til baka frá bílnum.

„Svona stúlka. Reyndu að standa í lappirnar. Við þurfum að koma þér út undir ferskt loft.“ Hún lagði aðra höndina yfir bak Sólveigar og skaut öxlinni undir hina hönd hennar. Þannig tókst henni að drösla henni út úr bústaðnum og niður á malarborið bílastæðið.

„Nonni!“ Rögnu brá þegar hún sá Nonna þar sem hann lá hreyfingarlaus á jörðinni við hliðina á jeppanum. Hún lét Sólveigu síga varlega niður á jörðina og hljóp til Nonna.

„Nonni. Nonni. Er allt í lagi með þig?“ Hún klappaði honum varlega á aðra kinnina og renndi augunum yfir líkama hans til að athuga hvort hann hefði orðið fyrir skoti eða hnífsstungu. Hún sá engin merki um það. „Nonni. Vaknaðu maður.“ Hún hristi hann varlega.

„Ha. Hvað. Hvar er ég.“ Nonni opnaði augun og leit í kringum sig ringlaður á svip.

„Hvað kom fyrir?“ Spurði Ragna um leið og hún hjálpaði Nonna að setjast upp.

„Hann skallaði mig helvítið á honum.“

„Skallaði hann þig?“ Það örlaði á gremju í málrómi Rögnu.

„Já hann sparkaði í magann á mér og skallaði mig síðan. Hann kom mér að óvörum.“

„Andskotinn. Hvert fór hann?“ Ragna leit í kringum sig eins og hún byggist við því að Axel væri í felum í nágrenninu.

„Hvernig á ég að vita það? Hann rotaði mig manneskja,“ sagði Nonni reiðilega. „Hjálpaðu mér á lappir. Við verðum að finna hann eða allt er búið hjá okkur.“

„Ég veit það. Hjálpaðu mér að koma Sólveigu inn í jeppann fyrst,“ sagði Ragna um leið og hún skokkaði af stað til Sólveigar sem lá á jörðinni skammt frá.

27. Kafli

Fyrstu mínúturnar hljóp ég beint af augum á milli birkitrjáa, yfir sendna og þýfða jörðina, eitthvað út í buskann. Að lokum neyddist ég til að nema staðar til að kasta mæðinni. Ég var ekki vanur því að hlaupa eða skokka og ekki gat ég státað mig af því að fara út að ganga nema úr og í bílinn. Ég leit til baka í þá átt sem ég kom úr og sá mér til skelfingar að ég var kannski kominn í mesta lagi tvo kílómetra í burtu frá bústaðnum. Ég gekk af stað aftur og jók hraðann jafnt og þétt þar til ég var farinn að skokka eins hratt og ég treysti mér með hendurnar bundnar fyrir aftan bak. Framundan sá ég hluta af veginum sem lá upp að bústaðnum svo að ég breytti um stefnu og hljóp til hægri í átt frá veginum. Ég hafði ekki hugmynd um hvar ég var en augu mín voru búin að venjast myrkrinu og ég sá að framundan var lítil brekka og þar fyrir neðan var gaddavírsgirðing. Án þess að hugsa mig um jók ég hraðann eins og ég gat og kastaði mér yfir girðinguna upp á von og óvon. Sem betur fer slapp ég við að lenda á steini hinum megin við girðinguna en í huga mínum skipti það svo sem ekki öllu máli. Hefði ég ekki komist yfir girðinguna var ég hvort sem er, svo gott sem dauður. Ég komst með erfiðismunum upp á hnén og síðan á fætur. Framundan í um tveggja kílómetra fjarlægð var stórt býli með tveimur stórum skemmum og tveimur íbúðahúsum. Mér var borgið. Ég skokkaði af stað léttur í lund.

Ragna ók hægt af stað niður veginn sem lá frá bústaðnum út á sveitaveginn. Nonni, sem var með höfuðið út um gluggann, fylgdist með sín megin enda var hann viss um að Axel hefði hlaupið í þá átt.

„Hvað ef hann hefur hlaupið niður fyrir húsið og í hina áttina?“ Spurði Ragna.

„Það er vægast sagt frekar ólíklegt,“ svaraði Nonni. „Hvaða lógík væri í því hjá honum að hlaupa í áttina að bústaðnum þar sem hann vissi að þú varst. Nei hann fór í þessa átt. Ég er viss um það.“

„Hann er klókur. Kannski var hann rétt hjá okkur í felum og beið eftir því að færum af stað,“ sagði Ragna.

„Hræddur maður er ekki klókur Ragna. Og hann var viti sínu fjær af hræðslu. Fólk sem er þannig ástatt um tekur alltaf ákvörðun í fljótfærni.“

„Allt í lagi. Við könnum þetta svæði hérna megin fyrst og hitt á eftir ef við finnum hann ekki.“

„Við finnum hann,“ sagði Nonni ákveðinn. „Og ég ætla að ganga frá honum hvað sem þú segir. Enginn leikur eða eitthvað blaður. Hann fær kúlu í hausinn.“

Ég þurfti að koma mér yfir aðra gaddavírsgirðingu áður en ég komst að annarri skemmunni við bóndabæinn. Það gekk ekki þrautalaust fyrir sig en sem betur fer þá skar ég mig aðeins á höndunum við að halda gaddavírnum niðri á meðan ég hafði klofað yfir girðinguna. Ég gekk niður með húsinu og fyrir endann á því. Framundan blasti við stórt malarborið upplýst svæði með nokkrum ruslagámum, gömlum traktor og heyböggum í stæðu. Hin skemman stóð við hliðina á þeirri sem ég hafði gengið niður með og ég sá ekki betur en þær væru nákvæmlega eins. Örugglega fjögur hundruð metrar á lengd og fjögurra metra háar þar sem þær voru hæstar, hvítmálaðar með rauðu þaki og tvíbreiðum hurðum á gaflinum. Hurðirnar voru nógu stórar til að inn um þær kæmist vörubíll og á þeim voru litlar inngönguhurðir svipaðar þeim sem voru með reglulegu millibili á hliðum húsanna. Ég þurfti ekki að geta mér til um það hvað skemmurnar voru notaðar í þar sem óþefurinn var að drepa mig. Ég var staddur á svínabúi og því nokkuð stóru. Skáhallt fyrir framan mig hinum megin við baggastæðuna sá ég glitta í hornið á bóndabænum en þar var frelsið að finna. Þar yrði ég hólpinn og kæmist í síma. Það var ekki eftir neinu að bíða og ég arkaði af stað í átt að heyböggunum en þegar ég var kominn upp að öðrum ruslagámnum áttaði ég mig á því að ég gat ekki bankað upp á með hendurnar handjárnaðar fyrir aftan bak og munninn keflaðan með límbandi. Ég staðnæmdist, hallaði mér upp að ruslagámnum og opnaði lófann sem geymdi lyklakippuna sem ég hafði stolið af Nonna. Kannski var lykillinn að handjárnunum ekki á lyklakippunni en ég lifði í voninni og reyndi eins varlega og ég gat að þreyfa á lyklunum til að finna hinn rétta. Ég mátti ekki við því að missa lyklakippuna úr höndunum. Eftir nokkrar mínútur var ég viss um að vera með rétta lykilinn á milli puttanna svo að nú varð ég að finna skráargatið á handjárnunum. Eftir þrjár tilraunir tókst mér að koma lyklinum á sinn stað og opna handjárnin. Ég reif límbandið af munninum í einum rykk og leiddi stingandi verkinn hjá mér. Sársaukinn var eiginlega meiri í höndunum sem nutu nú eðlilegs blóðflæðis eftir nokkra klukkutíma í fjötrum. Eftir að hafa nuddað lífi í hendurnar í nokkrar mínútur stökk ég af stað framundan ruslagámnum og skall beint á hliðinni á jeppa Rögnu og Nonna sem var ekið á hægri ferð framhjá ruslagámnum.

Mér brá svo mikið að ég kom ekki upp hljóði heldur féll til baka við höggið sem ég fékk við að lenda á jeppanum og endaði á rassinum á jörðinni. Nonni rak upp skaðræðisöskur og jeppinn skrensaði þar til hann staðnæmdist nokkrum metrum frá mér. Ég hentist á fætur og hljóp af stað framhjá heyböggunum. Að baki mér heyrði ég bílhurðum skellt og hróp og köll. Ég hljóp beint af augum í áttina að bóndabænum og reyndi að hlaupa í krákustígum þar sem ég vissi að Nonni var með skammbyssu og ég var ekki í vafa um að hann myndi ekki hika við að beita henni ef möguleiki gæfist. Bóndabærinn var lítið tvílyft steinhús sem stóð í halla og í stað þess að hlaupa upp að útidyrunum hljóp ég niður með hliðinni á því og aftur fyrir það. Ég leit í kringum mig og sá að ég var staddur í einhvers konar samblandi af húsagarði og bílakirkjugarði. Beint fyrir framan mig stóðu tvö hræ af Landrover jeppum og einn gamall Thames Trader vörubíll með palli. Ég hljóp niður fyrir vörubílinn og klifraði upp á pallinn á honum þar sem ég lét mig falla á grúfu.

Rögnu brá svo mikið við öskrin í Nonna að hún snarhemlaði svo að jeppinn skrensaði á mölinni.

„Hann er hérna. Hann er hérna. Stoppaðu bílinn,“ öskraði Nonni um leið og hann opnaði bílhurðina og stökk út. Ragna setti skiptinguna á jeppanum í park og stökk út á eftir bróður sínum. Hún hljóp af stað á eftir honum og kom þá auga á Axel, sem var á hlaupum fyrir framan þau í um tíu metra fjarlægð.

„Ekki nota byssuna,“ æpti hún á Nonna sem var kominn með skammbyssuna á loft. Byssuskot, jafnvel í sveitinni, gæti vakið óþarfa athygli forvitinna vegfarenda og jafnvel lögreglunnar. Það var eitthvað sem þau vildu forðast. Hún náði Nonna við hliðina á bóndabænum og þau gengu hlið við hlið hljóðlega niður með honum þar til þau komu á lítið opið svæði sem gengdi greinilega hlutverki bílakirkjugarðs. Nonni gekk upp að Landrover hræjunum og gægðist inn í þau. Hann kíkti þessu næst inn í stýrishúsið á vörubílnum en hvergi var Axel að finna.

„Hann hefur kannski farið inní húsið,“ sagði Ragna og benti á litla hurð á bakhlið hússins. Þau gengu saman upp að húsinu og Nonni tók í hurðarhúninn og opnaði. Ef eitthvað var öruggt í sveitinni þá var það sú staðreynd að engum húsum var læst. Hver færi að brjótast inn á bóndabæ?

Um leið og þau voru horfin inn í húsið stökk ég ofan af vörubílspallinum og tók á rás upp með bóndabænum, sömu leið og ég hafði komið. Ég heyrði hróp fyrir aftan mig svo að ég herti á hlaupunum eins og ég gat og tók stefnuna á jeppann sem stóð með opna bílstjórahurð fyrir framan heybaggastæðuna. Ég stökk upp í bílstjórasætið, lokaði hurðinni og læsti og skellti gírstönginni í drive. Ég gat ekki annað en glottað með sjálfum mér yfir aulaskapnum í Rögnu að hafa skilið bílinn eftir ólæstan og í gangi. Þar sannaðist það sem ég hélt alltaf fram. Glæpamenn og morðingjar gerðu alltaf að minnsta kosti ein mistök. Ég lagði að fullu á stýrið og steig bensíngjöfina í botn svo að jeppinn snerist í hálfhring um leið og hann spólaði af stað. Ég ók framhjá heybaggastæðunni og traktornum niður á mjóan malarveg og í átt að hliðinu sem var við sveitaveginn. Ég leit eldsnöggt í baksýnisspegilinn og sá hvar systkinin höfðu gefist upp á hlaupunum nokkrum metrum fyrir aftan bílinn. Brosandi og léttur í lundu velti ég því fyrir mér hvort ég ætti að beygja til vinstri eða hægri þegar ég kæmi að hliðinu við sveitaveginn.

Þegar ég hafði ekið í um fimm mínútur eftir sveitaveginum áttaði ég mig á því að ég var staddur í Grímsnesinu. Framundan sá ég glitta í verslunina á Minniborg sem var við gatnamótin á Grímsnesveginum. Ég beygði til vinstri í átt að Selfossi og steig bensíngjöfina í botn. Ef ekkert kæmi fyrir á leiðinni ætti ég að ná á Selfoss á tíu mínútum. Þar kæmist ég í síma og þar með væru dagar Birnu Guðríðar og Ingiríðar Örnu taldir. Öllum vegum yrði lokað og þyrlur sendar af stað ásamt sérsveit lögreglunnar og það væri einungis tímaspursmál hvenær þau yrði handsömuð. Ég brosti og hækkaði í útvarpinu um leið og ég leit í baksýnisspegilinn sem samstundis blindaði mig með ægibjörtum framljósum bifreiðar sem var komin alveg upp að mér. Ég sleppti bensíngjöfinni og gaf stefnuljós til hægri til að hleypa bílnum fram úr mér. Í stað þess að þiggja boðið og taka fram úr mér var bílnum ekið aftan á jeppann með þeim afleiðingum að ég átti fullt í fangi með að halda honum á veginum. Áður en ég náði að stíga aftur á besníngjöfina og auka hraðann var aftur ekið aftan á jeppann og í þetta skipti var ég næstum því búinn að missa stjórn á honum. Ég steig bensíngjöfina eins langt niður og ég þorði og barðist við að halda athyglinni í beygjunum á þröngum veginum sem lá framhjá Þrastaskógi. Kraftmikil vélin í Explorer jeppanum sem ég ók öskraði og ég sá í baksýnisspeglinum að bilið á milli mín og bílsins sem var fyrir aftan mig jókst talsvert. Ég var viss um að í hinum bílnum sátu Ragna og Nonni og ef ég vissi eitthvað um tækjakost bænda á Íslandi þá voru þau líklega á Toyotu eða Nissan Diseljeppa sem þau höfðu væntanlega tekið traustataki á bóndabænum. Það þýddi líka að þau myndu nálgast mig og jafnvel ná mér í fyrstu brekku. Framundan í skyni bílljósanna sá ég glitta í stálgólf brúarinnar yfir Sogið og vissi um leið að ef þau ætluðu sér að stoppa mig þá voru þau að falla á tíma. Brekkan sem tók við þegar yfir brúna var komið hægði á ferð Explorersins og í baksýnisspeglinum sá ég bílljósin fyrir aftan mig stækka og stækka þar til höggið kom. Afturendinn á Exlorernum lyftist upp og ég missti alla stjórn á honum.

28. Kafli

„Góðan daginn Axel.“ Andlit konunnar sem beygði sig yfir mig var glaðlegt og vinalegt í senn. „Hvernig líður þér?“

„Hvar er ég,“ spurði ég um leið og ég leit í kringum mig.

„Þú ert á Landspítalanum.“

Áður en ég gat sagt eitthvað meira stakk konan einhverju rafeindatæki upp í munninn á mér.

„Settu hann undir tunguna. Ég þarf að mæla hitann. Tekur enga stund.“ Hún brosti til mín og ég lét mig falla niður á koddann. Hvað hafði eiginlega komið fyrir mig?

Hjúkrunarkonan tók hitamælinn út úr munninum á mér og gekk frá honum á sinn stað í mælitækinu. „Frábært. Þú ert hitalaus,“ sagði hún glaðlega. „Ég ætla að sækja lækninn.“ Hún snerist á hæl og gekk út úr sjúkrastofunni.

Það síðasta sem ég mundi áður en ég vaknaði var höggið sem kom á jeppann og að hann lyftist upp að aftan. Ég lagði saman tvo og tvo og útkoman var bílvelta eða eitthvað þaðan af verra. Í örvæntingu reisti ég höfuðið upp af koddanum og renndi augunum yfir líkamann. Það var ekkert gifs eða sárabindi að sjá neins staðar og ég gat hreyft báða fætur og alla putta.

„Ég er farinn að trúa á forlögin, Axel.“ Georg kom þrammandi inn í sjúkrastofuna glottandi á svip. „Allir venjulegir menn væru núna undir grænni torfu en ekki þú. Ekki hinn ódrepandi Axel.“

„Hvað áttu við. Hvað kom fyrir?“ Ég ýtti á takka á fjarstýringunni fyrir rúmið sem ég lá í og hækkaði höfuðgaflinn í setstöðu.

„Ja miðað við hvernig jeppinn leit út þá er það kraftaverk að þú skulir hafa sloppið óskaddaður. Ekki með eina skrámu á líkamanum.“

„Ég man ekki neitt,“ sagði ég. „Hvað var ég lengi meðvitundarlaus?“

„Kannski svona tíu tíma,“ svaraði Georg. „Þú ert fyrst núna að komast til meðvitundar.“

„Hvað kom fyrir?“ Spurði ég.

„Þú ókst út af veginum fyrir neðan Ingólfsfjall. Fórst reyndar í loftköstunum eftir því sem sjónarvottar segja.“

„Hvaða sjónvarvottar? Hvernig komst ég hingað?“

„Þú varst svo heppinn að það var lögreglubíll á svæðinu og konurnar sem voru í næsta bíl á eftir þér sáu hvað gerðist. Þær voru búnar að draga þig út úr bílnum þegar lögreglan kom á staðinn.“

„Birna Guðríður og Ingiríður Arna.“

„Ha?“

„Þær voru að reyna að drepa mig. Þær þvinguðu mig út af veginum með því að keyra aftan á mig.“

„Birna Guðríður og Ingiríður Arna?“ Georg var alvarlegur á svip.

„Já. Eða öðru nafni Tinna Rós og Nonni eða Ragna og Nonni.“ Ég var orðinn verulega æstur.

„Tinna Rós? Þessi sem er að vinna með þér?“

„Já. Hún er Birna Guðríður og heitir réttu nafni Ragna.“

„Þú ert að bulla.“

„Nei ég er ekki að bulla.“ Ég hálfpartinn skipaði Georg að fá sér sæti og síðan sagði ég honum frá því sem hafði komið fyrir mig. Þegar ég hafði lokið við frásögnina stóð Georg á fætur og gekk hugsandi á svip út að glugganum á sjúkrastofunni.

„Það er á hreinu að þau eru farin úr íbúðinni og Ragna fer örugglega ekki aftur í vinnuna,“ sagði hann. „Hvar getur þú ímyndað þér að þau haldi til?“ Georg var kominn með farsímann sinn upp að eyranu.

„Nonni hlýtur að búa einhvers staðar? Annars held ég að það séu helmingslíkur á því að þau séu farin úr landi,“ sagði ég.

Georg talaði í símann í um tíu mínútur áður en hann sleit símtalinu.

„Ég er búinn að láta lýsa eftir þeim. Við látum líka auka gæsluna úti á flugvelli.“

„Mamma og Sara,“ sagði ég. Í öllum látunum hafði ég gleymt þeim.

„Það er lögreglubíll heima hjá þér. Ég vildi ekki taka neina áhættu,“ sagði Georg.

„Einn lögreglubíll er ekki nóg,“ sagði ég. „Ef þau ætla sér eitthvað þá eru tveir lögregluþjónar engin fyrirstaða fyrir þau. Mundu líka að þau eru vopnuð.“

„Já ég man það. Ég þarf að fara niður á stöð núna. Þeir bíða eftir mér. Ég tala við Baldur á leiðinni.“

„Ég kem með þér,“ sagði ég og slengdi fótunum fram úr rúminu. Ég fann nístandi sársauka leiða upp eftir bakinu á mér. „Shitt. Djöfull er þetta sárt,“ bölvaði ég um leið og ég dró lappirnar aftur upp í rúm.

„Þú ert ekki að fara neitt Axel minn. Hringdu bjöllunni og fáðu eitthvað við verkjunum. Ég kíki á þig í kvöld.“

„Mig vantar síma. Getur þú nokkuð lánað mér einn?“

„Ég skal redda því.“

„Veit mamma hvað kom fyrir mig?“

„Já hún veit það og vildi ólm koma að heimsækja þig. Ég fékk hana til að fresta því til morguns.“

„Ég ætla ekki að vera hérna á morgun,“ sagði ég enda leið mér ekki vel á sjúkrahúsum og var ákveðinn í því að koma mér héðan hið fyrsta.

„Við sjáum nú til með það,“ sagði Georg. Hann gekk í átt að hurðinni á sjúkrastofunni þar sem hann staðnæmdist og sneri sér að mér. „Var einhver með þér í jeppanum Axel?

„Nei. Ég var einn. Af hverju spyrðu?“

„Nei af því að sjónarvottar sem sáu þig aka á miklum hraða fram hjá Þrastarlundi töldu sig hafa séð í höfuðið á manneskju aftan í bílnum hjá þér.“

„Nei það var enginn í bílnum. Ég er viss um það.“

„Allt í lagi. Ég sé þig í kvöld.“ Georg gekk út af sjúkrastofunni og lokaði hurðinni á eftir sér.

Ragna var reið og svekkt. Sérstaklega út í sjálfa sig. Að hafa látið Axel fara svona með sig var óásættanlegt. Hann hafði teymt þau eins og háflvita í eltingaleik og notað síðan elsta bragðið í bransanum. Stolið af þeim jeppanum. Sökin var hennar einnar. Hún hefði ekki átt að skilja jeppann eftir opinn og í gangi. Hún hefði raunar átt að halda kyrru fyrir í honum og láta Nonna um að elta Axel. Þá hefðu þau fundið hann á endanum og þyrftu ekki að standa í því sem þurftu að gera núna. Vakta sjúkrahúsið til að geta notað fyrsta tækifæri sem þau fengju til að ganga frá honum. Ragna fylgdist með Georgi, sem kom gangandi eftir bílastæðinu, þangað til hann var sestur inn í bílinn sinn. Þá tók hún upp farsímann sinn og hringdi í Nonna. Nú var tækifærið.

Hjúkrunarkonan sem svaraði þegar ég smellti á bjölluhnappinn sagði mér að ég væri með tvö brákuð rifbein, hefði tognað í baki og væri með mar víðsvegar á líkamanum. Það var mat lækna á sjúkrahúsinu að ég hefði verið mjög heppinn að sleppa aðeins með skrámur úr bílveltunni. Hún sagði mér líka að það væri algengt í svona slysum að fólk myndi ekki eftir því sem hefði gerst. Minnið ætti þó líklega eftir að koma síðar meir þegar mesta áfallið væri liðið hjá. Ég bað hana um að gefa mér eitthvað verkjastillandi en hún sagðist ekki mega gefa mér neitt fyrr en læknirinn hefði skoðað mig betur. Ég þakkaði henni fyrir og lagðist á koddann.

Ég veit ekki var hvað ég var lengi sofandi en miðað við rökkrið fyrir utan gluggann var komið kvöld. Ég notaði fjarstýringuna á rúminu til að lyfta mér í setstöðu og teygði mig í úrið mitt sem lá á borðinu við hliðina á mér. Mér til mikillar gremju var úrið stopp. Líklega ónýtt eftir bílveltuna.

Ég bölvaði upphátt og þreifaði eftir bjölluhnappnum við hliðina á rúminu en áður en ég náði taki á honum heyrði ég að hurðin á stofunni var opnuð og einhver gekk inn.

„Jæja Axel minn. Hvernig hefur þú það? Einhverjir verkir?“ Læknirinn var á aldur við mig, kannski aðeins yngri. Klæddur í hvítan slopp með hlustunarpípu um hálsinn og með fullan brjóstvasa af pennum.

„Ég bað hjúkrunarkonuna um verkjalyf í dag. Hvað er klukkan?“

„Hálftólf,“ svaraði læknirinn. „Geturðu hallað þér fram svo að ég geti hlustað þig?“

„Ég skal reyna,“ sagði ég um leið og ég hallaði mér fram á við svo að hakan snerti næstum brjóstkassann á mér. „Ég er slæmur í bakinu en finn ekki til þegar ég kreppi mig svona saman.“

„Ég gef þér eitthvað við verkjunum.“ sagði læknirinn um leið og hann lagði hlustunartækið á bakið á mér. „Andaðu djúpt fyrir mig.“

Ég andaði djúpt, hallaði höfðinu undir flatt og leit út undan mér á læknirinn. Það var eitthvað við hann sem truflaði mig. Eitthvað sem var ekki eins og það átti að vera.

„Það er ekkert í lungunum á þér,“ sagði hann og gekk frá hlustunarpípunni á sinn stað um hálsinn á sér. „Ég ætla að gefa þér verkjastillandi sprautu. Þá ættir þú að geta sofið.“

„Ég er búinn að sofa nóg,“ sagði ég. „Ég náði ekki nafninu þínu áðan.“

„Nafninu mínu?“ Læknirinn brosti vandræðalega. „Ég heiti Gísli.“

„Ertu deildarlæknir hérna?“

„Já.“ Læknirinn tók litla plastsprautu upp úr vasanum á sloppnum. „Brettu upp ermina,“ sagði hann.

„Ég ætla að afþakka verkjalyfið í bili,“ sagði ég. „Ég þarf að vera skýr í kollinum næstu klukkutímana.“

„Enga vitleysu Axel. Ef þú ætlar að ná þér af þessum meiðslum þá verður þú að leyfa okkur að lækna þig,“ sagði læknirinn ákveðinni röddu.

„Nei takk. Kannski á morgun eða í nótt en ekki núna,“ sagði ég Ertu nokkuð til í að biðja hjúkrunarkonuna um að koma með eitthvað handa mér að drekka?“

Læknirinn horfði á mig fúll á svip í nokkrar sekúndur en snerist síðan á hæl og gekk út úr sjúkrastofunni. Ég hallaði mér aftur á koddann feginn því að hafa neitað að láta sprauta mig. Þessi læknir var furðulegur en það sem ég hafði tekið eftir var að hann var ekki með neitt starfsmannspjald á sér. Ég teygði mig í bjölluhnappinn og var við það að fara að smella á hann þegar læknirinn furðulegi birtist skyndilega aftur við rúmið mig og í þetta skipti var hann ekki með sprautu á milli handanna.

Georg lagði bílnum í fyrsta lausa bílastæðið og stökk út úr honum. Hann hafði ætlað sér að heimsækja Axel mikið fyrr en vegna anna við að skipuleggja leit að systkinunum hafði hann ekki komist frá fyrr en núna. Það skipti reyndar ekki miklu máli fyrir Axel þar sem Georg hafði hringt nokkrum sinnum á sjúkrahúsið og fengið þau svör að hann væri sofandi. Hann sýndi vaktmanninum lögregluskírteinið sitt og beið eftir að hann opnaði dyrnar á innganginum í kjallarann á Landspítalanum. Þegar inn var komið gekk hann hratt eftir ganginum að lyftunum og ýtti á takkann. Dyrnar á lyftunni opnuðust strax og Georg valdi númerið á hæðinni sem Axel lá á.

Læknirinn reyndi að skera mig á háls en sem betur fer tókst mér að færa mig undan svo að hnífurinn sneiddi koddann minn næstum því í tvennt. Ég sneri mér að honum og sló hann eins fast og ég gat með vinstri hendi. Það heyrðist smellur þegar hnefinn á mér skall á nefinu á honum. Læknirinn rak upp niðurbælt öskur og hrökklaðist nokkur skref afturábak með báðar hendur fyrir andlitinu.

Ég velti mér einhvern veginn fram úr rúminu þrátt fyrir sársaukann sem heltók mig allan við hreyfinguna. Fyrir augum mér svifu andlitsmyndirnar eins og á myndasýningu. Þær birtust hver af annarri af andlitum Rögnu og Nonna og ég bölvaði sjálfum mér í hljóði fyrir að hafa ekki áttað mig á því að læknirnn var Nonni. Eini munurinn var sá að nú leit hann eðlilega út en ég hafði aldrei séð hann öðruvísi en í gervi Ingiríðar Örnu.

Ég lyfti bjölluhnappnum upp í augnhæð svo að Nonnni gæti séð hann. „Þessu er lokið Jón. Þú kemst ekki neitt.“ Ég smellti á bjölluhnappinn en ekkert gerðist. Ekkert ljós birtist á plastrennunni fyrir ofan sjúkrarúmið.

„Þú heldur enn og aftur að ég sé einhver hálfviti,“ urraði Nonni. Andlit hans var afmyndað í orðsins fyllstu merkingu. Þykkir blóðtaumar láku úr báðum nösum á nefinu á honum og niður í munn. „Ég tók bjölluna úr sambandi áðan hálfvitinn þinn.“ Hann gretti sig framan í mig og augun skutu neistum af bræði. „Það er öllu lokið hjá þér, auminginn þinn. Ekki mér.“ Hann stökk á mig með báðar hendur útréttar og reyndi að ná taki á hálsinum á mér.

Með því að stíga snöggt til vinstri náði ég að komast undan höndum hans en uppskar í staðinn svo mikinn sársauka frá mjóbakinu að ég missti andann og féll saman í kuðung á gólfið. Nonni, sem hafði lent á maganum þvert yfir sjúkrarúminu stökk lipurlega á fætur og lamdi mig með krepptum hnefanum í bakið. Það var meira en ég gat þolað og ég féll á hliðina á gólfið.

„Þetta er fyrir öll börnin,“ sagði Nonni og sparkaði í áttina að höfðinu á mér.

Ég náði að bera aðra höndina fyrir fótinn á honum og grípa um hann í leiðinni.

„Þú ert bilaður,“ æpti ég. „Ég hef ekki gert neinum börnum eitt eða neitt.“ Ég kippti að mér höndinni og náði að toga svo í fótinn á Nonna að hann missti jafnvægið og féll í gólfið við hliðina á mér. Áður en ég gat sest upp var hann kominn á hnén og hálfur ofan á mig þar sem hann lét höggin dynja á mér hvar sem hann kom því við.

„Þú brást þeim aumingi. Þú brást öllum börnunum,“ æpti hann.

Ég reyndi að ýta mér undan honum en hann var of þungur. Ég reyndi að grípa í fæturna á sjúkrarúminu til að fá vogarafl en fann þá fyrir einhverju hörðu og köldu á gólfinu. Þar lá litli skurðhnífurinn sem Nonni hafði reynt að skera mig á háls með. Ég náði taki á honum og án þess að beina atlögunni á einhvern sérstakan stað hjó ég með honum í átt að Nonna. Hann rak upp skaðræðisöskur og féll á bakið í gólfið. Ég skreið frá honum, náði að setjast upp á gólfinu og með því að styðja mig við sjúkrarúmið tókst mér að komast á fætur og setjast á rúmið.

Hrygluhljóðin sem höfðu borist frá Nonna voru þögnuð og ég leit á hann þar sem hann lá á gólfinu. Hnífurinn stóð beinn út úr hálsinum á honum og gólfið undir honum var þakið blóði.

Í stað þess að finna fyrir einhverri sigurtilfinningu yfir því að hafa loks náð að hefna mín fann ég fyrir tómleikatilfinningu og dapurleika. Þetta var allt saman svo tilgangslaust. Svo mikil geðveiki. Þessi maður hafði verið að hefna sín á kerfinu og þá skipti engu máli hver það var sem varð fyrir hefndinni. Það dugði að hann væri starfsmaður í kerfinu.

Ég hrökk upp við það að bankað var á hurðina. Eftir allt saman þá hafði einhver af því fá starfsfólki sem var á deildinni heyrt eitthvað. Hurðin opnaðist og Georg stakk höfðinu inn fyrir gættina.

„Varst þú ekki að biðja um síma?“ Spurði hann brosandi á svip.

29. Kafli

Tveimur dögum eftir að Nonni réðist á mig á sjúkrahúsinu lá ég í lazyboy stólnum í stofunni heima og horfði á fréttir í sjónvarpinu. Flestir fréttatímar undafarna daga höfðu verið undirlagðir fréttum af Rögnu og Nonna, þjáningu þeirra, glæpum og örlögum. Sýnt var viðtal við Leif sem var yfirmaður ofbeldisbrotadeildar lögreglunnar. Í viðtalinu kom fram að lögreglan taldi mögulegt að Ragna hefði komist af landi brott. Ég var ekki sammála því og var nokkuð viss um að Ragna var á þessari stundu að skipuleggja hefnd sína. Hafi hún einhvern tímann ætlað sér að koma mér fyrir kattarnef þá hlaut hún að vera enn ákveðnari í því núna. Satt að segja vonaði ég að hún myndi láta sjá sig enda var ég viðbúinn. Ég var nú það agn sem ég vildi alltaf vera. Hefndin var ekki aðeins hennar. Hún var líka mín.

Ég gekk um með piparúða og lítinn tvíeggja veiðihníf fastan við beltið mitt. Þegar ég fór að sofa geymdi ég hvorutveggja undir koddanum mínum. Ég var tilbúinn að takast á við Rögnu og ég vildi gera það einn. Þess vegna hafði ég sent mömmu og Söru austur í land og samþykkt kröfu Georgs um að ganga með öryggishnapp á mér. Öryggishnappinn geymdi ég á öruggum stað ofan í einni skúffunni í eldhúsinu. Þetta kvöld treysti ég mér ekki til að elda þar sem ég var ennþá slæmur í bakinu og aumur víðs vegar um líkamann. Ég pantaði mér pítsu gleypti tvær parkódín og setti bjórdós í frystinn. Fyrir mér var bjór nauðsynlegur með pítsu en annars drakk ég yfirleitt vatn með mat. Klukkutíma eftir að ég pantaði pítsuna sem átti að vera hálftíma á leiðinni hringdi dyrabjallan loksins. Ég sótti veskið í frakkavasann minn í forstofunni og opnaði dyrnar.

„Varst þú að panta pítsu?“ Ragna brosti út í annað og gaf mér stuð með rafstuðtæki sem hún hélt á í annarri hendi. Ég hentist afturábak við höggið og lenti í hurðagættinni í forstofunni. Ragna gekk rólega inn og lokaði hurðinni á eftir sér.

„Afsakaðu hvað ég kem seint. Ég lenti í smá óhappi á leiðinni.“ Hún steig tvö skref í átt að mér og mundaði rafstuðtækið.

Ég var næstum því lamaður á vinstri helmingi líkamans eftir rafstuðið en tókst samt að hörfa undan Rögnu inn í húsið.

„Hélstu virkilega að þú myndir sleppa Axel? Hélstu að við það að missa bróður minn þá myndi ég setja skottið á milli lappanna og stinga af til útlanda?“ Ragna var komin alveg upp að mér þar sem ég hallaði mér að hurðastafnum inn í stofuna. „Ég eflist við mótlæti Axel og læt ekkert stöðva mig. Og nú er komið að þér. Leiðinlegt fyrir þig en fyrir mér ert þú aðeins padda sem þarf að kremja.“ Hún hélt rafstuðtækinu upp að nefinu á mér og ýtti á takkann. Ég horfði á rafstrauminn æða á milli skautanna á tækinu og fann lyktina af sviðnandi nefhárum í nefinu á mér.

„Ég var nú eiginlega að vona að þú myndir láta sjá þig Ragna. Ég var reyndar ekki viss hvort þú værir svo vitlaus en núna veit ég það.“

Ragna hló hæðnislega. „Ég er búin að fylgjast með húsinu frá því að þú komst heim af sjúkrahúsinu. Ég veit að það er enginn hérna nema þú. Engin lögga, engin mamma, aðeins þú. Og það dugar mér.“

Ég beið ekki lengur heldur lyfti litla brúsanum með piparúðanum og tæmdi úr honum framan í Rögnu. Hún sleppti rafstuðtækinu og greip með báðum höndum um andlitið á sér.

„Andskotinn,“ öskraði hún. „Helvítið þitt.“

Ég sló hana með krepptum hnefa í magann og þegar hún beygði sig saman í keng sló ég hana í andlitið svo að hún féll öskrandi á hnén. Ég hefði viljað geta stokkið aftur fyrir hana en ég varð að láta mér nægja að staulast þá vegalengd.

„Það er öllu lokið fyrir þér Ragna,“ sagði ég um leið og ég reif í hárið á henni og sveigði höfuð hennar aftur á bak. Ég fálmaði eftir hnífnum sem ég var með í slíðri við beltið mitt en áður en ég náði að opna smelluna á slíðrinu fékk ég rafstuð í annan fótinn. Rafstuðið kastaði mér tvo metra afturábak og ég lenti á bakinu í gólfinu. Ragna sneri sér að mér ennþá á hnjánum á gólfinu. Það lak blóð úr munnviki hennar, annað augað var hálfopið og í stað þess að öskra á mig þá hló hún geðveikislega. „Þú ert nú meiri auminginn Axel.“ Hnífurinn sem hún hélt á var alveg eins og minn nema helmingi stærri. Ragna reis upp til hálfs, mundaði hnífinn og gekk af stað í átt til mín þar sem ég lá á gólfinu. Ég reyndi að bera hendurnar fyrir mig en ég gat ekki hreyft þær. Ég gat hvorki hreyft legg né lið og var enn einu sinni algerlega á valdi þessarar vitstola konu.

„Ég bið að heilsa Sigrúnu,“ hvæsti Ragna um leið og hún lyfti hnífnum í stingstöðu. Í sama mund og hún keyrði hnífinn niður í átt að brjóstkassanum mínum sá ég hvar hún breyttist í blóðklessu. Hvellurinn sem ómaði í sömu mund hljómaði eins og fallbyssuskot og í viðbót við lömunina heyrði ég ekkert nema suð. Ég sá hvar Georg klofaði yfir mig með haglabyssu í höndunum og beygði sig niður að því sem eftir var af Rögnu.

Ég tók mér ótímabundið leyfi frá störfum. Ég þurfti að jafna mig á líkama og sál og taka síðan ákvörðun um framtíðina. Hafði ég áhuga á því að halda áfram á sömu braut eða var kominn tími til að breyta til? Ég var viss um að ég gæti fengið vinnu við kennslu eða einfaldlega verið heimavinnandi húsfaðir. Ég hafði alveg efni á því. Á móti voru það spurningarnar sem ég hafði ekki enn fengið svör við. Hver var það innan lögreglunnar sem hafði stöðvað rannsókn lögreglunnar á kæru Sólveigar? Hvar var Sólveig? Átti ég að láta kyrrt liggja eða halda áfram og komast að sannleikanum? Ég var ekki viss.